장음표시 사용
251쪽
mediate omnia indicidua simul sumpta,
sed aliquam naturam illis communem. Probatur sequela maioris , quia illa tota collectio indiuiduorum, in qua statuviii Nominales uniuersalitatem, verbi gratia naturae humanae,explicatur per hoc complexum. Omnis homor sed hoc complexum non potest praedicari de Petro, alias ellet Omnis homo ; uniuersale enim debet elle superius, & ad singula, & ad omnia collective sumpta :ergo ut recta fiat praedicatio, debet includere, de dicere naturam communem cuicumque inferiori. I73. PROBAT vR tertib : Dantur scientiae r ergo dantur uniuei salia in rebus. REsPONDENT dari quoad n men, & conceptum communem formolem, non quoad obiectivum. CONrRA, quia vere definitur res, non nomen ; sed ut eis definibilis, obiectum scientiarum: ergo datur commune secundum rem. CONTRA secundb, quia currit e dem ratio de nomine, & conceptu formali , de quibus datur scientia in communi : ergo datur in his etiam ratio communis. Tum quia datur subiectum
commune omnium proprietatum realium in qualibet specie, quod non Potest individuum ellis: ergo. PROBAT vR quarto: Genus praeis dicatur ut totum potestativum , non
actuale, de ob id adaequale de quolibet
inseriori , clina in quolibet reperiatur secundum totalitatem potentialem quidditatiuam : ergo in quolibet repetitur secundiim praedicata cilentialia, de ob id secundum rationem commu
o a II c IE s primδ cum Arist. Vniuet sale aut nihil est, aut posterius, scilicet per solam operationem intellectus: ergo non datur a parte rei. Tum quia T. Met. text. s. ait impossibile elle uniuersale eise substantiam. RasPONDETUR in prima auis ritate loqui de uniuersali logico : in secunda de uniuersali Platonico, & Ω-
parato, & totum nos vitrb concedimus t nec dicit aliquid contra nos, immδ contra seipsum , cum admittat naturam communem in rebus. OB II C I E s secundb ex eodem Aristot. lib. . Polit. cap. 1. dissutere nihil aliud esse, nisi de nominibus disputare iergo uniuersale non est nis nomen. REsPONDETVR ex S. Bonavent. lib. i. distis. R. 12. quast. a. in cor'
nomen aliquando , ut hic , sumi pro ipsa re sgnificata ; sie nihil contra
OB II C IE s tertiδ, nostram conclusionem facere contra nos ipsos , quis praedicatio naturae communis ex supra traditis non est distributiva, alias P trus esset omnis homo : ergo vel deis terminata, vel confusa : ergo tali praedicationi non respondet natura communis. Et confirmatur ex S. Bonau.lιb. I. rininct. 4. arr. 3. quaest. 1. ad 2. ubi docet, quod quando commune praedi-eatur de inferiori . praedicatur ut comtractum, dc ut partIculare. IT . REsPONDETVR , quod si sumatur uniuersale praedieatum secuniadum praedicationem remptam, & m
taphysice , sic natura retinet propriam indifferentiam , secundum quam est praedicabilis remote de quolibet: pr ximε vero de eo, in quo est actu, & de aliis aptitudine, ut ait S. Bonaurni. lociscit. At praedicatione propria praedicatur ut uniuersale distributive sumptum, iquia est uniuersale logicum , dc ut superius inadaequale sumptum praedi catur de omnibus , & singulis inferioribus. Vnde primo modo natura rea lis ob sui indisserentiam latius patet, quam Dip tigod by GOoste
252쪽
Do Piiuersalibus. V s. I. r. I '
subiectum : secundo modo est viri uersale proprie ob inexistentia inco eptam in omnibus inferioribus. OBI I C I E s quarto : Vnum , &multa opponuntur : ergo si uniuersale significat plura, non potest esse unum, nec dicere communitatem ad multa ;& si dicit communitatem ad plura, intrinsece dicit necessario simul plura in
eo conuenientia. REsPONDET u R ex S. Bonavent. Id. i. dιHinci. 24. art. s. quail. I. ad I.
Ο 1. de lib. a. dιLim t. 3 .part. I. art. I. quaest. 3. ud I. 2. 3..ct 4. concedendo antecedens, si lumuntur secundum debitam proportionem ; at uniuersalla, leu natura communis dicit communitatem secundum suum esse formala ; pluralitas vero dicitur per ordinem ad indiuidualitates , quae non Opponuntur illi communitati , immo in
illa conueniunt. Ratio est, quam affert Seraph. Doch. lib. I. distinct. 3. ..art. I. quast. 2. ad Ultim. quia communitas,
Lu communicabilitas non est proprietas faciens distinguere , sed conuenire ; singularitas contra facit disconuenire, & ob id illa debet elle quid positiuum distinctum. OBIICIEs quinto : Quod est in singulari , est singularizatum : ergo
natura quaelibet est singulari Eata : ergo est communis tantum lecundlim vincem , & conceptum. Probatur vltima
consequentia , quia quod intrinsece praedicati ir de uno , potest intrinsech praedicari de alio , alias esset idem unum, & diuisiim. Tum quia natura, cum de se non sit existens , ad hoc uti sit existens , debet est e singulari rata
intrinsece : ergo ut sic non est Vnluersalis. 71. PRO solutione huius, & similium argumentorum , qtiae a Nomiarialibus coaceruantur , aduertendum, quod nos admittimus uniuersale sundamentale reale, scilicet naturam communem , quae de se non cit haec , sed singularizatur per indiuidualitat cm
consequentem , in quo statu non ainittit sua praedicati quidditativa primi, dcsccundi modi , inter quae potissimum
praedicatum est indisi rentia: unde valde differt natura piaecise considerata,& natura ut singularizata , per indiuidualitatem luperuenientem , ut aduertit Seraph. Doct. in t cxtu , ad literam G , ct H , de praecipue tib. a.
distinct. 3. pari. I. Qtic. I. 3.& lib. 1. distinct. I 8. art. i. quas. 3. &lib. i. distinet. as..art. 2. g II. I. in sine corp. talisque natura est fundamentum
uniuersalis logici. Hinc patct, qua fallacia laborant aduersarii transeuntes ut plurimum a natura ut sic considerata ad ipsam ut singularietatam , vel ut Dinctam uniuersalem logice. Ex qua doctrina conceditur antccedens, & negatur consequentia ultima. Nam de se
non est natura singulatietata, sed peradditionem indiuidualitatis , ut saepe aduertit Seraph. Doch. praecipue lib. I. dist. 11. cit. ct disinit. 19. pari. a. q. a. O . Et ad id,quod non pote st est evna, & limul diuisa, negatur laaec pr postio ; cst enim una realiter per imd afferentiam , de s mill diuisa in indiuidua. Ad aliud , natura ut singui
rizata est intrinsece singularizata : Rci pondetur concedendo, si sumatur re duplicatiue; negando , s lumatur spe- cincatine, de piaecis c ut praescindens a singularitate. IN sTAT Arriaga : Natura ut
sc putest praedicari de quolibet titilia
uiduo : at non potest piaedicari adaequat E de Petro : ergo secundum pas-tem tantum : ergo vet singularis, alias Petrus esset omnis homo. .
253쪽
metapli ysice potest praedicari de quolibet indiuiduo , ut diuila actuali praedicatione, concedo ; viritim nego : cr-go est inadaeq uata , & secundum partem , nEgo coli sequentiam , quia illa natura , quae praedicatur de Petro inadaequate, pote it aptitudinaliter praedicari de Paulo ob luam indifferentiam,
cum quo stat distinctio Petri ab aliis. Pro ut vero est uniuersalis logice, potest praedicari simul de omnibus ob ita- exi stentiam effictam ab intellectu ipsius
OBII ca Es sex id cum Hurtado dissut. s. M. t. f. t as. Qtiando fit praedicatio hominis de Petro, tunc est praedicatio obiecti immediati de ipso , deest inadaequata : ergo ille terminus Honis, habet aliquid in se, ob quod ei repugnat prauicatio adaequata : led nihil aliud est,nisi identitas praedicati cum Petro . de non identitas cum Paulo; nihil enim est idem cum Petro , nisi Petrus, de non Paulus : ergo obiectum immediatum hominis est Petrus : ergo nihil commune dicit, nisi quoad nomen , vel conceptum.
II 6. Hoc argumentum sese traditum ab iplo Hurtad. existimatur eff-cacissimum , licet in re coincidat cum supra allato argumento Arriagae ; quod tamen magis urget eosdem Nominales,
ut recte aduertit Meldul. nam si aliquid ad mentem ipsorum concludit, probat, quod illa praedicatio , Petrus es homo , sit indiuidui vagi, sicque tollitur ratio uniuersalis praedicabilis , in quo est necet se , quod praedicetur de subiecto
secundum omnes partes , quas actu continet. Nos antem respondemus nihil concludere contra nos , & concedimus maiorem cum sua sequela , negando tamen minorem. Dicimus enim , quod
ratio laudaequationis talis praedicationis non est identitas praedicati inim subleacto, sed est indifferentia praedicati, seu
naturae communis , licet enim actu suapplicata Petro , id tamen est inadaequate , quia est indifferens ad esse in aliis. Hi ne ruit tota machina argum emtationis Hurtadi, facta cum tanta s lemnitate verborum , ut videre est in
Oar i c I x s septim δ : Quae sunt e dem uni tertio, sunt idem inter se: ergo si Petrus , de Paulus sunt idem in hinmanitate, erunt idem inter se. R Espo NDETVRex S. Bonau. lib. 2. dist. 3. pari. I. art. I. 3. ad a. &lib. i. dist. . art. I. quaest.2. in corp. Secunda regula, dc lib. 3.ds. T. art. I.
quast. I. ad I. quod vera est maior, quando seruatur eadem identitas , de unitas r falsa, quando variatur. Verum quidem est , quod Petrus , &. Paulus conueniunt in unitate humanitatis sumpta secundum essentiam, non secundum indiuidualitatem. Vnde negatur consequentia , quia fit transitus ab identit te in n*tura communi ad identitatem in natura existentialiter sumpta, dc numerice existente. 377. SECvNDA CONCLUsio: Natura comiti unis est ita identificata
eum singularibus , ut implicet contradictionem, posse separatam existere ab ipsis indiuiduis , etiam per absolutam Dei potentiam. H AE c Conclusio est contra Averro stas, Iandunum . Venetum , aliosque reud Meldul. in Ast. disp. 8. num. ISI. sustinentes gradus metaphvsicos sun- dari in diuersis formis substantialibus realiter distinctis, existentibus in coinposito substantiali, ita quod rationalitas oriatur ab anima rationali, sensibilitas ab anima sensitiva, vegetatio, dc vitalitas a vegetante, corporeitas a ser-ma corporis, ob idque istas naturas esse Di itigod by Corale
254쪽
separabiles ab ipso indiuiduo. Et licet
Seraph. Doch. quasZ. s. ad 6. valde inclinet in hanc opinionem diuersitatis formarum , de quo erit sermo in Physica ; attamen loquendo de formis metaphysicis , seu formalitatibus , sustinet cum communicas desumi a toto metaphy sico: sic lib. 2. dist. 3 i. art. I. quaest. i. ct Gn6l. pari. 3.. ct seq. iustinet tres potentias animae elle non formas, sed potentias, ct formalitates totius compositi , & ab eodem principio pullulare, & emanare:
idem Sc de gradibus metaphysicis dicit
ad 1. Unde infert Scotus lib. 1. diu. I 2. art. I. quast. 2. ad I. quod licet partes physicae, cum sint res , uniantur incomposito , tamen non identificantiu ad inuicem ; gradus vero G seu formalitates metaph, sicae, cum pullulent ab ipso toto , non faciunt unionem , sed identitatem, quia desumitiatur ab eadem re habente in se necessario plures formalitates , dc hoc praecipue , quia tO- tum metaphysicum , de formalitates
nullam habent de se existentiam, sed eam recipiunt per actionem physi
PROBAT vit Conclusio': Implicat aliquid existere per se , dc non habere propriam existentiam : sed natura de se Don habet propriam existentiam : ergo implicat de se existere. Tum quia quae identificantur ad inuicem , lunt inseparabilia intrinsece ; sunt enim praedicata essentialia rei. Tum quia implicat aliquid produci, dc non terminari ad sin
. gularitatem : ergo. Antecedens est Su-raph. Doct. lib. I. dij s. art. a. cyresst. I.
de communis alio um; nam productio est actio : sed omnis actio terminatur ad singularia : ergo Sc ad singularitatem, dc existentiam particularCm.Tum
quia sicut nequit aliquid concipi in se
actu existens, nisii prout actu terminauit actionem agentis , solum enim per talem causalitatem physicam communicatur enectui existentia : sic nec res potest concipi potens existere , nisi prout potens in se & immediate terminare talem actiomu : ergo implicat dari, vel concipi rem existentem, de non cliesingularem ; nam existentia est aetiis , ad quem terminat actio. Tum quia in
pollibile est separari subiectum ab e G-ctu , qui naturaliter emanat ab ipso ,
cum sit quid inti insecurio talentiale,
licet consequentor , ut dicio notat S. Docit. llib. I. dist. 3. pari. 2.iari. I. qvol. 3.
I 78. OEI ICI Es primδ : Natura antecedenter se habet indisterenter ad quamcunque indiuidualitatem , tanquam ad quid extrinsecum, & ad ipsam consequens : ergo potest existere sine quacunque indiuidualit. ate. Probatur
consequentia, quia in illo trior habete ise , de Deus potest i ulpendere suum
concursum , ne indiuidualitas consequatur in signo posteriori : ergo tunc existet absque aliqua indiuidualitate.
tecedens , & negando consequentiam.
Ratio est, quia illa indi Gentia non est subiectiva , sed tantum obiectiva , &metaphylica, ut infra dicemus in quinto notabili sequentis quaestionis : unde habet quidem natura de se esse obiectivum prius natura; sed haec prioritas non est prioritas essedi,sed potius intelligendi, quatenus prae intelligitur singulari
tati, Sc Vt non includens eam in tuo conceptu formati,in quo sensu tantumdiciatur indiuiduesitas extrinseca naturae. Et
255쪽
dum dicitur, Deum posse suspendere
suum concursum in illo priori insitanti, ne emanet indiuidi alitas a natura, negatur; nam id,quod ab alio naturaliter emanat, non exigit diuersum concuria
sum , & influxum ab influxu , quo tu laetum producitur : sed hoc producto necessarid intelligitur proprietas emanans , clim sit quid spectans ad principia intrinseca naturae, tanquam ad propriam radicem ; licet sit quid consequens, & eo magis, qiri existentia naturae dependet necellario ab exi stentia indiuidit alitatis; iram ut docet S. D Oct.
lib. i. distinct. I x. art. I. quast. I. ad
prius dependet a posteriori quoad existere , seque implicat prius existere
abique post nari. Oai iciri secundδ: Nihil potest
realiter sibi identificare id , sine quo aliquando potuit elis , se ablolute eth rsed humanitas Petri potuit elle sine Petreitate, de de facto est sine Paulei tate: ergo distinguitur realiter ab haec-
ME L D v x. dilutat. 9. M. t. mm. 3 s. appellat hoc argumentum satis mole stum, aduertitque in hoc consistere potissimam dissicultatem , M assert varias Scotistatum responsiones ibid. - . 37. quas de ipse rejicit, & tandem respondet ex doctrina Scoti : Nihil potest identi fieare sibi id , sine quo aliquando potuit esse, de de facto est, distingno;
sine quo antecedenter secundum indi fierentiam subiectivam est , concedo ; secundum obiectivam , nego : Vt
sic enim praescindit natura a quacunque iii diuidualitate ; sed cum sit praecisio obiectiua , non subiectiva, dc existentialis , hine dicit indisserentiam ad quamcunque indiuidualitatem in quocunque statu, secunddin quam potest quamcunque identis rare sibi , licet post contractionem cum una sit ita identificata . quod non potest esse cum alia
sed tunc consideratur exulentialiter. LN s T A M r Natura est indisterens ad quamcunque indiuidualitatem: ergo
sicut potest elle sine hac, de potest esse
sine quacunque alia ; non enim mai ratio est de una, quam de alia. RESPONDETVR concedendo ant cedens, & distinguendo consequens :potest esse sine hac post productionem,iWgo , quia est iam determinata per dis.
ferentiam emanatam: de licet obiectitie natura considerata se habeat aequaliter ad omnes indiuidualitates, tamen existentialiter, de subiective considerata non se habet aeqtialiter ad omnes pnam necelsar id , ut existat, requirit aliquam disserentiam determinantem , ab
eius principiis intrinsecis pullulantem. Hinc patet , quid dicendum ad illud obiectum, Humanitas Petri distinguitur realiter a Paule itate , distinguo, vecontracta a Petreitate , concedo ; ut
praecisa , nego: nam licet de se habeant inter se non identitatem , seu distinctionem realem, iron tamen habent diis stinctionem realam, nisi ratione indiuidualitatis , de existentiae. Sic Scotus lib. a. dimn t. a. quaest. I. sub H h. I79. OBIICIEs Tei tib : Materia potest esse sine quacunque forma Oblitam indifferentiam ad quamcunquet formam : ergo & a simili etiam natura ob suam indisserentiam.
REsPONDETvR negando paritatem ; nam materia habet suam in , differentiam subiectivam , non natura ; haec enim est tintum obiectiva , de sormalis. Vnde forma ad ueniens materiae venit ab cxtrins co , nec tribuit ei propriam existentiam r at indiuidualitas venit a natura ab intrinseco , dc tribuit ei esse existentiat . CONTRA instas: Natura de se in- . disteret i
256쪽
differens non includit indiuidualita- tione diuina,qua cum sint terminis certem et ergo excludit positiue eam i ergo iis limitatae,ita quod bi natura coniun- est subiectiva. Probatur consequentiti xit principium acti uirin, & passivum quia indifferentia adcst in natura, quae aptitudinis, in eo determinauit activum
in capax propriae existentiae. ad unam numero aptitudinem ieiusdem R Es P o N DE T negando conse- rationis ,&Passivum ad unum actum quentiam, quia licet non includat eam, numero tantum recipiendum simul, &tamen non hinc sequitur excludete semel: & patet in materia , quae deTe eam ; exclusio enim est ratione existen- apta est ad recipere quatuor sormas eletiae diuersae r nec humanitas metaphy- mentares, & una recepta, non totest
sice sumpta , verbi gratia , est capax amplius aliam recipere simul : sic &Propriae existentiae, sed tantum ph3 si- corpus respectu unius animae , & su Cc inmpta, nempe quaterans dicit hu- iectum respeehu actus accidentalis di sieriianitatein veram secnndum esse reale & respectu unius risibilitatis aptitudi- physicum productam , seque totus natis ,& actualis : sic & natura respolaomo recipit per indiuidualitatem, vel diu unius indiuidualitatis: sic S Bonau.
cum indiuidualitate propriam existen- lib. 2. 2. pari. 2. art. 4.tiam. in corp. quod recte notauit Ferchius in IusTAs secundδ : Ani malitas, quae S. Bonau. tom. I. de Angelis, 23. est in bruto , non est in homine rergo tum. I . aut malitas realiter distinguitur aratio- ISo. Die Es : Et quare magis na-nalitate. tura determinatur ad hanc indiuidua-REsPONDETvR concedcndo ante- litatem, quam ad aliam, si omnes sunt cedenS , negando consequentiam ι ani- eiusdem rationis 3 malitas enim ob suam latitudinem res REsPONDETUR hoc pendere expicit hominem , & brutum , ob id ut diuina determinolone , ut sese pro- sic non est idem eum solo homine, vel batur in Physicii ; id enim spectat ad cum loto bruto formaliter, quia ut sic supremum authorem naturae. dicit inadaequatam identitatem ob suam OB It c I E s quartd e Sunt in com- indifferentiam, & latitudinem ; sed ta posito corporeo plures formae substa men ita petit eme in homine ,-secum tiales, ex Seraph. Doct. ut docet lib. 2. habere identitatem , ut eadem id milia dist. 1 8. art. i. 3. & pluribus aliis late petat etiam esse in bruto. Hine locis, & patebit in Phy sica; adest enim non sequitur, distingni realiter anima- forma corporea, sorma complexionis, Iitatem , quae est in bruto , a rationali- & in homine ultra istas forma rationa-tate, quae est in homine, quia de se lis: ergo tales gradus praedicamentales est indisserens ad identificandum sibi desumuntnr ab iisdem formis: sed istaeoc rationalitatem , & irrationalitatem : sunt separabiles: ergo & naturae meta in& si distinguitur realiter, non est nisi physicae. ratione indiuidualitatis, vel existentiae R Espoungrua hoc esse funda- distinctae. Unde s alias realiter sibi tion mentum Averroistarum admittentium identificat, id non est ratione sui, sed separabilitatem naturae ab indiuiduali- ratione indiuidnalitatis sbi iam iden- tate. At licet conueniat S. Doch. extificatae,cum qua alia non potest esse; id parte cum itidem in fundamento ; --
cnim habent omnes naturae ex ordina- gatur tamen consequentia ex eodcm Seraph. Diesill by G Ios
257쪽
Seraph. Doch. docet enim 3 r. prius ut prius est, non dependet po-art. I. I. potentiam sensitivam esse steriori, alias esset prius non prius. tormalitatem distinctam ab anima ratio- REsro NDE TvR naturam sectinnali, de ab ea emanare. Idem de vegetam dum se , S reduplicative, dc secundum te in Centillari. s.f E. D. ct seq. Idem propriam formalitatem non dependcre& de gradibus metaph3 sicis a. a singularitate ; at per ordinem ad exi dist. 18. incorp. V ad a. stere deprndct a singularitate et quae de- Virde isti gradus emanant a toto cona- pendentia , ut ait S. Bonauerit. lib. 2. posito physico, quatenus eminenter a. artu. I. cci L I. ad 3. est continet tales perfectiones multipli- a posterioli , & a Scotistis appellaces: dc ratio est , quia ut ait Scotus tur coexigentia , estque haec connexi lib. 2. dist. Ιχ. quast. 1. ad I. licet partes ex identitate naturae cum singularitate phy sicae, cum sint res , uniantur in sic etiam caula formalis non Potest da- Composito ; tamen non identificantur ad inuicem , cum sint res realiter distinctae: gradus vero metaphysicales, cum sint realitates pullulantes ab eodem toto, non faciunt unionem , sed identitatem , quia desumuntur ab eadem re habente in te neces lario plures realitates ; & hinc, ait S. Doch. lib. i. dui. I9. Part. 2. quast . . desumuntur ab ipso composito tecundum maiorem, vel minorem completionem : dc hinc non pc,Gsunt separari ab indiuiduo , clim desumantur ex diuersis persectionibus repertis in ipso toto. Et haec doctrina diligenter est aduertenda; est enim unum ex praecipuis fundamentis huius asseriationi S.
OBIICIEs quinto: Si uniuersale est in singniari: ergo singulare denominabitur uniuersale ab ipla forma uniuersili ; sorma enim in alio existens ipsum denominat, & asscit.
dist. 3 6. dub. i. Sc lib. 1. dist. I . dub. . Eile in alio potest esse vel per identitatem , vel per informationem: naturae communes liant in singulari primo modo , non fecundo modo. Sic negatur consequentia.
Oarici Es sextis : Si natura non potest elle iiDe singularitate : ergo dependet ab illa : sed hoe elb salsum; nam ri absque effectu formali ; 6c tamen non dependet ab eo.
An niuersale metaphysicum reale , seu natura communis distingua
vniIaiem aliquam distinctam abunIι AI e numerati. 18 i. QVpRA statutum est , naturamoeommunem, S uniuersalem non sollim non e ilia separatam a singular bus , sed neque realiter distinctam, Im- md perpetuo illis imi nersam , & realiter identificatam. Nunc videndum est, an saltem sit distincta sormaliter ab ipsis, . seu tantum ratione ratiocinata ; dc an habeat unitatem praecisam, de disti
cham ab unitate numerali. PRIMA opinio est communis Tho-mistarum, asserentium quidem naturam, communem habere esse reale in singularibus, sed nullo modo distinctum a parte rei a singularitate, seu disterentiai
individuali, nisi secundum rationem ratiocinatam. Et licet admittant in tali na-xura , Ut piaescindenis a. singularitate quandam
258쪽
quandam unitatem negati uam, quatenus in tali statu nec est una positiue , nec multiplex ; tamen negant habere aliquam unitatem formalem distinistam ab unitate numerali, sed eandem prorsus esse in singulari. S E C v N D A opinio est Nominalium negantium praecisiones obiectivas, Ob idque nullam distinctionem obiectivam habere ab indiuidualitate. TERTIA opinio est Serapit. Doct. citati in textii, de in praecedenti quaestione , de infra citandi, quem sequuti sunt Scot. & sequaces, Se plures alis citati a Meldul. in Aset. Φ3. O I32. qui omnes admittunt distinctionem tormalem ex natura rei inter naturam communem , do indiuidualitatem , de inter eius unitatem , dc viaitatem numerale. Pro solutione quaestionis 182. Pni Mb Notandum ex S Bona u. lib. i .dist. 23 Mub. 3. oes . . Hexaem. ex D.Thona.de ente, ct essentia cap. 4.2 uodl. 8. an. I. dc ex Sc t. 7.Met. quaest. i 8.& lib. a. dist. 3. cytias. I. ct 6. 5c ex Avicen. citato a Scoto,quod natura potest considerari in triplici statu. Primo secundum se , & abiolute in sua propria ratione , de us loquitur S. Dolior lib. r. distinct. 27. Arri. I. an. l. quast. s. in coryo in esse abstracto &reali , de appellatur status naturae. Se- eundo , prout est sngulari Eata , de dicitur flatus existentiae , & dicitur a S. Doct. status naturae secundum este existentiae. Tertio , prout est obiectiue tantum in intellectit, de dicitur status existentiae obiectivae , de secund5 intentionaliter sumptae. Nota lare, ne decipiaris in sensu Seraph. Doct. quod in loco cit. dist. as. S. Bonau. distinguit naturam vel secundum proprietates, quas habet in suo esse, scilicet in esse existentiali ; vel secundum modum, per quem fit ab anima, id est , ut expliciat P. Fc I P. de Ostr etro Philoseo. P. I. .ehius, secundum suum esse abstractu ni, de metaphysicum; de tertid secundum proprietates ei obuenientes ab actibus antinae, scilicet secundo intcntionaliter: vii de primus status naturae explicatura S. Doct. secundo loco : secundus st tus primo loco: de tertius tertio loco. Iu primo statu competunt naturae, tam ph)sce, quam metaphysich coims deratae propria pria: cata, tam primi, quam lecundi modi , de hoc senaper, de ubique , ut elle rationale , sensitiuum,
dcc. esse . indifferens, dec. csic commune , commula: cabile, Vnum , dcc. Phy-see enim dicit ipsam uaturam in concreto, ut Homo; metaphysice veIo in. abstracto. Iti secundo statu competunt ei praeia dicata per singularitatem obuenientia, ut esse existentem', de sing threm,qtiae conueniunt ei tant im prout est contracta, de veluti ab extrinseco , S excola sequeuati tantum. Iia tertio statu competunt ei praedicata secundae in
tentionis, ut esse vn.im existentem si
miri in multis ,, dc praedicabilem domuitis, ob idque accidentaliter; sicque
eam non constituunt, sed denominant . tantum. Ex quo seqititur,qtiod in primo statu natura nec est uniuersalis, laco singularis , sed ad utrumque indifl
quod dimissa unitate traialcendentali , quae non facit ad praesens institutum, triplex unitas piaedicamentalis ab omnibus admittitur. i rima Est tuimerica, de haec vel est. liadiuidualis resultans ex
259쪽
indiuidualitate ; vel proprie numeralis,& quantitatiua , accideiualitque , de
quatib. 2. dist. s. pari. I. art. 2. quast. 2.
Hic autem sermo est praecipue de prima, quae est substantialis rei : secunda est specifica: tertia est generica , quam S. Doct. lib. 2. dist. 3. Part. I. artic. 2. quast. a. appellat substantialem : dc
appellat quid tertium, in quo duo allirimitantur. Prima est ex principiis indiuidualibus, scilicet ex natura, & indiuidualitate. Seraph. Doch. lib. I distin t. i'. quaest. vis; m. notat hanc unitatem oriri ex coniumstione ipsius quo , dc quod, scilicet ex natura , & im vividualitate. Et si additur perlonalitas, seu supposita litas ipsi indiuiduo, acquirit unitatem resultantem ex quod, α ex qui, scilicet ex Didiuiduo, & surpos talitate. Secunda verb specifica, titertia generica est ex principiis intrii,seeis, & sormalibus,dc ut quo , nam ut docet lib. 1. dis. 18. art. I. ' est. 3. dclib. i. dist. i'. cit. si cit ex principiis remotioribus admittentibus nouam completionem specificam, est generica: si est ex proximioribus,& completis,erit specifica, de ob id istae unitates habent v rios gradus. Et hinc S. D. appellat has unitates aliquando sub nomine unitatis formalis, aliquando comm nnis , aliquando specificae , ct genericae, aliquando elsentialis, aliquando sub ratione communicabilis, aliquando sub ratione ut quo. Vide lib. a. dist di. 33.
arr. 2. quast.2. in corp. dc ιιb. I. dict. 14.3Mast. visim. 8c ιι b. i. disto I9. 8art. 2.qus. 4. resem. 4. Hexaem. 184. TERTib Notandum, quod sum natura communis importet de communicabilitatem, de simul unita tem communem, quaestio celebris est, an haec vilitas sit realis, an rationis; dcf re is, qus modo sit communis pluribusὶ Thom istae admittunt tantsim diastinctionem rationis cum fundamento in re, ut dictum est : Scotistae sustinent in natiira adesse unitatem formalcm ab ipsa natura , & ab unitate indiuidualidistinistam formaliter ex natura rei
sed tamen sunt diuisi inter se. Alij
enim , ut Faber theor. dc in Met..dissut. 9. Bonetus, Canno n. Pasquali g aliique apud Meldul. dissutat. 9. Met. maem. Io . I se . volum naturam esse communem per inexistentiam physicam Iii multis , & ob id etiam contractam ad indiuidua retinere eandem unitatem
specificam , de genericam. Alij verbadmittunt in natura communitatem per indiderentiam tant,n ad essendum in multis divisim : cum enim diuersitas numerica proueniat ab indiuidualitate, veluti naturam extrinsece determinante ; hinc & retinet suam intrinsecam indisserentiam, & unitatem formalem disti lictam in quolibet indiuiduo , in tione cuius indifferentiae, & unitatis communis plura indiuidua dicuntur eiusdem species. Hac est germana opinio Seraph Doch. quod & irutauit i pie Meldul. citatus Aiout. s. num. Is 8. an sine . & in hae fuit S. Doch. conflantissimus , ut
patet lib. I. dict. F. art. l. qmest. I. ad I .s art. a. quaest. I. ct a. dc dabis i. ubi dicit, quod natura dicitur communis,& communicabilis, quia indisserenter. se habet ad plura, ad actum, & potentiam ; habetque phirificari per additi nem dissi tentiae indiuidualis. Idem ha
is quibus locissectandi libri tradit hanc pulchra Disit iroo by Cooste
260쪽
pulcherrimam doctritiam : Uniuersale,a: t, dicis unitatem non repugnantem,
idest indisterentem ad multitudinem ;nam per possibilitatem admittit omnem diuersitatem , scilicet numericam , si
mulque est.in actu , δc potentia producentis , & simul diuertis productionibus' potest produci, & diuersis forismis, seu differentiis indiuiduari; & hoe pacto humanitas est una, & homo simul qui generatur , dc qui generatus est; homo albus , & niger. In his
omnibus est una forma per indifferentiam , licci adsint cum tali unitate diuersi termini productionum, & ob id sit diuisa in plura indiuidua, in quo sensu intelligendus est Seraph. Doct.
Lb. i. AI P. 1 F. art. a. quas. I. in corp. dum ait, eandem humanitatem elle iii
Petro, & in Paulo, scilicet per indif-
serentiam. Fide etiam lib. a. diri. 18.
an. r. q. s. in sine corp. st ad 1. 2 vis. ET hinc patet, quomodo in hoc indiuiduo , verbi gratia in Petro, est ha--tura humana secundum totalitatem essentialem , idest secundum praedicata
intrinseca, & communia cum indifferentia ad esse etiam in Paulo , licet non adsit secundum totalitatem entitatiuam, & phyiam, quia entitatiue , &physice est diuisa in indiuiduis, ut
381. ARTO Notandum ex S. Doct. quod multiplex est unum, seu
unitas ; nempe Vnum in uno, estque unitas indiuidualis r unum in multa. estque causa uniuersalis valens producere plures esse s : Unum ad multa, 'seu praeter multa, estque uniuersalem
inphysiciim reale et unum a multis. estque uniuersiae metaphysicum a fractum per intellectum ab inferioribu : Vnum in multis, vel post mniis, estque uniuersale logicum. Sic πμ.
Ex quibus sequitur, quod iii viatis
uersum ad rem praesentem triplex viaitas in natura reperiri potcst : alia istunitas realis ipsius naturae considc Iotae secundum se, & in eise praeci ib, & obiectivo, S: dicitur communiter unitas formalis, seu communis, seu meta physica realis, & dicitur unum praeter multa. Alia est unitas itidem metaphr- sica, quae competit eidem naturae , pr ut abstractae ab intellectu ; ut sic enim acquirit quandam unitatem sormalem distinctant ab antecedente , & dicit unum a multis. Tertia est unitas per inexistentiam efficta ab intellectu , dc dicitur unum in multis, de qua in quaestione sequenti. Secundum primam unitatem natura habet indiffitentiam, quae licet sit positiva, tamen magis proprie dicitur negativa, per quam cumlit indeterminata de se . non includit in suo conceptu sormali indiuidualitatem; sed tamen clim ad hoc sit in rerum natura, Sc debeat ese necessarid in aliquo singulari identificata, hinc realiter peridentificationem ipsam indiuidualit tem includit : secundum aliam unita tem metaphysicam vero non solum non includst, sed etiam excludit, cum per intellectum sit abstracta abstracti ne diuisua. Difimini autem istae duae unitates inter se , quod prima inest naturae de se etiam in statu contractionis.. licet ex ipsa contractione sit impedita, ne aliam indiuidualitatem admittat: at
secunda. dum denud per intellectum
concipitur natura ut actu inexiliens
simul in pluribus, deperditur. Hinc patet hallucinatio Thomistarum , dum
admittunt unitatem quandam in natura, quam appellant negativam , hasi