장음표시 사용
211쪽
liae tertii, in quo sunt; unde sunt idem
inter se in tertio, non autem Praecise sumpta. ias. S Ec v NDA CONcLvs IO:
Distinctio formalis ex natura rei inter abseluta in diuinis ponit compositionein q, ideo a Deo est remouenda. Haec conclusio est mere theologica , ideo ipsam proselii est altioris negotij:
quare via, vel duabus rationibus utemur ad ipsain probandavi, remittentes fusiorem in itis explicationem ad primum lib. iam tententiaiu ra. Et concluso supponit , quod omn.a , qtiae suillin Deo, vel sunt absoluta , ut D. US, deitas, 3c diuina attribi ita , intellectus, voluntas , sapientia , miscricordia , dc omnes aliae peri ch; ones , quae in crCatis sunt ablolicae. Uci sunt relativa, ut personae diurnae . Pater . paternitas,
Filius, filiatio, spiritus Sanctus, spiratio activa . dc palIiua, generatio acti-ua, Sc passiva. Conclusio est S. Bonau. supra in D idam. citi ct infra cit. de maxime in calce quaestionis r est de D. Thomae , dc sequacium contra Scotum, de Scotistas. PROBAT vn primδ ex S. Bonau. In diuinis secundum Seotistas distinctio formalis inter ab inta ideo non importat compositionem , sicut importat in creatis. quia adest ibi summa simplicitas: sed summa simplicitas est purior unitas, δc identitas caeteris omnibus: ergo est sermalis. Probatur conseciuem tia, quia supra realem formalis est purior . de a pluralitate remotior: ergo si summa simplicitas formaliter non dicit identitatem formalem, non erit
REsPONDENT Scotistae negando consequentiam ex hoc . quod summae
simplicitati opponitur solum distinctio
CONTRA : Summae simplicitati opponitui id, quod reredit ab ea, de ponit
pluralitatem: ergo opponitur etiam diastinctioni formali, oc idoluitati reali, quae admittunt pluralitatum. Probaturcon equetuta , quia iumma simplicitas est modus unitatis perscchillinius , &purissimus , super quem altu, purior non potest d .ri : ergo si admitteret pluralitatutis, non esilit summus : nam ut ait S. lib. i. ds . 8. pari. 1. art. I.
quast 1. simplicitas non cit formalitervmias . ut falso dicitin Scottitae apud
sed est modiis unitatis purissimus ; su
pra uni alcm cnim vi s c non datur
unitas , sed si ib unitate est varietas modOium , scilicet maior , S minor vilitas, verbi gratia simplicitatis, compositionis. Varde si re dic perpendatur, Scotistae rui pondciat semper, quod est in quaestione ; nam n gando , quodsmplicitas non opponitur distinctioni formali , sultiliendo , quod solum opponitur reali, id respondeiit , quod est in qiuaestione : nos vero assignamus rationem a priori nostri dicti , nempe clim supra unitatem ut sic non detur 'unitas, hinc haec unitas, cum diuidatur in varias species, datur .maior , dc minor ; maior autem est , quae habet modum persectissimum . & actualissimum , ct purissimum, dc remotum, pluralitate rerum eiusdem rationIs ;estque summa simplicitas , hinc recte infertur, hanc esse formalem. CONFIRMAT v R ex S. Doct.
Vbi est additio entitatis absolutae, ibi est ablatio summae simplicitatis r sed ubi est distinctio se alitatum abs lutaram,ibi est additio: ergo & ablatio summae simplicitatis. RasPONDENT Scotistae hanc additionem tollentem simplicitatem -- lum fieri ex actu , & potentia ; non vero ex formalitatibus, quae sunt actus, dc Diqiliaco by Goral
212쪽
De Formalitatum. Vsiaest. VII. 179
& actus infiniti; & ob id ob infinita
tem retultat identificatio. Coti TR A : Ubi est actus , & p tentia , ibi est compositio ex partibus diuersae rationis: sed datur etiam com- politio ex partibus eiuldem rationis, ut patet ita materia tota, in partibus simitaribus, in quantis , in gradibus eius dem rationis, verbi gratia in calore :ergo nulla responsio. Totus iste discursita suntatus est in dicto Seraph. Doct.
ad 3. quod in quanto molis accestus ad simplicitatem est per di minutionem perfectionis: in spiritualibus vero accessas ad simplicitatem est per additionem perfectionis, puritatis, dc viritatis, & abstractionis.
CONF I RMA TvR , quia si attributa diuina sunt distincta ex natura rei: ergo ut talia, sed tamen tantui I unita tribuunt essectum formalem essentiae diuinae : ergo si uniuntur ex natura rei, etiam faciunt compositum ex naturarci; qua ratione partes, quae distinguuntur, ει uniuntur , etiam conflant compostuma
PRO UATUR semiadb . dc amplius confirmatur supradicta ratio : Impossibile est , quod idem secundum idem distingitatur, & identificetur cum alio: sed sapientia , verbi gratia , identificatur cum essentia, & ab essentia distinguitur sermaliter: ergo secundum diuersas rationes di sed id est impossibile ; nam sormalitas est entitas simia plicissima, alioquin erit duplex formalitas.
R Espo M DEMT identificari ratione existentiae ei sentiae ; & distingui r tione sui. CONTRA : Ipsa existentia est sor- malitas distincta ab essentia : ergo si.
identificatur cum essentia ratione existentiae , identificabitur.& simul diastinguetur ratione sui , quod est i m- pollibile.
I 26. PROBATUR tcrii δ : Distinctio in diuinis fundatur in aliq oppositione extremorum, ex D. Aniclino,& communi sententia Theologorum :sed in absolutis nulla est oppositio tergo nulla distimato, ait si per opus intellectus. REsPONDET Meldul. in Logica
dissut. I. num. 82. 4. cum aliis,
Anc oppositionem sufficere , ut sit 'damentalis in extremis , idcst permon identitatem ipsorum , licet non adsit distinctio realis. . CONTRA: Non identitas in extremis positi uis est vera , 8M postiua dictio : ergo vera, ct positiva rela: At inter absoluta nulla est talis relatio : ergo nec oppositio, vel distin- .cito : ergo nec non identitas. Turnquia distinctio vel sermalis , vel realis est incommunicatio in essentia formali,
vel reali: sed in summa, & purissima
unitate , seu identitate nulla est talis incommunicatio : ergo nec distinctio. Probatur Minor ex S. Bonavent. disia curi u vere Seraphico lib. i. dis in T. 8.part. 2. quast. I. ad i. Est iiitelligere unum in uno, & unum in pluribus
multiplicatum , & unum in pluribus non multiplicatum : simplicius autem est unum in Eluribus multiplicatum, quam unum in uno singulari ; illud enim est uniuersale, istud individuum& adhue multδ simplicius unum in pluribus non multiplicatum : ergo sui intelligit Deum pluri ficatum in essentia , vel unum in uno supposto, derogat summae simplicitati , quia haec tollit pluralitatem. PROBATVR quartὁ : Haec non' identitas, seu distinctio formalis positi ita importat in creatis compositionem:
213쪽
NEGANT paritatem Scotistae cum piens , dicit persectionem , quia dat
Meldul. di p. 6. Met. seq. bene esse, ut etiam dicebat non ad hoc ex hoc , quod in diuinis est infinitas, propositnm Seraph. Doch. lib. 1 Arist. as.& sumina simplicitas identificans reali- pari. r. art. l. quaest. 3. ct dist. I 9. art. I. ter omnia ; non verbin creatis: & hinc quas . a. ad 3. Sic ) ait Meldul. Meti in creatis identificantur extrema in ter- disp. c. num. 13 7. sapientia in diuinistici ob unicim existentiam , non inter non informat diuinam essentiam , nec se, nisi eadem ratione ; & ob id si ab- est pars; ob id non causat composti strahantur ab illo tertio, retinent sitam nem, licet sit id , quo essentia est se realitatem distinctam : quod non eue- maliter sapiens ratione identitatis,quam
nit in diuinis, cum qnodlibet attribu- habet ad ipsam essentiam ob sui infinitum sit infinitum, ob idque identifim talem. sibi realiter alia. C o u et n. A : Quod de se formaliter CONTRA primδ , quia haec infini- non est tale, & formaliter fit tale petias importat summam simplicitatem: aliud distinctum ,& superadditum , fit
ergo excludit quamcunque pluralita- tale per nouam additionem : sed ubi est tem, ut dictum est. addito vera, ibi est compositio: ergo &Co uet R A secundo , quia dat mi in diuinis. Tum etiam quod de se. Minfinitate , adhuc illa attributa reti t maliter non est tale, & potest fieri sor- suam ipsorum entitatem formalem po- maliter tale, dicit potentiam ad id, quod sitivam distinctam: sed secundum talem non habet, & potest habere t ergo de rationem abstractam, & praecisam , en ex actu , & potentia fit talis additio, sentia licet sit infinita, ea non importat, lib. r. dist. 3 4. quasi. r. in corp. nec includit formaliter; sed est diuersa: Oniici Es primb cum Scotistis, ergo in tali statu potest recipere addi- debere necessarib admitti hanc distin-tionem formalem: ergo in illo statu re- ctionem in attributis diuinis, tum ra-cipiendo nouam. entitatem admittit tione quidditatis praeciis obiectivae compositionem , & conseqlienter ratio uniuscuiusque, tum ratione evntradi infinitatis nori tollit addirionem et de' ct onis. Prierenitu intellectu generat compositionem. . Filium, nec producit Spiritum. San-Rες potin ENx Scottis negando ctum;tum ratione definitionis comple- sequelam ; nam ut ait Scotus 5b. t. tae uniuscuiusque. Sed dist. 8.q. .ad literam Mileut essentia di- I 27. RE spoNDET uR ad haec,&uina dicatur quodammodo perfectibilis consimilia argumenta ex traditis in ab attributis in esse secundarib, haec ta- quinto fundamento, quod inter abs men perfectibilitas non dicit quid po- luta non datur conceptus communistentiale in ipsi,quia noest perfectibilis adaequatus , praescindens perfecte ab erinformationem,sed per identitatem: ipsis : nec essentia diuina est tali modo ic patet etiam in forma, quae licet ra- praescindens, nisi ab intellectu in adae-tione informationis dicat imperfectio- quate illam concipiente , quia omnianem, quia dicit partem ; tamen ex eo, habent eandem rationem sormalem o quod homo est homo per animam , di- iectivam.
est perfectionem. Sic sapientia in nobis Eτ ad hoc facit pulcherrima doctri-
ut est accidens , dicit imperfectionem a na S. Bonau. lib. I. ast. 8. Part. I. art. r.
prout verb est id , quo homo est fa- ad vis. v bivit, quod nomina aliqua
214쪽
liqua praedicantur de Deo per modum proprietatis, ut sapiens , tuitus ; & t men in Deo non ita se habent, nec ex hoe sequitur falsa praedicatio. Ratio est, quia talia nomina pollunt sumi dupliciter , vel ratione eius, quod de se nominant. Ac important ε, vel ratione eius,in
quo significatum ponitur, ut sensus viue, & sensus hominis; sapientia ut sic, M sapientia Dei. Primo modo sapientia
est quid superadditum subiecto, in quo
applicatur : Secundo modo , prout trahitur ad Deum , licet non possit esse aliquid superadditum in Deo, tamen ratione significati generalis, quo utimur in creatis, virum accipitur ut proprietas alterius. Nec est ibi synonymia , cum maneat ratio subiecti, de proprietatis secundum diuersum modum significandi , & secundum modum intelligendi. . Hi Nc respondetur negando attributata habere rationem obiectivam praeci iam, sed definiri secundum modum significandi, qui est in nomine significante proprietatem ut sic , veluti a subieΔo distinctam ob generalem ac ceptionem nominis ; non autem secuniadum modum essendi. Idem habet lib. i.
E et ad illud de contradictione , respondetur ex S. Bonau. tib. I. dist. 18.art. I. quast. I. quod illa propositio valet , quando adest negatio absoluta, &extra genus. Non sic est haec in diuinis. quia ponit aliquid eiusdem rationis cum alio extremo, & ob id . quod est idem sermaliter eum subiecto alterius propositionis , licet veri ficetur secundum quod sumitur nomen secundum generalem ipsius significationem. INsTANT primb: Sunt actu oppo
tionis sunt actu , concedo , sunt distincta secundum modum intelli graici, concedo s secundum modum uniandi,
INsTANT secundit: Diuina es nati a per ordinem ad atrii buta se hab t τε quod, ipsa attributa se habent is quo oergo secundum rationem formalum distinguuntur. RESPONDET uti. ex S. Bonau. lib. r. dist. I9. pari. a. art. I. quasi. . sid F.
tiones quo , de quod, de se nullam dic re imperfectionem , sed tantum ratione eius, in quo. sunt . idest in quo faciunt compositionem. Vnde cum in diuti. is non admittatur talis impersectio , in Deo reponenda sunt secundum omnimodam per feetionem, unitatem , dcidentitatem formalem. Hinc ncgatur consequentia. INsTANT terti ,: In diuinis admittitur a S. Bonau. distinctio formalis inter essentiam , & relationes absque compositione: ergo& potest admitti inter absoluta. RESPONDETVR negando parit tem,ut patebit in sequenti conclusione. INsTANT quarto : Diuinitas est res habens propriam existentiam : ergo non est sorinalitas : ergo dicit identitatem realem cum atributis : ergo distinguuntur formaliter.
uinitas quidem habet propriam existentiam , dicit identitatem realem cum distinctione scox mali in ordine ad relationes ; in ordine vete, ad attributa dicit identitatem formalem. scillici unitatem; purissimam , & su in mam. I 18. TERT IA CONc Lus Io : Distinctio formalis datur in relationibus diuinis per ordinem ad diuinam esset tiam absque ulla compositione: in crea-. xi. Uro. disti ictio formalis ponit com-
215쪽
positionem. Est S.Bonau. insta citandi, Siti. dc sequacium. P R o a A T v R pri ma pars de relati nibus Liuinis : Nulluui relatiumn ei h
latio addit diuertum modum se habenadi a moso elleiali. Tum quia absolutum est prius rei pectivo. Tum quia absolutum dicitur ad se; respectus dicitur ad aliut, & hoc nullo copitante intellectit hinc S. Doch. tib. i. dist. Is . est. or dύλ. 33. qκυ. r. ct 1. & dist. 3 . qirali. i. docet relationes in diuinis di Distre abessentia realiter , idest non per opus intellectas. Q iod vero non dicat talis additio coinpolitionem in diuinis, probatur , quia ordo ad aliud, seu origo unius ab aliomihil entitatis superaddit,
sed tantum hane formalitatem relati-uam: ergo nec facit compositionem. PRO a TvR secunda pars, quia ineleatis sormalitates iant verae entitates accidentaliter formali Eantes suum subiectum: ergo superaddunt , de faciunt compositionem , & in Eoc conueniunt S. Bonau . & Scotus.
formalis inter relationem,& essentiam: ergo de inter attributa. Probatur consequentia : Multiplicatio relationum inealem persona,& essentia est vere pluralitas ; dc tamen non tollit simplicitatem e ergo nec inter attributa distinctio formalis tollit simplicitatem.
quentiam , dc paritatem. Ratio dispa-xitatis est, quia ut docet S. Doct. lib. i. dist. i'. para. a. quast. a. ad vit. de aliis locis citandis, praecipue lib. I. dist. 16 qua P. r. ad 3. 4. O 6. quia absoluta dicunt qualitatem superadditam absolutam , ideo faciunt additionem veram ,
ac compositionem ob pluralitatem enti latum. Respectiva verδ dicunt tantiles
originem , icilicet respcctum ad obiectum ι nam ratione in transeunt in diauinam et letitiam , ut diastum est in fundamentis. Vnde relationes secundit mmndum se habendi ad aliud dicunt sor-
malitatem minimam distinctam , licet ratione in identificentur. Nec ob id fit compositio vita . quia ut ait S. Doct. haec fit ex diuertis modis essendi , non ex diuersis modis se habendi: quare cum in absolutis sit eadem ratio essendi, nec etiam est ibi ulla distin chio a parte rei,dc ob id nee composito, Ila. CONTRA : Relationes in creatis faciunt compositionem : ergo de in diuinis ; tam enim illae , quam istae tanentia in recto. REsPONDETVR negando relationes diuinas esse entia in recto, sue res sed sunt formalitates, praecise loquendo ratione ad ; nam ratione in transeunt
formaliter in essentiam diuinam : se
Oaiicias secundδ : Ubicumque est abstractio, abstractilin est simplieius
concreto , de concretum fit tale per aueditionem : sed Pater ut sic est quid atast tactum , vel abstrahi bile : ergo paternitas aliquid addit ad Deitatem.
REsΡONDET S. Bonavent. lib. I. dist. 17. art. r. quas . 3. concedendo maiorem, ubi est maior, de minor simplicitas, quae non potest esse in Deo, cum sit summa : Deus autem ut sic est quid abstractum abstractione se tenente ex parte intellectus nostri, de modi significandi; non autem a parte rei. Ratio est, quia cum abstractio fiat a concreto, .
dc subiecto, chm relatio ex parte su tecti sit omnino idem formaliter ratione in , hinc non admittit abstracti nem realem, licet relatio per comparationem ad obiectum remaneat, & sita
216쪽
De Formalitatibus . cuis. VII. 18 3
id differense tamen esim haec disse-Ieiicia n. h.l faciat as compositionem, nec etiam sacid ad abstractioilem. N
tetur haec doctrina Seraphiea, est enim
Dic Es : in creatis is peraddit relatio ad relativum veram encitatem: ergo& in diuinis. R Espo Mogr S. Bonau. negando aritateintra iocst, quia in creatis re-a io ea accidens realiter distinctum , in druitiis non est accidens , sed est formalitas de conceptu secundario Dei ι& ob id ratione respectus ad aliud dicit quid distinctum ab talentia diuina. Dic εs : Eiseia dicit aliqi id dilhinctum ab eo , in quo aliquid est : lud
relatio est in essentia ditiina : ergo Vt se dicit quid dillinctiim ab essentia. Confirmatur , quia relationes piaedicantur de substantia : ergo lunt in ea :ergo superadduiit aliquid ipsi. Ur respondeatur his obicctis aduertendum ex S. Doct. quod relationes creata per id conueni uiri cum caeteris accidentibus , quod dicunt in,
idesh important inhaerentiam ad lubiectum , cum quo faciunt compositionem, & a quo dependent i ultra hoc dicunt in per ordinem ad tandamcntum ; sed noc esse in est simul , i idem cum ad , idest est in ad , quatenus ordinant fundamentum ad obiectum. Secundum primam rationem , clim dicant imperiactionem , transeunt in diuinam essentiam relationes in diuinis,& retinent proprium in ad , esiqnesormalitas distincta a ratione prima imVnde stipposita hac veritate, respondetur distinguendo de esse in t relationes dicunt aliquid praeter visentiam secundum in ad, concedo, secundum is, quatenus dicit inhaerentiam , nego ; haec enim abest a relationibus diuinis.
intrinieci, tum absoluti in creatis, tum relativi distinguuntur formaliter a re, euius sunt modi. Est S. Bonau. instaeitandi.
Vx intelligatur , & probetur haec
concluso,aduertendum est ex S.Bonau.
quod modus est quaedam minima entitas modificans rem;& si intrinsech eam modificat, dicitur intrinsecus, quales sunt finitas, infinitas, simplicitas, exi stentia, subsistentia, quae additae rei ipsam non variant , sed modificant,& determinant. Hos modos vult Mcl-dul. cum aliis Scotistis distingui
maliter negative tantum, non postiuε,
de con plete , idest quia non potcst
concipi adaequale modus sine re, cuius est modus, licet e conuerso possit concipi res. Hinc sequitur , modum non tale sermaliter rem, non vero distingui persecte sormaliter a re. ATTAMEN ex Seraph. Doct. dicimus , hanc est e perscctam , & postiliam distinctionem sormalem. Re latio enim in diuinis, ait Seraph. DOct.
corp. er dininst. 3 a. quaest. i. in fine N. addit ad essentiam solum modum; existentia ad res solum modum eskndi i sie subsistentia , se actus. & potentia r sed ista sunt verae sormalit res per se concepti biles et ergo & distingunntur formaliter. Ratio est maxime in creatis , quia modus cum refacit aliqualem compositioPcm modus enim aliquid superaddit essentiae, licet in dininis non currat haec ratio, esim de se Deus habeat hos modos; dc ob id in Deo admittunt modi di stinctionem rationis tantum. Vide pro hac compositione Meldul. Metapi's. di furat. 8. num. I 49. Quare addimus , quod adsunt etiam aliqui modi intrinseci , ut simplicitas dinina est
modus entis increati , ut ait t.b. I.
217쪽
distinct. 8. pari. a. p. . i. & Infinitas Dei, qui per lacte non possunt coneipi, de adaequat E absque re, euius su Iit m di : sicque verum est, quod dicit Mel
quod haec distinctio licet sit minor gradus dii tinctionis Mimalis, spectat tamen ad hanc speciem. Qctibus omnibus praemissis, & explicatis superest, ut pro complainento huius prolixae quaesti nis explicentur vari j termini , quibus Seraph. Doth. in variis locis admittit hane distinctionem sermalem. Is O. S. DOC TOR igitur admittit hanc distinctionem & in diuinis, de in cre iis, ut probatum est. In diuinis ipsam
admittit tantum inter relationes , dcessentiam diuinam: sic in Breuillari. I. cap. . ubi docet in diuinis este disseremtiam triplicem. Prima est secundum varios modos essendi, estque inter pers nas diuitias , eamque appellat vipluri-mlim secundum originem. Secunda est penes diuersum modum se habendi, estque inter essentiam , de relationes ;& haec est se alis. Tertia est pcnes modum diuersum intelligendi, estque rationis. Hanc secundam igitur appellat aliquasvio realem : sic lib. I. risit f. 3 3.
qnando secundum diuersum modum se habendi, tanquam quid medium inter diuersos modos essendi, scilicet realem, distinctionem ; & inter diuersos modos intelligendi, scilicet rationis. Aliquando appellat hane distinctionem sorint Iem secundum rationem , scilicet obiectivam : sc incen=il. pari. 3.1ὸct. 2. dc
locis ei tatis supra. Idem lib. 1. dist. 26.
o lat disserentiam attributionis , quia aliquis modus ponitur circa unum , qui non ponitur, vel attribuitur alteri. Idem& lib. s. dist. I. art. r. vast. d a. Videtur tamen oppositum dicere lib. a.dis.7. ara. l. quast. i. ct quast. 3. ubi ait personam disterre ab essetitia secundum diuerstatem in intelligendo, dc dicendo ; quae differentia est rationis ratiocinatae tantum, ut patc bit in propria qtiaestione, de docet Det Bri Mil. ιιt. At intelligendus est S. Doch. de diucisitate in concipiendo,ideli secundum conceptum obiectivum , ut doeet lib. i. disp. 17.
art. I. quast. 3. ad arg. In ereatis verbispissime hane distinctionem inter absoluta etiam admittit, sicut inter relati-ua. Vnde in creatis tantum , non in diuinis ficit compostionem, quia est peradditionem emitatis verae , non solum secundum modum se habendi , ut in drii. nis,sed & essendi, hancque admittit
inter creationem passivam , de creaturam. Siclo. h. dis . . Rar . I. Past. vis. in sine corr. Item inter vilitatem, dc Veis vitatem , dc ens ἱ dc inter respectum materiae, de formae, de ipsam materiam, de sermani, dis. 16. quaest. I. ad 6. Et intcx ens, di esse, scilicet estentiam, de existentiam , lib. i. distinct.8. art. 2.quast. a. in corp. Item in lib. I. distinct.ya t. i. quast. v. ad vis. dc Lb. 1. Ast. 3.fa t. I. art. 2. - st. I. ad 3. ait , quod
in indiuiduo lubstantiali est pIuralitas.
naturarum tollens smplieitatem , de identitatem formalem : idque explicavlib. t. dist. s. pari. 1. dub. a. imelligere
se de formalitatibus : sic lib. x. dist. 37.
dub. I. . Σ. explicat quot modis res, Mnatura potest shmi r idem de repetit
cet uni nersale distingui a parte rei Esngulari, quia uniuersale dieit praecis Equid uni vocum,& esse definitiuum : dctib. I. HII. 3. para. Σ. quast. 3. do x po teruias animae non esse idem per esse
218쪽
tiam , idest formaliter cum anima ἰ dist 26. μ' I. cynast. I. ad qnod di laec lainen esse diuersi generis,sed idern stinctio rationis potest sumi tripliciter realiter, & ab ea diiserre , quia addunt P imo Pro pluralitate rationi ini,seu cri aliquid positiuum, pliisquam potentia litatumi ta haec est realis , hancque addat materiae. Vnde haec differentia est secundum attributionem, quia anima Vt sic est principium essendi , potentiae sunt principium operandi ; ideo licet
anima dicatur suae potentiae, non tamen S. Doct. recognoscit iriter diuina, pcr- sonas , quam appellat rationis,quia non est tam exacta , sicut est inter entitates diuersas secundum naturam : potest tamen dici rationis etiam in creaturis
est,omnino idem periementiam. Vide quatenus eli inter diuersas naturas,quae
ibidem au i. a. 9 3.δe lib. 2. dist. 26. dist. 2 su art. I. cy H. a. incorp. de lib. 3. dist. 17.art. I. quaest. i. in corp. & lib. a. dist. 3 3. Qt. I. quaest. 1. docet actionem,&passi nem differre sola comparatione, scilicet passiua , & secundum attributionem. Vide lib. I. dist. o. art. I. qNU. I. ad L. de lib. i. dist.7. art. I.
Ex quibus omnibus patet, quod potissimum signum distinctionis formalis
inter aliqua est,quando vere attribuitur Vnum alicui, quod non alteri, non tamen habenti propriam existentiam distinctam di ita quod faciunt duos conceptus adaequatos importantes diuersas rationes formales, secundum quas aliquid de uno assirmatur, & de alio ne gatur. Tunc signum est , a parte rei di dicunt diuertam naturam, & essentia in existentialem. Secundo iecundum dine rentiam attributionis, estque formalis ex natura rei, ut diximus in praecedenti quaestione. Tertio pro ratione ex parte laostrae apprehensionis , di in hoc sensu prccedit quaestio. SscvNDO Obscruandum est, qnod hic non est sermo de ipla formalitate distinctionis; diximus enim esse relati nem, siue realem , siue formalem , siue rationis : sed de fundamento, & extremis. Et quaeritur , quid sit distinctio
rationis per ordinem ad extrema secuti-dlim communem rationem. Hinc Pst i Mo dicimus, disti iactionem rationis sumptam in communi , prout distinguitur areali in commiliai,eme illam, quae suum actuale eme habet ab interustilagui formaliter, talesque sunt essenia lecti'. Est contra plures t ormalistas,quitia diuina , δe relationes: natura item communis , & indiuidualitas. Sic S.
Doct. lib. I. dist. .'art. I. quaest. I. ad primum, de lib. I. Hst 26. quaest. i. ad a.
De Diuinctisne Rationis in commovi. 13 r. tituli explicatione obser- uandum ex S. Bonavent. Ab iis
confundunt hanc cum distinctione formali ex natura rei. PROBATUR, quia per talem descriptionem distinguitur a reali,& formali , qtiae habent cile actuale , nullo cogitante intellectit: sed hoc pacto dicit quid commune ad distinctionem rationis ratiocinantis , de ratiocinatae': ergo. Piobatur maior, de minor , quia vi sic findatur luperi extrema , qLaesunt idem omniaad a parte rei , de quae habent tantum per intes lectum plur Utatem rationum, dc conceptuum cibi etiactoruin anadaequa orum.
219쪽
lionis possunt aceedere rebus absque operatione intellectus, uti sunt denominationes extrinsecae, ut verbi gratia ratio dextri , & sinistri in columna reia pectu diuersorum , in Deo ratio creationis : ergo non per ordinem intellectus debet dari haee descriptio. REsPONDETvR , quod illae denominationes praecisa operatione intellectus dicuntur entia rationis mat
rialiter tantum ; sorinaliter verb adu niente operatione intellectus eas concipiente ad naodum qualitatis inhae
SaevNDδ dicimus. distinctionem rationis sussieienter diuidi in distinctionem rationis ratiocinatae , & Iati nis ratiocinantis : de quo infra.
tiocinanιj1.132. CV p p o M rT titulus qtiaest onis I id. quod dictum est de ente rationis, & de ente ut sic; scilicet ens diuidi in reale. 3c rationis. Reale diuiditur in reale habens propriam existentiam ,& in reale, seu formale, seu sermalitatem, quae non habet propriam exi stentiam : & ens rationis diuiditur in id, quod habet fundamentum in re, de in id , quod caret tali fundamento : Scconsequenter, quia distinctio, S: idei titas sunt proprietates entis, etiam distinctio proportionaliter diuiditur in realein maximam, in sormalem . & indistinctionem rationis cum fundamento in ce , de in distinctionem rationis sine fundamento. Et de hac viti
procedit quaestio, quid sit, & in qu
regor. lib. I. disp. 8. q/ D. 2. an. I. Veham 2. osis t. a. quast. 3. G briel. Hultad. disputar. 6. M t. se 1. s. aliorumque cum Suareet dis'. 7. Mnfecit. t. iustinentium hanc distincti nem non constituere melubi um ab aliis distinctum, Kd consistere tantum in repetitione omnimoda eiusdem conceptus: Unde volunt, quod tota resideat penes intellectum tantum, scilicet ps
SECUNDA opinio est communis D.Thomae, S. Bonavent. Scoti, & re lium , sustinentium hanc distinctionem elI e veram distinctionem ra tionis , factam quidem ab intellectu , sed attii gendo obiectum , ipsumque distinguendo. Pro tolutione quaestionis P ai Mo Noto ex S. Boi au. dist. 3. pari. i. dub. dc lib. . dist. 27. N. i. quaest. 3. dc lib. 4. d tinti . s o. pari. 2. an. I. quail. I. ad visim. quod dupliciter potest intellectus procedere circa obiectum. Primb componendo, seu col.atiuo modo : Secundo modo
resoluendo , seu abstrahendo; & hie secundus modus potest fieri dupliciter.
Primb per eonceptus adaequatos, considerando rem ut praecisam ab alia , sicut est a parte rei ; istique fundant distinctionem vel realem, vel formalem. S. Doct. appellat hanc conceptionem secundum intellectum elene resoluentem , idest quatenus resoluendo habet conceptum plenum , Sc adaequatum obiecti. Sic lib. r. distinct. 28. dub. i.
Seeundd diuidendo id , quod a parte
rei non est diuisum , verbi gratia fa- sientia a Deitate : uterque modus, sic, icet compositivus , dc resolutivus potest versari circa obiectum ipsum diuidendo , quomodo a parte rei non est divitium , scilicet vel cum fundamento in
obiecto, ut verbi gratia, si adest emi -
220쪽
De Formalitatum. Quor. IX. 187
menidi in obiecto , quae tant lim inadatis quate potest concipi ab intellectu , de quo in sequenti quaestione ; & hanc
conceptionem appellat secundum intelle stunt semiplene resoluentem. Secundb vel sine fundamento , ita quod intellectus, cum nullam pluralitatem praesupponat ae ualem in obiecto , attamen pro suavi innata potest idem ubi ipsi comparare , componere, Vel idem diuersis modis concipere , & hoc vel Grammaticaliter , vel Logicaliter, vel Metaphysic . Grammaticaliter perrectum , dc obliquum , ut homo, hominis : Logicaliter , verbi giatia per
concretum, dc abstractum , ut homo, humanitas : dc Deus , Deitas , lib. M
tiplicando relationes rationis, ut per subiectum , & praedicatum , ut Petrus est Petrus: Metaphysice per maiorem, vel minorem explicationem, ut per desinitionem , definitum. unde sequitur, quod fundamentum proximum rationis ratiocinatae est penes intellectum tantum t in obiecto vero est tantum capacitas, seu nor, repugnantia ad posse comparari, vel concipi diuersis modis. Vide sibi t. rist. - quas . - 4. 5
SEcvNDd Notandum , quod in hae distinctione duo interueniunt. Primum est opus intellectiis comparanti idem ad seipsum , vel diuersis modis ipsum concipientis': Secundum est id, quod ex tali operatione intellectus reissultat in obiecio, nempe denominatio passiua distinctorum ; non enim potest fieri comparatio , vel diuersaeonceptio eiusdem rei, nisi media aliqua distinctione , saltem existente in intellectu : hinc fit, ut illa distinctio rationis derivet in ipsum obiectum. Et clim synonymia ex Seraphico citato communi sit repetitio eiusdem conceptus facta semper eodem
modo ; hinc hi, quod in hac distiniactione non interuenit talis synonymia, cisa importet repetitionem diuersis modis factam, & resultantem in i pl. obiecto, verbi gratia sub ratione Iubiecti, ει praedicati. His positis sit
stinctio rationis ratiocinantis non con
sistit in sola , & nuda repetitione eius dem conceptus de eadem re ; sed in effingendo distinctionem sne funda
mento in eadem re a parte rei non existentem.
PROBATUR prima pars, quia soli
repetitio conceptuum importat tantum
disti iustionem realem ipsorum,S in n- Iecto puram synonymiam : ergo hoci modo non potest appellari distinistita
rationis. Patet consequentia , quia di- .cendo , Petrus, ct Petriu , ct Petrusis
replicantur iidem termini , de iidem conceptus , qui sunt distincti realiter; & in Petro nulla differentia importa tur : ergo nec disti iustio. PROBAT vR secunda pars , quia eo ipso , quod concipio idem diuersis. modis, vel quod comparo idemi ad seipsum , resultat noua denomluatio
distiitistionis ab intellectu in i uin obiectum . ut verbi gratia ratio subiecti,& praedicati: sed ista non distinguuii
tur realiter, nec formaliter, nec per rationem fundatam in re, ut dictum est in fundamento primo , & secundo tergo per rationem ratiocinantem , Vt
magis' indequenta quaestione parebit. - Ο Η I cIE s primo , quia intellectus , nisi habeat. aliquod fundameniatum in re, nihil potest conciperet: ergo
non datur haec distinctio sine lauda
REsPONDETUR: concedendo ante cedens de fundamento remoto; nam Me ait S. Bonviciar. lib. i. v t.