장음표시 사용
371쪽
quotvlex. 333. DRr Mb supponendum est, I quod analogia-vox Graeca,
quae Latiale idem sonat, ac proportio, vel proportionalitas ; estque idem , acres, quae ad aliam proportione quadam
constituta, & comparata est. Unde nec omnimodam aequalitatem, vel similitudinem , sed aliqualem conuenientiam simul eum disteientia , aut inaequalitate importat. Sic cum communi
Complut. in Logica, disp. Io. quast. I. Hinc definiuntur Analoga , Quormn
nomen co-nune est, G ratio phr illud
vomen significata, partim est eadem,
partim diuersa. Ex qua definitione patet,quod inn mine faciente analogiam debet esse aliqua ratio obiectiva,quae substet isti no
imini cum unitate,& diuersitate aliqua, scilicet cum unitate minori, quam uni uocationis, & maiori aequi uocationis: de cum diuersitate maiori univocationis, de minori aequi uocationis ι & ob id eius vera ratio consistit in proportione plurium rerum, quam habent ad inuicem secundum diuersas rationes e ob id sanum est analogum ob proportionem , quam habent ad inuicem animal, medicina , & urina, ob diuersas rationes, scilicet animal subiectum , medicina vi causa, urina ut signum. Sic S. Bonavent. lib. I. dist. s. incorp. 8e hac ratione Petrus , Sc Paulus non dicuntur proportionari in humanitate , quia non coi arantur ad inuicem secundum diuersas rationes , sed secundam eandem rationem, quae facit una atem absolutam, non proportio
nem. Vnde analogia dicit eonee si iobiectivum, partiin diuersum ob diuersas rationes , de partim eundem ob proportionem relativam rerum , quam
habent ad inuicem. Et haec quoad definitionem analogorum. Maius dubium est de multiplieitate analogiae. PR iMA Opinio est Caietani in v.
de mm. Analogia, eap. I. qui Unam tantum speciem propriam analogiae recognoscit, scilicet proportionis ; reliquas vero appellat abusivE : quod &Complut. disp. io. LV. quast. 2. in fine confirmant : sic S Soto, Pasqua-lig. & plures Thomistae. Alii ad duo
capita eam reducunt, scilicet proportionis , de attributionis. Alii addunt inaequalitatem. Alij addunt quartam,
nempe transcendentiam. S. BONA VENT. Videtur valde v rius in hac materia ; nam aliquando confundit analogiam cum vniuocati ne , aliquando cum aequi uocatione , aliquando analogiam proportionis cum analogia attributionis, aliquando proportionem cum proportionalitate , ut
mone 1 6. Hexaem. de lib. 3. distinct. 29. articul. I. quaa. I. ad a. dc lib. 3. distincit. i. art. i. quot. i . ad 3c lib. 3.dia. 34. pari. a. dub. r. de lib. I. dspin 1. s. art. i. quast.s .incorp. de lib. 2. distinct. 11. pari. I. dub. 3. aliisque i cis infra citandis. Vt autem pateat eius sensus, de veritas,
cum analogia significet proportionem, multi confundunt proportionem cum proportionalitate, alij proportionem cum attributione , quae tamen in rigOre sumptae iunt rationes valde diueri aer
372쪽
De Antepraedicamentis in est. II.
Pans proportio, &proportinalitas pro- usurpat cum tali
Prie inter quantitates reperiuntur , ex
Euclide lib. s. Elem. & docet S. Boiianet t. se . I 6. Hexa m. & se . ibidem. Proportio eitim est habitudo duarum quantitatum eiusdem generis proximi unius ad alteram ; haecque vel est aeqitalitatis, ut inter duo, δέ duo; vel inaequalitatis , ut inter duo, de
quatuor.Proportioiialitas verb est com- earatio duarum proportionum , ut siclitie habet ter ad sex, ita quatuor ad octo. Differunt autem inter se,quia proportio exigit duo extrema, & proportiona- itas exigit quatuor extrema. Hinc
factiim est, ut Philosophi per ii militudinem quandam nomen proportionis , & proportionalitatis transtulerint etiam ad ipsas res comparandas , Ut melias diglaoscerentur conuenienziae,&dit conuenientiae rerum , de praedicamentortim. Ideo, ut ait S. Din. lib. 3.dis. I. ara. t .ad 4. proportio , α proportionalitas alia est in rc bus ordi-
uatiatione hoc nomen proportionis, ut per se patet ex
3 3 I. SEcvN Dd Notandum,quod cum
fundamentum analogiae conluigat ex
conuenientia plurium in aliqua ratione, quae pei nomen analogum eaplicatur, sequitur, quod etia tot sint genera analogiae,quot modis plura couciaiunt. Veligitur conueniunt in ratione,quae primδ, S per se de uno dicatur, de aliisiecudaiarib,& per denominationem acceptam a primo dicitur ab Arist. l. Ethu .c. 6.
niterque appellatur analogia attributionis; a S. Doct. analogia propcrtionis strictae, ut v. g. sanum dictum de irrati , medicina, de urina : vel ueniunt in aliqua ratione propter quandam proportionem , quam inter se seruare videntur ; δ dicitur analogia proportionis, S a S. Doct. analogia proportionis large sumptae: per quod patet discrimen , quod est inter utram
nis convellientia, estque Philosephia ; analogia attribntionis respi- alia est commenturatio quantitatis est que proprie mathematica. Additque S. Doct. lib. 3. distincit. 39. art. I. cyti t. r. ad a. qund proportio potest sumi stricte, & large. Primo modo
dicit commensurationem rerum eiusdem generis : secundo modo dicit quamcunque habitudinem. Ex quibus loquitur, quod cum habitudo possit fieri i later res eiusdem generis, &inter res diuel si generis , de inter ea , in quibus iii est eadem serma,
cum aliqua tamen ordinatione ad viruin
principale, de inter ea, in quibus non adest eadem sorina , sed tantum aliqua habitudo ad unum principale , quod
hoc nomen proportionis aliquando stat pro attributione rigorose sumpta, aliquando stat pro pura proportione, dc proportionalitate. Sic etiam S. Doct.cit modum , quo serma participatur ab analogatis ; nam ratio participata ab ipsis non est aeque primo ipsis conuenietis, sed est cum inaequalitate, Scordine, dependentiaque unius ab alio. At analogia proportionis respicit praedicata essentialia existentia in omnibus analogatis, non secundum ordinem, vel dependentiam unius ab alio, sed secundum mutuam habitudincm , de similitudinem , quam videntur omnia inter se seruare, sed cum inaequalitate. Habemus exemplum de utraque analogia in ente comparato ad Deum, Secreaturas; ium prout ens primarib dicitur de Deo, de secundario de creaturis cum ordine . de dc pendentia ad Deum, M ad primum ens, a quo caetera entia dependent, & ad quod im- portant essentialem ordincm ; sic fun-
373쪽
dat analogiam attributionis: prout verbconsideratur ratio entis existens in Deo, & etiam in creaturis absque consideratione dicti ordinis , de dependentiae , sed tantum comparationis Inter analogata ; ex qua comparatione exprimitur inaequalitas subiectorum . sicqi e fundatur analogia proportionis; ex qua comparatione potest dici, sicut se ha bet Dens ad suum et se , ita creatura ad suum. Non enim hic intelligitur paritas essendi, sed tantum proportio , qua
non comparantur crearurae ad Deum,
sed ens finitum ad creaturas, & in finitum ad Deum, nulla habita rati ne ad dependentiam , vel indepcndentiam ; sed exprimendo inaequalitatem per inaequalia subiccta , a quibus oritur inaequalitas in ratione praedicti enti S.
Ex quo sequitur , quod analogia
Porportionis oritur ex prima obiecti propositione , dc directa eius cognitione, quia sundamentum habet in entitate rerum , prout habent ii militudinem,& habitudinem ad inuicem a parte rei. Analogia vero attributionis reflexam cognitionem postulat, quia inuenit in analogatis diuersum ordinem , & relationem diuersam unius ad aliud, verbi gratia in analogia sanitatis ad animal, ad medicinam, & ad urinam , adest d
nominatio eadem ; attamen, ne contingat error , requiritur noua cognitio,
qua concipiatur sanitas in animali intrinsece , in aliis extrinsece . Qilare maior unitas inest in analogia proportionis , quam in analogia attributionis : ob idque Seraph. Doct. vlplurimum analogiam veram appellat nomine proportionis. Aliis modis ab aliis explicatur, sed assignatus est clarior, de verim.
6. TER Tio Notandum, & sequi eat ex dictis , & notat S. Doct. -- dist. . 3e lib. 2. st quam l. licet aliis terminis, quod
analogia utraque est duplex , alia dicitur intrinseca, alia extrinleea. Intrinseca est, per quam eadem forma intrinsece inuenitur in omnibus analogatis, ut ratio entis in Deo, dc creatura. considerata secundum duplicem modum attributionis, S proportionis supra assignatum. Extrinseca est , quando ratio fi-gnificata intrinsece est in uno tantum , in aliis vero extrinsece , Be secundari O, ut est sanitas in animali, in medicina, & in uritia. Hanc que secundam , se ilicet extrinsecam , tantum recognoscunt Thomistae pro vera anal gia, ut patet apud Complut. Io. . primam , & imi insecam rejiciunt : in utraque tamen analogia adsunt gradus varii ; analogia enim potest elle, ut ait Seraph. Doct. lib. r. distis t. s. pari. I. art. I. cyΗἀR. 2. ad 3.& lib. i. distin 1. 46. an. I. F. uco . scilicet vel per comparationem
duorum ad duo , scilicet per similitudinem , ut verbi gratia sicut se habet homo ad animal, sic albedo ad col rem : vel duorum ad unum, scilicet pridissimilitudinem, ut verbi gratia animalis , & cibi ad sanitatem ; vel per
comparationem duorum ad inuicem,
quando scilicet unum est imitatio ait rius , verbi gratia picturae , seu imaginis ad imaginatum : vel sto. i. dist. Πeit. per reductionem ad unitatem n
turae secundum prius, & posterius, in qua fieri potest distributio : de lib. 3. dist. 34. para. a. sib. I. O 3. & lib. I
distinct. a Dpart. I. dub. artic. a. a. vel per consimilem operationem . & habitudinem fundatam in aliqua forma, ut nautae ad regcndam n
nim, δe magistri ad scholam regendam. De quibus agit Seraph. Doct. non solum locis citatis , sed di lib. 2. dist. y n
374쪽
De Antepraedicamentis. H. , 43
de lib. i. dimis. 3 i. de non sol im per denominationem, sed
Desinitio analogiae supra tradita competit analogiae attributionis, & proportionis , tam intrinsecae , quam extrinlecae : quae duo membra , scilicet analogiae attii butionis, de proportionis sufficienter , de adaequale diuidunt analogiam ut sic , & utraque recte diuiditur in extrinsecam , & intrinsecam. hiaec conclusio patere potest ex dictis, attamen ulterius probatur. Analoga
sunt ea , quorum nomen est commune,& ratio id bitantiae partim est eadem,& partim diuersa : Ied utrique tantum analogiae , icilicet attributionis , Aproportionis, competit haec definitio,
licet per varios gladus: ergo. PROBATUR. minor primo de analogia attributionis extrini ecae , dc inta uisecae. Tot sunt species analogiae attributionis, quot sunt modi, quibus plura ordinari pollunt ad unum: Ied plura ordinari pollunt non solii extrinsech , sed etiam intrinsece ad Vnum primum : ergo sunt duae species analogiae attributionis. Maior patet ex traditis in secundo Notabili, quia analogia attributionis consistit in illa ratione , per quam plura ad unum habitudinem habent. Minor probatur. Plura dependent ab uno vel intrinsece, vel
extrinsece : ergo ordinantur ad unum
vel extrinsece , vel intrinsece. Patet consequentia ; ordinatio enim plurium inferiorum ad unum principale fundatur in dependentia illorum ; ideo a nalogia attributionis dicitur ab uno, vel ad unum, ut explicetur subordinatio per dependentiam.
PROBATVR autem antecedens : Ea dependent intrinsece , quae
per entitatem existentem in denomi natiuis explicatam in denominatione pendent ab aliquo primo : ea verb extrinsece , quorum denominatio pendet ab aliquo primo, in quo adest funiadamentum intrinsecum denominatio nis, in aliis vero est carentia formae denominantis: ted plura sunt analoga ta , quae non solum per dc nominatio nem , sed per entitatem explicatam inde nominatione pundent ab aliquo primo ; dc plura , quae carent tali entit te, de forma ; S tamen denominantur ratione ordinis ad virum : eigo duplex est analogia attributionis. Maior patet, quia per istas duas rationes, sci licet denomimationis solum , & entitatis cum denominatione , dissi runt denominatio intrinseca , dc extrinseca. Illa enim fundatur in cntitate denominata , ista in forma extrinseca denominante. Minor patet in creaturis, in quibus ratio dependentiae fundatur intrinsece in entitate creata , & ha bitudo accidentis ad substantiam sundatur in entitate accidentis, & in sanitate denominante animal, de extrinsece inedicinam , S urinam.
ALTER A pars de analogia proportionis remanet probata ex dictis sproportio enim, quae est inter aliqua cum inaequalitate aliqua, vel est per
rationem intrinsece existent cira in Omnibus, ut ens in Deo, & cieaturis ;vel est intrinsece tantum in uno , in aliis metaphorice t. antum , ut hilaritas
per risum significata in homine , de
Ex quibus patet, in quo sensu confunduntur simul analogia proportionis, & attributionis a pluribus Sch lasticis , maxime a Seraphico D ctore, quia ut rectὸ aduertit Meldul.
2. -. Io. in omni analogia inueni
375쪽
inuenitur semper inuoluta attributio, scilieet ordo ad unum principale anais togatum, licet postea consideratae secundum rationes supra datas disse
338. OBII cIES eum Tnomistis 1 Analogia importat nomen commune , dc ratio in analogatis est partim eadem, & partim diuersa : sed in analogia attributionis ratio est eadem ,& conuenientia in termino diversa secundum habitudinem inferiorum ad superius ; & terminus est solum extrinsecus : ergo conuenientia erit solum extrinseca. Quod verb terminus sit extrinsecus, patet Verbi gratia, in ratione entis, quod est intrinseee in Deo , in aliis extrinsece comparaatis ad Deum , prout sunt aliquid eius ; haec enim comparatio est ratione entis, quod cst in Deo. Hincque loquendo de analogia attributionis solum extrinsecam recognoscunt . intrinsecam ver, etiam aliquo modo in alialogia proportionalitatis.Sic Complut. citati. R Espo NDETVR analoga conuenire in termino , si terminus sumitur pro fine rationis , & conuenientiae, concedo , si terminus sumatur iero ratione formali, & conuentia ipsa, nego : sic negatur consequentia ; nam verbi gratia creaturae referuntur quidem ad Deum, bon ratione entis, quod .st in Deo, quodque est terminus subordinationis , & principium dependentiae ; sed ratione entitatis, quam participant, & in se contrahunt. Sic negatur, quod terminus sumptus hoc modo sit quid extrinsecum an togatis. OBIICIEs secnndo : Analoga sunt plura fornialiter , dc in ratione significata per nomen : ergo non conueni-
int in unum sora ter, vel realiter.
dens ; nam licet ratio sit partim e dem , & partim diuersa , tamen non sunt duae rationes, sed est ratio inadaeis quate eadem, de inadaequale diuersa: creaturae enim sunt idem inadaequa- te cum Deo in ratione entis, & inadaequale diuersum quid. CONTRA instant: Analoga attributionis denominantur a principali analogato : sed principale analogatum est extrinsecum t ergo & denomi
RESPONDETun, ut dictum est ad primam obiectionem, analoga attributionis denominantur a principali analogato , distinguo , adaequale nego δinadaequate, concedo: & eodem modo distinguo minorem , sic nego mi1- sequentiam. Nam lices vltimate, determinative denominatio si a principali analogato , quia ipsum fgnificat velut principium, vel ut finem analogaatorum ; inmen somnaliter est etiam ab entitate intrinseca analogatorum,qnatenus dicunt ordinem ad primum reum qua distinctione respondetur caeteris obiectionibus. dcc.
An detur unus conceptus communis omnibus analogatII. 339. 'V a s T I O haec inuoluit illam celeberrimam quae stionem metaphysicam, an ens sit viai- ut cum Deo , dc creaturis ; substantiae, Bd aecidenti: quae tamen elim habeat propriam sedem in Metaphysica,ad eamdem remittemus fusiorena ipsi iis explicationem , dc considerationem : hic vero solam intendimus soluere q ae stionem
376쪽
De Antepraedicamentis. V aesi. III. 3 s
stionem propositam , ex cuius solutione tamen sufficienter habebitur sundamentum pro Iblutione dictae quaestioliis de uni nocatione entis per re pectum ad Deum , & creaturas: unde
aliqua breuiter lubjiciemus pro aliquali ipsius notitia. PR1MA Opinio est communis
Thomiliarum uniuersaliter negantium, dari conceptum formalem in analogatis, sed tantum admittunt conceptLm confusum, prout ille conceptus communis inuoluit ratione habitudinis i plaanalogata confuse. Sic Compluta Ioan . a S. Thoma, Valq. Ruuius , aliique.
SE c v N D A asserit, dari conceptum communem omnibus analogatis intrin-
secis , & ab ipsis distinctum. Meldul.
hic, 3. num. 68. π seq. negat Conceptum communem in analogatis extriniecis , δ etiam in analogatis intrinsecis, in quibus inest ratio intrinseca, sed in singulis omnibus diuersa, ob quam participant idem nomen , dc aliquam proportionem, ut dicitur prine ieium de Patre respectu Fili j,de fonte respectu rivuli, de corde respectu vitae, de sundamento respectu domus, deputacto respectu lineae , de praemissis respectu demonstrationis : sic & nomen gubernatoris in rectore nauis, scholae, domus, Reipublicae, &c. Admittit postea cum Scottitis conceptum communem distinctum in aliis anal gatis intrinsecis, quae participant eandem unicam rationem , sed cum inaequalitate, vel attributione ad unum principale, ut ratio animalis in homine , in formica, in catulo , &c. In qua assertione videtur sibi parum constare ex iis, quae postea tradit in Metaphysica dissut. a. r. 9 3. ubi admittit in supradictis unicum conceP-
qui quidem non admittit concc ptu incommunem in analogatis extrin cis, quia illa collocat inter aequivoca, Vt supra diximus ; sed in utrisque ana- Iogatis intrinsccis talcm communitatc mconceptus concedit. Pro solutione qi aestionis 3 o. PRIMδ Notandum , quod praecisio conceptus ab inferioribus est duplex , cx Seraph. Doch. commu
est realitatis habentis cile a parte rei formaliter disti lictum , alia est realitatis habentis esse tantum per intelicia umdistinctum : & haec secunda adhuc sotest esse duplici modo. Primo per ina- persectam praecisionem, quatenus coΠ-ceptus non dicit aliquem gradum, vel ex natura rei, vel per rationem cum fundamento in re distinctnm ab inserioribus, a quibus piae scindere dicitur; sed est conceptus inferiora includens implicite, & confuse secundum proprias eorum Iationes, solumque praescindens ab explicatione,& expressione eorumdem : sc Deitas a Deo, humanitas ab homine : dequo S. Doct.
lib. i. distinct. i 8. art. I. quast. s. ad vis. & lib. I. dist. 3 4. art. I. qDU. I. ad a. de lib. i. dist. 21. art. 2. quast. I.
ct a. se enim retior nauis , & s holae dicunt vilitatem aliquam analogicam :secundo modo potest esse praec Ilio coninceptus, non quidem distinisti formali
ter ex natura rei, sed tantum virtualiter , ita quod in tali statu importat
gradum Lia periorem ita abstractuna, quod in ipsa non relucent rationes in .seriorum , ob idque de impoliat viri tatem persectam villii aliter distinctam
377쪽
butis, de qna abstractione vide loc. est.
quam 1. Sic ens ait S. Doch. lib. r. dist. 8. pari. i. ob. 4. & lib. 2. dist. 3.
p.rri. I. dub. 2. ὶ licet non dicat conceptum foriiralem sorinaliter ex natuta rei distinctu ni ab inferioribus, tamen importat vilitatem conceptus sor-
malis, Je obiectivi virtualiter distin isti ; de se enim non dicit magis, de minus, si sumitur substantiue , ut loquitur
ιι b. t. distri F. 23. arti . L. 2.
ad Ohim. & lib. I. disiunt. 8. Part. I. dub. 4. M lib. a. dist. pari. I. dub. I. Si veto sumitin adiective, & ut in hoc, vel illo, quia sic dicit varios modos essendi, sic recipit magis , S: minus. Hinc 3 r. PRIMA CONCLVsio: Non sol uni analogata intrinlcca habentia participationem unius naturae , sed & alia intrinseca non participantia
tertiam naturam , habent unum conceptum communem praecisum ab inferioribus. Prima pars est Scoti , & Scotistarum : secunda vird ab ipsis nega. tur ; sed tamen utraque alteritur a S. Doct. nam Seraph. DOct. lib. 3. dist. . . F ιυ. 2. dub. . aisignat unum obiectum commune timori multipliciter sum-Pto, ut communis est scilicet naturali, gratuito , 3c glorioso , nempe arduitatem operis , licet habeant analogiam secundd. in prius, & pollerius: dctib. 2. 4s. a s pari. i. dub. 3. assignat idem obiectum libero arbitrio sumpto secundum generales conditiones , prout eli com mi ne Deo , & creaturae , licetiae liud uin speciales postea dicat dinconve nientiam : nam in Deo est ipse essient ea Diuina , & in creatura est habitus iuperadditus. Et tib. a. dist. I 6.
docet in homine esse imaginem Dei,
ob id qtie similitudinem 3c conuenien tiam, non in aliquo tertio, sed per conuenientiam in ordine, & per proportionem , quae importat similitudinem in duabus comparationibus , scilicet in rationalitate : de lib. s. distinct. 13. art. 2.quast. I. ct 2. docet, quod communitas rationis est intentio aliqua accepta ab anima secundiim consimilem modum accipiendi, seu secundum consimilem operationem , Ut modus regendi nauem , de scholam in nauta , & magiastro ; ambae enim dicunt conuenientiam
PROBAT vR autem prima pars, quia analogata intrinseca per formam
communem dicunt unam naturam communem in omnibus existentem , licet cum inaequalitate participationis secundum magis , de minus , vel secundum prius, de posterius, ut animalitas res practu hominis, de leonis : de per id patet , hanc analogiam stare
etiam cum vni uocatione ; hincque patet , quare S. Doch. talem Vni uocationem, maxime generum, utplurimum appellet analogiam univocationis. 342. SECUNDA pars probatur,
quia si non potest abstrahi conceptns
communis ab istis analogatis non com-nmnicantibus in tertia natura , maxime
quia habent diuersas naturas : sed id non obstat: ergo. Maior est Scotistarum, de Thom istarum. Probatur minor : Ista analogata important vltra ordinem unius ad aliud proportionem , 5e similitudinem in ratione ali, qua , quae est principium operati nis , vel alicuius esse bus eoia similis :ergo de conuenientiam secundiam talem rationcm : ergo dc conceptomcommunem. Probatur antecedens, quia
ratio, Verbi gratia principii , vel rectoris in regenda nani, & schola, dcc. importat coparationem duarum habitudinum Diuitigod by GOoste
378쪽
De Anse' aedicameritis. III. 3 7
dinum constini lium in ope iatione:ergo. disco uenientiam essentialiter; ergo ei
Coianciliatur , quia ill .i analoga liliat implicat conceptUs conuenientiat. talia per denominationem intrinsecam RES PD N D E I WR negando antece-
facta ita clun tali nnilituditie , & con- dens, dc ad probationem respondmur, ueniendia: ergo. quod ei sentialiter analogum dicit dil- RESPONDET Meldul. cum Sc conuenientiam , sed etiam simul contistis , concedendo illa analogata dicuxe uenientiam ; & secundum liane potes hcliqu/m proportionem, non absolute abstrahi Vniis conceptus conamunis,qui rario ne formae intrinsecae , sed ratione ided non eli persecte unus , & vntu modi eam nabendi, seu exercendi, ut cus, &c. Addimus ex Meldul. citat. verbi gratia in ratione talis , & talis num. Ti. quod haec conuenientia , seu principii in Patre , in corde , in fon- conceptus non competit analogatis ex , Sc. At analogia stat ita ratione pro- vi simplicis analogiae; nam ut sic di
Pria , Sc peculiari ipsorum analogato- Cunt tantum OIdinem ad unum pri-ruin, non in modo eam habendi. mum : sed eis competat ratione colaue CONTRA : Illae forinae peculiares nientiae,& unitatis , seu uni uocationis . important communitatem in modo inclutae in analogia, quatenus clim di exercendi sua munia, de simul subor- conuenientia importat etiam coiiue- di irationem , seu ordinem : ergo imia Hientiam rationis non repraesentantis portant conceptum communem abstraia distincte rationes peculiares analoga-hibilem ab intellectu , Scc. torum. PROBATUR conlequentia : Vbi- OBII cIEs secundo: Unitas , dccumque adsunt aliquae rationes , per conuenientia analogatorum intrinsequas plura conueniunt; Je aliquae spe- corum , quae non communicant in terciales, per quas illa disterivit, innc da- tio , consistit in ordine tantum , & h cur una ratio communis, saltem praecisa bitudine unius ad aliud : sed talis habi- per intellectum cum fundamento in re: tudo dicit plures conceptus essentiali ted huiusmodi sunt analogata penes ra- tcr: ergo. t toties speciales diuersas , & modum REsPONDIT VR negando mai eas habendi, & exercendi consimilem di rem ι vltra ordinem enim dicit & al, ergo. Tum quia in illo actu communi quam similitudinem , dc conuenien- Oinnia inferiora in unum eonfunduna tiam abstrahi bilem ab inferioribus , litur , & nullo pacto distinguuntur: eet inadaequate , ut dictum est ex Soergo. Tilm quia iisdem rationibus Doch. utuntur pliares Scotistae ad probandam Oaxicias Tertiδ : Proportio est
uni uocationem entis in Deo, & crea- essentialiter ad aliud : ergo necessario turis currit omnimoda paritas,quia exigit plurium conceptus. ens secundum ipsos dicit conceptnm REspo NDETVR , transeat ante- communem distinctum a rationibus pe- cedens, & distinguo consequens et neculiaribus inadaequale conceptis. cessario exigit plurium conceptus di-ΟBiacigs primo : Impli- stincte conceptorum, nego ; consu Se,
Ut, quod aliquid sit conceptus com- concedo : idque suffcit, ut dictum est munis, & unus , & quod sit analogi in notabili primo.
conceptus. Probatur allia mptum : Ana- 344. SECUNDA CONCI. VsIO:
logia dicit plures rationes, & ob id Analogia exLrinseca nullum conce-
379쪽
Ptuna coimunem habet. Patet e di ctis, ta est communis. Ratio est , quia
conuenit cum aequi uocis . Tum quia denominatio analogatorum est extrinseca: ergo non potest importare unana
TERTIA CONCLVs Io : Ens ut commune Deo , & creaturis importat cuin analogia conceptum communem Deo , & creaturis. Haec conclusio videtur prima facie contra Serapit. Doct. sensum, clim semper neget uni uocationem in ente respectu Dei, & creatu Tarum. Attamen est conformior suis principiis , nam excludit ens a ratione perfectae uni uocationis, non verba ratione communi, modo supra explicato : potest probari rationibus supra allatis. PROBATUR etiam ulterius, qnia experientia habemus , quod prolato hoc nomine Eus, non solum intellectus non dii trahitur in plura, sed unitur in Vmma conceptum. Tum quia intellectus potest elle certus, quod aliquid sitens, & incertus, an sit Deus, vel creatura , ut patet in idololatris : incertus item , an ut substantia , an accidens :1el idem conceptus indivisibilis non potest habere certitudinem simul, dei licertitudinem : ergo ens ut sic abstrahit ab inferioribus. ni I C i E s Primo: ergo datur aliquid prius , dc superius Deo. REsPONDETVR , prioritate reali, nego ; prioritate logica , & nerintellectum, concedo, nec ullum absurdum sequitur ex hoc. On taci E s iucundδ : In seriora entis non habent , in quo conueniant, &disconuelaiant per respecttim ad ens; quicquid enim in eis est, est ens: ergo non potest dari conceptus abstractus
cedens ; habent enim rationem entis in communi , & talitatem entis peculiaris , &c. ut dictum est ex di raph. Doct. in fine notabilis primi: Sed de liae materia agemus , Deo dante , in Metaphyllea fusiori sermone. Nunc sat sit digitum intendille ad fundamenta huius opinionis Seraphica . 3 3. QVAEREs , quomodo ens descendat ad inferiora , REsPONDETvR , aliquos cum Suarea asserere , ens determinari ad inferiora per modum explicationis maioris eiusdem realitatis, ita quod conceptus entis, de substantiae est idem. 6c simplex : attamen in substantia est magis determinatus , quam ira ente. Alij ver b alierunt, fieri per modum compositionis verae. Alij negant com-olitionem veram , licet vere contra-atur per modos intrinsecos , loquendo de ente communissime sumpto : at loquendo de ente finito , Scotissae alterunt contrahi ut genus per Veras differentias ad subitantiam, & accidens.
Nos verb insistentes nostris Seraphicis principiis dicimus, Ens ut sic. prout dicit conceptum uniuersalissimum , α praecisum, contrahitur per modos intrinsecos a posteriori cum
fundamento in re; non enim a parte rei importat veram realitatem commUnem Deo , Je creaturis , quia ut notat S. Bonavent. lib. 1. distιnt . 8. pari. a.
quast. vltim. ens nihil est distinctiim ab ipsis: quod tamen, ut ait S. BonaU. fit per modum compositionis existentis in intellectu , scilicet ratione quo, de quod z quae coinpositio est quiὸem metaphysica aliquo modo , non Vera, de realis , sed conceptuum in adaequatorum. Et pro hac conclusione facit
doctrina, quam tradit S. Doch lib. I. Dissiligod by Cooste
380쪽
Hist. 27. p. I. art. l. ad i. Sc lib. 3.
Dic Es: Ensa parte rei verὲ contrahitur per finitum, & infinitum: ergo est contractio realis. Res Po NDE T vR , ut supra di stum est, hanc non estὸ veram contractionem realitatis potentialis, quia modus includitur in ente ut quaedam cntitas minima, quae non est ens in re- eho , ted aliquid entis & prout concipitur, vel sumitur determinari per modum finitum, vel infinitum, tunc induit per identitatem rationem entis. Vnde modi sunt quidem ens, sed non ex tuis rationibus formalibus, fecundum quas tantum habent , quod sint limitatiuientis ; sed lunt entia ratione illius, quod
coarctant. Et hinc nos non confundimus in modis rationem entis , Sc rationem limitatinam etatis, sicut faciunt Aduersarii quod est imposIibile, scilicet idem prorius et se determinabile, Sc determinatiuum . Modi aut L m, cum sint velati gradus interni quidditatis, Ideo dicuntur, & concipiuntur ipsum limitare , determinare , dc perficere : hinc Non variant rem, cui insunt, sicut di Lia rentiae. dcc. Ex quibus concluditur, quod ens ut sic est uni vocum praedicatum per ordinem ad Deum, & creaturam,ad substantiam,& accidens,in m dos, disterentias, passiones ; non tamen de omnibus uni uoce dictiim , & inquid. Et per lioc soluitur argumentum potissimum Aureoli, &Thomistaraim sic dii currenti iam : Conceptus entis incidit omnino cum omni ratione particulari, nullo penitus sibi addito tergo non habet aliquam rationem communem; ratio enim communis in inseriora descendit per aliquod sibi additum : at ens non potest descendere ad , inferiora , iat si per ens et ergo non per aliud. REspo NDETVR ex Scotostione 1 i. de An. ad I. primo concedendo antecedens de idcntitate leati, denegando consequentiam ἱ clas Oxim esti indeterminatum descendens ad in se riora, non per aliquid sibi additum. vi facit genus. Vnde dicit tantilm vi se conceptum commvuem in adaequatum adaequale continens inferiora : se ne gatur consequentia. Respondetur secundδ negando antecedens, cras enim descendit ad inferiora per modos adestos, quae non sunt ens formalit et, sed tantum identice , ut dictum est.
An analogia sit quid medium inter
L starunt alserentium luce staribanalogiam mediare inter arq iit ocum , dc analogum, ita ut impossibile sit oppositum , & ad hanc leti telatiam traiahitur S. Bonavent. a doctissimo Fercilio tom. a. de Angelii, qmest. 8. O ct seq. Se ita mordicus ipsum contra Scotum adducit, ut videatur excedere limites omnes rationis ; quod tanaen
pace tanti viri alias tam bencnietiti de Seraphica doctrina, valde alienum esta sententia Seraph. Doct. ut mox clarissime probabo: unde S E cvNDA sententia cst S. Bouau. insedi ei tandi, & Scoti, & scq traicium admittentium quidem analogiam sor- maliter sumptam esse vid medians inter alia duo extrema ; non autem materialiter , scilicet funiendo ipse analogata , seu praedicata , quae denomi0Matur analoga. Hinc sit, Riι. PRIMA CONCLvs Io : si