장음표시 사용
271쪽
so per se primb conuenit naturae, transirendentalis, dc ob id descendunt
non singularibus : sed subiectum per in naturam , prout etiam singulari Z se , & politiue debet esse unum ἱ tur, cum sit in secundo modo dicendi unitas enim passionis pendet ex viast per se, nec tolluntur per talem desce te subiecti: ergo natura in statu prae- lum. cisionis est positive una. 1or. PROBATVR secunda pars, Rεspo MDENT Nominales I quod quod habeat communitatem indifferen- passio, si sumitur proprie, consistit tan- tiae realem, ex Arist. qui docet relatio- . tum in conceptu mentis, verbi gratia nes primi modi, scilicet idem , simile. risibilitas in communi est honceptus & aequale , cum sint aequiparantiae, huius, & illius risibilitatis. Si vero su- fundari sit per unitatem : sed istae sunt mitur passio improprie pro accidente reales : ergo & fundamentum ; sed superaddito, negant maiorem , scilicet non potest fundare tales relationes ni- passionem conuenire per se pri md na- si secundum communitatem realem :turae , non singularibus ; Hibiectum ergo. enim per se primum sunt singularia. REsro una Net antiqui Thomistae CONTRA : Ergo dum passio praeis apud Heruaenin negando subsumptam dieabitur de tuo subiecto, verbi gratia minorem ex eo, quod relationes sui
risibilitas de homine, erit piaedicatio dantur super unitatem numericam conceptus de conceptu , non rei de re I unius , & terminant ad aliam alte-
sicque erit falsa. Tum quia si singularia rius , sicque illa extrema sunt similia sunt subiectum per se primo passionis, seipsis, de per suam entitatem singu-
id non possviat este secundum singula- larem. ritatem , cum in tali passione conue CONTRA : Duo indiuidua in ratimniant, de ratione singularitatis discon- ne singularitatis sunt omninb dissimi- ueniant: ergo secundum naturam: ergo lia : ergo singolaritas non potest fun-mtura est iubiectum primo ,& per se dare simili tintinem. Tum quia fi seipsis passionis. Vide S. Bonau. lib. r. dist. 14. singularia essent similia , similitudωArt. I. I. qui optime probat hanc fundaretur super duobus , non super
conclusionem. uno, contra textum Aristot. Tum quia
Rrspo Nnar Fonseia, hanc unita- per id differt similitudo in diuinis pertem esse quidem quid positiuum, sed ' lonis 1 creata, quδd illa fundatur supreesse veluti mixtam de formali, dc nu- unitatem sormalem, quae de se est haec, merali, scilicet prout consideratur in & ob id immultiplicabilis : ista e coimriatura , dici sermalem ; prout verb ira in natura, &c. Urget etiam ipsex coiiacit numerum , esse numeralem. Nominales haec eadem ratio ; nam ipsi CONTRA , quia unitas sormalis dicunt, quod licet extrema sint seipsis admittit diuisionem , numeralis verb smilia , tamen cum per intellectum nequaquam : ergo non sunt istae duae effingatur relatio rationis inter ipsa,vnitates vivam, de idem. Tum quia admittune aliquod fundamentum in re. illa unitas est naturae , ita est singulo Vnde tenentur assignare aliquod ritatum. Tum quia numerus graduum damentum diuersum ab unitate sing metaphysicorum non in praedicamen- laritatis, quae est fundamentum distatalis, cum non habeant propriam exi- militudinis.
Rentiam ex regula Seraphica i sed est Raspori variet alij recentiores Thomi
272쪽
Thomistae ex Suareet, has relationes non fundari super unitatem a parte rei cornmunem ; sed in unitate formalicuiuscumque singularis. Vnde ratione
illius unitatis similitudo potius dicit distinctionem eorum , quae sunt similia , S: illius entitatis , in qua assimi tantur, quia idem non est sibi simile :quare similitudo , de aequalitas dicunt
tantum commensurationem duorum inter se, quatenus in Petro est aliquid, cui simile aliquid , & commensuratum est in Paulo : & tunc intellectus estormat Unum conceptum formalem repraesentantem illas duas naturas eo modo , quo dico in tali ossicina est e librum , quem dc ego habeo, de habeo florem hune, qui est in tali horto: unde
non datur tertium , in quo conueniant,
sed seipsis intrinsece sunt conformia illa extrema. Vide Complut. di Iul. 3.
di tutat. s. Log. qi p. r. ct conci.& pari. 3. sui Cursus, disp. I 8. nMn. II. a Lelyso discedens asseruit, ut notat Mellul. citatus, elari in hoc secundo loco dicat gradus praedicamentales , &transcendentales esse realitates dii linctas , ob idque & debebat admittere
vilitatem naturae non esse puram unitatem similitudinis inter indiuidua, sed aliquid amplius.
2o2. CONTRA primδ, quia Aristot. ex S. Bonavent. lib. i. distin h. 3 r. Per totam, pro fundamento similitudinis assignat unitatein : ergo si haeeunitas est tantum conuenientiae , & similitudinis , est idem ac dicere , Similia fundantur super similitudinem, aequalia super aequalitatem ; sicque erit
vitiosus circulus , nempe erit idem, ac dicere, dno extrema esse similia, quia eadem praedicata essentialia participant ; dc habere eadem praedicata
essentialia, quia sunt similia: vel esse similia , quia habent similitudinem
eraedicatorum ; oc habere hanc , quia iunt similia. Tum quia si similitudo,& conuenientia duorum est fund mentum unitatis formalis . quae inter
illa duo concipi potest : ergo unitas fundabitur super similitudinem , de conuenientiam, quod est contra sensum Arist. Co N T RA secundb: omnis comparatio supponit similitudinem aliquam
inter extrema ἱ comparatio enim fit in specie atoma , ex Aristol. 7. P0se. text. χ'. sed comparatio supponit aliquam unitatem realem fornaae , in qua extrema comparantur : ergo dc similitudo. PROBATUR minor; nam si dic
mus , A est albus B ; certum est , quod
ambo extrema participant albedinem, de in albedine conueniunt. Tunc qUaero, in qua albedine conlieniunt Non
in albedine singulari, quia tunc duo singularia participarent unum,& idem accidens secundum magis , εc minus rergo in albedine communi utrique, ii bente unitatem specificam , de min rem unitate numerali. Ad bonam enim comparationem c aiunt Grammatici requiruntur tria, scilicet res compar is,& cui comparatur, de id in quo comparantur ; & ob id haec non est bona comparatio, Nix en albior coruo, quia
extrema non participant eandem 1pecie formam : ergo conuenientia, & s-
militudo, quae supponitur ad comparationem , significat unitatem. Confirmatur , quia si A , & B , dicuntur similia, ultra landamentum remotum,
quod sunt ipsa, etiam proximum debet assignari , quod sit ratio fundandi ; nec potest assignari , nisi unitas speci-fiea albedinis , in quo duo realiter conueniunt : alioquin similitudo non fundaretur super unum , sed super Diuitiaco by C iosi
273쪽
duo ; & unitas singularis Α, quae est
ratio discri in nandi a B , ellet I tio assimilandi, & conuenientiae interutrumque extremum, ex quo potest confici hoc argumentum ineluinabile: Impossit ile est, quod duo extrema secun quin eandem omnino rationem realem realiter conueniant , & disconueniant : Ld duo alba realiter dil conueniunt in ratione singularitatis : ergo P r viaitatem iiii gularem non pollunt conuenire. Et confirmatur , quia si magis conueniunt Petrus, & Paulus,
quam Petrus, A equus, & hoc album cum hoc albo, quam cum viridi: crgo debet assigilari ratio fundamentalis distincta ab extremis , alio lum polletaeque concipi viaitas Ipecifica in Petro, dc equo, ac in Petro, & Paulo. Et per
hoc coirtiunt ea , quae adducuntur ab
aduersariis de libro, & fiore; nam necessario in his debet aisignari aliqua viaitas, in qua fundetur taIis similitudo.
gans , & genitum realiter conuelaiunt.& non conueniunt in singularitate :ergo in communitate naturae. INsTANT aduersari): Ergo vel conuenitant vilitate coiismmitatis, ob Ons militudinem naturarum ; vel natu Iaesset in pluribus per inexi stetitiam.
REsPONDETVR negando consequentiam , nam nos non ponimus eandem naturam entitati uc in pluribus , sed talit sim per indifferentiam , in qua conueni urit ι quaelibet enim in se utvna , & indiuisa ita est in Petro , vepossit esse in Paulo , & in aliis disiunctim , de hoc, vel illud ita dii ferenter constituere in eodem esse specifico: hine illa indifferentia dicit unitatem
commutaem differciatem ab unitate Ia merali.
PROBAT vR tertia Datur vera contrarietas inter duo extrema r sed extrema non sunt primo contraria ,
idest haec albedo huic nigredi ni ; sed
sunt contraria , quia supponunt aliquid , in quo conueni uiat & aliquid , in quo sitiit contraria, ut d
cet S. Bonavent. lib. I. dist. χ S. I. sed sunt contraria ratione extremorum singularium : ergo datur tertium , in quo conueniunt et ergo dc unitas com
Nac potest diei cum Nominalibus,
haec extrema se ipsis contrariari, non incommuni , verbi gratia haec albedo huic negredi ni ; nam ideo iraee albedo contrariatur huic nigredini , quia albedo ut sic contrariatur nigredini. Vide alias probationes , quas affert fuse , &subtillissime Meldul. in Met. disp. 9.a t. r. nam istae suffici uiu pro nunc ad probandam unitatem commuin
2O3. TERTIA pars, nempe talem unitatem formaliter distingui ex nat ra rei a numerali , probatur ex positione Thomistica di nam si est minor numerali, ergo habet a parte rei ella sor- male distinctnm. Tum quia a parte rei unitas formalis fundat rationem comneniendi, numeralis rationem distinctionis : ergo habent esse formale diuersum. item illa facit uni uocationem , ista nequaquam; illa admittit comparationem inter extrema, ista non ; illa. stat cum multiplicitate numerali, ista
non ; illa est indiuisio in principiis formalibus , ista in indiuidualibus. ADDIMVs , quod etiam in statui nexistentiae natura retinet ibam unita iatem Conmunem , contra Thom istas
plures alserentes per indiuidualitatem amittere suam indifferentiam , qua in statu praecisionis gaudebat. Plobatur, quia unitas formalis non opponitu P
274쪽
adueniente: ergo permanet. Patet conquentia , quia tunc unitas realis amo
uetur ab aliqua re solum ob aliquam diuersitatem oppositam in ipsiare introductam: sed pluralitas indiuiduorum non opponitur unitati specificae: ergo. Et colafirmatur , quia quae non sunt distincta, neque diuisa extra intellectum , necessario sunt indistincta , de indiuisa : at indiuidua eiusdem speciei sunt huiusmodi, non enim specie di- stinguuntiu ; & in quo distinguuntur, non distinguuntur secundum omnem rationem inclusam in eis , sed tant limsecundum indiuidualitatem : ergo natura formalis dicit propriam unitatem
REsPONDENT aduersarii, quod si differentia capiatur pro diuisione naturae , falsum est duo indiuidua non differre in natura ; si ver b differentia capiatur pro disconuenientia , dc di siti militudine, sic concedunt non differre in natura , quia non sunt dissimilia in
natura; sicque negant unitatem naturae , prout vicit indiuisionem naturae ;admittunt conuenlantiam excludentem
dissimilitudinem naturarum : sed iam supra in secunda conclusione expugnata est haec responsio, dum probauimus naturam non dicere aliquod tertium existens in pluribus , sed tantum unitatem communem per indifferentiam , Per quam natura , quae constituit Petrum , est communis Paulo , quatenus poterat dc Paulum conitituere. Tum
etiam,quia illa conformitas vel est quid reale , vel rationis: hoc secundum non
potest dici: ergo primum ; sed non po- ω sh esse aliquod unum simul pluribus
communicabile, id enim competit. naturae diuinae tantum : ergo erit per indifferentiam. Tum etiam, quia in opinione aduersariorum natura formaliter
sumpta est de se communicabilis, indi- d. Custroistro PhiloseoEb. P. L. uidualitas incomunicabilis : ergo& istae unitates sunt quid distinctum a parte
rei. Tum quia praedicata , quae Unitati formali competunt in statu obiectivo, dc praecisio , competunt & in statu existentiae : ergo iunt essentialia. 2 4. OB II C I E s primo contra primam partem conclusionis ex Auersa :Natura in statu elsentiae habet tantum
praedicata primi , & secundi modi: scd
vilitas haec non competit naturae in sto.
tu existentiae, & ut diuisa est: ergo
non est communis. Probatur minor,
quia diuisio per indiuidualitates est orposita unitati communi : ergo non potest ei competere , prout descendit ad inferiora. Confirmatur in natura diuina, quae est in se , dc essentialiter una ;ideo competit ei unitas in quocumque
statu : ergo natura creata de se non est una , cum admittat diuisonem. REsPONDETUR negando Vnitatem communem esse oppositam diuisoni indiuiduali . dantur enim diuersi
gradus vilitatis realis , sicuti dantur diuersi gradus entis. Unde solum uni tas indiuidualis opponitur pluralitati indiuiduali, non velo Vnitas formalis , quae est minor, ob idque retinet eam natura etiam in statu contractionis,cuin non destruatur per diuisionem numeralem : nec valet Paritas de natura diuina, elim haec de se iit indui id ua : immo ex hoc in se tur nostra concluso. INsTAT Fonseca contra secundam. partem conclusionis : Repugnat aliquod praedicatum conuenire ementialiter naturae in statu essentiae , & non communicari indiuiduis, quibus identificatur : unitas communis non communicatur individuis, sed tantum
numeralis et ergo unitas communis,
non est praedicatum secundi. modi ergo destruitur per contractionem ad indiuidua. H RasPON
275쪽
serentiae etiam indiuiduis, per quam respicit aequaliter omnia indiuidua. Courn A instat Hurtadus: Omnis natura de te est singulatis , quia uniuersale datur tantum per intellectum :ergo non habet unitatem communem distinctam a numerali.
REsPONDET ust aliquid pol se diei singulare, & unum numero, vel pri-iud, de per se , ut disterentia indiuidualis : vel secundb per se, sed non prim b, ut ipsum individuum : tertio per accidens, & denominatiue , ut ipsa natura communis in indiuiduo existens , quae secundum se non est haec de se , sed communis per indisserentiam, S: hoc
tertio modo naturae competit singularitas. Sic Scot. lib. 2. dist. 3. 6.titera E. Vnde negatur antecedens , dcconsequentia, & ia rationem adductam resipondetur , uniuersale sor maliter esse per intellectum : sed iundamentaliter
esse quid a parte rei, & ob id etiam
xo I. OB II c I E s secundδ contra tertiam partem conclusionis: Natura non habet esse reale, nisi in indiuiduis: ergo nec unitatem : ergo illam non habet ex iratura rei distinctam ab unitate numerali. Probatur antecedens, & consequentia a Ruuio, quia idem est esse hominem, dc hunc hominem, alias Petrus esset duo ; duae enim unitates faciunt dualitatem, & in eo esset humanitas opposita huic humanitati.
cedens de esse existentiali ; sed negatur non habere elie reale praeci stari ab individualitate , secundum quod de habet suam unitatem. Et ad probationem Ruiiij concedendo antecedens de identitate reali, negando de formali; hic enim homo includit hominem ut sicut habentem propriam unitatem Indi ferentiae sic negatur sequela ; non enim illae duae formalitates faciunt dualitatem , haec enim tantum prouenit ex existentiis pluribus : gradus. autem praedicamentales non ponunt in nu
IN sTAT Ocham: Si natura distinguitur ab haecce itate : ergo posset videri intuitiue absque differentia in diuiduali ab intellectu separato e se etiam Scotus docet posse videri essentiam diuinam absque personalitatibus. REsPONDETVR negando sequelam antecedentis; cognitio enim intuit tua terminatur ad per se existens in propria existentia , quam & habet essentia diuina , praecisis personalita
IMsTANT aduersari j: Natura diuiditur in indiuidua : ergo & eius unitas : ergo non est communis. RESPONDETVR , naturam diuidi entitatiue , non secundiam totalitatem essentialem, secundum quam retinet sua praedicata quid ditativa. O B i a C i E s Tertio cum Ioan. I S. Thoma : Natura extra intellectum accipit statum singularitatis : sed posita singularitate tollitur communitas positiua , & etiam negatiua : ergo non datur praecisa ab indiuidualitate. Proiabatur minor, quia natura post contractionem est absolute singularis : ergo tollitur eius indifferentia. REsPONDET u R distinguendo maiorem , natura extra intellectum accipit statum singularitatis considerata secundum esse existentiale , concedo ;secundum esse praecisum , nego : sic negatur minor, quia semper remanet cum
sita indifferentia. Et licet post contractionem competat illi singularitas, tamen id ei non competit ex suis princi
276쪽
De niuersalibus. si uas. II. ΣΑ,
piis seri Ibus , sed ex indiuidualitate
consequente , quae cum non sit opposita illi unitati , haec per eam non destruitur. OBIICIEs quartδ ex Cannon.
Omnis diuisio tollit unitatem sibi oppositam : sed unitas , quam habet natura specifica, est specifica : ergo tollitur per diuisionem speciei : led diuisio ipeciei fit per indiuiduorum multitudinem : ergo non remanet una spe-He : ergo data diuisone entitatiue m-turae , dabitur pluralitas specifica in indiuiduis; sicuti data diuisione per disserentias specificas, tollitur unitas generica. Probatur consequentia, quia per nos alia, & alia natura reperitur in
indiuiduis, M ob id alia, & alia unitas formalis ex principiis intrinsecis, &formalibus , dc si different indiuidualiter, id est ex indiuidualitate ex cons
dendo. maiorem , & ad minorem responderint,naturam habere duplicem indiuisionem seu unitatem : alia est ex principiis formalibus, oc intrinsecis; α haec nunquam tollitur per quamcunque diuisionem aduenientem : alia est ex principiis indiuiduantibus, & dicitur totalitas entitativa, dc haec tollitur per indiuidualitates aduenientes, ad quas consequitur diuisio physica, &entitatiua naturae : sc negatur consequentia ; non enim est verum , quod
ait Cannon. quod per differentias spe- dificas tollatur unitas generim , dc per indiuiduales unitas specifica ; cum ipsae sint quid posterius, & ob id non oppo.
nuntur intrinsece talibus unitatibus le-cundum totalitatem essentialem sumptis, & secundum indifferentiam , licet ex parte tollantur, scilicet secundum t talitatem entitatinam, per quam excluditur communitaο- nat ae Per inexistentiam , non autem per indifferentiam : & per hanc distinctionem respondetur omnibus fere argumentis. quae ab aduersariis coaceruatitur. CONTRA instant Nominales : In quolibet indiuiduo reperitur alia , &alia natura cum sua unitate eisentia li: ergo cum distinctione specifica. RESPONDETvR , reperiri quidem aliam, de aliam naturam entitati. ue sumptam, non vero secundum communitatem , de unitatem per inditis rentiam , ob quam omnia indiuidua sunt eiusdem speciei non enim unitas
sormalis, quae est in Petro , di fieri ab unitare formali, quae est in Paulo imtrinsece per principia formalia , & intrinseca ; sed tantum per extrinseca, Mindiuidualia i de hinc Petrus, & equus specie distinguuntur, non Petrus , de
IN sTAT iterum Ocham : Cumimultitudine numerali non stat unitas minor ipsa , vel ouia destruitur, vel 'quia est identificata eum numerali t
dens : illa unitas ratione indifferentiae dicitur minor numerali, nec destruitur, licet identificetur cum numerali rati ne existentiae. Itis et Ar iterum : Illae unitates soria males sunt antecedenter distinctae ante aduentum haecceitatum : ergo Petrus,
di Paulus distinguuntur ad inuicem. ante indiuidualitates. REsPONDETun concedendo illas unitates praecedere differentias individuales , sed non ut distinctas intrinsech ex principiis formalibus : sic negatur conlequentia ; illae enim humanitates.& unitates non distinguuntur ad inutiaeem , sed ab extrinseco tantum , & ra-tione indiuidualitatum.Vnde male com undunt aduersaris Vnitatem essenti H li x Iema.
277쪽
lem & metaphysicam cum unitate physica , & erui tiua ; illa elaim praescitidit ab existentia ε, illa imioluit existentiam. Vnde indiuiduatio non ponit in natura, multitudinem essentialem, sed tantum numericam , dc entitaci-
Ex his inferuntur sequentia corroti
2 7. PR MVM , quod vitii exsale metaphyticum, seu natura realis Ita taliquas conditiones importantes perfectionem, de alias importantes impersectionem. Quae dicunt perfecti nem , sunt sequentes : Prima, quod habet esse quidditatiuum : Secunda, quos sit communicabilis multis. Tertia , quod sit definibilis : Quarta. quod habeat eile scibile : Qii inta elle
demonstrabile : Sexta esse intensibile. Quae conditiones non competunt singularibus . ut talia lunt. Conditiones vero , qtrae important imperfectionem , sunt sequentes e Prima est habete elle potentiale in ordine ad differentias : Secunda , eme partibile per differentias diuidentes : Tertia, eme componi bile : arta , esse multiplicabile : quae omnes sparsim asseruntur a Seraph. Doct. in locis citatis
SECvNDUM corollarium: Natura non solum in priori signo, antequam contrahatur , habet suam indifferentiam ad quodcumque inferius, sed etiam eandem retinet in statu contractionis cum sua communitate , & unitate socmali; sunt enim compatibilia cum actuali contra stione.
TERT I v M corollarium: Natura ratione talis indifferentiae potest quidem praedicatione actuali praedicari de inferiorian quo est ; sed de aliis potest aptitudinaliter, dc praedicatione remota praedicari ; M oo id talis inditatemtia facit, quod inferiores species conueniant in eodem genere, & indiuidua in eadem specie : conueniunt enim in totalitate essentiali, quae importat praedicata quidditativa, licet non conis ueniant in totalitate entitatiua , dc
physica , secundum quam natura est diuisa in inferioribus. QvAR TvM Corollarium t Haec unitas , & communitas indifferentiae non importat solam , & nudam similitudinem individuorum ι sed in natura est fundamentum proximum similitudinis substantialis inter ipsa. Qui NTvM Corollarium : Natura de se non est uniuersalis actu , & complete , nec est singularis : sed utrumque ei per accidens aduenit, & veluti ab extrinseco. Vniuersalitas quidem actualis aduenit ei per opus intellectus , ut mox dicetur singulatitas vero per indiuidualitatem consequentem ex principiis intrinsecis naturae ; & quia est quid consequens , dicitur aduenire quasi ab extruise-
2o8. T Ucus ova de natura reali. I Ieiusque communitate,& vnitate egimus : & clim ipsa sit fundamentum Vniuersalis Logici, hinc iure merito duas praecedentes quaestiones de uniuersali metaphysico praemisimus. Nime igitur ad Vniuersale logicum deseendendum est , de quo quaeritur,in quonam consistat eius ratio formalis,& qualiter differat ab uniuersali reali. Pro explicatione tituli, PRAEMITTENDvM est, quod uniuersa Diuili do by Corale
278쪽
m et sale aliud est physicum, estque ipsa
natura , ut in singularibus existens, de vi indiuiduata , 5e eo modo iunipla , quo producitur : sic S. Doch. tu . h. dist. 1 f. an. I. s. ad 3. Aliud cst uniuersale metaphysicum,estque unum ad innita , vel praeter multa. Aliud est uniuersale logicum , estque ipsa natura affecta secunda intentione logica , de dicitur unum post multa, Se de hoc procedit quaestio praesens. Cum enim uniuersale definitum fuerit ab Arist. I . Perihcrm. p. s. Id quod est unum in multis , Sc est praedicabile de multis ιoccasionem desumpserunt Philolopininquirendi, quaenam sit ratio formalis uniuersalis logici , & praecipue , an consistat in illo esse abstracto, absoluto , de praeciso , quod habet naturavi abstracta a silagii laritatibus ; an veto aliquid aliud importet, nempe relationem rationis. Primum allirmant Su. areaedi 26. Afri. sII. 6. Conina b. quaest. s. art. 3. Toles. quaest. 2. I biiure1. Sccundum , scilicet aliud requiri, nempe Te lationem rationis , assirmat communis opinio cum Seraph. Docst.
sor malis logici consistat in ratione in, scilicet in esse unum in multis, Scelus proprietas si praedicabilitas de multis
an e contra praedicabilitas sit ipsius ratio formalis; esse vero unum in multis, sit eius proprietas. HANC secundam opinionem tenent
plures Scotistae apud Meldul. in Log.
PRiMAM asserit comm nnis opinio D. Bonau. D. Thom. Sc aliorum. Pro solutione quaestionis,2o'. PR I Mb notandum,quod clim
duplex sit abstractio, alia in qua res, seu natura habet suum esse forniale , de
obiectivum; alia,quae habet esse per in tellectum : sic etiam uniuersalis natura potest considerari in duplici statu. I ii primo secundum suum esie formale, in quo flatu non includit in suo conceptu formali rationem formalem indiuiduali tatis, diciturque unu ad multa, vel praeiater multa. In lectando statu habct natura esse praecisum per Opus intCllectus, pr ut intellictus agens procedens modo resolutivo ascendcndo denudat ipsani naturam a conditionibus indiuiduantiabus, & iensibilibus ; diciturque a S.
Doctore unum a multi S, lib. . pari. h. quast. I. AEduis. dc M. i. aist. pari. Σ. art. I.quast. I. ad i. 5e bia pari. i. b. s. dc in Comp. Thcol. lib. 2.c. p. 6.
In primo statu habet quidem indisse rentiam positivam, sed a Scoto appellatur inde cimi iratio negat tua , prout est indifferens ad quamcunque indiuidualitatem, nec ipsam includit in sto con ceptu formali. In secundo statu dicitur habere praecisionem intentionalem , deinde terminationem positivam cum sua vilitate intentionali , qua non solum non includit indiuidualitates , sed 3e eas excludit, ipssque postilic opponitur ; in quo statu dicitur habcre unitatem solitudinis , excludentem consortium differentiarum. Hinc fit, quod in primo statu est in potentia citrota tantum ad fieri uniuersale logi cum ; in secundo flatu est in potentia proxima ad tale uniuersale logicum; quod de fuse in praecedenti quaestione traditum est. Aducia lente enim intellectu possibili, S: descendendo comparare potest hanc naturam sic praecisam ad sua indiuidua,tanquam superius ad, sua in s riora; tuncque resultat relatio rationis seu habitudo , di comparatio activa ex parte intellectus, S passiua ex parte ipsus iraturae comparatae , per quam
denomiarat ut exti ualece comparata, M
279쪽
cognita. Et deinde ulterius intellactus concipiens talem relationem per actum reflexum, ut quid inexi stens, scilicet ipsam naturam , ut simul in existentem in omnibus indiuiduis indivisibiliter, tunc rei ultat uniuersale logicum , quia recipit de unitatem, & communitatem rationis , quae duo ficiunt uniuersalelogicum, diciturque a S. BOn . unum in multis, dc post multa Ex quo patet, quantum aberraue rint a veritate aliqui, praecipue Pas-qual. mict. 2. Met. digp. I 8. se l. 3. ut recte notat Meldul. in Met. dis'. s.
num. 2os. dum confundunt in natura
praecisa haec duo, scilicet esse in proxima potentia ad recipiendam uniuers litatem logicam , & elle praedicabilem proxime de hoc.& hoc; sunt enim diuersa inter se : nam natura in illo sta tu praecisionis factae per intellectu inest quidem in potentia proxima ad recipiendam uniuersalitatem logicam, non verb ad praedicari proxime praedicatione dicente , Hoc est hoc , quia ad hanc requirit ut uniuersalitas, & comis munitas , & unitas per inexistentiam effictam ab intellectu , per quae fit proxime praedicabilis: quae noua communitas, de unitas aduenit ei ex actu intellectus denub concipientis illam comparationem passivam , seu relationem rationis , & ipsam naturam, uti nexistentem simul in multis. Quare natura in illo statu priori praeci soliis praedicatione exercita pollet quidem diei uniuersale logicum, improprie t men ; nam ad hoc ut sit proprie tale,requiritur, ut possit praedirari praedicatione lignata; At ad hoc requiritur secunda intentio fabricata cum estictione. Dic Es r in statu illo praecisionis natura habet esse liuentionale : ergo est ens rationis : ergo est uniuersalelogicum .
antecedenε , & consequens ; est ens rationis materiale & nominaliter tantum, concedo est ens rationis formale, nego : nam in illo statu est ens rationis, seu intentionale, de res ictum ab intellectu abstrahente , sed per denomi
tiationem extrinsecam tantum, quae na
tuIae non repugnat: at id non susticit ad universale logicum ; debet enimesIe quid effictum ,. quod repugnet ipsi naturae, scilicet ipsa existentia naturae
efficta simul una,& indivis biliter in
multi Siaaio. SEev NDδ Notandum, quod ex doctrina tradita oritur distesentia, quae est inter uniuersale metaphysicum , dc logicum : nam uniuersale metaphysicum, ut notat S. D Oct. lib. 1.dι R. 23. pari. I. art. I. quaest. 3. ad vis.
est veluti totum potentiale habens sub se partes subiecti uas, in quas diuidi potest, ut animal in hominem , de jonem ; homo in Petrum, & Paulum : per quarum distributionem, & diuisonem
veluti euacuatur illud totum , quia ei deficit communitas per in existentiam, habetque solum indifferentiam ad esse divisim in multis r se S. Doct. lib. I. distact. I9. pari. a. art. I. quaest. 2. Αν uniuersale logicum cum habeat actu esse unum , cic esse commune multis per inexistentiam effictam ab intellectit, semper tale permanet, quacumque distributione , dc praedicatione facta ; quia secundum illam unitatem, de communitatem est totum in singulis, licet non totaliter, & adaequale ; est
enim quidem in hoc, & illo ; sed etiam est , de potest esse in aliis : & in hoo sensu dixit Porphirius , quod particiu
patione speciei onmes homines sunt unus homo. idest quatenus natura concipitur una in multis per inexistentia mis,
sesuinque e urinsece diuisa per diste-rentias
280쪽
De niuersatillus. Vias. III. 24
Tentias indiuiduales. Et hinc patet dinferentia inter naturam diuinam , &creatam ; nam diuina abique essetione est in multis ; creata vero non potest esse simul una in multis, nisi mediaestichione inexistentiae : quae doctrina sparsim traditur a Seraph. Doct. tum
locis citatis, ciunn Iι b. I. art. 2.9 1. de lib. I. dist. I 9. Part. 2.art. I. in co P. ct ad a. de lib. 1. distin P. 1 s.cit. de lib. 2. dist. I 8.art. I.
q. in corp. & est diligenter aduertenda , quia est fundamentum potissi-naum totius materiae de Uni uertalibus. 2ii. TER Tib Notandum , quod clim in uniuersali logico adsit natura, ut substat secundae intentioni uniuersalitatis, Sc ipla secunda intentio , quae
ambo constituunt uniuersale logicum, non ut aggregatum ex secunda intentione , Sc natura principaliter sumptis, quia si e non esset definibile; hine debet sumi, quatenus vel natura ut quid principale substat secundae intentioni;
α haec, ut quid connotatum, min is Principale ; vel e conuerso , quatenus1ecunda intentio est applicata naturae:
illa quidem ut quid principale , ista
vero ut quid minus principale, & con-
notatum, seu ut additamentum: de qno modo definiendi astit S. Doct. lib. I. dist.2s .art. I. quaest. 2. ad i. de fusus agetur in c.F. de Genere. His positis sit 2 I 2. PRiMA CONCLusio : Vniuersale Logicum formaliter constitui-tiir per relationem rationis naturae communis ad inseriora, ut stabit cibilia. Est S. Bonavent. citati, Scoti, dc
sere communis contra Suare Z citatum.
si istinentem fieri uniuersale logicum per solam abstractionem praeci suam
absque ulla comparatione ad inseriora ;vultque hanc solum addere notitiam conuenientiae plurium in tali natura abstracta. Vnde dicit unitatem uniuersalis consistere in indiuisione naturae mplures naturas eiusdem rationis si inites sub eodem nomine, de ratione ; cum aptitudine tamen, ut in eas per intellectum diuidatur : qua diuisone facta, non amplius remanet una , de id habet natura in illo statu praecisionis. Nos
vero dicimus, unitatem uni hiersalis imgici non consistere in illa praecisione facta per intellectum , sed in existentia actuali essicta ipsius naturae in multis;
ex hac enim oritur proxima praedicabilitas , de ob id Seraph. Doct.
lib. 1. distinct. I 8. 3. & tib. r. distin t. is. Part. quaist. a. dc lib. r. distin P. 23. art. a. quast. l. de se . 4. Hexaem. appellat hoc uniuersale unum
in multis, de post multa. PROBAT. R igitur primδ ; nam negata tali existentia emcti , nulla amplius daretur praedicatio uniuersalis de inferioribus. Probatur sequela, quia dum praedicatur aliquid de alio , vel
supponitur iam communicatum , vel communicatur per talem piae dicationem : ergo per inexistentiam actualem : ergo debet manere talis unitas intacta per inexistentiam cum ipso actuellendi in multis , de praedicandi de
multis. Tum etiam, quia aptitudo iaci datut ad actum cum ipsa repugnantem ; sed eius a stiis ipsam perficit rergo si natura dicit aptitudinem adestendum in multis, dum actu applicabitur , non destruetur illa unitas rergo talis uniuersalitas logica stabit cum actu ellendi. Tum quia uniuersale est unum in multis, Se simul praedicabile de multis: ergo dicit ordinem essentialem ad inferiora , prout in illis existit adaequate , alioquin non erit bona illa definitio. Tum quia natura in illo statu praecisionis absolute non est totum actuale , sed tantum potentiale, habens Duiligod by sic