장음표시 사용
351쪽
tia inter proprium , & accidens; nam proprium emanat ab intrinsecis princi piis ui biecti ; de ob id eius immediatum subiectum est ipsa rerum essentia,& ipsa mediante inest postea singularibus ; ideo enim Petrus est risibilis, quia est homo : unde ut praedicabile est , dicit ellentialiter ordinem ad speciem , cuius est sublici bile ; dc ad india uidua, de quibus est praedicabile. At accidentium immediatum subiecti imsunt indiuidua, mediatum verδ est ipsa species; sic enim homo currit, quia
De Accidente. 3οῖ. NOR Pnustius primi, de Mnit tripliciter accidens, Mprime, sic : Accidens est, qωσὰ adeH, ct abest prater subiecti corruptionem. Secundb, Accidens est, quod contιngis ei dem inesse , ct non inesse. Tertio , Accia dens est . quod neque ea genus , nec species, neque de rentia, neque pro rιum. Secundo diuidit Accidens iix icpar bile, de inseparabile.
C C ID E N S multipliciter potest sumi. Primo per
oppositionem ad per ae : Secundo per oppositionem ad necessarium; & virriue modo potest cliam compCtere substantiae: Tertio pcr oppositionem ad substan tiam , sic dicitur proprietas alij inhaerens, quae non est de rei taentia ; dc hoc etiam potest competere proprio , & differentiae inditi, duali. Tandem sumitur proprie pro aliquo adueniente enti iam completo, sed ut extrinsectis adhaerens subiecto , idest non per se, sed per accidens existens in subiecto : & per hanc particulam disserta proprio , quod inest per se subiccto , ut proprium est , quia est ex princisis intrinsecis. Accidens vero per accidens inest subiccho.
θμοῖ. y ad a. B. ACCIDENs igitur commune est id quod potest adesse, Mabesse a subiecto praeter subiecti corruptionem, quodque potest intelligi de quocumque accidente communi: licci enim aliquod se
352쪽
eund&n rem sit inseparabile , omne tamen est separabile se cundum in lectum sidust secundum potentiam logicam. in Omne
accidens autem sec dum rem , aut potuit adesse rei prilis exustenti, aut abesse ab ipsa iam existente , aut intendi , aut remit ii , aut variari: ec hoc vel respect u subiecti primi, idest materiae, aut respectu subiecti immediati. a. dist. 26. in fund. er lib. 2. diu. 4 I. art. I. quaesi. 2. argum. r. ad cppof CT Ub. I. diis. 16.dub. s. o lib. 2. aist. ypari. I. Art. I qt s. I. fund. C. Hi NC sequitur, quod accidens diuiditur recte in separabile, Minseparabile, scilicet secundum rem , nam ut dictum est, omne accidens est separabile potentia saltem logica. Lib. I. disti I. 26. dub. s.
se lib. a. di nni. 7. 8art. I. Art. I. quaest. 3. d 3. ct lib. 2. dis. 4I. an. Gluaest. r. per totam.
D. ET clim accidentis esse sit inesse, siue inhaerere, consequenter dicit habitudinem ad subiectum : qinc si sumatur secundum aptitudianem, est essentialis; si secundum actum, est ei accidentalis. Talis autem aptitudo est proprietas consequens ad essentiam accidentis necessario, dc inseparabiliter : licet enim accidens aliquod sit abso lutum , tamen haec proprietas, scilicet inhaerentia aptitudinalis, est
quid relatiuum, identificata cum eo realiter. Lib. Φ dist. I 2. 8-. I. urt. I. quaest. I. per totam , o lib. 2. dist. 3 ab Art. a. u. est. 3. ad 3. , lib. i. dist.26. art. I. quaest. 2. in corp. ct ad I. E. PRAED1cATIo vero accidentis de subiecto est denominatiua, dc per modum inhaerentis, ut Iue est albus , & hoc modo constituit
quintum praedicabile, quia priaicatur de subiectis in quale accia
dentale transmutabiliter. Lib. 3. distincit.6. Art. I. l OL 3. μου F. ADvERTENDUM tamen, qtud accidens per ordinem adsuta iectum est duplex. Aliud enim respicit ipsum, dc ut causam , dc ut subiectum: ut causam, quia ab ipsi, ortum trahit, tum in genere cam fe essicientis , tum materialis ; ratione enim sermae subiectum eta Cienter concurrit ad productionem accidentis, Sc ratione materiae in genere materialis, scilicet subiecti receptiui, dc insermabilis: & hine accidentium compositio ex genere, & differentia originem trahit a subiecto extrinseco, quatenus est compositum ex materia,& serma; forma cnim non potest esse subicctum accidentium. Dantur alia
accidentia autem, quae aliud Pro subiecto, aliud pro causa habent, suntque gratia diuina, lux, & species intentiones . Illa enim ortum R. e. Zara. de C sir etro Philos P. I, Ss habeti
353쪽
habet ab inguentia Diuina, lux ab influentia corporis lucidi, M
species ab obiecto. Vnde ista accidentia insunt, dc recedunt in subiecto vi dcferente innitim. Vnde non insunt in anima per modum naturae, sed per modum habitus, siue modo spiritust, climnon sint fbrmae naturales, sed potitis similitudines formae natu
per totam, cr lib. 2.disi. 26. urt. I. quaei Lycr q. . infund. se lib. I. diis. 8.part. 1. dub. 8. o lib. 4. disi. Ιχ. pari. I. Art. I. 3. ad 2. Scholium ad Textum Seraphicμm de Accidente.
3ορ. P Rr Mo Nota ex Textu ad liter. A , s lib. a. dist. 26. arti I. I. qua T. 3. arg. 6. ad onos quod S.Doct. ponit discrimen inter naturalem proinprietatem , & accidens commune,
qudd illa inest subiecto per se , quatenus ortum habet a principiis subiecti ;istud verb ineli per accidens : quod intelligendum tamen subdit ibidem in responsione ) quod accidens non inest subiecto per aliud accidens, vel per se in genere causae, sed in genere subiecti inest immediate , ut torma.
S E c v N D b Nota, quod accidens commune cum aliud sit physice separabile, & naturaliter ; aliud insepatabile a subiecto, haec insepar bilitas tamen non est metaphysica, nee logica, idque vult dicere S. Bonavent. ad tit. B, dum dicit, quod omne accidens est separabile a subiecto seeundum intellectum , idest de obiectiuE , & secundum potentiam logicam. Alia , quae supersunt, explicabuntur in sequentibus quaestionibus.
rentionaliter sumptum , or quotvlex.
R i M δ supponendumi ex alias traditis , quod Accidens potest fumi dupliciter, scilicet vel primb intenti naliter, & metaphysice ; vel secundo
intentionaliter, dc logice. Primo modo est quid reale adueniens enti completo ultimate, estque fundamentumentis rationis: Secundo modo est ipsum
aceidens abstractum a subjectis , de eonfictum ut inexistens in pluribus subjectis , de quibus est accidentaliter praedirabile. Et quia accidens reale est fundamentum accidentis intentionaliter sumpti, hinc primδ de reali agemus : secundb de intentionali: Quaeritur igitur hic, quid sit proprie A eidens , & an inhaerentia , quam h bet ad subiectum, de quae ponitur in eius definitione, si de essentia accidentis , an quid extrinsecum Et qu ad primam partem conueniunt omnes in hoc, quod accidens est entitas realis realiter Diuitigod by Cooste
354쪽
realiter distincta ei substantia, habetque propriam existentiam, licet circa existentiam sit aliquale discrimen inter
Philosophos, de quo in Physica ag
tur. Et ratio est, quia producitur distincta actione , a qua producitur substantia. Tum quia re a ianet substantia existens , dc destruitur acci
ΑDDi Mus tamen, quod accidens participat rationem entis per dependentiam a stubstantia, & per attributionem ad illam, ut pluribus locis docet Arist. Hinc potest dici ens secundum
quid, vel ens entis : qua particula non asturtur ratio entis ab accidente, sed ponitur cum diminutione perfectionis gradus entis, quatenus habet esse dependenter a subitantia : sic ex Seraph. Doch. locis citatis in Textu, prae
ribusque aliis locis : re licet lib. a.
3. n. a.q.2- fund. D dicat, quod nullum accidens sit per se existens, Vnde videtur ei denegare propriam existentiam ; attamen secundum regulam
Seraphicam alibi dandam sensus eius est, quod aliud est existere pure, aliud
per se existere: per se exiliere est indepradenter ab alio existentia completa
ex illere,sicque accidens per se non existit, cum habeat talem existentiam cum
dependentia ad lubiectum e sed tamen vere existit existentia propria. 3II. MA io R disti cultas est δe in haerentia , quae est Vnio, qua copul tur accidens subiecto , a quo dependet in suo esse , fieri, & conseruari, Ut cum communi docet S. Din. lib. r. dist. 8. pari. r. b. 8. haecque est duplex , scilicet actualis , dc aptitudin lis. Prima est, qua actu inhaeret in
abiecto , estque relatio fundata in ac-
ei dente, verbi gratia in albedine ter4 minante ad parietem, cui actu untiatur , dc inhaeret. Secunda est, qua aptum est inhaerere, seu quatenus exigitiuum est inhaesionis ; estque relatio aptitudinalis, seu inclinatio naturalis
accidentis ad subiectum, ut euenit a videntibus Elicharistiae , ex S. Doct. lib. distinct. ι 1. Part. I. N. I quaest. I.
Differunt autem inter se, quod primconsequitur accidentis existentiam tsecunda abstrahit ab existentia : ob id prima excluditur a demonstratione; s cunda demonstratur de subiecto mediante definitione subiecti. Circa utramque est dissicultas, quid dicant, nempe an aliquid accidenti sinperaddant E Et dato , quod aliquid entitatis superaddaiit, quid sit, scilicet an es sentia sit accidentis, an de essentia, an aliquid aliud. NOMINALEs sustinent , nihil
extremis superaddere quamlibet unionem, sed seipsis intime fieri praesentia, sicque accidentia seipsis immedi
THOMIsTAE cum Alens dicunt cum communi, inhaerentiam actualemelle aliud superadditum estentiae accidentium : aptitudinalem vero esse eamdemmet essentiam, seu differentiain constitutivam accidentis : sc Alens. 7.
Auersa quais. LI. Philossct. 2. concl. Pontius disp. I 3. quas. I. n m. I 3ω aliique apud Medul. tract. a. Ist. diastur. I a. num. 3 o. Alij sustinent i haerentiam actualem esse de ementia a eidentis : sic Iandun. Scorus cum suis docet inhaeren tiam essse proprietatem essentialem a eidentis absoluti actualem vero accidentis respectivi: S. Docet. sustinet in uniuersum nutum maerentiam esse essentiam a
355쪽
eidentis , sed tantlina proprietatem essentialem, & consequentem: sic lib. . di 1. 1 I. ubi loquitur de accide lite absoluto : & lib. i. dist. i 8.art. l. ad 3.&Iib. i. dist. o. an. I. quot. I. ad I. admittit relationem fundatam super rem habentem tantum est e poten
3 i 1. PRIMb Notandum , quod haec difficultas non mouetur de accidente sumpto pro per se significato , sue pro ipia accidcntalitate , seu accidentia , quae est formale signifieatum accidentis; haec enim formatissime est ipsa inhaerentia : sed de accidente sumpto pro denominato ἰ seu pro forma, quae denominatur accidens, sue inhaerens ; hancque appellat viplurimum Seraph. Doct. formam acciden
Srcv Nob Notandum, quod accidens aliud est absolutum , aliud restpectivum. Primum est, cuius elle est ad se,nec refertur ad aliud ut ad termianum , ut quantitas, qualitas : secundum est, cuius esse est ad aliud, ut ad
suum terminum, ut relatio, paternitas,&c. Quaestio mouetur de utroque, sed principaliter de absoluto. TER Tio Notandum,quod valde di Lserunt esse de et sentia alleuius, & est e essentiam, seu idem essentialiter alicui. Primum enim dieitur id, quod est definitio , vel pars definitionis alicuius,vel est pars constitutiva rei, ut materia, deforma. Secundum dicitur, quod habet identitatem realem cum alio , ita ut per
nullam potentiam possint separari: sic se habent subiectum, & passio, quae
1 S. Boiiau. lib. I. dist. 3. pari. 2.art. I. quast. ad a. dicitur etiam essentialis subiecto, quatenus non potest intelligi subiectum habere este e sectio sine ipsi, licet distingua-
tur a subiecto formaliter ; talisque
est inhaerentia accidentis. His praemise
313. PRiMA CONchvs Io : Inhaerentia actualis est quid realiter diastinctum ab accidente, tam absoluto, uam respectivo. Est S. Bonau. lib. 4.
st. I 2. pari. I. quast. I. dc CannOri. I. cius. q. Art. s. aliorumque
contra plures: item & Meldul. Physdiff. 3. quast. 4. art. I. qui consentit nobiscum in accidentibus absolutis, de discrepat in respectivis. Probatur prima pars de accidentibus absolutis, primo ex accidentibus Eucharistiae Saeratissimae , est enim de fide ibi aecidentia esse sine subiecto.Tum quia depedentia, quam habet accidens ad subiectum, est ad quid extraneum , & distinctum realiter : ergo potest a Deo suppleri. Tum quia,quicquid Deus potest efficere cum cauta secunda , potest & se solo ob sui omnipotentiam independemtem : ob quam rationem ab Arist. igia ratam asseruit,accidentia non posse stare sine actuali inhaerentia cum iubiecto. PROBAT vR secundo de accidente relativo, ex doctrina Seraphica lib. I. dist. 26. art. I. quast. I. Accidens relativum habet duo, scilicet in , dc ad: ratione in dicit inhaerentiam in subiecto communem cum absolutis ; rati
ne ad differt ab ipsis : sed ab luta pota
sunt explicari prima ratione actuali di ergo & relativa. Tum quia dependentia accidentis ad subiectum, licet sit intrinseca, est tamen quoad terminari in accidente extrinseca. 314. OBIIcias primδ . Aristot docuit inhaerentiam actualem esse deessentia accidentis. R Espo NDE TvR ipsum non cognouis te hanc veritatem per lumen naturale ; non enim a priori potest cognosci Deum esse omnipotentem, de se
356쪽
solo posse producere, quod potest cum
OBI ici Es secundb : Si eut se habet substantia ad per se esse, sic & accidens ad esse in alio ; per haec enim distinguuntur: sed non potest dari substantia, quin sit actu per se : ergo nec ac
ri sicari secundum aptitudinem ; sicut enim substantia potest este sine actuali subsistentia , ut patet in humanitate Christi: sie & accidens sine actuali inhaerentia.
O B I I C I .E s Tertib : Relatio est essentialiter inter duo extrema r sed ablato termino ausertur relatio: ergo& ablato fundamento , cuius est relatio. R aspoNDE TvR negarado paritatem : ablato termino aufertur relatio, sed non ablato subiecto, de fundamento, ratione cuius dicit in , & tunc diceret relationem aptitudinalem in ordine ad subiectum : sic S. Doct. lib. r. dist. 16. quast. I. 3II. SEcvNDA Co Notus Io: Inhaerentia aptitudinalis eth idem realiter eum accidente, & distincta sor- maliter, tanquam eius proprietas. Est S. Bonavent. citati tib. 4. Scoti, & fu-xium aliorum. PROBAT vst ex traditis in praecedenti quaestione de Proprio reali, quia aptitudo est proprietas rei, quae distin- suitur non reali ter, sed formaliter a suo subiecto i sed inhaerentia aptitudinalis est huiusmodi: ergo. Sic & d
cet S. Bonavent. lib. I. aut. pura. 2. o. I. cy st. de potentiis animae , de capacitate materiae , &c. quae rationes
currunt de hac inhaerentia. Tum quia emanat causalitate metaphysica ab a cidente : ergo non distinguitur re lite Oai ici Es 'primδ cum Pontio si ab accidente emanat illa aptitudo, ergo prae lupponi dcbet in accidente alia aptitudo , per quam possit producere talem aptitudincm, sicque dabitur procellus in infinitum : ergo debet dici , quod accidens immediate absque alio luperaddito est aptum natum esse in subiecto : ergo crit illa aptitudo essentia ipsa accidentis.
quod talis aptitudo inest non per aliam aptitudinem, sed per se inest accidenti
in ratione causae. Unde accidens, ut causa. talis aptituditiis non dicit vim
distinctam , & superadditam a seipso,
&c. vi de S. Bonau. lib. I. Hst. 3. Part. I. art. I q. . ad s. nam Vis, seu potentia ad
operandum tunc est distincta a subiecto , quando operatio est per sim uentiam distinctam, non verd quando cst per emanationem nactaphysicam. D iegs : Substantia de se , & non per aliud superadditum est apta nata iii se else r ergo ec natura accidentis seipsa est nata ese in alio : ergo non
per aliquid superadditum , alias dabitur processus in infinitum. Sic arguit
Alens. citatus. REsPONDETvR negando paritatem ; nam in substantia per se esse negat aptitudinem ad iii haerendum in alio; in accidente verδ dicit aptitudinem per modum cuiusdam rei pectus, quo refcrtur ad aliud ut ad terminurn rsic negatur consequentia. Et ad illud de processu in infinitum negat L r se- uela ; nam cum talis aptitudo identi-ectiar cum essentia accidentis , in hoc
sensii potest dici seipso esse aptum adini aerendum.
Oniicirs secundδ : Accidentis esse est inhaerere : ergo est eius essentia.
357쪽
REsPONDETVR concedendo antecedens, quatenus inhaeret uia identificatur realiter cum accidente , & perquam tanquam a posteriori explicatur
3 i 6. QvAE R E s,an in tali casu separ tionis accidentia recipiant aliquem n uum modum perseitatis 3 RESPONDET V Rex Serapta. Doch. lib. 4. cis . ad 4. & ex Scoto nihil superaddi, sed tantum aufertur concursus Dei, quo prilis conseruabatur in 1 ubiecto. Unde per actionem Dei extrinsecam potest conteruari idem omni labaccidens, alias mutaretur potius ex si tu naturali ad violentum, &c. Et ob id actiones,quae ab ipsis fiunt, in tali sensu non sunt miraculosae. VAE R Es, in quo sensu dixerit Arilior. 7. Metaph . text. . substantiam elle priorem acet dentibus , ratione , definitione , cognitione , &tempore λREsPONDETvR breuiter primδsubstantiam dici priorem definitione accidente, quia ipla definitur non per accidens ἱ accidens vero solum definitur per substantiam. Secundo su stantiam dici priorem accidente cognitione , non quidem sensitiva, nam per hanc deuenit intellectus in cogniti nem substantiae ; sed primitate perfectionis , habet enim perfectius eise. Tettid tempore, idest , ut exponit Scotus T. I t. qmeg. 1. non secundum tempuς, quod est mensura motus; lab- stantia enim abstrahit a quocumque motu: sed dicitur substantia eise prius tempore , quatenus quantum est de se separata potest existere ab omni accidente ratione suae independentiae, nec
est causa necessiaria illius cloquendo de accidente separabili. θ Vnde intelligendum est de prioritate temporis quoad aptitudinem tantum, lux non
est prioritas propria durationss , sed
naturae in essendo : nam secunduli, actum essendi ordinarium substantia, Maccidens sunt simul tempore.
De Accidente prout est quintum
Pradicabileia 3i7. I TON quaestio hic de ae- cidente sumpto in abstracto
respectu suornm inferiorum, ut verbi gratia de colore respectu albedinis, de nigredinis ; nam hoc modo certum est spectare ad genus , speciem ; sed de accidente respectu subicctoriim , quae vere affciuntur ab ipso, & quorum proprie dicitur accidens, Verbi gratia albedinis in ordine ad lac, & niuem. Et in hoc sensu quaeritur , an accidens constituat distinctum praedicabile ab aliis quatuor 3 Prima opinio est Suareadi f. 6. - . n. 4. quem plures recentiores sequuntur , qui negat esse Uniuersale distinctum a Proprio. Guarinus negat distingiti a genere, & specie, ut uniuersale est, sed tantum ut est praedicabile ; duo enim tantum meminbra uniuersalium admittit. Communia
opinio fere omnium est, accidens esse quintum praedicabile ab aliis distiniactum ellantialiter,-est Seraph. Doch lib. 3. HR. 6. ara. i. erost. s. ad 4. Pro solutione quaestionis, SUPPONENDv M id, quod in tractatu de Uniuersali logico traditum est, quod diuersitas praedicabilium non sumi debet penes iundamentum, di materiale , quod est ens reale , & verbcommune ad plura ; sed ex diuersitatoe inodorum,quibus in concreto applicatun
inferioribus, in quibus concipitur illa
358쪽
minra ut inexistens in pluribus inserioribus. Hinc PRIMA CONCLusio: Accidens secumlo intentionaliter sumptum constituit quintum praedicabile distinctum a caeteris estentialiter. PROBAT UR, quia uniuersale est
unum in multis subiectis cum sui mi il-tiplicatione, praescindendo ab existentia vel essEntiali, vel accidentali : sed per
hanc existentiam essentialem , vel accidentalem diuiditur applicatio,& praedicabilitas ; Sc cum accidentalis applicatio fiat duobus modis in concreto , scilicet conuertibiliter , idque spectat ad proprium ; vel non contiet tibi liter, spectatque ad accidens commune, Vt
dictum est in quaestione de Proprio,
de docet S. Bonavent. tiosi. l. 2. ad a. 5 lib. I. dist. 16.dub. s. ergo accidens, cum dicat modum praedicandi dii terium essentialiter ab aliis, sequitur , quod constituat distinctum praedicabile. Confirmatur, quia accidens hoc modo sumptum est
unum concretum abstractum ab hoc,
vel illo concreto, vel subiecto : est &quid unum effictum in pluribus subiectis cum sui multiplicatione: ergo est praedicabile. 3 18. O B I r c t E s primd r Superius uniuersale debet praedicati de tuis inserioribus essentialiter , qnidditatiue , de viai uoce : ergo debet habere identitatem cum inferiori: sed accidens non potest tali praedicari de
suis subietiis, cum vni uoce non competat subiectis : ergo non constituit quintum praedicabile.
iorem de uniuersali, prout est genus,& species s & sic conceditur totum argumentum : at per hoc pon fit distinctio uniuersalium logicorum, sed per ordinem ad diuersos modos praedi- eandi de suis inserio ribus, inter quae
ponuntur subiecta, in quibus accidc ni liter inest accidens. Respondetur secun- db ex S. Bonavent. lib. 2. dist. I. articul. I. quaest. 2. incorp. transeat maior ; de ad minorem, quod accidens non praedicatur essentialiter de subiectis, respondetur, quod si sumuntur subiecta ut se, vera est minor ; si sumuntur reduplicatit e, verbi gratia vesunt alba, sic negatur minor , &consequentia ; nam concluditur quae dam identitas accidentalis , seu coner tio naturae ad plura subiecta. Vnde a cidens quintum praedicabile est viatu cum praedicatum, ut album , quod diuiditur secundiim idem nomen, de eandem rationem , licet non univoco prae
dicetur de subiectis inserioribus. quia non praedicatur essentialiter, sed accidentaliter.
neret accidens unum in pluribus subiectis, ut posset facere, tunc daretur uniuersale actu a parte rei, seque non esset uniuersale logicum : ergo
non potest sumi eius differentia per ordinem ad plura subiecta , debet
enim eius uniuersalitas esse quid confictum ab intellectu , de impossibile. REsPONDETVR negando sequelam ἔ.cum enim accidens multiplicetur naturaliter ad multiplicationem concretorum , & suppositorum, ex S. Doch. lib. a. disp. 26. an. I. s. ad 3. de lib. . dist. 6. art. I. quaest. ad 3. 6c lib. 1.dist. 2 s lari. I. art. I. q. .
ad 6. de cum in isto casu non ellet multiplicatio illius formae, tunc album non esset vo sale, sicut est necessarium, sed esset una forma particularis concernens plura subiecta, sicque Oiltiplicaretur ii, biectum tantum veconnotatum, non ut prineipale signifieatum
359쪽
31. 8 , mractans. IV. Logicae.
ficatum, sicque album esIet tantaen multiplex materialiter , non formaliter, clim elset una numero albedo. 3Iy. O BIICIEs Tertio : uniuersale potest praedicari de multis, antequam a parte rei existat: at accidens exigit actualem inhaerentiam ; talis enim est natura concretorum: ergo accidens non potest esse uniuersale retpectu sub tectorum. RESPONDETVRex Seraph. Doct. ex alias traditis, quod uniuertale est in multis, non necessarib actu, sed se fit cit aptitudine, quatenus scilicet illud unum est aptum et se in multis , siue eL sentialiter , siue denomitiatiue : sic ne
URGEnis , subiecta in statu posi, bilitatIs respiciuntur ab accidente per modum possibilium , in quibus possibiliter potest ine illa : sed existentia posis bilis non praedicatur accidentaliter, sed ellentialiter, & necessario , ut verbi gratia , Adam possibiliuer est assus rergo uniuersalitas quinti praedicabilis non bene colistituitur in ordine ad subiecta possibilia, sed debent esse exustentia. REsΡONDETVR a Meldul. eis. π-- I96. in praedicationibus aptitudinalibus quinti praedicabilis, non possibilitatem , aut existentiam possibilem praedicari de subiectis non existentibus,
sic enim concluderet argumentum ,
sed praedicari iplam formam accident lem, prout potest esse in illis coligenter; n2cessario enim forma illa habet possibilitatem essendi in subiectis, sed contingenter, non necessarib. Vnde licet exercitium praedicationis quod subiectum , verbi gratia, sit album, vel non ) exigat actualem ipsorum existentiam, ivia tamen praedicatio in esse fignato.
ab inserioribus t sed album non abstina. hitur a Petro , & Paulo , ut sic , nec vi sunt albi, quia sunt inferiora abbedinis in concreto sumpta , si que praedicatur album de ipsis essentialiter, ut alba sunt ; sed id spectat vel ad genus,vel ad speciem . ergo non datur quintum praedicabile. REsPONDETvR , album abstrahi ab hoc, vel illo albo, non ut alba sunt, sed ut denominantur talia, velut denominabilia accidentaliter : sic
corruit totum argumentum. 32Ο.SECUNDA CONCLVs Io: De
finitio tradita a Porphirio, adest, ct abest prater subis ii corruptionem is recte explicat naturam quinti praediacabilis. 4PROBATUR, quia per ly adest . ponitur genus , idest est piaedicabile de pluribus: per ly abest, ponitur dis-
ferentia ipsum distinguens a caeteris, quia accidens praedicatin acciden iter.& denominative de pluribus : quae de finitio potest etiam adaptari accidentixeali. OB II C IE s , quia sunt aliqua acci dentia , quae asterunt destructionem subiecti, ut mors,calor sulPmus, combustio: ergo non bene definitur, PLUREs , & varias responsiones
asserunt philosophi i sed Seraphicus
Doct. lib. 1. dist. 26- dub. s. egregie respondet, primo sufficere, quod acciadens potuerit aduenire , & non aduenire ipsi subiechm secundd, quod a cidens potest c Niderari in ordine adbsubiectum primum, scilicet ad materiam 3, & in ordine ad subiectum proximum, quod est compos tum comple-Pletum ; & sussicit, ut veri ficetur de lubiecto vel proximo, vel Tem .
iO. Vnde nec mors , nec alia acci
dentia corrumpunt hoc subit ctum pri
360쪽
31 I. TERTIA CONCLVs Io: Hic modus praedicandi competit etiam substantiis, quae accidentaliter, & contingenter competunt subiecto , licet sint substantiae , vel substantialis entitas : sic S. Bonavent. lib. 3. HI tinct. 6.art. I. quast. 3. ad notat, quod praedicatio denominatiua , siue accidentalis, fit quatuor modis. Primum per modum inhaerentiae , ut Paries en albus. Secundo per modum transmutationis, ut Petrus est dealbatus. Tertio per modum possessionis, ut Asinus Socratis. Quarto per modum Vnionis , ut Aurum ignitum esse deauratum 2 nam
licet aurum , & ignis sint substantiae, tamen praedicatio est denominativa, de potest ab intellectu essingi ut sorma inhaerens in subiectis multis. O B I r c I E s : Ly adesse , dicit inhaerentiam, quae non potest competere substantiae : ergo falsa est Conclusio REspo NDETVR , si sumitur pri
mo intentionaliter , concedo antece
dens ; si sumitur secundb intentionaliter pro praedicari, assirmare , vel ne
gare , nego antecedens , & consequentiam.
E x quibus omnibus patet , quod
sty adest, ct abest, posta in definita
tione sumuntur realiter pro inhaerentia , illa definitio competit solum accidenti , sue sumpto prim b intentionaliter , siue secundb intentionaliter , prout dicit denominationcm, Massirmationem , vel negationem : si
verb ly adesse, ct abesse, sumitur pro
contingenter conuenire , & citra ullam rei essentiae exigentiam, sic potest competere etiam accidentibus inseparabilibus , de substantiis , ut dictum est in ultima supra posita conclusione. S
quitur secundb , quod accidens potest sumi tripliciter. Primo vel phy sicEpro accidente de nouem Praedicamenistis , de secundum se : Secundb insta physice , quatenus dicit ordinem ad inferiora , in quibus quidditatiuEincluditur : sic spectat ad genus , vel speciem , vel differentiam ', vel logico pro quinto Praedicabili in ordi ne ad subiecta , quibus mero contingenter se habet ; haecque vel possunt esse plura, vel specie , vel genere, vel
Er haec de quinque Praedicabilibus Porphyrij. Ad laudem Dei, Immaculatae Virginis , & Seraphici D