장음표시 사용
191쪽
RasPONDENT Recentiores , &praecipue Nominales , sicut e mGuarinus, & Bagata disputatione de modis , negando consequentiam ex hoc, quod res proprie petit , vi s p rata possit pernianere in esse , saltem per Dei instauram pote tiam. vii de separabilitas debet esse
CONTRA, quia ut notauimus ex S. Doch. lib. i. dis . a . dab. i. disti ctio realis in plus se habet, estque quid luperius ad mutuam separabilitatem, ut probatum est supra r ergo sumit, ut strenia habeant propriam ratitudinem , sintque terminus physcae causalitatis per se : sed modi extrinsectiant huius ii di: ergo distinctio interres habentes propriam existentiam, siue situ leparaniles muttid, siue non , fundant distinctionem realem : ergo de modi. 98. Hic nouissime insurgit B donus in suo tractatu Formalitatum,
sirium ponentem pro signo distinctionis realis else per te terminum physicae causalitatis, tali pactor Accidentia nonnulla absoluta , dc relationes , seu relatilia Omnia sunt per se terminus physicae causalitatis, uue primarius , uue secundarius , dc tamen non habent pro-riam existentiam: ergo mala ponituraec conditio. AnteceIns patet, verbitratia in figura quantitatis, in sessione, in relationibus , quae existunt ad existentiam rei, cuius sunt modi, idque patet praecipue de relationibus, ut laepe notat diebas Anthor , praecipuὸ ι st. s. m m. Ss: ergo esse terminum ii sicae causalitatis nota est signum uius distimat inis. RasPONDETvR negando Ante
dens absolute ; id enim habet propriam existentiam,quod ponitur in esse extra suas caulas , dc maxime abiqi epositione existentiae suae rei, ut patet lutessione, in relationibus, in figura, &c. quae ponuntur in esse, dc deliruuntur absque eo , quod de laouo ponatur inesse , vel destruatur subiectum, in quo sunt. Addimus quidem, dari aliqua accidentia, etiam abibluta , quae non habent propriam existentiam sed ista non iunt terminus si arsicae causalitatis.
Dicas ex Aristotele, non dari m timi ad relationem : ergo nec potest esse terminus physcae causalitatis. RE PONDET u R , vel intelligi de motu sensibili, non autem de intensibili , vel de termino per te primo intento, non autem de lecturdario ; reatio enim consequitur ad prodi ctionem alterius. Hi ne tamen non sequitur, quod per hoc non habcant propriam existentiam , ut perperam putauit Bor-
sq. quod & nos explicabimus ex S. Doct. in tract. de Hlatι-bsu e licet enim sint terminus secundat id produ-etias , non per hoc tamen carent propria existentia proportionata, cum ver.
INsTANT Nominales : Si hab rent propriam cxistentiam , saltem a Deo pollent separari, & separata eo seruati, dc tacere transitum de subiecto in subiectum t sed eonsequens est falsum et ergo dc antecedcns. Et in hac obiectione poni ni totum robur. RasPONDET u R ex Scoto lib. 4. dist. 11. qi . I. dc ex S. Doct. lib. I. dist. 26. Art. l. quaest. a. quod licet snt aliqua accidentia , quae possunt separari, dc conseruari a Deo, ut patet in Eucharistia ε, tamen alia sunt, quae non possunt separari tali modo, quia eorum existentia est tam minima, ut dependeat
192쪽
De Formalitatilus. V se. V. is '
deat essentialiter ab existentia rei: Et hoc patet in relationibus, quae licet
habeant communem rationem essendi
in , cum aliis accidentibus; tamen quia earum ratio formalis consi stit in ratione ad , scilicet ad extrema; hinc non pos- stant conseruari separatae ab iisdem extremis. Et cum modi sint relatini , vel relationes, hinc nec ipsi possunt conseruari separati. Patet etiam. de actu vitali, & de materia, quae licet non sint modi , nec possunt in opinione aduersariorum separari a Deo. 99. OBIICIUNT secundo : Sepatio importat permanentiam. Nam si unum extremum destruitur, potius est destructio, quam separatio: ergo nulla
responsio. ε. ι .REspo NDETVR negando antece
dens absolute. Ratio est , quia permanentia est quid posterius conlequens ad separationem , & destructionem unionis duorum ι ob idque est quid extraneum disti iustioni, & separationi :ergo illa permanentia , & non permanentia non potest conitituere diuersas jecies. Hainctionis. Ratio est, quia id para,llias ita debet intelligi, ut extrema sint res, ita ut unumquodque possit produci , vel corrumpi abique
desitione, & corruptione alteri u S. Oa i r c I E s Tertio. Creaturae, ante
quam existant, nullum esse habent existentiate; & tamen dicunt ordinem ad existentiam possibilem , & tunc ut sie realiter non distinguuntur : ergo mathest pro signo distinctionis re lar existentia vel actualis, vel possi
REsPONDET UR ex Scoto, dupliacem possibilitatem creaturarum, ant
quam existant, posse considerari. Alia dicitur obiectiva, estque potentia Dei achina valentis illas producere : & in hoc statu intrinsece non sunt entia re lia, sed tantlim extrinsecὸ , S: per denominationem extrinsecam. Alia est Logica, quae est non repugnantia adesse existentiale , sicque intrinsece seipsis creaturae sunt possibiles existere; talis enim potentia Logica importat
praedicata ad inuicem non repugnantia,& exclusionem contradictionis in uni ne ipsorum s hancque habent creaturae ex seipsis intrinsece,extrinsece verb,dc principiatiue ex intellectu diii ino cognoscente talem non repugnantiam, ut S. Bonau. docet in Dimr. Anent. c. 3. dc in
tali statu sunt vere entia realia pi stibilia. Hincque respondetur, cum hic t quamur de fundamento distinctionis, quae est relatio , hoc siissicere ad sun- dandam di stinctioncm realcm , seu relationem traiiscendentalem, lailcm inter extrema possibilia habcntia actu suum ella risintiae, scilicet per inclusionem praedicatorum quidditatiuori mr vel dicendum eum S. Doct. tunc adesse relationem possibilem. Io . OBi rei Es quartb r In dininis dantur distuictiones plutes reales sde tamen datur unica existentia personarum. Respondetur ex S. Bonau. habere diuersas subsistentias,quod est plus quam existentias plures habere ; & id susticit.
OB I x c I E s quintδ, etiam fornaalitates sunt extra suas causas: ergo habent propriam existentiam. ae RESPONDa TvR, quod lichi aliqui Scotistae admittant consequentiam , respondent tamen illam existentiam esse ita debilem , ut dependeat essentialiter ab existentia rei : at ex S. Bonavent. nos respondemus, forma litates esse extra suas causas, non seipsis,
sed per aliud , scilicet per rem ; c D id
negatur Consequentia. QUARTA CONO Lus io : Distin-mo essentialis, quae est inter essentias comple
193쪽
completas, est etiam realis, licet quae est inter essentias , qtiae dicunt tamen rationem formalem , seu formalitatem , sit tantum diiunctio sormalis. Iol. PROBATUR,& explicatur ex doctrina tradita a Seraph. Doct. lib. i.
tutivam integre in suo esse completo ex principiis intrinsecis r vel dicit tantum ibi malitatem metaphysicam, vel quid consequens ad totam essentiam , ut risibi litas. Si primo modo, sic cum quaelibet essentia habeat propriam existentiam, fundat & identitatem realem, Ee inter duo distinctionem realem. Si secundo, & tertio modo, fundat distiniactionem formalem,& ex opposito identitatem realem. Tum quia vel esse uti aest in singulari, vel est plurium conuenientium in eadem essentia, ut Petri,
de Pauli in humanitate. Si primo modo, est distinctio realis inter duo
singularia : si secundo modo , cum distinctione reali stat etiam identitas re lis in tertio, ut patebit in quaestione dedistinctione formali. Identi as, inquam, realis in illa tertia entitate metaphy sica, & disti rustio realis inter duas entitates physicas habentes propriam existen
lo a. NE autem fiat aequinocatio circa distinctionem, & identitatem essentialem,cum possit sumi iste terminus aequi uoce , aduertendum est , quod alis qua possunt vici idem essentialiter tri bus modis , sumendo ly essentialiter secund im diuersa significata. Primb enim aliqua dicuntur idem essentializer, qu
tenus sunt una et sciatia conUluta secun-d,n se, vel prout uni effinitae habenti
propriam exi stentiam identificantur. bie animal rationale , vivens , corpus, &c. in homine , cui identificanis
M. Secundo quatenus aliqua habent
eandem rationem formalem , Ut rati nate de homo, dc Deus & dcilao, dicunt eandem rationem formalem. Tettidquatenus aliqua dicuntur de eluentia alterius, ut ri libilitas in homine. Prima est identitas realis, sicut & tertia,& utraque potest stare cum distincti ne formali. Secunda est idcntitas se malis admittens tantum distinctionem secundum uoltrum modum intelligendi. Ex opposito vero aliqua dicuntur distingui essentialiter : Primo modo , quatenus important diuersas ellentias completas, sic lapis, & homo, materia de forma. Secundo , quatenus alia qua habent diuersas rationes sor males, ut animalitas, de rationalitas. Tertio, quatenus dicunt diuersas es lentias, cum hoc tamen, quod sunt de ei sentia , vel de constitutione alterius. Sic materia,& forma sunt de constitutione essentiali
hominis,ob idque euentialia ips; habet
tamen diuersas essentias ab homine. Primo modo importatur distinctio realis e secundo modo importatur distinctio
formalis tam lim: tertio modo cum conistinentia essentiali stat distinctio realis. Vnde in primo modo distinctio essentialis. & realis coincidunt in unum. Item in secundo modo distinctio euentialis, de formalis coincidunt. In tertio modo identitas , seu potitis continemtia essentialis, dc distinctio realis sunt compossibiles simul. Sic totum , M partes distinguuntur primo, & tertio modo , quia sunt diuersae essentiae ; de tamen partes sunt de essentia totius. Vnde non est mirum , si a pluribus fiat aequiuocatio in quaestione de disti iretione reali totius a p. artibus, non pei spiacientibu S , quomodo aliquid possit c si ede eisentia alterius, & tamen distingui realiter ab illo. Idque patet uvium etiam in opinione sustinentium formas
194쪽
Elementares reperiri formaliter in mixto ; illi enim tenentur admittere candem distinctionem totius a partibus. Hinc defectu huius considerationis Pater Gallicius noster , & P. Baudunus, alias doctissiim , pertrahunt in dicta quaestione de toto ,& partibus S. B nau. & Scot. ad partesThomistarum,ex eo quod Scotus deridet eos, qui tenent totum distingui realiter a partibus litis per exclusionem ipsarum ; cum necessarid includantur tanquam partes et sentiales totius : led decipiuntur, aliud enim est contineri in aliquo per continentiam , & inclusionem essentialem ;aliud per identitatem. Hanc doctrinam
tradit ex Scoto Meldul. in Phys. di p. s.
. n. l6 . p. arum differenter, sed non tam clare. Hanc eandem doctrinam tradidit sparsim S. Doct. pluribus locis,
Vbi in secundo gradu ponit distinctionem essentiarum,& naturarum,& etiam lib. i. dict. I 6. dub. 2. δέ lib. I. dist. II. yart. 2. art. I. q. I. ubi dicit, quod quantitas molis essentialiter distinguitur a suo quanto quantitas vel 5 virtutis et sentialiter non distinguitur. Et lib. i. dist. I9. pari. Mart. I. quast. I. ad 3. dicit, quod totum , de partes constituentes, scilicet ut unitae, distinguuntur essentialiter, de postea lib. i. dist. 3.part. 2. art. I. auau. ad i. dicit,
quod lunt de essentia , seu essentiales totius: dc ibid. ad i. o . tractat etiam de distinctione ellentiali secundo modo supra tradita. videantur ea , quae insta a nobis traduntur in quast. seq. in explicatione terminorum Seraph. Docti
de in quaestione de distinctione formali.
Ios. Ex quibus omnibus patet, quam deficiens silerit P. Gallicius N stet in assignanda ratione distinctionis realis in sua Logica lib. r. tradi. 2.R.P. de Castravereo Philosoph. P. I. cap. 3. num. 3. 9 sq. ubi admittit tan
bilia, de inter existentia in diueIlis litbiectis ; negat vero in pluribtis formis exilientibus in codem iubiecto ex eo, quod pollunt ad inuicem praedicari , ut album & dulce in lacte ; nausica, Scalbedo in Petro : haec enim non possunt dici duo , quia adeli viatim suppositum , de quo praedicantur illae plures formar : ergo habent unitatem , dcidentitatem realem : Ab hoc dicto non multum discrepat Bordonus, & cum coconsentit Sirectus in tractatu Formali
San id est contra mentem Seraph. Doct. & contra veritatem : S r. iph. enim Doct. lib. i. dist. S. Part. a. art. I. quast. I. ad i. notat, quod istae trinae
polliint considerari vel ratione lubiccti, 'vel ratione sui. Si primum , sic est unum subicctum inhaerentiae : si ratione sui , sic sunt diu cita entitates habentes singulae propriam existiantiam,& ob id inter se diuersae. Et lib. i. dist. art. i. quast. i. Sc lib. s. dist. 6. q. I. notat, quod concretum aliud stipponit, te aliud significat. Vii de licit lue ponat unum subicctum ii rhasionis , si- gnificat tamen diuersia in lubiecto , Scpraedicato, qliae uniuntur in illo subiecto inhaesionis ex diuersis causis: hinc de
importantur diuersae entitates , quae in unum subiectum inhaesionis conueni ut per nouam additionem nouae entitatis. Hinc respondetur , quod illae duae formae non pollunt numerari diuersi modE a subiecto si ilaptae in concreto , & ut . inhaerentes , concedo ; ut sumuntur secundum propriam entitatem , & exi-stentiam , nego : sic negatur consequentia, nempe quod inferatur identi ias inter ipsas, licet inseratur unio.
195쪽
ctionem formalem, ergo non est realis. REsPONDETVR ibi se explicare,se
intelligere dedistinctione sormarum,& eilentiarum diuersarum ; & assertexemplum de diuinitate, & humanitate in Christo.
Examinantur regula ad dignoscendam distinctionem realem i ex- , pticanιurque vari, termini, quibus Seraph. Doct. ad imit distinctionem hanc realem. VO AD primam partem main axima eth varietas opinionum circa signa adaequata distinctionis realis; quas fuse asteri Mastrius du'. s.' Met. num. t 8 i. seq.P R i M d enim assignant contradi ctionem 1 parte rei inter extrema pro signo distinctionis realis , quod tamen E Scotistis non admittitur, cum etiam per distinctionem formalem ex natura rei possint veri sicari contradictoria de eadem re habente plures formalitates, ut verbi gratia, Deus per intellectum roducit Filium,& non producit per vo-untatem.Rejicitur & a Thomistis, Ma S. Bonau. qui, 'ad i. de lib. I. distinct. 34. artis. I. quast. i. ad s. ait sufficere etiam distin- Aionem rationis ratiocinatae ad veri ficanda contradictoria de extremis, licet a parte rei sint unum, Midem form liter, ut patebit in sequentibus quaestionibus. SEevtinb alii assignant existentiam extremorum in diuersis subiectis totalibus, & adaequatis. Sic Sirectus
in tras . Formalitat .art.vit sic ὁc Gallicius nostet lupra citatus. Vnde albedo,
& dulcedo in lacte non distinguuntur realiter, anima in pluribus partibus co poris, & Angelus in pluribus locis, in
quibus est inadaequate. Attamen supra in quaestione antecedenti in fine rei cimus hanc opinionem.
TER Tio alij assignant pro signo
adaequato huius distinctionis oppositioncm producentis, & producti ; causantis, de caulati. Sic Mag. Formalit. cuni aliis Scotistis, Fonscea s. Met. cap. 6. quaest. 6.sed. I. quod & rejicitur a Suareadi f. 7. Met. se I. a Mastrio citato num. I 83. tanquam inadaequatum. Nam inter bovem ι de , hominem adest distinctio realis 3, 3c tamen nulla adest oppositio , ex-di- ctis. Alias obiectioia es adducit Su rea, te Masttius citatus , de quibus insta.
Qua Rro alis assignant separationem mutuam extremorum, de haec est communior, tum Nominalium , tum Thomistarum. Attamen non est signum adaequatum. Ratio est , quia ut notat S. Bonau. lib. 2. d st. I 8. art. I.
quasi. 3. inc p. dc lib. I. distin P. 1 . b. t. Sc lib. I. dimnst. Io. artis. 2. iis. 1. ad a.dc lib. s. dist. I9. pari. 2. artis. I. quast. 4. fund. s. licet separ bilitas inserat distinctionem realem, tamen in plus est distinctio realis, quia est etiam inter inseparabilia , ut inter personas diuinas. Item in opinione Thomistarum materia est inseparabilis a forma, & tamen distinguuntur
iv τδ alij assignant diuersitatem
existentiarum. Sic Bonetus, Pasqua- ligus, Bordonus, aliique e quam opi
quam continentem petitionem principii, vel tanquam effectum a posteriori, ves tanquam quid minus notum. Io I. Nos autem admittentes omnia supia
196쪽
supradicta signa tanquam vera, sed tamen ut inadaequata , ut diximus cum Seraph. Doch. supponimus ex lib. I. HI cit. a . dub. i. & lib. 1. dist. 37. dub. t..distinctionem este quid supe-xius ad diuersitatem , scilicet substantiarum , & iraturarum , ad mutiplicitatem quantitatum , ad diuisionem , &separabilitatem rerum. Item de ei se quid inferius ad pluralitatem , & alietatem: pluralitas antem in creaturis importat plurium distinctorum unionem,
au de in diuinis distinctionem personarum , quae sunt idem in essentia, de ex lib. i. dimndi. II. artis. I. q/MII. 3. emanationes , seu prodrustiones diuinae Filij , & Spiritus Samsti,
differunt penes terminos, nempe generatio, quia terminat ad Filium, differt a Uiratione, quia terminat ad Spiritum ranctum. Hinc sequitur, quod distinctio realis venanda est ex natura extremorum ; nam si est inter extrema, quae sint res habentes propriam ratitudinem, dc existentiam, tunc fgnum est, quod sit realis maxima : ted quia multoties potest accidere , quod naec existentia sit cognitu dissicilis , vel quia non apparet , vel quia simul eadem actione , vel alicui alteri annexa, qua
producitur una res existens, producatur Sc altera, ut in lacte albedo, & dulcedo in indiuiduo substantia,& quantitas , de qualitates; tuncque potest cognosci per aliquod signum ex supra allatis a Doctoribus , quae licet Litinadaequata, sunt tamen sussicientia, de
bona, quae a S. Bonau. lib. I. HR. t o. art. 2. ad I. reducuntur ad tria capita,
nempe vel ad distantiam localem , seu quantitativam ; vel ad diuerstatem natur irum , vel ad relationem, scilicet vel qi,ae landatur supra unitatem, seu conuenientiam, vel multitudinem substantiae, quantitatis,& qualitatis, v ct sit per potentiam activam, ta passivam ; estque producentis , & producti : vel stipermensuram, & mensurabile, ut scietitia, de scibile, de quibus insta. Ex qua doctrina tradita diluuntur rationes ad oppositum adductae a Suareae ; ait enim pri md , difficile est e
agnoscere existentiam rerum , magis quam distinctionem. Respondetur enim diuersitatem rerum non cognosci ex existentia, tanquam ex eflcctu posteriori, sed tanquam ratione formali fundante ipsam distinctionem : hanc autem utplurimlim agnosci ex ratione terminationis verae causalitatis, S pr
ductionis ; vel ex aliis signis stupra positis a Seraph. Doch. o 6. UBIICIEs secundd , quia
proditistio accidentalis aliquando terminat ad modum extrinlccum rei : sed modus non distinguitur Izaliter a re, sed tantum modaliter : ergo. RESPONDETvα ex traditis in superiori quaestione, negando Minorem ;,stinctio enim modalis coincidit cum reali, de qua agimus. OEiici Es Tert id cum Suarea :Christus in Eucliaristia seipium producit vere , licet secundaria produAione, nempe sacramentaliter; & tamen
non distinguitur a seipso. SED Respondetur, vel nos posse loqui de primaria productione , scque
corruit argumentum ἔ vel negatur
Christum seipsum prodncere in E charistia : de quo agetur in Pli,sca in
secundo libro, clim de causa,& effcctu. OBII cIEs quartd cum Masirio, hanc regulam de oppositione producentis , de producti non esse uniuers lem ; nam bos , de homo distinginamur realiter , dc tamen non habent hane oppositionem. REsPONDETVR , nihil urgere X a contra
197쪽
contra nos, qui dicimus cum S. Doct. signum, & rationem formalem distinctionis realis esse diuersas existentias ;de has dignosci ex eo, quod sunt terminus physicae causalitatis diuersae, ut euenit in boue, & homine.
OBrici Es quintd cum Achilino: Passiones producuntur a suo subiecto,
suntque conterminus cum re , seu terminus secundarius, sicut & relationes λ& tamen non distinguuntur realiter: ergo est inadaequata illa ratio. Respondetur, palsiones produci per emanationem , vel resultantiam metaphysicam.
non per influxum physicum, per quem roducuntur modi, relationes, & simi-ia, de quo hic loquimur in creatis.
CONTRA , ad relationem non datur motus, & actio, ex Arist. s. Phys text.
sunt terminus phylicae caula litatis. EsPONDE TvR , ut supra diximus etiam in praecedenti quaestione, c6cedendo non dari motum scias bilem, negando de insentibili. Tum etiam, quia ad relationem datur motus per se
secundarib , licet non per se primo,
quia ad mutationem unius extremi mutat ut & alterum per accidens , nam ut ait S. D. 27. q. I. ad 3. relatio per se non est sensibilis, & ideo minimam inducit mutationem in creatis.
SECUNDA pars quaestionis petit explicationem terminorum , & graduum, quibus Seraph. Doct. adstruit hane distinctionem realem. io 7. PR i Mo igitur dicimus, quod
ad i. tres gradus disti iactionis realis recognoscit. In primo collocat ea, quae
secundum distitiam localem sunt di iasita, hancque appellar Lb. I. Hsi. 24. diib. t. diuisionem , separationem , α multiplicitatem , quia est penes qua 'titatem, dc locum. In secundo collocatea,quae habent disserentiam essentialam. seu essentiam, estque vel penes intrinseca principia, ut inter corpus, oc animam, vel Penes eandcm esset uiam in reiacto, ut intra explicabit t, ea 'ne appellat diuersitatem. In tertio collocat ea ,
quae habent diuersum esse per relatione, ut in diuinis Pater, & Filius, & Spiritus Sanctus ; eamque appellat distinctionem . seu discretionem realem. P Ri Mus gradus includit omnem distinctionem realem , qtae est omnimoda , maxima , & exacti silma, & adsensum patens , chm sit inter dissita, non solum essentia , sed & loco per qualuitatem : sic partes habentes di-ucisum situm , & diuisae , sunt hoc pacto distinctae, ob idque iure merito appellatur a S. Doct. separatio, diuisio,
multiplicitas: & lib. I. dist. q. art. I. qu/st. s. omnimoda distinctio : & ibi
dem art. I. quast. I. distinctio ut rcs, seu secundum rCm. SECUN Dus gradus continet omium dilictione tu rcalem , quae est interea,
quae habent inter se aliquam unioncm cum diuersitate essentiae. Sic Petrus, &Paulus, licet conueniant in humanitate, distinguuntur tamen penes diuersa supinposita : sic partes unitae in continuo habent diuersitatem estentialem : sic paries , & albedo : sic totum , & partes unitim sumptae distinguuntur rcaliter,
quia licet estentialiter includantur paristes in toto, tamen cum habeant diue
Dira essentiam , hinc & distinctionem
realem ; ait enim S. D. lib. I .dist. q.art. I.
q. 1. quod ibi est distinctio realis, ubi estvnio ex diuersis causis : se Petrus , &Paulus uniuntur in essentia humanit iis , sed ratione di uersarum causarum, seu entitati in t hinc distinguuntur re liter, licet formaliter conueniant in et sentia formali. Sic materia si & sorma uni utur in tertia entitate ratione diue serum
198쪽
sariam musalitatum. Quia verb Pater,&Filius, & Spiritus Sanctus uniuntur in
unica essentia,quae est unica ratio vitionis , hinc non diltinguuntur essentiali terr & quia uniuntur cum diuersis proprietatibus , hinc distinguuntur personaliter. Et haec distinctio appellatur u plurimium a s. D. talentialis. Si e lib. r. art. I. q. I. loquens de dis- ferentia rei quantae a quantitate molis in ipsa existentis ; & hae non differunt emanationes diuinae. Sic lib. i. dist. 1ada .de qua distinctione essentiali videantur supra tradita in quaestione antecedenti ad quartam con-elu sionem. Io 8. TERTIVs gradus distinctionis realis est per relationes , estque in creatis , de in diuinis , sed disterenti modo. Nam in creatis , ait S. D. semper importat compositionem in subiecto relativo, non verd in diuinis; omnis enim respectus in creatis, ut docet ιib. i. dist. 26. art. I. ct 1. de ιib. I. dist. 3 3. art. i. quas . I. in co P. σ- vel est sindat iis supcr elsentiam , ita quod inter rei respectum , & essentiam non m mediuin , idest quia identificatnt cum ipsa essentia : vel est
qn id medium inter rem , quae refertur, de suum correlativum. Si primo modo, ut euenit tu respectu materiae , ut potentia est ad formam, & e contra, &in creatura per dependentiam ad Deum , ut lib. 1. dist. t. pari. I. cysest. vlt. fuse explicat, sic oritur relatio identificata eum subiecto, quae nunc communiter in Scholis appellatur relatio transcendent. lis. Si fecitndo modo , sic relatiotealiter distinguitura suo fundamento; superaddit enim ad ipsum fundamentum accidens entitatiue , realiter disti m
are. 2.quast.2 de ibid. ιν .vis. & ob id tertius gradus distinctionis realia est fer huiusmodi relationes , quae necesis
arili sunt inter extrema realia. In diuinis verb cum relationes habeant & si,& . , ratione in transeunt, & sernia liter identificantur cum essentia diuina. retinentque tantiim rationem ad ; de consequenter nec faciunt compositi
nem , quae tantum aduenit ratione in , non ratione ad , quae addit tantum m
dum se habendi. Ut autem intelligatur hoc dictum valde obscurum Seraphici
Doct. notandum ex ipso lib. I. dist. 16.c'ast. a. quod relatio creata conuenit cum aliis accidentibus , quod est accidens , ob idque importat esse in , scilicet inhaerentiam in subiecto; differtque
ab ipsis ratione ad, seu ut loquitur lib. 3. dist. 8. art. I. quast. 1. per esse a quo ad quem, vel per in ad. Hinc clim relationes diuinae non sint accidentia ratione primi in . transeunt formaliter inessentiam diuinam, cum non habeant inhaerere, sed identificari cum essentia , re
tinentque in ad , vel a quoad quem , vel praecise ad: qui modus, cum vere sit in diuinis, dicitur etiam res, facitque disterre ipsas personas absque compositionei hinc dicitur 1 S. Doch. distimchio vires, seu realis: sic lib. r. dist. 33.
art. t. quaest. 2. in corp. ct ad I. 2. 3.& lib. t .dist. 3 3. qtiast. r. ad vis.lde lib. I. dist. s. dub. 2. & lib. i. dist. . dub. I. qui addit lib. i. dist. 3 3. eis. de distinct. 26. quast. 1. ad vis. quod relatio quaecumque est in aliquo non absolute, sed cum ordine ad aliud , habetque minimum de entitate ι id ed vel nullam , vel m dicam facit compositionem. Nullam quidem in Deo, quia identificatur ratione in cum essentia ἰ modicam in creatura , quia retinet suum inesse in
subiecto, distinetum cum in ad , seu a
199쪽
Io 9. SUPER EsT etiam alius locus valde obscurus Seraph. Doct. explicam
quod nomina relativa dupliciter important distinctionem , vel diuersitatem , scilicet vel ut rem, vel ut modum : Mutraque distinctio est , vel ut exercita, vel ut concepta : seipsum autem explicat tum ibidem , tum lib. i. dist. Q.
art. r. quasi . . ad Zc dist. 34. art. I. qiMst. I. in corp. tum lib. I .dist. 3 3 .art. I. quast x. 2. ct 3. 6cis Breuit. 8art. I.
cap. 4. ubi docet , quod in Deo 1unt tres modi differendi. Pstiuus est secundum modos essendi: secundus secundum modos se habendi: tertius secundum modos intelligendi. Primo modo differt persona a persona ; Pater enim est generans, Filius generatus et quae differentia est maxima in Deo , & est secundum rem,& rem ; de ob id dicitur distinctio vires, estque non per additionem alterius naturae, sed tantum ratione originis addentis tantum ordinem , & rei pectumaa alium. Secundo mododiffert relatio abelsentia,quia relatio addit tantum modudiuersum se habendi, scilicet ad aliud ;& haee distinctio dicitur ut modus, seu
modalis, ut dicit Brute ser in S. Bonau. Qitare in sententia S. Doctoris distinio ut res est realis, ut modus est m datis inter essentiam , & relationem. Additque, siue ut exercita, seu ut concepta , quodque explicat lib. i. dist. 3 i. art. I. quast. a. ad 3. dicens,quod distinctio inter personas vel actu exercet distinctionem , faciens unam personam
distingui ab alia, ut paternitas ,& filiatio : haecque dicitur distinctio ut exercita : vel est per relationes non distiniachinas personarum , sed resatinas pers narum distinctarum , ut sunt similitudo , aequalitas , & haec appellatur distinctio ut concepta , idest cognita ut antecedens ipsas relationes.
Hi N c Q v a distinctio persbnarum ab
eodem S. Doct. appellatur ut res , seu realis: distinctio vero inter essentiam, de relationes appellatur ut modus , seu modalis , dist. 34. an. I. quast. I. ad finem: utraque etiam a S. D Oct .lib. I dip. 33. art. i.quast. 2. 2d p. 26. art. αquo. i. ad 1. appellatur secundum rationem. Prima quidem inter personas. dicitur secundum rationem suppositatitatis, seu diuersorum suppositorum
unde lib. I. dist. 2 art. I. quast. 4. inc p.
dicit, quod in diuina eli Entia est trinitas rationum, idest personarum. Secunda secundum rationem obiectivam, estque formalis ex natura rei : tertib distinctionem rationis purae appellat secundum modum intelligendi, & dicendi, quae est inter absoluta diuina. Daqua expositione videri potest Furchi ux
quod cum S. Bona u. dicat in Bremi. cit.
quod disterre secundum modum intelligendi est differenti modo disΚrre secundum modum se habendi i illud quidem
importat distinctionem rationis , illud
distinctionem formalem ex natura rei. Postea lib. I .dist. 7.art. I.q. a .inco .ct ad
Arg. oeq. 3. cum dicat, quod poste generare in persona dicit distinctionem secundum rationem intelligendi , ibique se explicat , quod haee differentia est aliquid a parte rei ; unde videtur sibi
contradicere : nempe, quod differentia secundum modum intelligendi sit a parte rei ,quod est contra dicta in Breuit.cit. Attamen explicandus est S. D. eo modo,
quo & ipse se explicat ibid. quast. 3 . quod, si posth generare sumitur absolute, dinfert secundum modum intelligendi tantum si sumitur in actu , scilicet per ordinem ad aliud , & personaliter, sic dissert secundum modum,ut clare docet
200쪽
De Forma litati . Vuaest. Lateralis. 167
Iib. Mart. I. quast. 3. ada . scilicet lecundum modum intelligendi obiectivum. Da distinctione modali ex traditis patet sensus Seraph. Doct.nam in diuinis distinctio ut modus, seu modalis est eadem , ac sormalis; in creatis est peradditionem qualitatis absolutae , ut dictum est, de ob id realis.
III. DRo complemento huius cele-L bris quaestionis superest , ut aliqua de identitate distinctionis reali, essentiali , & modali opposita dicam
Er primo supponimus ex S. Doct.
Lb. . dist. 4 3. ara. I .qu0.4.in corp.quod sicut distinctio non prouenit ex accidentibus rei, sed ex principiis intrin- secis . licet multoties per accidentia innotescat, ita Be identitas.Et sicut datur
latitudo gradualis in distinctione reali,
se de in identitate, ut recte notat s. Doct.lib. t.dist. 29. an. a. q. 2 id 3.quia in coadunatione plurium datur maior,&minor intimitas, sicut & maior,& minoreompositio in entibus creatis , ex S. Doct. lib. I. dist. 8. pari. 2. an. I. quaD. 2.SEcvti Db supponimas ex S.Bonau. lib. I. diD. .quae t. a. Sc diar s. quan. I. ad a. identitatem aliam esse omnim
dam , c haecque est formalis , de qua in sequenti quaestione, ) aliam non
omnimodam, quae stat cum pluralitate,& haee est , de qua hic est sermo. TER tib supponimus , identificationem realem plurium consistere in hoc, quod existunt ad unicam existe tiam rei; unde non important transsa-
onem , vel mutationem naturae formalitatis 4n naturam suae rei , sed retinent suas ipsarum naturas in rebus,quibus identificantur per ipsus existentiam.Et ob id Seraph.Doctas. I.dist. 3 3. ara. I. quaR. 3. hanc identitatem appellat rationis identitatem , non quδd non sit realis , sed essentiae ; cum qua identitate retinent suam rationem formalem, nec contrahere dicuntur ipsam rem, ut faciunt differentiae , nec contrahi ab
ipsa re. Et hinc sequitur , quod simul eum distinctione sor mali, & cum idem , litate reali possit praedicatio formalis fieri in recto ι & hoc quia praedicatio respicit subiectum,in quo sutat. Quibus positis, P R i a d dicimus, quod seut ad tria
capita reduximus distinctionem realem, se pari modo reducenda est identitas
PR i ML distinctio enim erat eorum, quae sunt vere distincta diuisue ratione quantitatis; sic & identitas huic opposita est eorum, quae identificantur in eodem supposito, ut animalitas, & rationalitas in Petro ; & hane 'colistae appellant identitatem postiuam realem. Sacvs D A distinitio erat eorum, quae habent diuersitatem naturae,siue in
eodem subiecto , siue in diversis ; de
dicitur essentialis. Identitas huic opposita est eorum, quae habent essentiam eandem integram, ut est animalitas, de rationalitas in homine : partes essenti tes in composito, quae identificantur
essentialiter in tertio ratione unius existentiae,sed tamen non intra se,de appellatur etiam identificatio formalis, seu rationis, idest naturae, non formalitatis. Vnde partes sunt de ellentia totius, non E eonuerso, dc appellatur a Scottiastis identitas se totis obiective , quia