장음표시 사용
161쪽
habent propriam existentiam, dicuntur
fornialitates: ergo datur utruntque. NOTA ramen , quod ex hoc exemplo contra nos iuria licet inferre, supradicta esse forinalitates; nam in Opin Ione Seraphica habent & propriam existentiam, Id sunt terminus physicae causalitatis ; sed tantinia utimur illis exemplis ad hominem contra Thomi stas non admittuntes res, nisi quae habent propriam existentiam ; dc quae illa carent ,
Pno 3ATvR secundo. Si non dantur plures forinae , siue formalitates, una, ec eadem entitas,de qua illae praedicantur , & cui ex natura rei conueniunt, non poterit intelligi diuersis conceptibus te tenentibus ex parte entitatis rei, sed erunt tantum plures voces, & nomina, qtaibus eadem res vocabitur : &si hoc, ergo intellectus teipsum deciperet , dc nugabitur. Conleqtiens est
abiurdiim: ergo S antecedens. CONFIRMATVR , dc explicatur
amplius. Cum dico Petrin est homo, , Est visens, ctc. vel ista praedicata dicunt aliquid diuersum a parterci, vel non Si non , ergo idem omnino crit utrumque extremum, & conle- qtienter Vtrumque mouebit intellectum eodem modo, quoad conceptus obiecti- uos: ergra tunc e re talis ei aedicatio vel identica, vel nugatoria,tolumqtie quO- ad vocem erit formalis Sed omnia haeefunt ablurda : crgo primum dicendum eis. Ergo dabitur res, & realitas diastincta. RasPONDENT Thomissae, sis scere differentiam rationis,ne fiat nugatio, licet quoad rem sit propositio viciatica, ut etiam euenit in diutius,dictaado, Devos bonia ιι , O .s 3. Co N T R A: In diuinis tales praedicationes admittuntur ob simplicitatum,& infinitatem exuemorum : lad increatis non adest haec ratio : ergo nec admittitur talis praeci calici nisi cum nugatione. Hincquc S. Bonallent. lib. i. G1st. I. ara. i. I. ad i. docet cum communi, in creatis non admitti praedicationes identicas, nisi cum idem enuntiatur de te ipso : sed omnes sunt formales, quas ipse vocat per inhaerentiam ,
idest ad modum formae, in qu bus aliud stipponitur , & aliud praedicatur ; supponitur pro subiecto , & praedicatur forma: S: hoc ob defectum simplicit
iis , 5e infinitatis. OB II C IE s primδ. Implicat dari aliquid actu exiliens, de quod careat propria existentia sic enim existeret, de non exi steret: ergo implicat dari tales formalitates carentes propria existentia, elim sint actu, immδ & actus.
REsPONDETVR negando Ante is dens: sunt quidem formalitates in rerum natura , clim habeant propriam quid ditatem : de etiam existunt non
seipsis , sed ut dicit S. Doctor lib. i.
dist. s. art. a. quast. I. in corp. vi in hoc. idest ut in individuo comitivmicante talibus formalitatibus existentiam, quoad effectum existendi ratione identificationis realis. CONTRA instant Thom istae : Tales formalitates ut sic, iunt actu , & s- mill etiam actus, quia formali Eant subiectum : ergo de existunt per te. Confirmariar, quia essξntia rei in actu est per
1 .Pno solutione huius obiectionis, in qtia Thom istae collocant v nuin ex suis praecipuis fundamentis , aduc Ito, quod die in est in iceu indo notabili , quibus addimus,qnod clientia , de existentia in re te liabent secund sim privu& poster ins : illa est primus conceptus. obiectivus ; ista secundarius , qui d cessentiae sol maliter cxistere. Vndevd notae S. Boiiauciat. tib a. dist. I. fArt. I
162쪽
an. 3. quast.2.iu corp. de lib. I Ap. 26. q. 3. in fine corp. ipla essentia in actu potest lumi vel iecundium respectum ad suam caiisain producentem , vel secundum respectum ad ipsa in existentiam tribuentem formaliter existere. Secundum primum respectum praeintelligitur ad exi stentiam, non duratione , sed naturi: de in secundo instanti intelligitur habere formaliter existere. Et hinc cum essentia dicat actum entis primarium de absolutuna, Sc existentia dicat modum consequentem sequitur, quod licet existentia sit modus intrinsecus essentiae, prout tamen est quid consequRs, sumitur ut quid extrinsecum. CVi igitur sor malitates conaproducantur cum re , sequitur, quod prius intelliguntur in actu per ordinem ad
caulam producentem , quam existant existentia rei. Qitae omnia docet S. Bo- uent. loc. cit. dc lib. I. dist. 39. art. I. i. ad 3. Sc lib. . dist. I 2. P.IN. I. ora. i.q. r. aὰ 3. & lib. 4. dist. s. art. I. in corp. de lib. 2. dist. 7. pay t. 2.artir. qiust. i. dc lib. 2. dist. I S. urt. I. i. in quibus firmus semper docet cisentiam dicere actum entis ab solii
tum , & primarium ; existentiam csse
modum consequentem essentiam. Hi No respondetur primo argumen
to : Formalitates sunt actu, prout intelliguntur habere esse a sua causa, concedo ; sunt actu per propriam existentiam, nego : haec enim cum sit modus consequens estentiam , secundum
quod est terminus physicae causalitatis, sol im competit rei ut quo id e st indiuiduo ; non realitati, quae non est terminus ab agente intentus , ut aduertit Seraph. Doch. lib. i. di. f. s. art. 2. q. I.
de lib. 2. us.7. ιit. in rcsponsione ad 3. CT . Quare potius dicitur conterminus,
quicia terminus actionis physicae : &ob id illis formalitatibus competit cxi- R. P. Bari .de castrovetro Philos P. I. stere existentia indiuidui in secundo si gno, cum in primo signo praeiarici ligatur esse actu per ordincm adagoas illas comproducens. Et ad id, quod dicunt, clientia in rei esse in actu per existentiam propriam. Respondetur ex S. BO- nauerat. negando lianc piopositionem absolvie ; mi cnim pilus in actu, ecdeinde existentia propria consequitur, quando ei sentia cit capax existentiae :diena velo existcntia consequitur inentibus, quae non lunt capacia propriae existentiae ; nam , ut dictum est , actus essentiae re itur ad duo : ad agens, dc hic conceptus antccedit : de ad exili Oitiam, dc hic conloquitur ; sic rite intelligitur actus ellcntiae clle ab agente,
non ab existentia, nisi secundatio : dc hinc tequitur , quod formalitates piae-
intellig. intur habere cile a causa, antcquam iiitelligamur existere ex; stentiasti biecti, cuius sunt fornialitates. Vide in Physica lib. 1 .rOzi. a. q. s. oesq. ubi haec doctrina susu explicatur.
in mundo, vel est materia , vel sorma, vel compositum , ex Aristol. 2. Met . a S. Bona u. citato li4. i. dist. dub. 4. sed formalitates non lunt compositum, nec materia : Ergo ima. Sed forma habet propriam existentiam : ergo.
lib. 2. dist. 37. c. t. ad haec tria addi ab Aristot. etiam estentiam , quae stat pro forma ; dc haec vel est per se stans, idc st existens, vel per aliud, ut est sor- malitas. Sic negatur Minor uniueis aliter, & consequentia. REsPONDE TVR secun id , quicquid est, vel est forma, scilicet vel physica, vel metaphysica , scilicet totius, vel partis , cx S. Bonavent. Lb..2. dist. art. I. qas. 3. de lib. 3. cm a. art. a. quast. 3. sic qne formalitates, de
praedicata quidditati tua , quae insunt in , subieci.
163쪽
subiecto physico , seu in eisentia physica, appetium tiar formae, quia formalia ant itidi uiduum. Sic negatur Minor de Minia metaphysica , conceditur de physica. Illa enim consistit in quid ditate de se conceptibili,ista in vera emitate producta, quae est terminus physi eae causalitatis. Unde falla in est, vel saltem in alaequata explicatio formalitatis, quam tradidit Faber in tractatu de Formalitatibus,eap. i. dicens formalitates ideo appellari solum , quia dicunt osse diminutum. Haec ratio, in inquam , vel est falsa , vel in adaequata ;nam ut ait S. Doct. cit. lib. i. dist. t.
quast. forma totius metaphysica est compositum metaphylidum , estque vere forma in rccto: sed dicuntur so malitates praecise ex hoc, quod forma-lizant, de qua, ficant subuctum, siue habeant esse diminutum , siue non, ut Humanitas, Homo ; & ob id possitnt praedicari in recto de lubiecto. Quare clim compositum metaphysicum , ut formalitas est , supponat physicum in quo, de per cuius existentiam existat, &quo destructo desinit esse ; sequitur, quod & ipsum sit formalitas constans ex sermalitatibus, sicut physicum constat ex rebus, de entitatibus : quod de recte notauit doctissimus Bordonus ini. sermatit itum Scoti. Dic Es : Eisentia rei est capax existentiae propriae r ergo non est formalitas. Respondetur, distinguo : Elsentia physica , concedo ; essentia inclain physica , nego, ut infra dicetur. On I ici Es tertib : Si formalitas, seu quidditas formalitatis consistit inlloc , quod caret propria existentia, sequitur , quod formaliter sit negatio existentiae : ergo erit quid nega
RESPONDIT v R. explicari per i lem negationem , licet habeat suarientitatem, vel quidditatem postitiam :& hoc ob desectum vocabulorum. Sic etiam s ait S. Bonavent. in simili, lib. t.
distinct. ΣΑ. artic. I. ιν st. I. .explicamus unitatem , qtiae est quid positiuum a posteriori per negationem diuisionis. IMMO , clim explicemus sorinalitatis rationem per capacitatem existentiae alienae . reete insertur , essentias rerum , & ipsas krmalitates habere esse in suis causis, antequam actu recipiant existentiam, ut bene docet S. Bonau. Lb. i. dist. ersast. r. ad 3 .
ss. Eet si quaeras, quid η form
litas, de quomodo recte possit definiri
describit tali pacto : Realitas, seu formalitat proprie eΠ ilia , cinse praeciιὸ considerata non ea res habens propriam existentiam , GT aua sit termin M physica cauolitatis ; sed est aliquid rei . non
quoc umque modo ad modum 'partu , veect verbi gratia materia , ct forma alia
quid compositi ; sed en aliquid rei per
identitatem , quatenus en aliquis ora messentia rei conceptibilis conceptu adaia quato secundi se. Qua ratione infert, formam totius metaphysicam non esse realitatem , clim sit Iota res in rccto, non aliquitas rei. Item nec Vnitatem, bonitatem , & veritatem entis, quia sunt inadaequale conceptibilia , de inuoluentia in adaequato conceptu ipsum
Qua descriptio a Bordono rei ieiatur , & in re morito licet & ipse Bor-
donus nimis dilatet rationem realitatis, clim non sit vera, dc adaequata realitatis descriptio. Ratio est , quia Meldhil. male excludit a choro realitatum foris mam totius metaphysicam , dc proprie tates entis: sorma enim totius est vera realitas composita ex sermalitatibus, ut
164쪽
De Formalitatibus Oga F. f. 13 t
dictum est. Item unum , vcrum, & num, sunt realitates, ut dicit S. Bonaia.
cum habeant de se conceptum obiecti utina, dato etiam , quod sit inadae.
E s et .& h aec descriptio contra mentem Seraph. Doch. qui constanter collocat onmas formas , quae non habent proprium et se fixum, propriamque existentiam in numero realitatum , siue
formalitatum ; de ob id iure merito eas modo appellat sub nomine seima, in recto; de non tantum in esse diminuto pNodb sub nomine rationis, scilicet ob laetiuae 'i modo sub nomine relationis, seu distinctionis mediae ; modb sub nomine graduum ,- modo sub nomine sidinis, scilicet secundum priorem, doseeundarium conccptum. Et hinc meri- tb ad mentem S. Doch. inter has realiatates collocandae sunt sol ma totius , do forma partis metaphysicae, unitas , b nitas,& veritas entis,quae sunt proprietates entis, ut patebit in sequentibus quaestionibu S. Dix i &.Bordonum nimis dilataresor malitates, ctan eas extendat etiam ad relationes , - de ad accidentia absoluta, ut videre est in tractatu. Formalitatu ira, F . n. 6. - . 8a. & alibi saepe : quod tamen falsum est; nam accidentia physica habent propriam existentiam ; quodque de ipse agnouit,& notat in calce vaestionis, Iub n. 2I . Vnde videtur non satis sibi constare, cum stiva ad nam. 8a. dixerit oppo
Hi Ne ex doctrina tradita ex S. Doct. se potest definiti, vel describi sormalitas, seu realitas : Formabiri est να, μι ali 7uid rei, seu ratios alis , seu reali ras intesigii dis in obiecto , σ in re , aqua habu esse , non perphysicam causilitatem, scd per metaphysicam, ipsique re litor identificeta, in est, ct in ea non
amittens propriam qui ditatem , Usis iundum se accola comu it. Sic e t a nPomanens. lib. i. disp. 8. qm . 4. cub. I.& iple Bordoniis piast. q. cit. ExpLic Ar v R haec definitio. Dicitur ratιo formatis , icco generis. Dicitur, intelligibilis in re, seu in obiecto, in quo i, ad differentiam cutis rationis.
Dicitur , vi qua habet esse non per physi- eam causalitatem, Ut distinguati r a for- .ma emitate physica , quia non exit in esse , nisi per aemanatio iKm muta-physcam , secundum qirassi clientia physica est ratio prioi, quare reali astro natur in else. Vnde posita anima in corpore humano , resultat sic uim ii sibilitas. Dicitiar etiam , ipsi rea t. r iden-ι cata, ut disserat a re, quae realit ei distinguitur ab alia re. Dicitur, in iis re
notetur iplam ctiam cum tali id culti si- ratione reali habere conceptum obiectivum , & cinitatem sol maliter disterentem ab ipsa re : tum etiam, ut deno-istur verificari de quocumque conceptu obiectivo , siue adaeqtato , siue inadaequato , dummodo auq ii id posititium suppraddat enti, e e rei. QiIa ra-vione unum , bonum , & verum sunt realitates, ut dicetur suo loco.
Ex quibus seqiii tui, quod formali intas non sol im est id , quod importat partem, vel gradum e siclitiae rei in primo , vel lectando modo dicendi per se, citiusmodi iunt genera , disturentiae,& passiones ; sed etiam ratio formalitatis comprehendit alia plur.i , nempe ipsum copositum metapli ysicum, similitudines rerum secui ad inra rationem quidditatiuam, de ei Ientialena, ad quam sunt reducibiles. Sic similitii do essetitialis Martini, qua est species, non differt realiter a M. utino , qua est similis Petro tu humanitate , scd tantum so R 1 maliter,
165쪽
irialiter, ut docet S. Docto. tib. I. p . in sine. Sic creatio, passio , & relatio dependentiae creaturae a Creatore non differunt realiter, sed for-nialiter tantum. Sic lib. a. distin P. r.
quodque fusius explicabitur suo loco.
liter distinctam : Realitas vero habet tantum propriam, de immediatam causana metaphysicam , a te non realiter distincta inrPRO B AT V R , dc explicatur prima
pars ratione a S. Doctore allata lι b. I. dist. 9. .art. I. qiis. 2. fundament. I quia
nihil producit produci ibiae physica sei-
esum,& ita prodiustione rerum nece larid datur producens , & res producta: ergo res supponit luam caulam realiter distinctam. PROBATUR secunda pars : Forma litas, seu realitas habet tantum else metaphysicum : ergo , & causam metaphysicam : sed haec producit tantum per emanationem aliquid a se non realiter distinchum:ergo Narma litas non habet causam realiter a se distinctam. Maior patet ex supra traditis : Minor est communis , & probatur in physica.
HINC i equitur, quod formalitates licet sint immediate a causa metaphysica , mediate tamen recognoscunt pro causa physica ipsum agens producens ipsam rem , cui iri sunt formalitates, ex cuius rei productione necellario, Sc naturaliter consequitur realitas, de forna litas: verbi gratia, producens hominem ex corpore, & anima, dicitur etiam
producere physice rationalitatem , risibilitatem , &c. quatenus immediate, &metaphysicE emanant ab anima,de qua emanatione agitur in Physica. Sic humanitas, forma totius producitur physice ad productione huius hominis, qua
humanitas ex productione huius hominis resultat ex coniunctione duaru foria malitatum generis, dc differentiae, seu animalitatis , & rationalitatis : sicque ut sumitur physice , vere existit propria existentia: ut sumitur metaphys ce, coalescit ex duabus sormi ditatibus. alii malitate , & rationalitate et & hoc modo ultimo sumpta non est capax prinpriae existentiae , ted tantum existentiaendiuidui.
7. TERT IA CONCLVs Io : Subiniectum tam praedicationis , quam exi .
stentiae formalitatum est ipsa res , seuentitas. Est S. Bonavent. lib. 3.distin I. 6.art. i. quaest. I. ct dist.2.art. 2.quast. 3. dclib. i. dist. 8. pari. 2. quast. I. ad 4. cum hac differentia tamen, quod formalitates substantiales , ut rationalitas , antis
malitas, habeni suppositum pro
subiecto adllaesionis : lecundae enim substantiae sunt in primis, ut in subiecto adhaesionis : accidentales verδ habent subiectum inhaesionis. Et licet
S. D octor Lib. I. distin t. s. arti . I.q R. I. talem praedicationem , verbi
gratia , Homo est rationalis , risibilis . appellet praedicationem per inhaerentiam, tamen intelligendus est secundum inhaerentiam non realem, sed per m dum praedicationis formalis propria substantiae, eu accidentis ; nam quoad modum praedicandi dicit in hanentiam . ut Homo est risibilis, rationalιs,animal,
RAT Io primae partis conclusionis, scilicet quod res est subiectum tam praedicationis,quam existentiae respectu formalitatum , est, quia, ut tradit Arist.d structis primis substantiis, nihil retiDa-' net de secundis: ergo insunt in re. Tum quia vere praedicantur de primis substantiis , Homo es animal, rationalis, vivens, M.
166쪽
De Formalitatibus . Vuasi . a 3 3
RAT Io secundae partis de subiecto
ad halionis est, quia cum formalitates sint propter res , quibus communicant suam perfectionem , per consequens
quando sunt substantiales, ipsi subiecto insunt subitantialiter , scilicet adae sue:
non inhaesiue : & hinc de re praedicantur praedicatione formali. RATIO tertiae partis de subiecto inhaesionis est, quia formalitates accidentales habent modum inhaestuum , nec habent propriam existentiam , sed eam emendicant ab ipsa re : ergo in illa insunt ut in subiecto inhaesionis. Sic creatio, passio ut dicit S. Docti ib. 1.dist. r. p.ιrt. I .art. 3 2. Sic cile subiecti uti, este partiale in materia. Sic ratio actuandi, informandi in forma, &c. Sic inhaerentia in accidentibus. Aditertendum tamen , quod istae formalitates dicuntur esse in rebus, vel in accidentibus in har- siue,non quia sint accidentia superaddi- ta ipsis accidentibus; sed dicuntur inesse in ipsis per identificationem sectandum regulam Seraphicam, quam tradit S. Doct. de multiplici esse in , ut videre est lib. i.dist. 36.dab. r.2 2. dc lib. 2..is. i 3. diib. . aliisque locis. DIC Es : Formalitates identificantur cum re, rei suo subiecto : ergo non possunt esse accidentales. Respondetur, quod sicut dantur formalitates sit bstantiales, quae insunt adhaestiue in substantiis primis , licet, ut notat S. Bonau. lib. 2. dist. 3. Part. I. art. a. quam2. habeant modum accidentalem in subiecto,
ut est rationalitas, risibi litas; sic etiam dantur accident es , quae tales sunt, licet sint substantiales ; tamen accidentali modo insunt in substantia , ut est creatio passiua , relatio dependentiae. Dantur de in accidentibus , ut cst inhaerentia in accidente, similitudo in relatione , seu facere similem , referre extrema , quae pro subiecto identificationis, & etiam inlHaerentiae habcuit ipsum accidens entitatiuum , qtod L stres, ut dictiun est supra ex Si r .iphic. Doch. Sic negatur conlectu Iacta.
NE c cst inconueniens , quod unum accidens subiectetur in alio, ut patet in Eucharistia , in cuius quantitate subiectantur alia , ut docet S. Bonau. lil. 4.
me quaest. 3. ad arg. licet omnia postia dicant ordinem ad Iubstantiam , ut ad subiectum principale : tum etiam, quia tales formalitates accidentium non sunt propria accidentia in lecto, sed aliquid
omni re dantur sor malitates. Est S..Bonavent. lib. I. dist. 8. pari. 1. b. a. ubi docet in omni re creata adesse multitudinem formarum , scilicet speciei, differentiae , generis, &c. Et in diuinis
docet relationes transire quidem in essentiam diuinam per identitatem secun
dum rationem in et tamen retinent ratio
nem ad , dc consequenter esse formalitates distinctas ab ipsa essentia. Sic lib. I .dist. I. art. I. cyrast. I. Sc alibi infra citandus in quaestione de distinctione formali; S patet veritas conclutionis in materia,in qua elle subiecti muta, potentiale,p. artiale, dc simili alunt ipsius
formalitates. In forma item ratio actuandi, specificandi, informandi , &c. In compositio stibilantiali adest genus, differentia,species, &c. Item in accidentibus , ut dictit in est : ergo non est dabilis ulla res absque formalitatibus.
litates , tam absolutae , quam respecti-uae in creatis important aliquam compositionem, in diuinis vcrd nequaquam.
Est S. Ronau infla citandi in quaestione de distinctione formali , Sc virtuali. PROBAT va prima pars de creatis, quia formalitates sunt in re, ut in stib-
167쪽
lecto, siue adhaesionis, siue inhaesionis sed utroque naado adduiat aliquid alipiam rem , clim sint quid ab ipla distinctum: ergo dc compositione na. Tu in quia non est maior ratio de genere , dc differentia, quae faciunt compositionem secundum omnes , ac de aliis: imm maior est ratio in aliis, quia mutant subiectum aliquo modo, de sunt actussos mali rantes ipsem. Probatur secunda pars de increatis , quia cum relationes in creatis retineant suum ei se tot te , in diuinis vero transeant secundum et se absolutum in diuinam es lenistiam per identitatem infinitam ratione tu, retinendo rationem-; de cum ha bitulo pura non potuit sacere compositionem, cum tantum dicat respectum ad terminum ; hinc patet differentia intcr creatas, Sc increatas et de qua materia alibi in hoc tractatu fusius agetur proprio loco. Ex qua positione patet, quL dissicultate inter alias , & maxima torqueantur negantes compositionem in Angelis ex materia , & solum admittentes compositionem ex genere, &differentia. Cum enim ista sint duae formalitates componentes Angelos, s quitur,quod etiam Angeli debeant diei formalitates, quod est maximum abluta dum. Sed de hoc alibi . . Ex quibus omnibus patet , qu mrecte res communissime sumpta diuidatur in tria capita. Primo in rem lia. bentem propriam existentiam : Secundo in rem non habentem propriam existentiam, licet is vera, & realis, de dicitur communi vocabulo realitas, seu serma, seu formalitas, seu ratio, & conisceptus obiectivus : Tettid in rem rationis , quae habet esse obiective tam id .n in intes lectu ; de Obidens reale ad dno capita tantum hab t reduci, sci-luiat ad ruini Icalitatem.
De unitate , quid sit, o quanam
ρι eias ratio formatu . 6 o. T X traditis in stiperiori quaestio
T. ne patet, rem , seu ens diuidi adaequale in rem proprie sumptam , in imalitatem, seu realitatem , ct inens ratiotris. Sed quia praecipuus scopus huius tractatus es, consideratio identitatnm . & distinctionum rerum, quae fundantur in unitate, Sc ortum habent ab ipsa ; hinc prius disterenda est natu ra, A multiplicitas unitatis.
CERTvM est autem, quod uniam, seu runitas est multiplex : nam unum aliud.
est per se, aliud per accidens, ex communi cum S. Bonavent. lib. 3. ds. 6. . art. a. quast.2. Hoc secundiam est agis gregatum vel ex variis entibus in actu. ut massa lapidum ; vel ex rebus diuersi. generis, ut album ex albedine , de pariete ; & de hoc non est nunc termΟ. .
Vnum per se est , quod tale est ex suis principiis indiuisis , ut homo quod imultiplicitcr subdiuidit ., ut dicti: aest in textu ad lucram E : ero nunci unum per se , seu unitas per se dicitur etiam identitas, quia quicquid est sibi. identificatum acaliter, & id verum est, . sine sit quid simplex , siue compositum. de unum per se aliud est unum sim- plicitate , aliud i compositione. Prinra ii unitas ,reddit siuim subicctum indiuisum per modum una plicitatis, estque propria principiorum i inplicium. S
eunda est tertia entitas resultans ex partibus V nitis, C stque propria principiatorum, Ut notat S. DO A. si . II.
Liex em. & haec est duplex ; alia enim resultat ex duabu panibus , quarum
168쪽
rex est per se potentia ; alia per se
actus : ut homo physice consideratus constat ex coryore , dc anima ; & metaphylice consideratus conliat ex gelsere, δ disserentia : & haec unitas dii ii ditur in genericam, specificam, & numericam. Alia dieitur ilite gratis, seu continuitatis, quae habetur per partes vilitas per indiuili bilia continuantia , ut est verbi gratia vilitas aquae , haecque competit cie qnalitatibus,& quantitati, in quibus una pars non habet rationem actus , alia potentiae , ted totum colasti-
tuuiit, quatenus sunt inuicem coniunctae, Si connexae mediis indivisibilibus, licet S. Bonavent. recognoscat etiam in hoc toto rationem actus , & potentiae, ut aduertit lib. i. diis. I 7. Part. 2. art. I. a. ad mlt. Unitas igitur per se
communis dictis unitatibus est passio entis , quia dicit indiuisionem principiorum , estque tranicen dei talis , deaeqtie participatur ut quid superius ab omnibus aliis uenitatibus per ic, de quibus S. Bonavent. lib. 2. aist. p. iri. I. art. i. qua p. s. de lib. 3. dist. 6. art. 2.
E et de hae procedit quaestio, an haecvnitas transcendentalis, qi ae est proprietas entis , superaddat enti aliqua dentitatis possitiuae, sicut superaddit rationalitati risibilitas ε, an verb ibi sim superaddat tantum negationem , t cupriuationem diuisionis : unum enim dicitur, quod est itidi ullum in se , a se, ob idque quod importat negati nem multitudinis. Ex cuius solutione patebit etiam , an albae unitates inferiores dicant quid positiuum, an solum negationem. Circa quam quaestionem,
omnium sere Th omi starum cum Suarc E Metaph. di Iul. 4. se l. i. Oeliam, Nominalibusque, sustitientium unitatem de suo formali nil l vi per addereenti , nisi negati Oii ni dium Gius , cimultitudinis. SscvNDA opinio est opposita D.
re aliquod positiuum inti litui, ob idque formaliter esse quid post tuum , di de connotato dicere negatic ne ira diuiso nis. An autem talis entitas positiva vilitatis sit quid distinctum ab ente, istin quaestione, onatusque iuxta. u. pi in cipia procedunt. Nam Avicenna videtur velle, elle aliquid disti irinum realiter : alis apud citatum Mastrii in non explicant , quali distinctione distinguantur, inter quos ipsc M.isti ius collocat S. Bonaventuram, scd male . nam
ipte admittit disti iactionem rationis c biectivae, seu secundum h. bitudinc m. quae est eadem cc md st: nctioiu forma li , ut suo loco patcbit. Sic lib. a. dist. I lari. I.Mit 3. I. r. in fin. corI . est ad ultim. aliis locis infra citandis. Hinc pro solutione qi aestionis. Gi. P RiMd supponendiam ex
incorp. ct ad a. quod unum , S multa opponuntur sicut si ii aiio , & habidus p quod tamen sano modo est intelligendum. Unitas unim potcst sumi dupliciter, scilicet vel matcrialiter, scilicet
in materia ; vel forma litor, & praecise. Primo modo enim unum, de multa opponi tur priuatiu ,ita quod priuatio stat ex Drte unitatis iam diuisae in materia,& positio ex partemultitudinis. Si enim sumitur unitas in hac.vel illa materia,
169쪽
tunc dicit multitudinem positi nam permultiplicationem unitatum, dc multitudo importat unitatem tantum in potentia , non actu habentem indiuisionem. Vnde multitudo plus dicit, Ouam unitas. Sic S. Bonauciat. lib. I. dist. a. b. 7.
Sed hie non sumitur hoc pacto, sed
sumitur unitas secundum situm esse praeci tum , & sormale, ut praescindensa materia ; quae comparata ad multitudinem dicit entitatem postiuam , & in materia. Eam S. Doch.appellat homogeneitatis lib. 2. dist. 3. pari. I. art. I.& hoc pacto multitudo nihil aliud est, nisi destructio unitatis , ob idque quid negativum , vel quid minus ipsa unit te ι dicit enim diuisionem solam, quae est simplex carentia , de hoc secundo
modo unum, & multa opponuntur tantum contrarie, seu potius contradicto- Ite , ut notat S. Doc .lib. i. disinu. 1 . 1. utque id recte intelligatur, 62. SEcvNDo supponendum, quod valde disserunt unitas transcendentalis,& unitas solitudinis; illa enim est quid
commune omnibus unitatibus entium; unde licet opponatur contradictorie di- iisioni sui, tamen admittit postea viait tem, quae ex diuisione rei ultat, ex aliis vilitatibus extrinsece aduenientibus ; aeque enim competit omnibus. Vnde etiam stat cum pluralitate plurium entitatum, licet opponatur diuisioni, praeci se . At unitas lolitudinis non admittit consortium aliarum , ut unus homo, Petrus: & haec , ut constituatur , exigit ablationem multitudinis ,
sicque potuit dici quid priuatiuum : sed
hoc pacto sumitur pro materiali tantum , non pro formali, quod aduertit S. Bonavent. tib. I. dist. 24. q. a. incorp. TE R T id supponendum ex S. Doct.
istinctio, quae Ost inter en , dc unum,
verum , & bonum, appellatur rationisis scilicet obiectivae, vel habitudinis, ex S. Doct. lib. 1. dist. i. cit. Sc iure merito ; nam cum non sint disserentiae contrahentes ens, sed proprietates tantum emanantes ab ipso cnte, comparatae radidem ens non habent propriam existentiam , sed sit peraddendo aliquid dicuntur ipsius sol malitates ipsuna ens forma-lizantes secundum proprias formales rationes. His positis sit, 63. P Rira A CONCLvs io:Vnitas sormaliter, de praecise sumpta est quid positiuunt superadditum enti, de comnotato tamen , & ex consequenti dicens negationem diuisionis. Est S. Doct. lib. i. dist. χη .cit. item Scoti,& aliorum
D v A s partes habet conclusio. Prima est , quod unitas formaliter dicat quid positiuuna : secunda est , quod
connotative tantum dicat negationem.
PROBATUR igitur prima pars ex Seraph. Doct.infra citando. Ab eodem constatutivo est entitas, & unitas : ergo
quoad este positiuum sunt similia : udens est quid possitiuum : ergo & virum.
Aniccedens patet, quia ens, & unum conuertuntur. Tum quili ab cadum causae est subiectum, & passio : ergo si
constituens tribuit enti eile positiuum, .& idem tribuit pastioni:ergo de unitati. PROBA T v R secundb a S. Bonau. lib. I. dist. 1 .cit. quo argumento, &sequentibus a S. Doct. allatis utitur etiam Scotus , & ipse Meldul. ea fuse explicat.) Nulla negatio, vel priuatio praecedit suum habitum, sed tantum consequitur: ergo per se primo. & immediaic non potest inelle alicui se te sto : ergo ratione alterius rei positinae, & maxime ηυando negatio, &priuatio inest subiccto inseparabiliter,& n cessarid. Sic negatio visus inest
ligno noli per se primo, sed ratione suae homoge
170쪽
De Mimalitatibus . Vuaest. II. I; π
niogeneitatis, vel alterius qualitatis : sed negatio diuisionis necessario inest enti: ergo imine diate ipsi non potest conuenire: crgo inest ratione alicuius formalitatis potitiuae , quae est veluti radix talis negationis i sed haec non potest esse nisi unitas : ergo est& ipsa aliquid positi num , sicut est
PRrMA Minor , & simul consequentia patent, quia enti inest nece is tio indiuisio , sed non inest ei, prosi estens , quia ut sic dicit indictrentiam ad
unum , & multa: ergo erui competit indiuisio , seu negatio ratione alicuius alterius entitatis, Icilicet unitatis. Co seniatur. Ratio entis absoluta & praecisa est tantum ratio essendi et ergo immediate non dicit negationem diuisionis di ergo , si ei conuenit, id erit ratione alicuius alterius entitatis post tuae. Antecedens patet, quia ena , & quodcumque subiectum est in se prius, quam habeat passionem ; important enim ordinem secundum prius , dc posterius : sed unitas est passio entis 1 ergo ens de se primδ dicit rationem talendi, antequam intelligatur unum: ergo si ens di est indiuisionem , id erit
ratione alicuius positivi.Tum quia siens ex vi suae rationis formalis est unum , id intelligitur vel sorma r,& praecis Ε, vel causaliter. Si primum dicitur: ergo unitas non erit passio entis passio enim non importat rationem formalem subiecti, sed potius dicitur passio tantum quoad nomen, dc quoad rem passo sui. Si secundum datur, habetur inten-εum. Probatur , quia cum ratio entis non possit causare formaliter, & praecia se, & pri md negationem diuisionis, ut probatum est ; causat enim tantum esse vel actuale, vel possibile : ergo caiisabit aliquid postiuum, ex consequenti 'erb neῆationem. R.P-ae Cistravetra Philoseph. P. I. RisPONDET Blasius a Concepti ne, duplicem proprietatem dari , ali. imquae physice, & realiter fiuit ab eisci iistia subiecti, ut risibilitas ab homine,& haec distinguitur realiter a subiectos aliam , quae tantum virtualiter emanata subiecto, de haec non distingititur a subiecto,sed continetur implicite in eo 3 explicite enim lubiectum dicit tantum tale esse , & rationem fundamenti pa sionis, talesque sunt proprietates entis,
num, verum,dc bonum, quae implicite continentur in ente.
CONTRA primδ, quia salsum est dari passiolies, quae differant realiter a
subiecto, cum omnes emanent per causalitatem metaphysicam : sed quicquid sit de hoc , CONTRA secundὁ : Passiones quaecumque dicunt ordinem posterioris ad prius , ut ad suam causam naetaphysicam, &c. ergo ratio continentiae implicitae non tollit propriam entitatem pas si uam ab unitate 6 .PRoa AT vR Tertio a S. Doct. Vnitas de seo conceptu formali dicit persectionem, & complementum: ergo formaliter dicit quid positiuum. Consequentia patet, quia omnis persecticive sic fundatur non in negati uo , sed inpositivo. Antecedens piobatur, quia unum in quolibet ente melius est ipsum, quam non ipsunt; haec enim est descriptio perfectionis a D. Anselmo tradita, & ab omnibus Theologis acceptata : dc patet de unitate in Deo
quo enim aliquid est persectius , eo magis unum , & ob id etiam suscipiemagis, & minus : ergo dicit persecti
tione fundamenti, scilicet entis, in quo fundatur, dicere persectionem non ratione sui : ideo unum ens est magis unum , dc persectunt, quam aliud r o S tiouπ