장음표시 사용
181쪽
tas, bc distinctio, prout lunt affectionesentis , lunt relationes post tuae, ipsi es lentiae vel realiter , vel formaliter
ex natura rei, vel ratione tantum superadditae. Est S. Bonavent. lib. i. dist. 9.art. I. ad 4. & aliis locis infra citandis , Scoti, dc plurium aliorum contra Hurtadum , aliosque Nominales , asserentes res distingui se ipsis immediate. Ut autem probetur haec comclusio, aduertendum cst , quod duplex est relatio . alia transcendentalis , alia praedicamentalis. Prima identificatur cum re , in qua est , & distingitur tantum formaliter si alia distinguitur realiter a re, ut docet S. Doct. lib. 2. dist. i. P N. I. Art. quast. 2. in corp. de lib. I. dist. 16. art. i. quast. I. ad 6. & Lb. i. dist. so. dub. 4. est proprietas ei tis creati : secunda est accidens verum
realiter distinctum ab ipsa re. P RoaATVR igitur Coiaclusio pri-mδ : Dutinctio est inter duo : ergo ad aliud refertur , vel dicit relationem. Tum quia distinctione pollunt conuenire opposita in ordine ad diu crsa: ergo
per relationem ad aliud ; nam ratiotialitas est idem cum animali, S est diuersa realiter a lapide : ergo per diuersos respectus. Sic de distinctio per ordinem ad Petrum , ut cit ad sui plum, est rationis : per ordinem ad Paulum est realis. Tum quia distinctio relative Opponitur identitati : ergo est relatio. Tum quia adsum omnia requisita ad relationem , nam pluralitas est ratio sun- dandi : adsunt extrema possitiua : ergo Zc relatio positiva. AD D IM us cum S. Doct. supra cieato,distinctionem polla dici relationem aequiparantiae , quia adest eadem denominatio in utrilque extremis : polse
etiam dici disqui parantiae, ob rationems dandi seuersam in ipsis extremis. P Roa Arvst secundi, de identitate. quod sit relatio. Primo identitas foria maliter non potest concipi nisi per habitudinem ad aliud , de denominando
eodem modo extrema : ergo est relatio Probatur antecedens ex Arist. s. Mel. rext. 2 o. qui enumerat inter relationes fundatas iuper unitatem ipsam identitatem. Conhrmatur, quia aut v mim di citur idem cum alio , quia in viro aliquo communi praedicato conueniunt,
aut quia est idem tibi ipsi. Si primnm,
iam patet, non polle concipi sine habitudine ad aliud , & haec est relatio formaliter superaddita , di distincta ab
extremis. Si secundum , adhuc talis identitas non potest concipi,& explic ri, nisi per comparationem duorum exintremorum,in qua utimur uno tanquam
pluribus, ut docet Arist. s . t. text. I 6.& haec est relatio rationis. Confirmatur, quia identitas plura cogit in unum, vel realiter, vel formaliter, vel ratione : ergo ex sua ratione formali debet inter plura versari comparata ad inuicem , & in unum coadunata. Et hinc
ex ratione extremorum, vel realiter, vel
formaliter, vel per opus intellectus distinctorum venanda est haec distinctio. an sit realis, an formalis, an rationis, scilicet an realiter, an formaliter, an per rationem distincta. Si. Ovi ici Es primδ cum Pas. qua ligo : Stante identitate nullo pacto poteli concipi distinctio , & c contra rergo utraque debet exprimi per negationem : ergo neutra est relatio positiva.
dens ex Seraph. Doct. lib. I. dist. 29. supra citat. in primo notabili: non enim sola denominatio negationis distinctionis potest explicare rationem sormalem identitatis , nec c contra ; sed tantum
per talem negationem explicantur tanquam a posteriori, cum habeant esse
182쪽
positi num differens ab ipsa negatione.
latio distinctionis distinguitur realiter ab extremis, si est relatio praedicarneia talis ; vel formaliter , si cst transcendentalis; vel ratione, si est facta per intellectum. Est S. Bonai . citati, dc lib. I. t .ad 6. D. Thomae, Scoti, Se omnium Realium contra Nominales , dc Hurtadum , asserentes resseipsis distingui, de non media distinctione.
PROBAT v R. Tum quia essentiae rerum secundum se non sum relativae: ergo si habent referri , id habent per relationem superadditam. thobatur antecedens , quia aliud c st , quod distinguitur, aliud fundamentum , ob quod distinguitur; aliud eit,quo distinguitur. Verbi gratia , homo dili inguitur ut quada leone, idque per rationalita-tatem: sed rationalitas non est relati in :crgo aliud requiritur, scilicet dis inctio, qua distinguatur. Tum quia elleluia de te est indit ferens ad identitatem, & gistinctionem : eigo ut utram habeat,debet aliquid sit peraddi.
R Espo NDET Hurtadus, essentiam non ei sedistinctam , nisi connotata negatione identatis unius cum alia , per
quam explicatur distinctio , verbi gratia substantia di istinguitur ab accidente , idque explicatur per hoc, quod substantia non est accidens. 81. CONTRA : Ergo negatio secundum se erit formaliter distinctio. Probatur conlequentia , quia secundum Huriadum substantia secundum se con-Cepta non explicat, nec importat distinctionem sui ab accidente , sed tantii in vi subest negationi identitatis : sed illa est ratio formalis, qua posita ponitur res ; de qua ablata aufertur : ergos posita negatione explicatur distinctio, illa erit ratio formalis distinctionis :ergo essentia secundum se non distin
guitur. REsPONDET Hurtadus , negationem non cile rationem formalon distinctionis, sed potius consequi ex disti lictione clientiae secundum se : cx eo enim, quod Petrus est Petrita : ideo di stinguitur a Paulo : ergo πt i ion, cst idem cum I aulo : ergo haeynegetio consequitur ad distinctis non , qtiae consistit in constitutivo P ctri : cigo ellentia de se absque addito aliquo distinguitur, licet explicetur pcr negationem idouitatis. CONTRA : Non identitas non est sor maliter distinctio : crgo iacia lusti- cienter explicatur per illam distinctio. etiamsi illam piae supponat. Aniccc dens est ipsius Hurtadi, S probatur , quia negatio identi talis praesupponitur distinctioni , quia fundatur in constituti uo , de distinetiuo rei; quia enim Petrus cst Petrus , ideo non est Idem cum Paulo : Ergo non consequitur ad distinctione. Probatur consequentia, quia distinctio est inter duo extrema positiva a negatio verb praecise est inter duo contradictoria: cIgo per talcm n gationem
non Potest explicati ratio distinctionis. Confirmatur , quia in statu citcntiali,& praeci io ipsius cissentiae non possiunce nuntiari niti praedicata primi modi, ut esse talem , este non idem cum alia rnon autem praedicata secundi modi, qualia sunt disti lictio, aliaeque proprietates consequentes ad CnS : ergo negatio identitatis non potcst explicare rationem distinctionis Ex quo pater, quomodo male confundantur a Nominalibus principium sormale constituti-uum , de distinctivum rei cum ipsa formali distinctione. Ex primo enim oritur negatio identitatis cum aliare,& fundamentaliter,& sormaliter : sed distinctio oritur ex postiolae, Δ relatione duorum
183쪽
extremorum distini horum. In primo item est contradictio , idem , & non idem : in secundo est oppositio contraria, idem, diuertan. Primum praecedit i secundum consequitur. OBIIci Es primo : Si distinctio est relatio : ergo dabitur processus in infinitum. riobatur sequela : Petrussu dimnctione est di itinctus a Paulo,& iste sua distinctione a Petro ; habent
enim diuersa fundamcnta , & terminos ; ob idque sunt diuersae distincti nes : sed i itae referuntur aliis. disti ctionibus, sicque erit processus in infi
nauent. lib. I. 3 o. dub. 4. negando
sequelam. Ratio est , quia relatio non est ea, quae resertur , sed quo aliud refertur , dc facit differre : ideo non facit
numerum , nisi concretiue cum subiecto , cum quo simul potest dici, quod refertur ; sicque illae duae disti itistiones
non referuntur ad inuicem , nisi cum extremis , quae cum non multiplicentur , nec etiam. dc iei, multiplicantur tutationes. R Espo NDET secundo S. Docto
dist. 48. art. I. I. ad vit. de lib.
art. . quast.2. ad ι. quod si r latio reflcctatur,& fundetur stiper absolutum non potest multiplicari , quia est status in extremis. Si autem fluadetur super ipsos respectus , tunc etiam potest multiplicari, non tamen in infinituin. Fit enim status in illa relatione,
in qua ambae conueninni in ratione' fundandi, de referendi. Unde illae duae distinctiones , quae sunt similes in ratione diuersificandi, ad summum possent esse fundamentum unius alterius,
distinctionis , seu potius similitudinis;. quod amplius patebit cum agetur de. Din ento relationis , an relatio sos sit fundari. super aliam relationem , &an ad multiplicationem terminorum multiplicentur relationes Z Vbi ex S. Doct. probabitur negativa pars. Vnde haec obiectio viget lotum Scotistas. OBII cIEs secundo : Relatio supponit extrema actu disti irasta : ergo clim distinistio faciat distinguere extrema,
non est relatio. REsPONDET u R ex S. Bonavent. lib. dist. 3I. pari. I. MN. I. q. a. ad p.
quod relationes aliae sunt relativae di uinctorum , aliae sunt distinctivae relativorum. Prima sunt similitudo, aequalitas , &c. istae enim suppotanni extrema iam distincta secundae faciunt distingirere extrema, ut in diuinis paternitas, filiatio ; de talis est distinctio..
Sic negatur antecedens, & consequentia. Vide, quae dicunt ut in . .
ΟBIici Es Tertio contra iddntitatem : uitae libet res seipsa est idem cum se ipsa, vel cum alio, sectulo quocumque accidente, vel modo superaddito : ergo identice est talis abique relatione denominante ipsam. REsPONDET Mast. Afetaph..dispht.6. num. i 3. distinguendo ante-eedens, si sumitur identitas fundamen- . taliter, idest pro unitate ementiae , V tum est ; falsum autetia, si sumitur se maliter: sic enim est relatio , non quidem realis , sed rationis, cum extrema,
non sint realiter distincta; in hac enim apprehenditur uti duo. Vnde in primoselisu fundamentali identitas ad seipsum dicitur Oitinium perfectissima noni quoad esse relationis..
184쪽
atus in referendo lententias Tho-mistarum , & Scotistarum ex Aquario, Si recto, aliisque Formalistis,uarias sp eies identitatum, dc distinctioniam dedimiis de iplorum mente. Attamen Thomistae antiquiores , & rigidiores ad duo tantum membra praecipua reducebant ipsas, scilicet ad realem , & rationis. Neoterici tertium addiderunt,
nempe distinctionem modalem, scilicet
inter rem , dc modum eius extrin- sectima
SCOTISTAE Vero ad tria membra pias rediiciant, scilicet ad realem maximam , ad formalem ex natura rei, Sc
No Mi NALEs duas item distin .stiolies admittunt, scilicet realem , &rationis ; sed fere omnes discrepant a Τli omittis . quod clim isti admittant distinctionem virtualem, seri rationis ratiocinatae, ic cum fundam Orici in re; Nominales vero hanc etiam negantes volunt consistere tantii in vel in solis nominibus , vel in solis con notatis.
vel in solis conceptibus formalibus inada quatis. Sic Ocham lib. I. dist. 1.
S. BONA V. verδ , quid senserit in hac materia , difficillimum est elarbis scere ; utitur enim variis terminis tune temporis in Scholis usitatis, nunc autem obsoletis, dc inusitatis : quae varietas terminorum occasionem habuit ex diuersitate materiarum , quas tractat in diuinis , ct in creatis ad designanda varia genera, & gradus diuersos d. iiiii ctionum, Sc idcntitatum. Attanielisi recth perpendantur cius modi loquclidi,
de occasiones utendi talibus iciminis. de modis, claro apparebit, quam v
rum sit , quod in principio huius libri
diximus , ncmpe Scotum, aliosque plures mutuasse a Seraph. Bonavent. plurimas, ct vere sublimissinus doctrinas, variasque distinctiones , dc identitates , quibus ipsi, di maxime Scotus in suis ipsorum scriptis cum talain laude.
8s. S. DOCTOR igitur ad tria capita praecipua reducit omnes identitates , & distinctiones ἔ & hoc demonstro in Textu Seraphico. Nam cum lib. 1. dist. 4. dub. 2. O lib. I. dist. 19.1. quest. Ut . ad s. M M. i. dimnet. 13. dub. . dicat idem, & di. uerium non opponi contradictorie, sed inter ipsa dari medium ; hinc claiepaici, ipsum admittere distinctionem
mediam, quae non omnimodam iden litatem excludit, nec omnimodam distinctionesn, scilicet realem : quod &infert ex consimili Scoti dicto Fabcclib. i o. Astaph. disput. 6. licet rejiciatur a Mastrio in Metaph. dissul. 6. n. Is l. dicente ex tali positione non polle iii ferri distinctioncm mcdiam ad inentem Scoti, sed immerito : licet enim non coincidant istae quaestimnes in uniam, scilicet, an inter idem.& dinersum detur medium ; & an inter distinctionem realem , & rati nis detur distinctio media et attamen Eato quod inter idem , & diuersum detur medium , quod non sit omnimode idem , nec omnimode diue sum , ut Petrus ., & leo in animali
habent identitatem , Ac diuersitatem
inter se , idest secti uia aliquid sui
185쪽
dentitatem , & secundum aliud dμuersitatem: sic animal nec est idem, nec diuersum ; etiam sequitur , quod illud medium fundat distinctionem mediam. Ratio est , quia si aliqna sunt omnino idem a parte rei , si in eo recognosse tur aliqua distinctio opposita tali idei titati, ista erit tantum per intellectum , si aliqua sunt diuersa per diuersam existentiam , tunc intercedet distinctio realis ; si verδ non adsit in
aliqui re, siue sormalitate alia omnimoda identitas realis , nec omnimoda diuersitas exilientialis , tunc erit distinctio media : quod & clarius patet exeo,quod . dicit, quod
si res dicitur a ratus, ta , tum, tunc importat idem quod esse in iis, vel in alio, idest quod habet suam propriam existentiam , vel existit in alterius existentia : sicque dupli em distinctioneini ecognoscit; aliam realem fundatam in rebus habentibus propriam existentiain,& ratitudinem ; aliam in carentibus propria existentia. Addit, quod res di
citur a reor, reris, prout dicit rem con
ceptam ab anima; sicque fimdatur distinctio rationis: Hancque primam distinctionem rationis diuidit in duci
membra ; alia enim est cum sundamento in re, alia sine fundamento, quae ab
ipso appellatur phantastica , de quibus
in propria quaestione agetur. Sacvs DAM, sci licet realem maxi--m appellant nomine vel diuersitatis, vel pluralitatis omnimodae , vel separationis, vel alietatis. TERTIAM explicat variis nomini- bus, nempe vel iucundum attributionem , vel secundum habitudinem, vel secundum diuersum modum se habendi , vel essendi. vel secundum diuersas formas , dc gradus , .de quibus omnibus in propriis quaestionibus fuse agetur , & Maelicabulgur isti termini , dante Deo , ad mentem Seraphici Do
Ex quibus pater, quam deficiens se bimembris diuisio tradita a Thomistis ;ex hac enim facile oritur deceptio, &confusio rerum habentium propriam existentiam , & ea carentium, cum habeant diuersum modum participationis in ente : dc consequenter mulid maiorem confusionem parit positio Nominat inm solum admittentium distinctionem realem, & rationis sine fundamento in re , vel tantum penes connotata, vel penes nomen tantum, ut dicetur infra tuo loco. Qitibiis suppositis,
86. DIC I M vs tria membra distinctionum , & identitatum suffcere : de probatur ex Arist. s. m. text. I 8. quia identitas fundatur super unitatem, Se distinctio super multitudinem , dc pluralitatem : ergo tot modis dicitur distinctio.&αidentitas ex parte rei , quot unitas , & multitudo firmitur :sed haec est duplex ex S. Bonau. lis. I. dub. 3. Δc lib. i. dist. 37. dub. I 5e aliis locis citatis-literam forv. in Textilia ALTERA enim est pluralitas rerum, habentium propriam ratitudinem, Mexistentiam; & in hac sundatur distinctio ex pa Ie rei, dc realis maxima : alia est recum non habentium propriam
existentiam , sed eam habentium in alio , seu in re, licet sint a parte rei: Min hac fundatur distinctio media , scilice sormalis ex natura rei: vel est i l ralitas tantum facta per intellectum, in haeque fundatur distinctio rationis.
8 . PAR I TE R & unitas est fundamentum identitatis , unde ex unitate reali oritur identitas realis , ex formali formalis , ex rationis unitate identia
A D primum capnt identitatis red cunuar ea, quae ad intrinseco sunt inseparabilia
186쪽
parabilia , quia existulat unica , & eadem exiitentia, ut ita homine antinalitas, vitalitas. Item Sc identitas ellentialisCOIum , quae in aliqua eadem et Iemia conueniuntietique,ait S. Doct. generica,
vel ipecifica in creatis, in diuinis verbdicitur essentialis, lib. I .dist. ITEM & quando unum est constituens ei sentiam alterius, ut definitio indefinito , rationalitas in homine ; &appellatur etiam identitas fornaatis,pro-vet dicit conceptum formalem,& ellum tialem rei. Item de talis est illa, quae a Scoti stis appellatur identitas se totis obiective , subiective , de quibus satis in protegomenis ad quaestiones dixi
88. DisTINc Tio realis opposita dictae identati reali,est eorum, ut dictum est , quae habent diuersam existentiam, etiamsi insint in eodem subiecto, quando scilicet unum non est de ratione formali constitutiva rei, ut albedo,& dulcedo in lacte; & haec a S.Bonau. etiam
appellatur distinctio sor malis , lib.
. dist. 6. a t. . quaest. I. in corp. dc lib. I. dist. 8. pari. i. art. r. quast. i. ad idest disti iustio formarum, seu naturarum, Scetiam distinctio omnimoda, quia est ex diuersis causis unio in unum , tib. I. dist. q. art. I. quast. a. in corp. De quibus
infra suo loco. AD secundum membrum , scilicet identitatis, & distinctionis formalis, dicimus , quod identitas formalis est iliata, quando unum est de ratione, & conceptu formali alicuius rei, vel quia habent aliqua eandem sormalitatem, &, rationem conceptibilem , de haec ethduplex, icilicet vel adaequata, vel in- adaequata. Prima est , quando nihil formaliter includitur in uno , quod non includatur in alio, ut Deus, & deitas; homo , & humanitas: in adaequata VC-ro est , quando solum aliquid formali-
ter includitur in uno , quod in alio formaliter includitur, licet non omne includatur, ut homo, di animal sunt idem formaliter inadas uate , de etiam sunt inadaequare diucria : homo enim
dicit , quicquid dicit animal,& aliquid amplius : sic S. Doct. lib. I. dist. s.
art. I. I. ad i. ct 1. Dillinctio vero formalis est , quando aliquid sor-nialiter non includit conceptu in Obiectivum alterius.. 89. AD iciti tim membrum spectat identitas,& distiitinio rationis ratiocina, tae, siue cum fuit danae illo in rc, dc ratio nis ratiociliantis sine tandamento in re. Hinc identitas rationis ratiocinatae est , quando res non habet fundamentum, v c possit iecundit in diuersas rationes obiciactivas terminare diuertos conceptus in- adaequatos ob carentiam eminentiae obiecti , vel habitudinis ad res aliaε distinctas in se : sed illa res est nata face-
Te unum tantum conceptum sui adaequatum : de si concipiatur diuersis natidis, de lub diuersis sccundis intentionibus , tamen semper eadem ratio Obiectitia ipsi intrinscea concipitur , ut dicendo Pι trus est Petriti , Dcm cst Deitas ; in quibus est tantum ditiersus modus Grammaticalis, vel Logicalis, de quo S. Doct. lib. I. instιλ.D. 18. art. I. ad υh. de lib. I. dis'. quaest.
vlt. in corp. & lib. I. disi. q. art. I. quasi . L. in corp. Identitas velo rationis
ratiocinantis est , quando aliqua sunt omnino idem sibi, etiam in ordine ad intellectum concipientem , ut Petrus sub ratione petreitatis; Deus sub rati ne deitatis. Vide Mastrium in Mit.
disp. 6. Aum. 268. in fine, dc num. 287. Dis TINCTIO Vero opposita identitati rationis satiocinantis est, quae ha-iat fundamentum in Ie :alia est, quae non
habet iundamentum ua re , de qu: bus insta in propriia quae uionibus.
187쪽
De Distinctione reali prima , o
maxima , eiusque opposita uen- ritate: or laodnam sis eiusfun
so. TT quaestionis titnins pateat
- V aduertendum, quod hic non quaeritur quidditas formalis distincti nis realis ; supra enitri satis probatum est, elle quid positiuum , rclationemque realem inter extrema ς identitatem
vero realem rei ad seipsam esse relationem rationis. Sed quaeritur hici, quodnam sit fundamentum, ad quod eonsequiti ir distinctio realis ; dicitur enim realis, non quatenus cit relatio realis , sed quia est inter extrema realia habentia proptiam ratitudinem. Vnde sermo hie est de distinctione reali, non
quatenus rv. ale secernitur ab ente rationis ; sed de reali, quae intercedit inter entitates habentes propriam ratitudinem , & existentiam ; nempe in quonam fundamento fundetur ipsa distinctio, eiusque opposita identitas. Psti MA opinio est Thomistarum,
Heruaei quodl. s. quast. s. Caiet. pari. r.er fr. arti . 2. I n. a Thom. inde Ente rationis ι' st. I. arti . 3. Soli , aliorumque recontiorum admittentium in hac ipecie, & ordine omnes distinctiones , quae non dependent ab opere intellectus ; dc ob id duo membra tantum assignanti uni , scilicet re lis distinctionis, δc rationis. SrcvNDA opinio eth aliorum re centiorum , maxime Societatis Iesu,
admittentium duas species distinctionis reriis ; aliam volunt esse quae inte cedit inter res separabiles ab inuicem,
& quae separatae possunt per se existere,& conseruari; aliam esse , quae est imter rem , dc modum extrinsecum , qui licet possit separari a re, cuius est modus , ut lassio a sedente ; tamen separatus non potest conseruari in esse : de hane appellant distinctionem modalem. Sic Suarex difflu. 7. Metaph. sest. I. Auersa , Motilanus, aliique. TERTIA opinio est Nominalium supra allata in antecedenti quaestione. Qv ARTA opinio est reducentium distinctionem realem ad duo membra, vel species tantum, sed differenti modo secunda opinione, scilicet ad illam,
quae est inter entitates habentes propriam existentiam , de inter formalitates. Primam appellant per antonomasam realem maximam: secundam so malem, vel ex natura rei; modalemque
colloeant simul cum prima , & reali. Sic Scotus , & omnes sequaces cum plurimis aliis ; estque vera, & ger mana opinio Seraph. Doch. a quo Sc tus fere totum mutuauit, quod tradidit de Formalitatibus, ut infra patebit. Pro solutione quaestionis. 9 . PRIMO Notandum, quod vesu se diximus in prima quaestione huius
tractatus, res, seu ens primδ dividitur in reale , & rationis; dc hinc oritur etiam identitas realis, & rationis, quae fundatur super unitatem. Et quia Ie , vel ens etiam admittit pluralitatem; hinc etiam distinctionem , qt ae est vel realis, vel rationis. Et quia rerum multiplicitas potest esse vel habentium propriam ratitudinem actnalem , vel
possibilem , vel exi stentium in alio, idest per existentiam alienam ; hinc recte stibdiuiditur distinctio realis in
realem maximam , quae per appropriationem dicitur realis; & in distincti item formalem. Sic ex S. Bonau. lib. 2.
188쪽
ct x. quod aliquid est essentiale alicui,
vel constitutive, vel consequutive tantum. Primo modo competit rei secum
dum quod ipsa, & secundum suum esse
quidditatiuum : Secundo modo dicitur id, sine quo res non potest cogitari h bere esse persectulo, talesque limi proprietates, item & modi intrinseci entis, ut eis: filutum , infimium, existens, subsistens.' a. TERTId Norandum, quod haee differentia intercedit inter modos intrinsecos , de extrinsecos , qudd intri iaci, sicut & proprietates, licet aliquid
addant rei, tamen non varianc ipiam, quia ut ait S. Docit. lo. i. distinct. 3. viri. 1. artis. I. quast. 3. ad i. in fine,
non trahunt rem ad aliud genus , sed tantlim eam intrinsece modificant, superaddendo illi aliquid intrinsecum :Extrinseci verb mutant rem, & eam trahunt ad aliud genus accidentale; ideo die tur extrinseci , vel exteri reS , vel extranei, ut loquitur S. Doct. lib. distinct.6.dub. 3. & lib. a. dist/t.
cristinct. a I. pari. 1. dub. a. ut sessio, elIe coloratum , figuratum , &c. Et hi modi licet non sint res completae, Ob idque dicantur communiter aliquid rei, vel modi rei tamen quia sunt termianus physicae causalitatis, habent propriam existentiam distinctam a re, cu-io, sunt modi : hinc 5e polliunt dici
es , licet imperfectae secundum se. Modi vetb intrinseci, quia intrant in conceptu adaequato formali rei, & cointiletoaeu in intellectu plene resoluente, ut loquitur S. Doch. lib. 1. distinct. I. Part. 2. 'ub. 2. Ob idque diemur non res , sed realitates . & scicinalitates, nec habent existentiam proeriam. Q. MIe Recentiores considerantes di fierem iam horum modorum extrinsccorum,le intrinsecorum , videnteiqi e extrinis
secos accidere rebus , separatosque non poste per se conseruari , nec ab iplo Deo, inueneriint aliam speciem di itinctionis, quam appellant,Iodalcm ; Mhinc appellantur Modalistae , quasi ipsi fuerint primi inue moles talis distincti otiis ε, quod fallissimum ei L Nam apri lcis I'hilolophis, S Thcologis, D. Thom. D. Bonat . Scino, & aliis cognita, & posita suit, licet non ut ni m-brum , leu species distincta a reali maxima, ut infra patebi c. 93. in Anab Notandum, qi odalij Doctores recentissimi vestigia le-quentes Nominalium , Ccham , Greg. Gabriel, asserentium dari tantum duo praedicamenta , scilicet lubstantiam, Maccidens, introduxerunt in Scholis iam obsoletam opinionem de modis extrita secis , eos nullo modo distinguendo ab ipsa re, quam modificatat, ut e si legio in sedente, inhaerentia in accidente, quantitas in substantia secundum tDiem , vel talem modum ipsins ex teii si-ua , ut est videre apud Guarinum trireJ. de modis, & Bagatam trudi. de predicamentis ; de aliqui ipsorum citant pro se S. Bonanent. qui licet admittat in aliquibus tales modos, ut quantitatemspititualem in Angelis , rc spectum in materia ad formam , ct c contra I tamen hos modos vult distingui vel te liter, vel formaliter secundum variam ipsorum naturam , ut patebit suo loco:
sic lib. i. distinct. I .part. 1. Iic. I. cysest. I. ad 3. docet quantitatem mollis disserte estentialiter a quanto , Non autem quantitatem virtutis. Et lib. i. dist. I9. para. a. Pus. I. - 3. de lib. i. disti t. a . art. I. uast. a. ad i. docet
in creaturis csi e pluralitatem distinct xum,d: ex ipsis unius constitutionem,se V 1 compo
189쪽
compositionem. Et licEt lib. t. dist. 19.
teriam circumscripta omni forma si ipsa distingui a forma; tamen ibi intes-ligit , dc loquitur de fundamento disti iactionis. quod est ipsa materia de se./iae per distinctionem a Mima discer
' - QUI NT Notandum , quod modus extrinsecui a Suareet recte se defittitur L Modin est forma qualitas superaddita rei , ait S. Doct.ὶ necessario fiet ni subieritum , dando issi aliquod
esse , quod est extra essentiam totam ut indiuiduam , ct existentem tu rerum natura. Dicitur , seu qualitas , loeo generis. Dicitur , subiectum a Fciens necessario, ut significetur eius in parabilitas a subiecto, quatenus non potest conseruari in esse extra subiectum. Dici tur , dando illi aliquod esse, ut explieetur munus modi extrinseci, quod est modificare rem ipsam. Dicitur extra essentiam totam, ut indiuidu im, ct exi flentem , ut explicetur diis remia inter molos intrinsecos, & extrinsecos. Nam modi intrinseci licet non pertineant ad
quidditatem rei prinab , cu directe ,
remque supponant in sua essentia integre constitutam; tamen non supponunt eam ut indiuiduam , & existentem, vel subsistentem. Modi enim intrinseci, alij comitantur naturam specificam, ut quantitas virtutis, siue perfectionalis, te finitas, infinitas, contingentia, necessitas; alii comitantur cam ut indiuiduam , ut gradus intensionis in qnalita; alij faciunt eam sormaliter existentem , ut existentia ; alii faciunt eam
subsistentem, ut subsistentia. Modivero extrinseci supponunt rem in suo complemento totali, dc indiuiduo, de proueniunt ab extrinseco. Hinc modus intrinsecus 1 Formalistis definitur sic tata vi intrinsecus est quadam entitas minima,qua addita alteri mn variat ra tionem formatim constituti ; seu, ut dieit S. Bonau. quae non trahit rem in aliud genus , vel lyeciem; per quod disce nitur a differentia, & a modo extrinseco, ut dictum est: lices enim aliquid addat , tamen non distrahit rem ad
aliud genus & natutam. His positis sit
9s. PRIMA CON eLvs io : Non identitas, licet possit versari inter extrema postina , sicuti distinctio realis . tamen proprie loquendo est quid superins ad diltinctionem , estque inter extrema , quorum unum est positiunm,
aliud nesativum. Prima pars patet, quia quae positive distinguuntur, important etiam ut quid superius negationem identatis ; & hanc S. Bonau. appellat alietatem. Secunda pars patet etiam , quia non identitas de suo formali, Beex vi nominis dicit negationem identiataris ; & cum sit relatio, dicit ordinem ad aliud extremum oppositum t ergis
debet esse quid positivum. Ex quibus patet, quomodo hallucinentur aduertari j confundentes simul hos terminos non identitatis,distinctionis, de diuisionis.
Distinctio realis est membrum distinctum specie a distinistione sermali, de rationis; de hoc, quia est inter entitates habentes propriam existentiam, siue
actualem , siue possibilem ; & ob id quae sunt terminus per se ph ysicae causalitatis. Est S. Bonau. qui tib. i. dist. 13. b. 3. de lib. a. dist. 37. dub. i. notae rem vel diei de entitate habente propriam ratitudinem , S de re, quae non dicit propriam ratitudinem, sed habet esse in alio , idest in existentia alterius, vel tantum incognitione. Est & Scoti,& aliorum citatorum.
PROBAT vR primδ : Distinctio est relatio vera positiva: ergo specificatur
190쪽
De Formalitatibus. siuae s. m. a 37
ex extremis: sed extrema habentia propriam existentiam, Id non habentia eandem in ordine ad filii dandam relationem , habent diuersam rationem formalem specificam : ergo distinctio reaialis , prout sumitur penes erilitates habentes propriam existentiam , fundat distinctionem specie distinctam a distinctione formali , & rationis. Maior
cum sua consequentia patet ex tractatu, Relationu. Minor etiam patet,quia habere propria existentiam excludit compossibilitatem , identitatem realem, δc vilitatem cum alia re habente propriam
existentiam; quae rationes insunt in carentibus propria existentia: ergo de liabent dii tersitate specificam , quoad sumdandam relationem. Subdimus,sed quae 1ii: t terminus physicae causalitatis per se, habent propriam exi stentiam: ergo ista tantum fundant distinctioilem realem. Probatur subsumpta Minor , quia omnis actio vera , physicaque habet aliquid realiter a se, & ab agente distinctum protermino, ut cum commuis ni docet S. Din. lib. 2. dist. 37. b. i. dclib. i. dist. . art. I. 2. oeus. s. are. 2. quast. i. O 2. &. lib. a. dist. 7.
ferunt Tlleologi distinctionem realem inter Patrem, de Filium in diuinis,quia
generatio terminatur ad naturam com
munem , ut in hoc: idest ut singulari- raram per exi stentiam , de indiuidualitatem, vel ut subsistentem. Hinc inser
tur , quod potest dari inseparabilitas in ter aliqua distincta realiter ; ista enim non semper ossicit huic disti iactioni reali , dummodo talia habeant diuersa; existentias, vel subsistentias ; & tamen distinguuntur realiter. Item actus vitales realiter distinguuntur a potentia, Ze tamen non possunt continuari separati. Sic totum realiter distingui ci ca partibus, ii ne quibus non potest ccnseruari : sic ita opinione Thomisi ait in
materia a sorma: sic ex modia Ic, cuius sunt modi , noli possviat liparati conseruari, ut infra dicetur. Tum etiani
quia mutua separabilitas colas equitur ad distinctionem realem: ergo prius est distinctio realis inter res, 'uam intelligantur separabiles : ergo separabilitas est quid conlequcias , dc extraneum ad distinctionem. Tum quia sic sueret tir. quod id , quod destruitur per separationen , estet idem . S i Oia idem cum m. Est et idem , ut supponitur: non esset idem , quia destruitur. Tmaa quia permanentia ineste est quid conssiqncias ad distinctionem: ergo non Potcst esse ratio formalis distinctionis.
97. TERT IA CONCLvs Io : Diastinctio inter rem, dc modum extrinsecum , quae proprie dicitur in alis , seu ut dicit S. Bonau. lib. - . Eub. I. ut modus, est vere realis, includitur qne in hoc membro distinctionis realis. Prima pars est S.Boiiau. Scoli , de sequacium, SuareZ, se omnium Modali starum, qui tamen a nobis dissentiunt in secunda parte conclusio, is, quia ponunt hanc distinctionem modalcm , ut
membrum distinctum , licet potius st:
dissensio in iamide tantum. PROBATUR autem ex sundamentis
allatis: Modi extrinseci habent propriani existentiam , suntque per se icrminus playsicae causalitatis: ergo fundant di
stinctionem realem. Antecedens patet , verbi gratia in sessione , quae cum sit terminus physicae causalitatis,quili bet enim modus incipit esse de nouo in subiecto, & desinit, non incipiente . vel desinente subiecto: sed hoc esset omni tib impossibile, si modus haberet eandem prorsus entitatem, ac existentiam cum re, cuius est modus