장음표시 사용
261쪽
que volunt deperdi indiuidualitate adueniente ; nos enim ultro id concedimus de unitate praecilio ais diuisitiae; negamus de unitate vera, &reali ii dissime latiae.
issi. Qui NTo Notandum, quod tota difficultas in hac materia stat inexplicanda loc indifferentia reali naturae , ut subtilissime aduertit, dc explicat Meldul. in cum natura identificetur cum indiuidualitate , quam actu habet, videtur non polle habere indifferentiam ad aliam , quam actu non habet , & ob id a qua dii tinguitur realiter. Hinc adsertit idem Di,cl. quos valde diis runt inter se indifferentia materiae, & naturae :illa elisin est subiectiva, S praeexiliens,& physica, habetque tuum actum exi stentialem , praecisa quacumque forma,
ut docet etiam S. Bonavent .lib. i. dist. s. Frari. I. art. i. quaest.2. ct s. determinaturque a forinis extrin 'ecis, de extrina sece : at natura non ita se habet ad in
diu duilitates ; eius enim indifferentia antecedenter est tantam obiectiva, metaphysicaque , non existetitialis ; sed existentiani recipit ab indiuidualitate, ut doeet S Doch. lib. I. dimo t. s. art. E. quast. I. non enim potest produci , nisi ut in hoc; de ob id clim a natura necessarid emanet se moer indiuidualitas absque alio aliquo influxu , sed eodem
concursu , quo producitur natura , ne- celsarib emanat , Ze necessitate adeo
indispensabili , ve nec per diuinam omnipotentiam possit impediri , cum ab insiuidualitate dependeat ineste ex
stentem , & extra luas cautas ; ex qua connexione arguitur earum identitas. Hi ne licet formaliter natura non includat indiuidualitatem, M ob id in talistam dieat indi fieretri iam ad quamcunque , tamen qu ad existere eam includit identice, de realiter. inare emana
ta una indiuidualitate, impeditur natura, ne ab alia contrahatur, licet retineat formaliter suam indifferentiam obiectivam , elim sit proprietas quidditatiua ipsius. Videatur loco citato Meldul. qui susus, &doctissime hanc doctrinam explicat. His positis sit, I 8 . PRiMA CONcLVs Io : Nutura secundum te metaph disice , dc obiective sumpta habet communitatem positivam realem , seu indifferentiam veram , secundum quam distinguitur formaliter ab ipsa indiuidualitate, etiam ut est existens in individuis. Est S. B
nauent. lib. I. dist. 1 F. art. . quas. I. st 1. de lib. . dist. s. an. 1. dclib. i. dist. 17. pari. I. art. I. quast. . incorp. aliisque locis citatis in textu. Item
de Scoti, de seqnacium , & plurium aliorum apud Meldul. in Ast. distis. p. estque contra Thom istas, &Nomiuales, ut in praecedenti quaestione patet, qui admittunt in natura quandam non repugnantiana , seu aptitudinem fundamentalem , consistentem in
hoc, quod dato quolibet indiuiduo potest dari alia natura sibi similis potens reeraesentari per eandem speciem , qua
ipsa repraesentatur. Unde naec communitas est tantum per intellectum , nona oarte rei; ipsamque Upellat S. Doct.
tem secundum consimilem habitudinem de rationis, ipsamque rejicit ab hoc o di ne,de quo hie est sermo. Nos enim cum eodem S. Doct. dicimus, hanc aptitudinem fundari in aliqua commuinnitate positiua, quae inest in eadem natura , in qua ut in tertio conueniunt inis feriora ratione indisserentiae, quam continet ad omnia inferiora. PROBAT VR pri md ex Arist. s. isset. text. 1 o. apud S. Doch .lib. I .dist. I .art. 3. quast. i. oe a Z.3 s. pMst. i. omnis Conuenientia entitativa, quae est inter plu-
262쪽
ra eiusdem rationis , debet fundari in lit. ὶ admittendo secundum membrum . unitate , & communitate, quae sit eius- S negando consequentiam , quia licet dem rationis in ambobus extremis : sed talis est conuenientia , quae est inter indiuidua eiusdeni speciei, & inter tales species respecti a generis : ergo fundatur in natura communi omnibus. Probatur maior ex S. Doch. lib. i. dijL V. Fart. I. art. I. I .ct dist. 3 I. p.rri. r. art. i. quia simile , & aequale dicunt conuenienti. am plurium in uno ,
& ob id de se important distinctionem
indiuiduorum , ct unionem in natura :sed ubi est formalitatum diuersitas, &vna est in alia , necellario una se habet alteri ut materialis,& ut fundamentum, ex S. Doch. lib. I. dist. I 9. pari. I. art. I. . AEd 3: ergo natura est veluti quid materiale , & umina ad pluralitatem indiuiduorum. Confirmatur,& explicatur amplius haec ratio. Indi uidua distinguuntur inter se realiter , & non distinguuntur in natura, quia in ea conueniunt: ergo datur communitas nati Irae in ipsis. PROBAT vst seciuidb : Actu a parte rei homo , & brutum differunt per gradum ratiocinandi , de eodem modo conueniunt in gradu sentiendi: ergo in isto gradu fundatur conuenientia actualis distincta a di fibrentiis. i 88. PROBAT vR tertib : Natura, quae est in Petro, sumpta secundum se, id ab intrinseco , vel alteri est communicabilis per identitatem ab illo, in quo est, vel non. Si primum, habetur inten tum. Si secundum : ergo dum concipitur sub ratione uniuersalis, concipitur sub modo repugnante tali iraturae. Pr batur consequentia, quia secundum aduersarios nullam habet aptitudinem,& inditarentiam positivam ad plura. Rispo No Eur Thom istae nam de Nominalibus satis dictum est in s periori quaestione,& in trairitu Formanatura de se , & ab intrinseco non sit communicabilis pluribus, non tamen ex se est incommunicabilis ι habet enim non repugnantiam ad communicari , tanquam ab extrinseco , scilicet per opus intellectus, & ad reddi incoinnui nicabilem per differentiam indiuiduale. CONTRA in turgit Meldul. citatus s 78. quia & nos ultro conia cedimus, neutrum includi in quid ditatiuo conceptu naturae , scilicet communitatem, seu communicabilitatem simul pluribus , & incommunicabilitatem: dicimus enim talem commutat cabilitatem simul pluribus esse per opus intellectus ; de admittimus in communitate naturae fundamentum v cstum, &reale talis communicabε litatis, quam appellamus indifferentiam competcntcinnaturae in secundo modo dicendi pi r se de de hac procedit vis rationis, & argumenti supra dati.
PROBAT VR quarto ex S. Doctore lib. 1. dist. 8. pari. 2. art. I. qvs. 2. Er q. de lib. i. dist. i'. Rart. 2. art. i. uast. a. Deus non ponitur in genere , nec admittit uniuersale, quia habct repugnantiam , ut in pluribus plurifcctur, &communice tuta sed nati ra creata est plurificabilis: ergo habet fi ndamentum in principiis intriniecis. Probatur consequentia,quia ideo natura diuina non est plurificabilis,quia de se est haec , & intrinsece indiuidua,nec admittere potest aliquam additionem vel compositione :ergo si natura creata est plurificabilis, id erit ex capacitate ad nouam additionem disserentiae indiuidualis r ergo cadit inter naturam , & iudi uidualitatem vera di stinctio. Idque patet,ait Seraph. Doct. lib. 3. dip.6. ara. I. cIDU. I. 4. quia natura diuina praedicatur de peri iris,lain ii I concreto,qiram in abstracto,
263쪽
ereata verδ sollim in concreto : ergo concretum aliquid addit ad naturam, nempe indiuidualitatem : ergo indiu, dualitas non est de conceptu formalinaturae, alias conciperetur cum mendacio, sicut si conciperetur homo sine rationalitate. REsPONDENT negando parit tem de natura diuina, de creata illa enim ob infinitatem, ob quam est idem omnino natura , & singularitas , est de se hare. Vnde cum repugnet Deo compositio ulla, ideo nullum adest sumdamentum in Deo , sicut adest in cre
CONTRA r Ergo in creata natura datur aliquid reale , saltem in funda- mento, per quod potest concipi ratio generis , & diis rentiae: sed per genus
conuenit cum alia natura, & per speciem unum individuum cum alio: ergo datur a p.irte rei. Tum quia natura
uina ideo non fit uniuersalis, quia includit in suo conceptu formali singularitatem , non quia sit infinita ; dato enim,quod Deus esset infinitus, dc non esset ei sentialiter singularis , tune illi non repugnaret uniuersalitas de econtra , ii in aliquo elset finitas, dc tamen esset de te , & intrinsece indiuiduum , in eo pol set tribui uniuersaliistas ob rationem immultiplicabilitatis:
ergo cu n natura creata admittat uniuersalitatem , id erit, quia in suo con-eeptu non inelulit sugillaritatem. Mob id quia singularitas addit vere aliquid ad naturam. Et hinc cum non Valeant aduersarij assignare aliam diis tentiam inter naturam diuti am , de creatam, sequitur, quod natura de se sit
communis. Et confirmatur, quia natura creata admittit veram univocati
nem in ordine ad plura: ergo & veram
I 89. OBI I cras primδ: Sitiatura, quae est in Petro, formaliter distri - guttur ab elia ipsius singularis, vel est communicabilis alteri , vel non. Si primum : ergo erit etiam praedicabilis de multis , quod cli absurdum. Si secundum : ergo est de se singularis. Sie
a. q-st. I. c quam respon- sotiam adhibciat etiam Scotistae con-ccdendo naturam , quae est in Petro, esse de se communicabilcm ob suam indifferentiam ; negando hinc sequi praedicabilitatem Proximam : Laec enim .est secunda intentio, di per opus intelle stus. Tum etiam concedendo esse praedicabilem de multis remote , & divisim a parte rei ; de multis vcro proxime simul per opus intellectus es fi gentis illam naturam simul inexistem tem in multis. Ins TANT: Si de se est communieabilis : ergo illa , quae est in Petro actu poterit communicari Paulo, quod est falsum. REsPONDETVR negando consequentiam; natura enim de te est indis ferens ad quodcumque indiuidunm,&si contrahitur actu ab una indiuidualitate, licet retineat suam indifferentiam, attamen ob identificationem cum tali indiuidualitate impeditur, ne possit ab atra contrahi, cum sint incompossibiles simul. Explicatur haec veritas exemisplo dependentiae creaturae ad Deum , est enim eiusdem rationis, dc communis omnibus creaturis ἡ & tamen quaelibet in singulari identificatur cum nais tura hae creata. Sic pari haec humanitas Petri de se est indifferens ad hanc, vel illam dependentiam e at contracta,& testricta per hanc numero dependentiam amplius non potest aliam recipere.
Iso. Dic Es: Natura in tali statu est
264쪽
ess abstracta : sed idest per opus inte
lactus: ergo habet illam indifferentiam per opus intellectus tantum : ergo in tali statu tibia liabet tiadisserentiam reaia
quod duplex est abstractio ε, alia est naturae consideratae lecundum se, quatenus intrinsece , dc essentialiter dicit conceptum obiectivum distinctum ab haecceitate, & dicitur praecisua abstra. ctio; alia est facta per intellectum , &hoe vel attingendo naturam , non attingendo haecceitatem, vel diuidendosam ab haecceitate , de dicitur diuisiva. Prima , & secunda abstractio admittit secum identitatem realem cum haec-ceitate. Tertia, scilicet diuisiva, excludit. Sic negatur consequentia de prima abstractione. Oaiici Es securidd cum Mareae, O viedo , . Hurtado , & aliis : Natura, quae est in Petro ut distinista ab india uidualitate propria , vel est eadem re liter eum natura, quae est in Paulo, ut distincta, Pauleitate; vel distinguitur realiter. Si primum : ergo eadem Omnino natura erit in ambobus. Si secundum : ergo illae naturae sunt de se singulares, cium distinguantur inter se 'tealiter. I9I. HVIc argumento multi molistas responsiones afferunt, quibus omisissis, poesulatque videri apud Meldul.
i cit. m. Nos respondemus, sicut
in praecedenti quaestione dicthim est exi Seraph. Doct. lib. i. . et s. dub.
ad D&ι b. 3. dist. s. dub. I. lib. 3. dist. 8. art. s. h. in cor . ct ad I. quod elim distinctio realis solum verissetur inter entitates, quae habent pro
sciam existentiam , α ob id quae iuueindiuiduae ; consequenter inter illas
duas naturas praecise sumptas non versatur distinctio realis , nisi ratione indiuidualitatis , & per ordinem ad propriam indiuidualitatem ; unde de se non sunt idem realiter : vel ut dicit S. Bonavent. habent alietatem , non vero diuersitatem, vel distinistionem realem positivam ; ob id una formaliter non est alia, realiter autem ut sic nec sunt distinctae, nec sunt idem: non identitas
enim est quid superius ad distincti
nem realem, ut alias dictum est : ob id habent non identitatem inter se , ima autem distinctionem realem ; haec enim inest ratione existentiae consequentis, potestque responderi,quod in simili dixit S. Thom. liba. dist. 3. pari. i. an. Iaq. scilicet quod lunt unum- numero, quia sunt sine numero, idest non sunt distinctae numero, quia non habent diuersas existentias, & indiuidualitates ; dc si aliqualiter numerantur, haee scilicet, de illa humanitas, illa est numeratio impropria , ct tranlcende nia talis, non praedicamentalis. Dicas : Illae duae naturae non seneidem realiter : ergo distinguuntur Ie liter. I92. REsPONDETUR negand consequentiam , procuditiir enim , superiori ad inferius ; non identitas enim, ut dictum est , seu ut loquitur Seraph. Doct. alietas , latius Pater, , quam distinctio Dic cum realitas inaniscedente negetur, dc in consequente affirmetur, patet fallacia, & inordinatio in hoc modo arguendi. Ratio est , qnam assert Scotus lib 1. dist. I a. a. ad i. quia quando realitas, de realitas unitate identitatis uniuntur, tunc pollunt septiori obiectine , M praecinue , cum unum non includatut in conceptu obiectim alterius , liceti
non possint separari ob carentiam ex iis stentiae Di iti o by GOrale
265쪽
stentiae propriae. Sic in proposito illae
duae naturae ut sic habent este praecisum ab indiuidualitatibus, quibus realiter idei itificantur, & ob id in tali statu habent tantum non identitatem.
INsTANT rursum SuareE: illae duae naturae iunt realiter distinctae ratione sustina indiuidualitatum,& ut sic praecise lunt non idem realiter; & limul realiter ob indifferentiam , & communitatem realcm conuenimIt: vel conueniunt, & disterunt te totis , vel aliquo sui. Non secundum , quia deberct p ni aliquod tertiuim, in quo conueniunt; sicque daretur proccitus in infinitum :& illae duae naturae elisint duo indiuidua eiusdem ipeciei , quia habcrent id ita quo conu niunt, dc id, in quo disseruiit. Si primum : ergo duo lecundum
eandem omnino entitatem comteniunt,& disconueniunt quos eii impossibile. I93. Huic obiectioni varie respondent Scotitiae , 6e plures dicunt, quod in tali statu nec sunt una, nec diuersae; quod tamen non potLil sustineri, cum vnitas,& diltinctio tint passiones entis,& per consequens inseparabiles a quocumque ente. Sed ex doctrina , quam asteri Seraph. Doct. lib. I9. F :rt. 1. & lib. I. dist. I 3. art. I. in ιον. ubi docet, quod ratio,
qui aliquid est tale , est duplex , sciliaeet vel ipsum quo, vel ipsum quod ;
ipsum g ro proprio non differt , nec
conuenie, nec numeratur, praecise loquendo, sed est ipsum quod. Sic etiam n militudo non drcitur similis, sed id , quo duo sunt similia r sic disserentia
non dicitur di Erre , sed facit extremadi Teire. Idem Sc docuit Scot. qmri. s. Contra ιlnia, lit. L. hinc
to : Illae duae humanitates neqireunt dici sp cifice . Scellentialiter conuenirem. Iccto, sed. tantum iα obliquo ι non enim conueninni in tertio, sed sunt id. quo Petrus , & Paulus coli ueniuntellentialiter , & quidditatiue , sicque non disserunt nec Vc quo, nec ut quod, nec se totis, nec aliquo lui , sed conueniunt in unica ratione ut quo, scilicet Petrus, dc Pauli s assimilanim inter se essentialiter: quod enim est alicui ratio essendi tale , illud non est tale : sic albedo non dicitur alia , sed id, quo alia
quid est album. Vnde S. Boiiau. dicir, quod illae di ae humanitates conueniunt active , non passiue , idest sunt ratio. conueniendi, non ipsae conueniunt. Sic loquitur in simili lib. 1.dist. IDicas primo : Sunt duae entitates. eiusdem rationis : ergo pollunt diei si
REsPONDETVR , sunt duae entitates ei uidem rationis uti concedo, ut quod, nego: sic negatur conleventia, alioquin conuenirent & iplae in tertio. Dicuntur quidem eiusdem rati ni4 ut quo, quatcnus habciat indifferentiam ad quodcumqtie indiuiduum. Dic Es 1 ccundo: Ergo sicut dicimus de naturis , quod seipiis conueniund .
poterimus & dicere de indiuiduis abiaque multiplicatione entium. RE S P o N.D E T V R ex doctrina tradita a Seraph. Doch. quod non currit paritas ; diuersitas enim proprie est entium completorum constitutorum, quae αdifferunt,dc coueniunt per rationes se males, litibus talis conuen Ientia forma liter non conuenit, nisi prout conmum tantur cum ipso quod. Dic Es Tertio cum Suareae citat
Distercnt ae indiuiduales iaciunt dinserre, tamen conu niunt inter se se totis: ergo dc idem dicendum est de indiui. vi S.
tem; natura enim dicit communitate mi
266쪽
De niuersalibus. V ast. II. 2 3 3
veram, & realem Ondiuidualitates verb post determinationem diuinae volunta-
dicunt tantum communitatem rat Ionis,
α analogiae , secundum aliquam proportionem , cum de sui intrinseca ratione sint id , quo plura differunt, Mob id potius important negationem
communitatis : at duae humanitates non
fundant distit,ctionem , cum de se sint assimi latiuae ; sic duae similitudines. Vnde solum differunt ratione indiuidualitatum, quae eis ab extrinseco adueniunt. Haecque doctrina est diligenter aduertenda, hac enim satisfit fere Omnibus obiectis aduersariorum, quae congerunt utplurimum transeuntes ab ipsa natura praecise considerata ad ipsam
Er si quaeras, quomodo ergo humanitas praecise distinguitur a natura praecisa equi , cum non adsit conuenientia, nec indiuidualitas.
REsPONDET ust seipsis disserre ex suis principiis essentialibus per non
identitatem. OB i I c I E s Tertio cum Oviedo in L U. conrr. 3. pari. 1. 6' 3. Non potest separari natura ab itidiuidualitate , nec ab ipso Deo : ergo nec datur status talis indifferentiae, & communitatis , in quo ab ea possit contrahi. I9 . RESPONDETVR ex S. DOct. concedendo antecedens , di negando consequentiam ἔ assignatur enim status praec monis realis , qui status non est
lubiectivus , S physicus , sed tant sim obiectivus, & metaphysicus, qui non
explicatur per indisterentiam existentialem , ut in materia prima , sed per exclusionem obiecti iram. Sic S. distinct. a T. Art. I. in corp. dc dist. 13. 1. δ' M I. 1nων. ct ad i. Pollantque plures instantiae a T. rri contra ipsos ex S. Theol. ut est indifferentia futurorum contingentium, quam adhuc retinent etiam
tis , & pariter de indifferentia diuinae voluntatis , quam retinet cum necessiatate , & cum identitate dii ii Dori m decretorum. Vide Ales dui. disp. M. t.
INsTAT O viedus: Ante opus intella clus non datur matura non singularis, nec negative, nec praecisi ire, quia identis tantur realiter natura , S indiuidualitas : ergo non datur Dat ira cena munis per indifferentiam a parte rei. REsPONDETvR : Ante opus intellectus non datur natura non singula ris existentialiter, concedo ; praecise ἐκ obiective nego. Sic negatur consequentia ; nam natura de te non est sinis
gularis, fitque per aliquod suppe rataditum
INsTAT denuo : Si natura de se esset singularis, non posset concipi uniuersalis et ergo si natura de se est uni uc Italis , nec poterit exta insece fierisngularis. RESPONDETVR negando parita tem, & concedendo antecedcns, de ne sando consequentiam. Ratio est , quia si natura de se ella singularis , nec posset ad miti cre multiplicitatim : at c5m communitas admittat multiplicitatem, de additior rem , hinc de coninai, ni potest fieri particularis absque praelii dicio
suae indist sentiae , cum aduental singularitas ab exti inlecO , seu ex conse. quenti.
INSTAT. riustis : Nainra de facto est diuisa ab indiuidualit te , Verbi gratia ea quae est in Petro, ab indiuidualitate Pauli : ergo clim sint eiuldcm r tionis, poterit a quacumque separari. SVPRA iam responsiim est huic argumento , S denuo rc sponti tiar, n turam secundum se non pota dici diu stinctam realiter ab ii diuidualitate qn
cumque , nui ratione identificationis G g cum Diuili do by Corale
267쪽
cum aliqua ; de se enim est indifferens ad quamculique sibi identificandam, licet dum eth iub una , non possit esse sub alia ob identificationem cum illa, ut supra dictum est.
I91. SECUDNDA CONc Lus Io: Natuta communis est in pluribus , non
per inexistentiam , sed per indifferentiam tantum. Est S. Bonavent. Isb. I. dist. 19. Part. 2. art. I. quaest. 2. ad 2.
ubi dieit, quod natura non est uniueris salis , nisi quatenus est realiter multiplicata in pluribus : e cidem S. Doch. tib. 1. dist. i8. an. I. quast. 3. in corp. ct ad 3. docet, quod essentiae rerum non ita producuntur, sicut habent cognosci, idest prout ei se obiectivum habent; unde iant communes non per inexistentiam physicam , sed tantum per indifferentiam , ut dicit lib. i. diis. 11. an. a. quast. 2. 6c aliis locis citatis in tertio notabili, dc est Scoti, de aliorum ibidem citatorum contra aliquos Scotistas, Pasquali g. tradi. a. disp. is, in Met. aliosque. PROBATUR prim b , quia si est pluribus communis naturν, id est vel per inexistentiam, vel per indisserentiam : sed non est per inexistentiam tergo per indifferenti viii. Probatur minor , quia si esset una natura communis per inexistentiam, sequeretur eandem iraturam esse beatam, & simul damn
R Espo MDENT esse specifice, non indiuidualiter, nec id esse absiardum. CONTRA r Secundum aduersarios eadem natura entitati vh est in pluribus:
ergo est non solliin specifice , sed nu-Herice , & physice simul beata , &damnata r item simul in Christo unita Verbo sancta, de in Iuda impia r item sequeretur dari mysterium Trinitatis personarum in creatis, simi in diuinis, Ita quibus eadem natura est simul in tribus personis. Consequens est absuta
dum, &c. REsPONDIT Pasqual. cum aliis negando sequelam de eadem natura numero, concedendo de eadem specie; nec ullum inconueniens hine sequi, Se simul etiam negando sequi mysterium Trinitatis in ereatis; nam indininis est una natura numero in tribus ; in cre tis est una specie. I96. CONTRA prim5 quoad mysterium Trinitatis. Ratio, quare natura diuina, quae est in tribus, non multiplicatur numeraliter, bene autem natura creata necessarib ex altero horum duorum capitum debet prouenire. Pri-mb vel quia multiplicantur disserentiae individuales in natura creata , & cum ipsa natura identificantur realiter, ob quam identitatem natura suscipit diuisionem in seipsa r sed id non potest elle, quia etiam in diuinis personae multiplicantur , dc simul identificantur in natura, adeo quod possunt dici plures personae , non plures Dij : secundδ vel id est , quia natura creata contrahitur er haecceitates, non sic diuina per perisonalitates , quia est in ultima actualitate : sed nee id potest dici, quia nat in creata non potest intelligi diuisa per
aduentum alterius , si remanet in se omnino una, ut antea, ut dicunt aduersarij: ergo currit paritas de natura diuina, & creata. REsPONDENT aduersarii, divisionem numericam redundare in naturam ex variis haecceitatibus , quibus contrahitur ad illa indiuidua, eam reddentibus incommunicabilem , cum prilis esset communicabilis. CONTRA, quia extrinsecὸ tant)m, de per accidens redditur incommunicabilis. de intrinseee remanet una, sicut erat: ergo nulla responso. REsPONDENT, reddi incommuis nicabi
268쪽
taeabilem, quatenus est sub ipsa singularitate.
CONTRA , quia illa singularitas
ponit incommunicabilitatem in indiuiduis constitutis non in ipsa natura,
quod & pol set dici de natura di
CuM igitur ex his capitibus non possit reddi ratio disparitatis inter naturam diuinam , & creatam , sequitiir, quod ratio disparitatis est, quia in natura diuina personalitates ita identificantur, quod ex vi talis identitatis non fiat multiplex in natura, sed tantum in personalitatibus. In creata verbii taldentificantur indiuidualitates, ut per ipsas multiplicetur etiam in ratione naturae; & ob id quia destruitur illa viai ras, & remanet sola indisserentia cum unitate communi, ut dictum est supra pinna. I 8 s. de qua videatur S.Bonavent. ιib. i. disti t. s. per totam , & lib. I.
diuina. 3 s. an. 2. quast. 2. ct . I97. PROBAT vR secundb, quia concretum substantiale multiplicari nequit sine multiplicatione formae, ut recte notat S. Doct. lib. I. distinct. I'. p.ιrt. 2. quast. vltima, & haec est ratio praecise , eur tres diuinae personae non sunt tres Dij, quia una tantism reperitur diuinitas in ipsis , quae est de se haec. de singularis: sed Petrus, & Pau- his sunt duo homines et ergo in ipsis sunt plures humanitates, per quas differunt non solum numeraliter , sed de substantialiter , & physice, alias differrent tantum sicut personae diuinae. Tum quia clim Petrus producitur a Paulo , Paulus non producit teipsum, sed alium: ergo aliquam humanitatem ;terminus enim sormalis generationis est natura ut in hoe, ut dicit S. Doct. cseratus ; sicque sequeretur, Deum non posse anni hilare Petrum absque anni hi latione Pauli; quae enim sunt idem, non possunt separari ab inuicem. Nac valet responsio Pas quai. negantis sequelam ex hoc, quod natura ratione tuae latitudinis admittit entitativam diuisonem , & ob id potest in uno indiuiduo desinere , non desinenis in alio, quia est desitio inadaequata ; dehine indivisio, & vnitas in natura non est emitatiua , sed secundum praedicata essentialia , seu secundum esse essentiale. Non valet, inquam, quia si sermo est de diuisione emitatiua indiuidualitatum tantum, redit idem argumentum supra allatum de desitione: si veto sermo est de diuisione essentiae , tunc coincidunt nobiscum , scque contradicunt sibi ipsis ; de probatur , quia est e in multis per inexistentiam,non est esse sollim secundum praedicata essentialia,
sed secundum este physicum ; sicque erit simul una in pluribus absque tui diuisione ; quod est imposii bile. Tum
quia ex hac eorum positione sequitur sillificatio duarum maximarum , sunt eadem uni tertio , sunt idem inter se : Et sua sunt identificant realiter, unum nequit esse sine alio. Prima maxima redditur falsa, quia Petrus, & Paulus identificantur in humanitate , de non inter se : Secunda , quia cum retrus, & Paulus identificentur in eadem humanitate, tamen ob illimitationem naturae humanitas potest eise sine P treitate, de non sine Pauleitate RasPONDET Pasquali g. illas propositiones solui debere, scut solui intutin materia de Trinitate. Ex quo patet, ipsos introducere in creatis m3 steriuin Trinitatis , licet vel bis illud den
P non ATun secundb , quia friqueretur dari uniuersale actu a parte rei, scilicet unum actu, vel aptitudia
269쪽
ne in multis , & de i miliis : addo de
uniuersale Platonicum ; ira in natura,
quae eth una in Petro, Paulo, dcc. potesteub sine Petro , &e. Ergo distinguitur te aliter ; ex separabilitate enim insertur distinctio realis. Di c v M T & militare hoc argumentum contra indifferentiam : sed nos negamus id , quia cum natura identificet sibi indiuidualitatem, ablata indiuidua
I98. On I iC I Es prim b : Unitas est eatentia diuisionis, cx Arist. s. M t. 11. sed natura humana , quae est in Petro , & Paulo caret diuisio ite sor- mali , & ementiali: ergo ut est a parte rei in pluribus, est una sormalitcr , Messentialiter. Prob itur minor , quia Petrus , & Paulus non dIn runt in natura, de elsentia, alioquin non magis differrent Petrus , & Paulus, quam Petrus& equus. Tum quia habent eandem
definitionem , dc uni uocationem.
R Espo NDE TvR distinguendo minorem. Petrus , dc Paulus non differunt in natura, id eli non habent natu-xas entitatiue diuisas, de secundum rem, neg i non habentd mersas naturas, idest diu criae rationis, de quoad praedicata essentialia , concedo : sic negatur consequentia. Et ad illud de Petro , dcecstio : Respondetur, negando sequelam ; nam natura Petri habet indifferentiam ad cise in Paulo , non autem in , equo ; sunt enim diuertar rationis, de secundum hanc identitatem rationis dicuntur habere eandem definitionem, Muniuocationem , ad quod non est neces.saria entitatiua inextilentia. Et hinc patet hallucinatio aduersarioriam , qui a natura considerata secundum praedicata et sentialia, & eό modo quo sumitutens substantiu P, seu nominaliter a S.
Bonavent. lib. I. dist. 13. Art. a. quast. a.
vlt. transeunt ad ipsam naturam en
litatin E sumptam, sicut dicitur de eme
adverbialiter sumpto : in primo enim sensu natura dicitur esse in omnibus in diuiduis: in secundo sensu est ut diuitanumerice, dc physice. Sic S. Bonavent.
ad distinguit humanitatem , providicit tantum principia essentialia , de prout dicit totam completionem cum indilii dualitate. O ait c iE s secundδ : Esse essentiale , quod reperitur in uno indiuiduo. praedicatur dc de altero : ergo eadem natura est in utroque.
tib. I. dist. a .art. 3. qi p. a. ad a. de lib. 3. dist. 12. art. i. quast. I. in corp. quod natura praedicatur praedicatione actuali, de proxima tantum, Ut contracta per identitatem de indiuiduo ; aptitudinalitcr autem , dc remote de aliis
ratione indist rentiae , unde illa sol im, quae est contracta, praedicatur in quid. quia simul cum haecceitate facit unum per se ; aliae verδ praedicantur aptitudinaliter tantum.
Dic Es : Ergo est praedicatio inadaequata: ergo secundlim partem tantum.
lib. i. dist. a. iab. 6. ex alias traditis, este inadaequatam ratione indi fierentiae; non enim est praedicatio inadaeqtiata , quia praedicetur praedicatum secundum partem , sed quia praedicatur secundum t tum suum esse indifferens, scilicet quatenus est indifferens ad esse in alio. Dic Es: Natura, quae est in Petro, non praedicatur de Paulo, quia non existit in eo e ergo est imper se ista. REsPONDETvR praedicari de Petro , quicquid est de ratione communi etiam naturae Pauli secundum totalit tem essentialem , non verb secivadumentitatiuam, & physicam. Illa vero totalitas essentialis non dicit negati
270쪽
nem naturae eiusdem rationis in alio indiuiduo : ista verδ entitativa diei tri gationem actualem , non vero apti- tua malem . unde piaedicatione proxima
natura , quae cit in Petro, lum de illo praedicari pota st , de aliis vero potest
praedicatioiae aptiti dinali, & remota,&de disiunctive lumpti S. I99. TERTIA CONCLusio: Natura praecise sumpta habet suam viaitatem minorem unitate numerali , distinctam sormaliter ex natura rei & ab
ipsa natura , & ab indiuidualitate. Est
S. Bonavent. Ioc. cit. praecipue lib. I. art. 2. quast. ad I. lib. a. dist. I .part. I. art. s. quaest.2.m sne corP.& Scoti , & sequacium , & plurium aliorum apud Meldul. in Met. disp. 9.
m. I 3 2. contra Nominales, & Tho.
milhas. Primi enim, scilicet Nominales, dicunt naturam per se , & intrinsece esse singularem : Secundi verb , scilicet
Thomiliae, admittunt unitatem sormalem, sed negant cilia communem a parte rei. Sic apud Suarez in Met. dis'.6.fect. i. Jc Meldul. citatum. Hic tamen aduertendum , quod Thomistat admittunt unitatem formalem a parte rei minorem unitate numerali in natura et illa enim est, qua
aliquid dicitur unum formaliter in se per suam formam, & essentiam ; ista
verb , scilicet numerica , oritur ex unione materiae , & sormae , ut recte aduertunt Rada p.rra. 2. conre. dc Meldul. num. is'. in quo conueniunt
nobiscum, ut videre est apud Coinplui. dis'. 3. LV. quast. a. ct s. SuareZ Citatum, Ruu. Quast. I. uniuersonque alios : sed discrepant a nobis in hoc , quod negant hanc unitatem habere communitatem veram, de distinctionem ullam ex natura rei ab unitate nurrierati ; sed volunt esseco D munitatem rationis. Vnde quaelibet iratura habet suam unitatem formalem , sed
tui sim in quolibet supposito , & ob
id in inferioribus mulimi catam , ad quam si superadditur differentia indiui dullis, tunc dicitur numerica ; sicque in Petro adest unitas formalis naturae, qua est substantia, vivens , animal, &rationalis secundum maiorem, vel minorem diuisionem ς estque minor unitate numctali, quia ad illam unitatem, qua est animal, potest superaddi, quod sit hoc animal, hic homo per unitatem numeralem, quae nullam admittit diuisonem ; sicque excludunt ab unit te formali communitatem, qua natura sit una a parte rei in Pluribus absque sui multiplicatione , sed totam communitatem eme per opus intellectiis. Nos vero admittimus communit tem realcm in natura , & in unitate . non quidem per inexistentiam , ut v
lunt aliqui scolistae ; sed per indisserentiam tbldm , ut dictum est in tertio fundamento, dc in secunda conclusio- ire. Vnde haec conclusio continet tres artes. Prima est, quod naturae inest ita unitas formalis postiua , ut eius
propria passio : Secunda , quod haeeunitas habet veram communitatem in-
disterentiae realis: tertia , quod si di stincta sermaliter , & a natura, & ab indiuidualitate. Eoo. PROBATUR prima pars ex traditis in praecedenti conclusione: Datur natura communis a parte rei prae cisa ab individualitate : ergo & eius unitas , ut eius passio ἔ quale enim estens, talis est eius unitas , & passio. ADDI Mus ex traditis in prinis quaestione formalitatum: Sed unitas est quid postiuum superadditum enti: ergo naturae unitas est postilia. Tum quia natura per se , & praecise consi deratur a Metaphysco, & vere defitiutur: ergo per se est una. Tum quia pas.