장음표시 사용
311쪽
scio Liber II. de Ente increato.
candas respectu Dei dc causae secundae ; quanis tum vis sint sub ordinatae in operando r ergo sentit S. Doctor actionem illam Dei,qua agit κconcurrit sit actio realiter distincta a nostra ν subindeque ic ad nostram se habere ut ad effectum Ec consequenter praeuie : Μaxime culnex eodem ostensum fuerit in quast. pracedentie actionem qua agit Deus ad extra enc substanestiam, aeternam, atque identificatam cum Deo x ipse que probet S. Thomas dc quidem profundi Isime more suo I. pari. quast. 7 7. Art. t. in corpoci, quod potentia. bc eius actio , seu ratio operandi debent esse eiusdem generis 3 eae quo euidenter sequitur, impossibile esse, quod actio nostra quae eli accidens, esse possit ratio ope randi bc agendi ipsi potentiae executi uae Dei quae eit substantia. Ad hoc autem quod affertur in argumento de dicto Thom istarum , re Dyondeo, quod quando dicunt Thom istae, quod
- haec eadem actio quae oritur a nobis, etiam 1 Deo oritur , hoc intelligunt modo supra ea posito, ita ut a nobis oriatur sub ratione actionis, seu tanquam ratio operandi dc ipsa egressio se effectus, a Deo vero Oriatur tanquam effectus.
subindeque de tanquam aliquid consequens ad aliam acticinem, quae Dei di in Deo sit, quaeque proinde se habeat praeuie ad illam. Dicent ultimo , quod non minus dissici IE
componitur libertas nostra cum praefata prae-mo t. o ne stabilita in illa Dei actione identificata cum Deo , quam eum alia quae stabiliri 1 olet in qualitate illa physica seu motio isne viriliosa in nobis realiter recepta ; cum traque inferat ex natura sua. in fallibiliter effectum : ergo cum ex hoc praecipue capite respuant ipsi. Molin istae praemotionem in hoc secundo . sensu , non minus respuere debent ut stabilitam in praefata Dei actione identificata cum Deo, dc in Deo formalite tuum emea.
312쪽
Corollarium de pramotione . 3o I
Resspondeo negando antecedens : imprimis enim ideo ipsi dissicile componuni libertatem nostra In cum ea praemotio ne quae stabiliri tolet in praefata qualitate physica dc accidentali iunobis Iealiter recepta, quia, inquiunt, in in te I ligibile est influxum huiulce tam minutae scdian inutae entitatis, qualis est accidentalis qua Iitas, sit oc esse debeat ita uniuersalis, ut debeat attingere Omne quod in actibus nostris habet Iationem entis, hoc est tum lubstantiam ipsius actus , tum etiam modum liberum , quo fieri debet 3 praesertim cum potentia activa N altactiva effectus commensuretur actualitati entis N entitatis in qua fundatur, ut expresse docers. Thomas in prima parte quo. 2 s. art. 3 , dcentitas subindeque & actualitas praefatae qualitatis mouentis accidentalis non sit aut cert, Non videatur esse huiusce uniuersalitatis beamplitudinis : iam sic est quod haec non curriddim cultas in praefata praemotione stabilita in actione Dei ad extra ut identificata cum Deo; quin immo in ea manifeste 3c demonstrative ostenditur rem ita esse , puta quod attingit de debet attingere omne, quod in actibus nostris habet rationem entis , hoc est de substantiam ipsius actus , dc modum liberum quo fieri debet ἱ tum quia actio illa utpote identificata
cum Deo eit ens per essentiam , atque ita dcesse debet eausa omnis Sc torius entis participati, sub quo quidem cadit, dc substantia actus& modus quo fit 3c fieri dcbet , ut per se P
tet I tum quia praefata actio Dei ad extra hoc ipso quod identificata cum Deo est ipsam et diuina potentia, seu omnipotentia : iam sic est quod omnipotentia habet ex suis intrinsecis
Ec inde pendenter ab omni extrinleco, se e X-pectatione consensus di determinationis nostrae praevisae , habet inquam ex suis intrinseris caulare posse in suo ordine primae causae actus nostros etiam ut liberos ; cum ut profunde noIat idem S. Thomas loco supra citato.
313쪽
mi Liber II. de Ente increato. actualitas ipsius diuini esse in qua intrinsecEfundatur utpote illimi lata omnem in se prae- habeat rationem entis , & consequenter potentiam fundet se ab in inseco extendentem
ad id omne quod cadit sub ente , tanquam ad proprium obiectum, sub quo quidem ente Ie- petiuntur haud dubie actus nostri, etiam ut liberi : ergo habetur manifeste , quod actio illa Dei ad extra , hoc ipso quod istentificata cunt Deo debeat in notitis actibus attingere tum substantiam tam modum , hoc est facere de beat & quod agamus & quod libero modo agamus ; atque ita quod ex hoc capite laetae Iibertatis, respuere non debent praefatam praemotionem , seu praeuium concursum stabilitum in praefata Dei actione ; dato quod illam dissicile componant cum alia Praemotione, quae stabiliri 1 olet in qualitate accidentali, su
Addo in confirmationem. quod eum eadem currat dissicultas pro saluanda contingentia, aepto saluanda libertate, hoc ipso quod effectus etia vi ortus ex vi praefatae actionis Dei, adhue contingens est, potest per consequens oc esse
libet : iam sic est quod positus est de quotidie
ponitur effectus contingens . dc contingenter, oui tamen positus est 3c ponitur ex vi praefatae actionis Dei ad extra identificatae cum Deos cum certum sit , & terram produxisse & pro ducere contingenter herbas 3 dc arbores produxisse Sc producere contingenter Ductus, nec minus certum sit producere & produxisse ex vi illius actus diuini imperii, quo scilicet dixit Deus, producat terra herbam virentem Mfactum est ita; producant arbores fructus suos, ire factum est ita : ergo & pari ratione & facilitate saluatur de componitur libertas actuum nostrorum eum praefata Dei actione , a Deo ,
realiter indistincta, ex qua & ex vi cuius sup- PDuunt tu ostri, ut demonstratian fuit in qua
314쪽
Vtrum creare ita solius sit omnipotentis Dei, .ut nec etiam instrumentalirer possit
3 Esspondeo assirmative ; quod quidem ex
I triplici colligo capite ; turn ex aut horitatibus; tum ex ipsa natura instrumenti; tum denique dc ipsa natura & quid ditate actionis creatiuae ι dc quidem quantum ad aut horitates occurrit inter alios lanctissimus Augustinus totius bonae doctrinae magnus parens , qui id
expressissime docet tum L s de Genesi ad litteram , tum tib. I 2 . de Civit. Dei cap. a . Hac enim habet supra Genesim: Angeli autem nul- Iam omnino possunt creare naturam 3 solus enam mira in cuiustibet natura siue magna, paruἀ seu minima creator est Ceus ipse Haeciἷle , qui idem similiter insinuit loco citato de Ciuitate Dei , ubi sic loquitur : neque enim fas est ullius natura quantumlibet minima mortalisque creatorem , nisi Denm credere ac dicere r atqui excludens in his locis Augustinus virtutem creativam a creatura, intelligit & intelligendus est loqui , nedum principaliter , sed etiam instrumentaliter : ergo ex D. Augustino ly creare ita solius est omnipotentis Dei , ut nec etiam instrumentaliter possit Competere creaturae. Probatur Minor , idem
315쪽
supra Genesim haec habet : Creare naturam
tam nusim Angelm potest quam stipsium: sed
Angelus nec principaliter nec etiam instramentaliter potest seipsum creare, ut per se patet, alias esset antequam esset: ergo excludens D. Augustinus virtutem criatiuam a creatura
Hitelligit & intelligendus est loqui ne dum in genere principalis causae sed di in genere cau-1ae instrumentali S. Secundo hoc idem colligo ex ipsa natura instrumenti, quod cum ex propria ratione attingat effectum in proportionatum , cons
quenter fit quod non in virtute sibi propria, sed solum in virtute propria ipsius principalis caulae possit illum attingere , ac proinde habere debeat virtutem illam propriam principalis ea usae fibr communicatam & in se receptam. Ex his igitur quae quidem sunt de natura re
exigentia instrumenti argumentor sic. In tantum potest creatura instrumentaliter creare,inis
quantum habere potest virtutem propriam Dei creantis sibi communicatam , & in se receptam : sed hoc est impossibila ; ergo & impollibile est posse creaturam creare etiam in strumentaliter. Maior patet ex dictis de natura di exigentia instrumenti Probati. ν Minor romne quod communicatur de recipitur , admodum recipientis recipitur : sed non potest virtus propria Dei creantis in creatura recipi, ad modum recipienti, , finito scilicet & limitato modo,qualis est creatura recipiens et ergo nec potest creas ura virtutem habere propriam Bel creantis sibi communicatam , ac in te receptam . . lator per se patet, di est axioma. Plii losophicum. Probatur Minor : hoc ipso quod victus propria Dei ere antis uniuersalissima est de i ii imitat a , non potest in creatura recipi ad modum recipientis , finito scilicet de limitato modo . qualis est creatuIa recipiens: sed virtus propria Dei ere antis est uniuei salissuma di illimilaia,cum sit propita virtus agentis
316쪽
Quast. an ereare soli Deo eo ei. 3os
uniuersalissimi; de actualitas ipsius diuini esse,
supra quam fundatur, iuxta illud: unum quodque agit inquantum est in actu , sit actualitas omnino illimitata & in se praehabens omnem perfectionam atque actualitatem totius entis: ergo non potest virtus propria Dei creantis, in creatura recipi ad modum recipientis: ergo nec potest aereatura virtutem habere propriam Dei ere antis sibi communica iam , & in te receptam : ergo nec potest creatura ad actum &effectum creationis concurrere in virtute Dei creantis : ergo neque etiam instrumentaliter assumi potest creatura ad creandum. Porro OX
hae doctrina aliud quoddam infero parum
notatum sed multum notandum, puta quost Deus ne dum ex immensitate sed etiam ex
ipsa ratione operationis & operis , esse debet raesens cuilibet operi praesentia suppositi, oc ipso quod est praesens praesentia virtutis, eum ipsa virtus Dei, quae praesens adest omni& euilibet operi reperiri nequeat in alio supposito a diuino, ex eo scilicet quod est virtus propria Dei & consequenter uniuersalissima de illimitata, ac proinde in nullo reeeptibilis sup Posito ereato , finito, di limitato. Tertio denique praefatam probo resolutoriam responsionem ex ipsa natura & quid ditate actionis creatiuae , quae quidem hoc ipso quod talis & ut essentialiter condistincta ab actione eductiua , est actio productiva rei Seex nihilo sui & ex nihilo subiecti , cum productiva sit ex non praesupposito subiecto, adeoque & est actio omnino productiva ex nihi- .lo , ex hac autem doctrina sic arguo ad intentum. Non potest creatura vim habere creandi omne creabile ; sed si haberet creatura virtutem creativam sibi communicatam, vim haberet creandi omne creabile: ergo impossibile est, habere crcaturam virtutem creativa sibi communicatam , dc strumentaIiter. consequenter creare posse in-
317쪽
quod vim habet creandi omne creabile debat este extra genus creabili uti ; alias vim haberet creandi & producendi seipsum. Probatur
otinor. hoc ipso quod creativa virtus non habet , ex quo ad unum tantum det erminetur creabile , siue ad unum tantum certum numerum creandorum , habet hoc ipso vim creanduom ne cieabile sed virtus illa creativa quae
supponitur creaturae communicata , non habet ex quo dctfranitietur ad unum tantum creabile , siue ad unum tantum certum numerum creabilium : ergo si haberet creatui a virtutem Creativam sibi communicatam , vim haberet creandi omne creabile A laior constat ex ter . minis. I iobς 'ur Minor , quod talis est naturae, ut
id quod attingit ci.cabile, attingat sub ratione communi omni creabili , habere non potest, quod ad irum tantum limitetur c abile; cum ex quo a tingit id quo a creat aut creare PO-rest, sub t ione quae communis est alteri crea. bili . pi ssit noc iplo & attingere illud alterum,
vi ext imit is stat ct et 1 e re omnis creativa virtus tali, Qti naturae , quod id quod attingit creabiic attingi. sit ratione communi omni creabili ; cum illud aettingendo ut exrractum ex inihilo illud per consequens artin Gai sub Tatione hommuni entis quae tali per Ic primo oppoctitur nihil O , quNque communis est omni creabili ergo virtus illa , quae supponitur
CIcaturae communicata , non habet e, quo determinetur ad unum tantum creabile , siue ad CCI tu in numerum creabilium : ergo si haberet creatura virtutem erca. tuam sibi communica tam , vim haberet creandi omne creabile : eringo cum non possit creatura vim haberet creandi omne creahile ; alias vim haberet ereandi dc produc ndi seipsam , consequenter fit quod nec habere pollit virtutem creativam sibi com
Drces I. potest creaturae communicari crea-ctua virtus taliter quod dicatur creans , s ei
318쪽
eommunicari & uniri possit omnipotentia, tanter quod dicatur omnipotens: led potest Dei
omnipotentia communicari taliter creaturae, quod dicatu I omnipotens : ergo & ei communicari potest taliter creativa virtus , quod dicatur creans, di conlequenter assumpta instramentaliter ad creaiadum. Maior per se patet. Probatur Minor si non posset Dei omnipotentia communicari taliter creaturae, quod diceretur omnipotens , non posset quia denominatio omnipotentis est omnino propria Deir sed hoc non obstat nee impedit : ergo potest Dei omnipotentia talltcr ereaturae communIcari quo 1 dicatur omnipotens. Maior videtur certa. mob. Minor no minus denominatio substantialiter sancti est omnino propria Dei, qua
denominatio omnipotentis ἱ cum non minus
substantialis sanctitas sit attributum D ci, quam omnipotentia : sed hoc non obstante adhue ita communicatur in incarnatione substantialis illa sanctitas naturae creatae Christi Domini, quod dicatur ex vi illius substantialiter sancta, ut docent communiter Thomistae , in tractatu de incarnatione et ergo quod sit denominatio omni potantis propria Dei, non impedit, qui
possit creaturae communicari. Resspondeo negando minorem , cuius ratio est, quia conceptus obiectivus omnipotentis destruit omnino conceptum obiectivum creaturae , & per illum destruitur ; cum ex conceptu omni potintis , si tollas & submoueas vim Producendi omne producibile , eius c struas rationem obiectivam ; si vero in eo talem relinquas vim , & eum tali vi eum tribuas , Acconcedas alicui creaturae ; Iunc creaturae conceptum destruas ; cum creatura sit producibilis , ω nihil possit producere seipsum non ergo fi eri potest , quod taliter communicetur
Omnipotentia creaburae . quod dicatur & dici possit omnipotens , nec consequenter creans.
Vnde ad probationem nego minoiem: ad ter
319쪽
Libὸν II. de Enta dimereato. tium vero , in quo sita est difficultas , nego
maiorem , quod scilicet non minus denominatio substantialiter sancti sit omnino propria Dei , quam denominatio omnipotentis: id enim quod ex conceptu suo obiectivo repugnautiam importat, ic explicat eum ipso conceptu obiectivo creaturae , non potest non esse Deo magis proprium, quam id quod talem taliter non importat repugnantiam 3 iam sic est quod conceptus obiectivus omnipotentis ima portat 3c explicat in cocepta suo obiectivo re- Pugnantiam cum conceptu obiectivo creaturae; cum vim importet producendi omne producibile, cuius negationem importat conceptus obiectivus creaturae ; alias idem posset seipsum pro dueere : E contra vero ly substantialiter sanctum collatum, secundum conceptum suum obiectivum cum conceptu Obiectivo creaturae hanc minime importat repugnantiam 3 cum salvetur ratio obiectiva substantialiter Sancti, per hoc quod habeatur mediante substantiali unione praedicatum cum Peccato oppositum, reddens naturam ita ad bonum propensam, ut ab illo nusquam desectat , quae quidem obiectiva ratio nihil habet repugnans ipsi conceptui creaturae, & verificatur de facto in natu .ra et eat a Christi Domini , quam propteroei docent Thom istae esse substantialiter Sanctam:
non ergo potest ita communicari omnipotentia creaturae , ut dicatur omnipotens , quamuis ita communicari possit 8c communicetur
substantialis sanctitas , ut dicatur substantialiter sancta. CDices oeuntiso . ideo non potest creatura assumi instrumentaliter ad creandum , quia virtus creatiua . quae deberet ei communicari, est infinita ; sed hoc est falsum: ergo de illud. Probatur Minor r id eb dicitur creativa virtus esse infinita Se infinitae perfectionis , quia attingit effectum sub ratione communi entis,
320쪽
Quas. an ereare soli Deo compet. 3ost
opponitur ratio communis entis : sed ex hae attingentia arguitur potius finita diin taxat perfectio in virtute , quam infinita : ergo falsum est creativam virtutem esse debere infinitam. Probatur Maior . ex contento finito bc
finitae solum perfectionis , non po est argui
infinita perfectio in virtute continente ; sed ratio illa communis entis attingibilis per vir tutem creativam quantaim uis in infinitum sit multiplicabilis secundum numerum , manet semper finitae tantum perfectionis ; cum seminper maneat intra genus entis creabilis , nee ascendat ad rationem entis increati dc infiniti: ergo quod attingat creativa virtus effectum sub ratione communi entis , non propterea
argui potest in tali virtute infinita perfe-
Respondeo negando minorem ; ad cuius
probationem nego similiter minorem ; ex hoc enim quod creativa virtus attingit effectum sub ratione communi 8t uniuersalistim leniis , euidenter sequitur , prae habere in se deprae continere omnem perfectionem omnium generum Sc specierum creatarum , quae sunt in
i nfinitum multiplicabilia ; cumque perfectio illa quae non est finita in illis entibus ita in in Mota. finitum multiplicabilibus, nisi quia in illis reperitur dispersa dc ut in pluribus , reperiatur
de reperiri debeat in virtute illa prae continente dc creatiua , reperiatur , inquam , unita, icadunata , consequenter fit, quod debeat huiusmodi creativa virtus ita praecontinens , esse infinitae perfectionis , dc esse increata virtus, 'Ec esse extra genus creati & finiti emis, quan tumuis non dicatur talis, nisi in ordine ad ens creatum dc finitum ; cum ex hoc quod habet Unitim , quod non nisi dispersim reperitur in creaturis , habeat per consequens, ex quo su ficienter condistinguatur contra genus enti Sereati siue finiti. Vnde ad ultimum , in quo dicitur , quod ex contento sinitae solum perfectio