장음표시 사용
81쪽
est, ποn ivdlaet nisi ut pedes lavet. De corporis ne , an de pedum' min. ιν 4' di tie Iriquitur Z Si primum , cur proditorem indieando dicit: y im mundi estis , sed ποπ Omnes . Certo si de corporis puritate locutus suisset, non video qua ratione Iudam excipere 'otuerit, qui hoc sensu tam munduaquam caeteri fuerat euin eius pedes Christus teque laverit. De anima ita. que , x eius puritate Deus werba facit. Ad praeparationem ergo Eucharisti eam, teste S. Zernardo ca) inystica haec ablutio pertinuerat, agrem cum S. Ambrosio asserere licet cba S. Petruis ideo recusisse yesu Christi ministerium , quod που adverterit masterium , quo de expiandirhaereditari;rpeeeatIs edoetebatur. Et hae e vera Iesu Christi in caeremoniis instituendis mens suit. Quid mirum igitur si Ecclesia eam suis in Ritibus sequatur ZRevertamur iam ad D. de Vert, atque in argumenti Ioeum illas ipsas Iesu Christi actiones in medium proseramus quas D. de veri salsissimis suis principi s explicare non erubuit.
Confutatis novorum D .de Vert errorum , quem sanarruseriorum in actionibari Jesu Grisi caeremonialibus sensus latuit.
I-- φ- - π Esius Christus a mortuis redistivus , ut Apostolis suis novam spiritus J Sancti daret gratiam i insufflavit : c, dixit eis: accipite Spiritum o En absque contro ersia actionem eae remonialem . Dic sodes , symboli ea ne haec, an non Z vix equidem eredo D. de Uert inficiari posse, a Iesu Christo actione hae Spiritum Sanctum designatum fuisse , cuius ple-T. . p. et s. in is nitudinem vocibus his super discipulos effudit. Iam si ita est, potuit ne r' non esse symboli ea Nihilominus D. de Uert eum de afflatibus in benedictione fontium , ct exoret sinis cathecum enorum consuetis disserit, hoci perfracte negat, ac mera inquit gestieulatio est, quam terminus ille Aspira aut Spiritussibi depUeit: aut ut eIarius dicam est actio quae--- dam, quae ea ipsa verba comitatur quorum litterae ipsani actionem expri
munt id genus est assatus ille , quem filius Dei super diseipulos suor
nee dendo e Is Spiritum Sasuum emisit . Perperam igitur SS. Patres eam tanquam symbolicam intuebantur . Perperam S. Athanasius , ce S. Ba
tius , Euthymius, Beda, audacter dicam , Omnes Commentatores, qui eorum vestigiis institerunt, perperam, inquam, in hae actione se cemnere arbitrahantur figuram mysticam spiritus vitae, quem Deus poste reationem insufflavit. Perperam illi asseruerunt, eundem amatum , qui
82쪽
protoparenti nostro animam omnibus gratiae donis ornatam indidit , Apostolis copiosos illos thesauros , quos primus homo amiserat , iterum restituisse . Perperam quidam eorum deduxerunt , quod Iesus hei. stus symbolo hoe significare voluerit unitatem naturae suae cum Spiritu Sancto , S eum aeque a se , ae a Patre procedere . Nihil hie D. de Vertquam rudem absque mysterio , absque symbolo gesticulationem perspici trmera c ait J gestieulatio , qua nullo alio lectu, quam eertos vo ees eomitandi pollet. Ast hujusmodi opiniones az non ipsa temeritate rein selluntur sua
Iesus imponit manus illis qui ante ipsum s stuntur. Quid hoe sibi
vult Z Ecce tibi caeremoniae genus cujus sensum mentemque detegere necesse est. Erat enim hujusmodi caeremonia iam antea apud Judaeos usurpata. Nam Moyses , ut electionem septuaginta duorum seniorum eonfirmaret, S Josuam sibi in sirecessorem substitueret, utrumque ma nuum impositione peregit. Eadem caeremonia Christi vestigiis insistentes Apostoli Presbyteros , R Diaconos consecrabant. Quid autem ritus hie presti serebat Facile intelligitur hanc impositionem manuum in accipiente quidem qui se demittebat, ac fortasse etiam in genua provolvebatur manifestum sui se submissionis ae subordinationis indicium t in dante
vero symbolum auctoritatis ac potestatis . Cum enim manus potentiar, viriumque humanarum instrumenta snt, opportunissime in imperii auis toritatisque symbolum usurpatae sunt; cum vero caput animae , & rati
nis , sicque supremae potestatis sedes sit , facile patet , i sum qui auctoritatem sua in subjectis s hi discipulis communicare velit id clarius designare non posse, quam imponendis cum gravitate quadam manibus super discipuloruin capita. Haec, aut non multum abhorrens mens fuerat Au-ihori antiquissimo Hierarchite Fccles ast. quae vulgo S. Dionyso tribuitur ca Hare , hisque similia D. de Vert aut ignoravit, aut aspernatus est . Sic enim eausam decidit: Imponebantur manas , ut Milieet hoe attadia indiearetur , ae desiignaretur creatura, de qua agitur. Duo verbo , ut determ 7noretur subjeHum , ct ne qui piam in errorem induet
posset. Et alibi dieit: Omnis preeatio super aliquam ereaturam facta jure postular, ut 'tu Iari extensionis, aut impositionis manuum defigua tione conjugatur . id ille innuit generaliter quidem de omni manuum imis positione, particulariter vero confirmat non Ium Jacobi exemplo intuitu filiorum Ioseph . quod supra adnotavimus , verum etiam Iesu Christi infirmos, ct infantes ad se adductos henedicendi instituto. Cunctae hae manuum impositiones ut sensit D. de Vert gestus quidam suere ad deo signandum subieεtum opportuni, imo vero necessarii , ne forte adstantes deciperentur. Haec jecie defensionis suae fundamenta, hisque eonfisus tuetur aserta suae In origine egremoniarum nulla unquam nee latuisse ,
Satisne Auctori nostro , qui tantum sibi de diligentissima naturae pervestigatione gloriatur, natura perspecta sui tῖ Digitis, ni deeipior, F a nou
83쪽
non manuum impositione hominem , quem designare cupimus , demo stramus : aut si sorte id manu fiat, unicam solum , non duas adhibemus: gestu denique hoc vix alias utimur, quam cum aperta erroris suspici subest. Verum id ne Moyses verebatur cum Iosue ae 62. senibus manus imposuit ne populus deciperetur, id ne verebantur accusatores Susanis
nae qui ut putat D. de Vert illi manus imposuere , illam ipsam esse quamaeeutabant , demonstraturi Quid autem necesse erat Iesu Christo
quibus benedicebat, manusque imponebat, cuipiam demonstrare r Inspieiat paulisper sacros libros, ct reperiet veram impositionis manuum paris vulis impertitae causam fuisse preces populi efflagitantis: ut tangeret eor. Quippe attactum hunc nequaquam ut astatam tritamque gestiealatia inuem , sed ut caeremoniam sanctam , ut incitamentum fidei , ut quamdam eonsa erationis speciem suis insantibus utilem suturam respiciebant. Tertium exemplum a benedictione Ascensionis die a Christo Apost 1is data desumptum est OG a quo adserendo profecto absti nui siem, nisin de Vert ipse fiateretur Dei filium efformato manibus erueis signo di-
stipulos benedixisset. Unde eius usus tam frequens, tamque sacer apua Christianos invaluit. Ac istud ipsum me in maximam admirationem tramhit, quod eum D. de Vert haec omnia probe cognoverit , tamen sanctissimo huie signo omnem mysti ea in significationem detraxerit, & con tinuationem introductae , in Veterataeque apud Iudaeos consuetudinis asin sernerit . Accipe ipsa auctoris verbat Sacerdos in veteri lege popuIs benedieens manus in quatuor templi partes extendebat sicque duas se .ntersecantes lineas deseribebat. En allioneo simillimam ei, quae verba Benedicat vos eon comitatur . Duae tamen O anterior reeepto in DeIem Crueis signo, cdi independens a signi huius repraesentasione est . . . ast eam hae bene ditiis formam ciueis apprime es tat. pedetentim ab Deleo Vudalea in Gristianam transiit. . . ct primi Christia vi utriusque similitudine pereui se, ipsa quasi natura dueente actionem hanc perpetuaruαν, adoptaruntque . Non quidem ad quatuor mundi plagas indieandas , sed ad quatuor Sanctissimae Crueis signi extremitates figuran das reisieientes. Coactus dein cl S. Hieronymi testimonio eonfiteri Iesum Christum in Caelos ascendentem erueis signo discipulis benedixisserem ita detorquet: Bevedieent Apostolis se ab illis separavit, manibus ιn quatuor orbi3 plagas ae sic in Crueἰs formam extentis; antiquam eosin Retudinem secutus; eum euim Apostoli revera plures ellent, ae seri mutuo distarent, ita Meessarium videbatur mous in plures stur eon-
Itaque antiquissimam , augustissimamque Chryllianorum eae rem niam tamquam rudem Iudaicae consuetudinis imitationem tradacit ipsam. que apud Iudaeos institutam suisse praedi at ast designandos illos quibus Benedictio impertiebatur: nee intendit animum Auctor noster in Teτ-tullianum, qui cum Crucis fgnum apostoli ea traditione ad nos per Umnisse seribit, sermonem de eo instituti non ut adhibito ad benedieendum
Populum sed quatenus illo utebantur Christiani αt se ipse se signarent ,
84쪽
cIRCA fACRARUM CAEREMONIARUM UsUM.
ae .eluti salutaribus armis contra hostiles incursus munirentur , ac propterea quin illud ad quatuor mundi plagas referrent. S. Basilius etiam eum de ritu hoedisserit, mysticum solum asserit sensum declarandi viis delieet figurata in corpore nostro cruce spem , quam in illa colloca
Ine assum D. de Uert ad leniendam sententiae suae asperitatem addidit i Christianos nos amplius ad quatuor orbis fines, sed ad quatuor Crucis extremitates respexisse . Et alibi: Caeremoniam hane patim ae a cirI-pias is usurpata fuit ab iisdem traductam fuisse ad refereudam Craee re
Salvatoris nostri quae hane eaeremoniam veluti eosseeravit; obtinuitqae ut pleraque omnia nostra reflatonis mania eam boe signo eosiungantur. Asheui hono subdolae hae retractationes, quae novis additionibus couinvelluntur; quaeque eontinuo nos ad veram systematis sui mentem se a-tentiamque revocant Facile hie loquendi modus hominem praeseseri, quae mente premit dicere metuentem. Vix enim sub maligna quadam luce sententiam suam videndam praebuit, ut statim tenebras offundat, done plus audaciae nactus confidentius paulo prodit. Ponit principia , sed consequutiones aut lenit, aut reticet, ut se sanorum eriti eorum evitet iudicia. Levis armaturae, & de Parthorum grege militem video, qui emisso telo terga vertit, post gravissimum inflictum vulnus. Di melle illum impetere, attingere, capere. Plaga tamen, quam intulit, non minus lanesta est. Nihilominus non penitus impossibile est, cogitationes ejus assequi, & detegere. Si enim cognoscit, motum manuum bene
dieentium in memoriam Crucis Jesu Christi a Christianis susceptum suisse, dubitarene quispiam poterit de sensu eius allelori eo ὶ Ast illius judicio
allegoria omnis: arbitraria est, nee primae institutionis r sed tacite ac pedetentim in huiusmodi ritus irrepsit: haee autem consae tu do muli prius obtinuit quam ab Ecclesia Crucis nomine appellaretur. Postrem addit, Iesum Christum Apostolos, ae parvulos hoc more non aliam ob causam benedixisse . QEam ut quatuor mundi designaret plagas; mi ni me vero ut symbolum esset quod Dominicam Crucem in animum re vocaret . Quidquid demum S. Hieronymus , aliique Patres clamitent. Confitear oportet D. de Uert opinionem suam Iansenti Gandavensis auctoritate sulcire. Ast recte ne id praestitit, dum ea solum pro seros quae sententiae suae favent, ea omittit, ae reiicit quae priora illustrant , ae corrigunt Uerum quidem est Ian senium dicere quod Sacerdos Vere ri in lege populum benedicendo hos manibus motus se eerit; sed immediate subjiciti eum aperto Crueli Christi masterio. Si igitur hla apud ipsos iam Hebraeos Crueis Christi symbolum extitit, recte Iansenius inferre potuerat, primos Christianos qui hanc caeremoniam ob mysticam suam significationem adoptaverant, ab Iudaeis exemplum sumpsisse . Et hoc ipsum est , a quo D. de Uert tam Uehementer dissidet. Cum in Cru-els signo nihil aliud videat quam antiquissimi, & sola neeessitate intro ducti moris insensibilem continuationem, eui demum decursu temporis allegorica accessit significatio.
85쪽
Id in Apostoli de mente Bmbolica, ct insica senserunt.
SAtis abundeque me superiore sectione probasse arbitror Iesum Christum Ecclesiam suam proprio docuisse exemplo , qua ratione, quaque mente caeremonias adsciscere debeat . Institerunt hujus vestigiis Apostoli, ae eundem in caeremoniis instituendis symbolorum scopum sibi praefixerunt. Ad quod confirmandum unum, alterumve sufficiet exemplum afferre, quibus haec perpetuo propagata symbolorum ratio ae disciplina clarissime constabit. originem illa suam in ipsis Iegis naturae sacrificiis sumpsit, deinde non interrupta seri e in legem seriptam defluxit. Unde a Christo in Novum Testamentum translata, ct Apostolis eommunicata fuit, qui eam in Ecclesiam transmiserunt: ita ut Eeelesia eam iure optimo in materiam cultus sui, S in objectum piae naistorum suorum devotionis adsumere possit. In Epistola ad Corinth. S. Paulus declarat, qua modestia, & vestiuin decore fideles in publicis Christianorum coetibus comparere deis heant . Foeminae ibidem absque capitis tegmine, ac velo , viri contra Ethnicorum in modum contecti precibus vacabant. Non id patitur Apostolus , ac praecipit, ut posthac viri aperto capite , foeminae vero velatae ad augusta Religionis sacra accedant. En ritus , en cieremoniae spe ei es, videlicet quo habitu Christianos sanctis Mysteriis interesse deeeat. ab Apostolo praetcripta: quam non arduum, quam facile foret seeu dum D. de Vert principia obvias naturalesque legis hujus rationes redis derer Dolendum profecto eum de hac re nulli bi sermoci natum fuisse r atis tulisset sane profundissimas commodi, sanitatis, utilitatis causas . Uideor mihi illum ita disserentem audire:quid mirum sceminis capitis tegmen praeceptum fuisse , utpote delicatiori praeditis corporis habitu , quaeque infirmitatibus nudo capite facilius obnoxiae essent Uiris vero quibus
verba facienda , ae gerenda cura de aliis erat, velamen omne impediis mento fuisset. Fortasse etiam D. de Vert Rabbinorum ae poetarum testiis monio fretus morem hunc a Romanis, aut Iudaeis desumptum comprobasset. sed alia Apostolo mens fuit ca) . Non praetermittit quidem gentium Doctor rei huius rationes reddere, verum rationes ex intergo mysticas . Vir non debet velare caput
suum , quoniam imago, S gloria Dei est: sed cur Reminam cooperistam , tectamque adesse oportet Modestiaene causa Uerum non ob modestium tantum haec iubet Apostolus, sed quia obedientia ae demissio animi hune sexnm decet. Necesse itaque Reminis est velum subiectionis symbolum stestare. Nec tamen hic sistit Apostolusὶ Quin imo. Ipsam etiam naturam S. Paulus ratione symbolica explicare studet. Cur, in inquit, scemina tam proli Xos longosque a natura recepit crines r Ideo videli
86쪽
CIRCA fACRARUM CAEREMONIARUM USUM. 4
delicet ut naturali hoe velamine doceat eam semper velatam esse debere . Non cerebri foeminei humiditas , qnae abundantius capillis nutrimentum praehet, incrementi eorum causa est; verum Creatoris voluntas, quae mysti eo fine tam diffusam concessit caesariem qua monerentur ut perneis tuo .elo tectae incederet. Ecce venerandas Apostoli ideas p Quae si e mysteriorum numero eliminentur, nullum profecto umquam in rerum natura symbolam extitit.
Enarrat S. Ioannes in Apoca Iypsi OG se vidisse Angelum offerentem ante Dei altare thuribulum thymiamatis resertum . Ubi per transennam adnotare lubet thura haec in Caelo nequaquam ad sugandum in alii cenum ab immolatis victimis affluentem odorem cremata fuisse . Angelus hic thymiamata incendit, ct suavis ex iis sumus ante Domini exurgit sa-etem. En venerandam ct dignitate ministri, & sanctitate loci eae remoniam : ast quis eius finis Apostoli mentem accipe: orationes Sanctorum sunt , ct precer fidelium quae ante thronam Dei ascendunt. An u quam D. de Vert explicationem hanc suscipere poterit , qui semper a causis, quae vulgo vendi tantur mysticae, quaeque plus gratiae , quam soliditatis secum serunt, vehementer abhorruit Z Ast idem Apostolus
de Ecclesia Agni sponsa loquens ait: datum esse illi , at eooperiat se basi 8 ος. o. ν. - fluo splendenti, ct candido. Ast latet ne sub Ioc symbolo figura quaepiam abstondita Certe quidem, S illa a S. Ioanne ita detegitur: sese sinum, ait, justificationes sunt Santiorum . Nonne huiusmodi explicatio mystica omnino est Uerum haec parum sane D. de Uert arride-hit , nomini ita omnibus sacris caeremoniis in senso , ut non serat Sacerdotum casulam pro symbolo e haritatis haberi, quamquam haec universae Ecclesiae mens sit. Quid quaeso reponit, dum Apostolum dicentem audit:
S sinum justificationes esse Sanctorum
Adiungamus argumentis nostris exempIa ex iis rebus desumpta , in quibus D. de Vert firmissima causae suae subsidia , invenisse arbitratur.
Udem argumenti conrisusIio . Mens masica S. Pauli eirea baptismatis caeremonias . Exotici D. de Hera erroreI.
Nihil certe aut elegantius, aut sublimius existimandum censeo ex plicatione illa symboli ea , quam nobis Paulus de baptismate, reconditisque ejus mysteriis tradit. Apostolo interprete Sacramentum hoc nobis apertam mortis, sepulturae , & Resurrectionis Iesu Christi figuram exhibet. Haecque illa tria mysteria sunt, quorum compos baptiza tus efficitur. Unde Apostolus ipsas eae remonias baptismatis fidelibus probe perspectas eredens easdem ut symbola operationum supernatura
87쪽
lium gratiae proponit, quae vivifica hae lustratione haptismo susei plenotibus infunditur. Homo itaque hic iuxta Apostoli effatum, eum vestibus origines , occasiones, affectusque criminis deponit, pristinis sensuum
voluptatibus, ac concupiscentiae cui antea vivebat, nuncium remitiatit ca), & derelicta mundanae vanitatis semita, mortem quamdam mysticam oppetit, seque mortis Iesu Christi fit particeps . Salutari aqua, qua super infunditur, aut cui immergitur, coopertus Christum sepulis chrali lapide contectum imitatur . Excendens denique a divino hoc Iavacro nova prceditus vita, cui charitas omnes praeteritorum criminum
Reees abstersit Resurrectionis Jesu Christi compos , ct imago efiicitur. Et hoc in causa est, cur qui recens Baptisma susceperit; regeneratus, Baptisma vero ipsum secus da quaedam spiritualis nativitas appel-
Ietur. Vita quippe illius omnem extra controversiam nova, atque ab anteacta penitus diversa est. Cum vita animae in cogitationibus, asse.ctbusque collocetur, quae omnia in aliam transmutata sunt formam, S terreno extricata e ceno, sordibusque purgata ex mundanis pura , cce. Iestia , & divina evaseruol. Iure igitur vita nova dicitur, quam lustratus in baptismo recepit, cumque vita per nati Vitatem inchoet, re Ete etiam nova hic reperitur nativitas, imo novus homo . Non enim ille
est qui vivit, sed Iesus Christus, qui vivit in illo, cumque antea noualia frueretur vita, quam animali, quam ab Adamo per generationem carnis suscepit, ab eo statim tempore, quo per aquae salutaris lustrationem Charitatis in eo diffusum est donum, ita Iesu Christo insertus
est, ut unum, idemque prorsus cum eo essiciat corpus. Sicut autem memhra inferiora quae a superiori vigorem suum , conservationemque communicato, & mutuo humorum, spirituum, S sanguinis motu recipiunt, eandem cum eo vitam spirant: ita pariter anima fidelis Iesu Christo unita , eandem cum illa , quam in resurrectione resumpsit, vivit vitam, eademque animata est charitate . Ipse ille Spiritus , inquam, Sanctus, qui vivit in Iesu Christo, quique omnium suarum actionum principium existit, in eandem expanditur animam, & in ea omnium actionum supernaturalium causa, & scaturigo est, quas nova hac invita elicit, atque praestat. Noseunt illi, quibus hie S. Pauli textus non latet hane fuisse Apostoli mentem imo eodem me uti loquendi genere, iisdemque pene Voca huli, quibus utitur Apostolus qui prosecto se Spiritum Dei hahere existimabat, ac revera habebat, qui ex industria usurpatas in Baptismate caeremonias explicabat; ac mysteria detegebat ut fideles institueret de hujus Sacramenti natura. Hoc ille non solum sexcentis in locis innuit,
iteratque, verum non raro tanquam res nulli amplius obscuras , aut
ignotas, sed patentes: ct claras praeterit , ac tanquam aliunde indu-hitatas supponit. Quis dein in animum inducat suum, D. de Vert ausum fuisse haec omnia convellere mysteria ρ Proque systematis sui landamento , ae ad evertendam explicationem mysticam ea ipsa adscivisse argumenta, qui is
88쪽
quibus tam eximie symbolorum sulcitur dignitas 2 Sed audiamus peregrinam ejus de hac re doctrinam . Cur cinquit ille θ eοπ celsum, ut totius corporis in Baptiμὸ eaeis remoniis adbibita immersio , in simplieem convertatur superfusonem 7. . . Ideo videliset quod notum est , buve immergendi modum originem Damab illa de dueere consuetudine, qua infantes ipso natilitatis exordiopissi eas ob rationes lavari solent . . . quod si Ecclesia immersionem bane eo praeeipue fine institutam eredidisser , ut nos admoneret, quod sie ut tu mortem y6u Chripi baptizati , ita pariter eum illo Ostiee sepulti H mus antiquam baptismatis rationem summo studio eonservasset. Dum vero D. de Vert de sensu mystico D. Pauli a nobis adducto aliquid dicen. dum putaret, haec addidit. Sanctus Paulus magni as fecit allusiones edie. Verum aliud est Occasionem ab immersone Iumere ad reperiendaraunones , explicatioves , meςapboras , ct comparationes , aliud hane adιionem intueri , tanquam quae tu origine sua determinata fuerit ad repraesentandam , Iunificandam spiritualem fidelis eum P0u Gripo sepulturam . Paucis ; universa hae meditationes Dirituales , O Bubois licae v equaquam causam, principium immersioni dederunt. Cum non appareat eas ut scopum institutiouis jure praestitutas fuisse , sed eontra elaeeat immersiouem antea jam institutam decursu temporis omnibus hisce
Ita D. de Uert ratiocinatur, ac praeterea Tom. 2. cap. a. de actio. nibus disserens, quae usu receptae certas V Deum e pressiones postula- Tom. a. p.,isrunt, inter has Baptismum collocat, cujus usus has voces : Fgo te bais D i.
ptizo secum tulisse , & exegisse videtur . Addit post in adnotatione: Non quod baee exprimendi formula nou ejusdem eum Ecclesia sit antiquitatis . . . Verum quod ablatio exterior , qua Naptismi materiam escit, jam apud Pudaeos iu reeipiendis profestris in more fuerit . . . . Notumquest a Pudis infantes primo nativitatis exordio ob rationes supra adductas lotos stiisse . In nota dein margini affixa ita progreditur : Hae rationes cum natura , Ο p fiere maxime conformes sint, morem hune omniab Is communem , necessariamque reddide e : natos ad flumina primam deferimus ait Virgilius de quibusdam Italiae populis loquens , quibus addec ita in supplemento prosequitur GaIlor pariter liberos suos primum e matris utero prodeuntes aquae frigidae immersisse . Paulo infra ait: Ad imitationem primi hujus Palveἰ apud Hebraeormergebantur profe0ti. Post Bap ismum hunc considerabantur , tanquam innovati, ct regenerati, idest deuuo ereati, geniti, ct nati . Propterea nova creatura , novI hominer appellati , 'fumque fecundum eorum Taptisma seeunda generatio , seu se eunda natiet iras . Uno Uerlo nova vitta. Οωnes figuratae loquendi formulae , quae eum ipso Saptismatis usu ἐου Christavam transierunt Religionem . Patere credo omnibus , in quos errorum devios tramites haec doctrina deflexerit. Praesertim si sub uno aspectu collocentur, quae D. de veri sparsim in sitis libris disseminavit, ut sorte sic Lectorum pictati pa eeret quam tomeraria huiusmodi commenta percellerent: quae ut recte expendi possint, ad hasce quatuor propositiones revoco, quae sinulo nexae
89쪽
nexae omnium maxime exoticum essingunt systema. Itaque iuxta D. de Vert, sententiae D. Pauli circa mortem ac sepulturam Iesu Christi: Sunt metaphora , meditationes Bmbolieae , quae non videntur eum Sιptismi institutione connexa fuisse , sed rationibus physicis ab Apollo lo supra inductae . Secundo . Θmbolum mortir , sepulturae , cdi resurretiis uis Iesu Christi adhaeret solum immersioni , O nou superfusisai Saptismatis , ita ut hoe Sueramentum posteriori modo impetitum nou amplius horum osteriorum figuram exprimat , nec Delesia iliud ut opum borum Bmbolorum
Tertio. Paptismus Christianorum est usus, neeessitate pissilea Atro dactus , qui a yudaeis ister eaeremonias assumptus , a ciripo in mare. xiam hujus Saeramenti adoptatus est . Quarto . Nomina regenerationis , vita novae , cte. Dux expressones ab Hebraeis desumpta, ut Gristianis applieentur saeris . Hasce quatuor propositiones paucis expendamus .
Exordium a prima eius propositione dueo . Multum sibi D. de Vert is multum doctrinae suae tribuit , at nescio quo sui amore ductus consuit nos coecos in illius verba descensuros , ae licet nullas probationes , nullas rationes, nullam auctoritatem proserat, quibus probet S. Pau Ium meditationes solum symboli eas , ct metaphoras superinductas , quaa Iesu Christo insitutae fuisse mi,ime apparent, de Baptismi mysteri apportasse, omnes tamen peregrinae hule opinioni subscripturos putat . An non perspexit haec esse orae via , S revelationes a Deo ipso patefactas An ignorare potuit, Apostolum eodem prorsus a flatum spiritu, qui Jesum Christo in Baptismatis institutione adsuit , Ioeutum suisseὶ idem certe est spir; tus , qui caeremoniam hane sanetvit, idem , qui explanavit Cui ergo melius constare poterant hujus Sacramenti rationes csJ ὶ Iam si Spiritui placuit, nobis per Apostolum Baptismi institutionis mysterium , ct scopum detegere, quis mysti eas has meditationes Apostolo tanquam Proprii ingenii laetum assingat 3 Quis ausit dicere Paulum privato spiritu allusio ver hos symboIieas stina induxisse , aliudque singor esse si quis eaeremouiam hane is fua intueatur Orstine is Uerum etsi cone ederem S. Paulum hic non alterius quam privati h minis vices sustinere , qui absque supernaturali divini Spiritus ope loqui tur, illud tamen a nemine, nisi improbissimo , negabitur, eum sinceri, Veri que Historici fidem mereri. Quod si igitur hae sola indutus persona testimonium ederet de mente , qua Eeelesia sui temporis Baptismi mysteria amplexata fuerit, quis dubitare prassumae , hane non fuisse Eccles πmentem circa Baptismatis mysteria E Non enim haec nobis ut proprios in
90쪽
henii sui partus proponit, verum ut rem omnibus fidelibus dudum notissimam . Mens itaque Ecclesiae circa Baptis ini mysteria , tam vicino, tamque conjuncto Sacramenti hujus institutioni tempore , an non eadem eum institutionis scopo , S sinu considerari debet Ast video quae D. de Vert in errorem abripuerunt. Arbitrabatur ille typum mortis , sepulturae , & Resurrectionis Jesu Christi nulla ratione Baptismo superfusionis , sed singularibus immersionis circumstantiis ania nexum suisse. Et hoc est, quod ei persuasit, Ecclesiam eodem tempore ideam sustulisse mysticam , quo Sacramenti, & caeremoniarum immuta. vit ei reum stantias . Unde consequi credidit ideam hanc mysti eam non debere considerari nec ut rem reVela tam , nec ut primae tuae institutioni eoniunctam . Sed hic ipse secundus D. de Vert error est. Patet enim symbolum hoc cum Baptismate conjungi, quacumque demum ratione imperistiatur mortis , sepulturae , ct resurrectio itis Iesu Christi. Non allud in sententiae meae confirmationem adsciscam argumentum , quam ipsius S. Pauli textum qui baptismo si guram hanc generali significatione , nullaque addita restrictione tribuit. Uerbum enim Dei litterati sensu , &iuxta terminorum vim interpretandum est . Ast unde quaeso D. de Verε desumpsit, hune S. Pauli locum de sola immersione loqui, S Aposto- Ium omnem aliam rationem conserendi Baptismatis . Generaliter hὶ e. de Baptismo disseritur, atque ut ab ipso Iesu Christo institutus est. Verum constat Baptismum ita initi tutum fuisse, ut valide administretur ,
quacumque demum ratio' e impertiatur . In dubitatum ulterius est tam i .nmersionem , quam superfusio iem a Filio Dei initi tutum fuisse, ae utramisque pari ratione effectum liuic Sacramento annexorum virtute gaudere. Idem igitur quoque de mysteriorum huic Sacramento coniunctorum par
ticipatione sntiendum , quae secundum S. Paulum in typo symbolico mortis. sepulturae, & Resurrectionis Jesu Christi consistunt. Non equido in inficior immersionem fuisse imaginem horum mysteriorum ' magis expressam , & ob hanc causam magis usia receptam . Uerum eum ea nunquam absolute necessaria habita fuerit, non raro contiis
git, ut ea omitteretur * ct id forte primo etiam Ecclesiae saeculo , pluri-husque vici hus quin tamen aliquis unquam in mentem induxerit suam , mutatis lustrandi caeremoniis coniunctum Baptismati divinorum mysteriorum typum cessare . Posuit hoc defunctus D. Meldensium Episeopus
pro certo suae expositionis fidei principio. Non ultima c. inquit nmatibus numeris absitata sensibilis figurae requiritur repraesentatio ς fusiaeit ut e fila ratio, o expresis in sterii c mortis Jesu Christi ct est. Austratia substantialiter in Sacramento reperiatur.