장음표시 사용
361쪽
X Ρ E DIT O libro Praedicabilium Porphyrii , Aristotelis liber Praedicamentorum occurrit explicandus, a quo ipse incoepit suam Lo
gicam. Haec Praedicamenta continent omnes res creatas; sed tamen non considerantur praecise secundum se,
id enim pertinet ad Metaphysicum, sed per ordinem ad secundas intentioncs terminorum simplicium, propositionum , δρsyllogismorum, quatenus sunt ordinabiles secundum praedica bilitatem, & subjiciblitatem. Praedicamentum enim eii series, vel ordo ab intellectu formatus, constructus ex cathegoriis, seu praedicatis rerum secundum superius, & in serius, in quo ponitur vltimo loco, & infimo individuum, deinde ascendiatur ad speciem specialissimam, deinde ad subalternas, & supremo loco ponitur genus genet alissimum. Vnde res sub tali rinalitate sunt subiectum huius libri. De his igitur generibus, seu praedicamentis, in quibus omnes res creatae distribuuntur, de continentur, acturus Arist. totum librum in tres praecipuas partes diuisit. Prima vocatur Ante praedicamenta: Secunda Praedicamenta: Tertia Postpraedicamenta. in prima, quae est veluti caput libri, agit Aristoteles de quibusdam necessariis requisitis ad rationem Praedicamenti, & coordinationis praedicatorum. In secunda tractat de Praedicamentis, quae
est quasi ipsum corpus libri, & ad ipsa reducit omnia entia creata simplici conceptu cognoscibilia , & distinguibilia;
362쪽
suntque Substantia , Quantitas , Relatio, Qualitas, Actio. Passo, Vbi, Si tus, Quando, & Habere. In tertia parte, quasi in clausula totius libri, agit de quibusdam modis, qui vel ad omnia , vel ad plura genera consequuntur, suntque veluti quaedam passiones generales, & sunt quinque. Primus est oppositio, super quam fundatur distinctio : Secundus Prius, Posterius: tertius est Simul ; vel enim sunt ordinata secundum prius, & posterius, vel sunt simul. Quartus est Motus: Qtiintus est Habere, de quibus suo loco.
RISTOTELES ad Praedicamentorum tractationem piaemisit,ut dictum est,quaedam prae- ambula scitu necessaria, quae reduxit ad quinque capita, iuxta conditiones ad ipsum praedicamentum in communi requisitas: Praedicamenta enim possunt considerari, Primo per respectum ad suum commune transcendens,scilicet adens, jub quo omnia continentur vel analogice , vel aequiu'- cc; & hinc tractat de aequivocis, & analogis. Secundo per res pectum ad inferiora , de quibus singula respective praedican tur, ic hinc tractat de Vniuocis. Tertio per respectum ad inuicem, dc mutuum inter se s sic tractat de denominatiuis, quatenus denominantur ad inuicem ; primum enim Praedicamentum denominatur ab aliis, ipsi inter se, verbi gratia Substantia quanta, qualis, &c. Quarto considerat ipsa praedicata secundum ordinem subiicibilitatis , & praedicabilitatis in Iecta linea. Quintὀ tradit regulas praedicati 'nis tactae ipsoru in Τt a ' praedica
363쪽
Meaetus Seraphicus. praedicatorum, sicque patet modus praedicandi, substantia, seu
essentia, S: ordo praedicamentorum.
VIA intellectus noster non potest cognoscere reS, nisi cognoscat, quid sunt; habent autem cognosci per definitionem, quae habetur per superiora, usqUe- quo perueniatur ad suprema, & generalissima , qu rum supremum est ens, quod habet multiplicem diuisionem, cum in
ipso ente res diuersimode, dc inaequaliter communicent, nempe Deus,uibstantia, & accidentia. Opusc. Diuer. ment. cap. y er lib. I. pari. 2. lib. I dist. 8. pari. I. dub. 4. se lib. I. dist. 22. Art. I. q. q. Arg. I. ad oppositum. B. HINC prima diuisio unius communis fit tripliciter. Primbsecundum nomen tantum, sic est aequi ci. Secundo est diuisiocundum nomen, & rem ue sic est univoci. Tertior est medio modo ssic est analogi.. Lib. I. diis. I. dub. y er lib. I. dist. I art. I. q. 2. in cor' o lib. I. distincr. 19. articul. 1. qi s. I. in corp. or lib. 2. distina. Is . dub.4. se lib. I. dinincr. 1 F. artic. r. quaesi. I. ad se quaest. 2.C. Qv ARE aequivocatio fit, quando est geminatio circa dici, &nomen, & non circa esse, Vt homo pictus, dc verus, dupliciter dicitur homo, sed non duo homines: sic canis dicitur tripliciter, sed non Ci ca idem esse. Vniuocatio vero facit geminationem circa esse , sed non circa dicere. Vnde homo in Petro, 8c Paulo numeratur , quia sunt duo homines , sed non dicitur multipliciter, importat enim idem
nomen, dc commUnem rem, dc intionem. Analogatio vero numerat
rem in essendo, dc dicendo. Loeis cit. ad lit. B. o lib. I. disfmct. 13. Art. 2. quaest. I. 9 2. se lib. I. dist. I. art. y qua l. I. ad I. o lib. I. dist. 33.
D. ' VERvM quidem est, quod in uni ratione datur magis, dc minus: maior enim Vniuocatio est in specie, quam in genere; dc ob id univocatio in genere importat aliquam analogiam, clim aliquod inferius prius, dc principaliter participet de re communi, qualia aliuae Sic
364쪽
E. H1NC analonia est duplex , alia est per reductionem ad unitatem naturae secundum prius, & posterius, seu magis, & minus principaliter : alia est per reductioncm ad unitatem similitudinis proportionis , non naturae. Prima clura importet aequalitatem essentiate1 dc participationem plurium in una natura, admittit distributionem pro omnibus analogatis, quia supponit eandem somam in omnibus analogatis. Secunda dicitur analogia inaequalitatis , idest cum inae
qualitate naturae, de chim communitate rationis , non rei. Lib. I. dis ora. I. quaest. 4. in cor' cst lib. I. dist. 23. Art. h. l. I. ct 2.9 lib. I. dis. i. ori. 3. quaest. I. ad I.
F. HAEC autem analogia,quae est propria, est triplex. Prima dicitur Proportionis per similitudinem, ut comparando duo ad duo, verbi gratia , sicut se habet homo ad animal, ita albedo ad colorem , vel si-Cut se habet nauta ad naucm dirigendam, ita magister ad discipulos. Secunda analogia proportionis est per dissimilitudinem, ut comparam duo ad unum, ut est comparatio animalis, S cibi, & urinae ad sanitatem ; nam in animali stat sanitas subiecistiue,in cibo causaliter, Min Urina ut is signo. Tertia est analogia proportionis per imitati ncm , quae fit per comparationem duoriun ad inuicem, quatenus Vn Um est imitatio alterius , non conueniendo in tertio, sed se ipso est imitatio alterius t sic anima scipsa est imitatio, & similitudo expressa Dei, per quod importatur inclinatio, & indigentia in anima, quictatio, & sussicientia in alio. Lib. I. dist. I. art. 3 quaest. I. Ad I. se Dib. I. dist. 46. Art. I. quaest. 3. incorp. o lil. I. dist. 3. pari. I. Art. I. quo'. h. ad 3. lib. I. dis. T. art. I. quaest. q. se lib. I. disi. 26. Art. 2- qμαst. I. a. is lib. 3. dict. 3. pari. 1. dub. I. se lib. ydist. 29. Art. I. q. I. Ad a. σ til. 4. dist. i. dub. 3. se . I 6. Hexaem.
G. AN vero analogia sit quid medians proprie inter univocum, & aequivocum, dubium est 3 Dicendum tamen, quod clim analogiast duplex in uniuersum, scilicet per unius naturae participationem inaequalem, & per aliquam proportionem tantum, tribu, minis supra
positis; hinc licet analogia socinalito sumpta sit quid mcditi , t
365쪽
H. Ratio huius assertionis cst, quia cum additur aliquid termino, si additio fit ipsi subiicto, ut Sol lucem in se, de illustrans alia,
tunc non numeratur subiectum, & si nificatur eadem ratio unitio ca si vero addlaur terminus si inificationi termini, ut sanitas hominis, dc urinx,-cibi , tunc aliter, de aliter dicitur, & facit analogiam. Si vcro omnino terminus addituS d. strahit, tunc facit a qui uocationem, ut homo verub, dc homo pictuS: quare analogia proprie stat ex
parte modi sign)ficandi, dc minus proprie cx parte rei si n i ficatae, de ob id proprie ex parte rei non cst quid medium. Lib. I. dist. I . a
I. Ex quibus patere potest, quomodo se habeant praedicata transcendentia ad Deum, dc creaturas, verbi gratia ratio entis. Si enim consideratur ens secundum se, cum non possit recipere magis, 3c minus quoad esse, sic dicit unicum conceptum quidditatiuum : si v croconsideratur per comparationem ad diuersas naturas, ad quas defcci dit, scilicet ad Dcum, dc crcaturas, vel ad creaturas diuersas secum dum se, sic importatur excessus, de gradus, scilicet inter Deum, dccreaturas importatur excelsus improportionabilis , si intcr creaturas solas, est proportionabilis: quare inter Deum, dc creaturas non datur in ente uniuS essentiae participatio, sed tantum communitas rationis. Lib. I. dist. S. pari. I. dub. . or dist. 8. pari. 2. quae p. 4. CT lib. I. di sis f. I. dub. s. cr lib. I. diii. . quaest. vlt. se lib. I. dist. 29 Hrt. 2. quaeu. 2. lib. 1. diu. i 6. dub. ct lib. ydist. a. ara. I. uan. I. ad 2. o lib. 3. di-
T. Denominatiua dicuntair,quaecumque ab aliquo disserentia solo casu secundum nomen habent appellationcm, ob id stant concreta sumentia denominationem ab abstractis ; sic sapere a sapientia. De nominatiua autem praedicatio fit quatuor modis. Priimo per modum inhaerentiae, ut homo albus. Securulis per modum transmutationi ut homo dealbatus. Tertio per modum possessonis, ut asinus Socratis, chiarto per modum unionis, ut serrum igritum. Prima denominatio Diuitigod by CO dile
366쪽
T extus Seraphicus. 3 3 snatio tamen est per modum magis proprium, quia denominatiua proprie sumunt suam appellationem a ibrma adiacente, & debent differre solo casu,quia in principali significato idem significant quoad prin
L. Ad dignoscendum autem, quaenam reponenda lunt in codem praedicamento, valet haec regula : Quando alterum de altero praedic tur, de quocumque praedicatur subiectum, dc praedicatum , utraque cnim propositio intelligi debet de praedicato, de effectu, qui ita convcnit uni, quod non est extraneum alteri: nam sit est extraneum, spccstat ad aliud praedicamentum. Lib. 1. dist. q. . ad 4. CT bb. I. dIsf.,
Art. I.quaerea .ad 3. Scholium ad Textum Seraphicum. 3 in P QMd Nota, Seraphicum Doct. ad literam A, supponere, quod
eli certiim apud Oirmes, nempe ensimmediate diuidi in substantiam, de accidens; in subit uitia per descensum, de ascensum constitui ieriem praedicamentalem ; in accidentibus item secundum diuersitatem ipsorum acci
SEcv Nnb Nota ad literam B, dc sequentes, ibi proprie non tradere
definitionem uni uocoruin, aequivocorum , & analogorum ; sed ibi exponere res, quae subsunt nominibus significativis, tum primae, tum secundae intentionis ; quod magis deserint ad intelligendam definitionem ipsorum. TERrio Nota, quod saepe S. Doct. promiscue ad signiscandam uni uocationem, in qua est participatio unius naturae cum aliqua inaequalitate, utitur hoc nomine Analogiae, quia s. Doct. sicuti etiam Scotus recognoscit uni uocationem stare etiam cum analogia, de han tiam cum aequi uocatione , quando scilicet non est unius naturae participatio, sed tant imadest proportio plurium in unum. QvARTb Nota, quod per hoe differt analogia uni voca ab aequivoca, quod illa explicatur per hoc nomen similitudinis, d onuenientiae; ista per hoc nomen proportionis , quae est cunidissimilitudine & distantia extremorum : sic lib. I. dist. i. a t. s. quo. I. ad i. de supra ad literam R. INTONota, nos nihil posuisse ex Textu Seraphico de iis, quae traduntur ab Arist.circa praedicata, quae sun vel non iunt in subiecto, fle quae dicuntur,vel non dicuntur e subiecto ; quia ut patet in scriptis Seraph. Doct.ea omnia supponit, & in praxi talibus regulis Vtitur.Caetera explicabuntur in sequentibus quaestionibus, quae,quia spcelant ad Metaphysicam,ideo breuiter eas per
S t x et 3 Nota, illa tria genera analogiae posita ad literam F, communi vocabulo appellari primam proportio
367쪽
nis, secnndam attributionis , tertiam imitationis. Prima tamen est magis propria. De prima agit isi I. dist. 11.art. a. quast. I. ct 2. De secunda lιli. dist. 2. b. I. De tertia vero supra loc. cit.
Omnes, quod res de se nec sunt univocae, nec requivocae, nec denominatiuae , vel denominatae ; sed dicuntur tales, prout 1 nobis dimersis nominibus, oc modis denominantur , & significantur. Vnde viai uocasio, aequi uocatio, & denominatio rebus , & vocibus conueniunt ex institutione hominum , & per opus intellectus ε, primarib .men vocibus , 8c secundario rebus per ordinem ad voces. Et hinc communiter distinguuntur in aequivoca aequi uocatia,& via tu ea univocantia,& in aequivoca aequiu cata, dc uni voca viai uocata. Prima sunt nomina: secunda sunt res, prout si sunt secundis intentionibus nominum. Quare aequi uocatio proprie est tantum in conceptu non vltimato, cum primcipaliter sit in nomine, siue in rebus, prout subsunt nomini. Vniuocatio tamen est in conceptu ultimato, cum sit
quid unum, in quo plura perfecte conis ueniunt , ut postea dicetur. His suppositis. 327. QVAERivst primδ , quid sit aequivocum, N: an sit unum nomen, an multiplex
QUOAD primam partem respondetulli ex Arist. hic, aequivoca esse, quorum nomen est commune , ratio velo sub- stantiae importata per nomen est diue n. Hic autem aduertendum , quod aequivocum nomen dicitur quasi plura vocans sub una, & eadem voce. Item ratio substantiae , desinitio , dc conceptus quid ditativus, icu formalis hie pro eodem sumuntur. Hinc sequitur, quod per hanc definitionem recte dcfi
niuntur aequivoca aequi uocata, hon
aequi uocantia,quia aequi uocata pro prima intentione sunt res importatae pelleandem vocem ι & pro secunda intemtione sunt diuersi respectus causiati ab intellectu comparante vocem ad ipsas res per iplam vocem significatas , sed vitales habent nomen comune, non ver, habent aliquid commune ipsa aequivoca aequivocantia: ergo aequivocata definiuntur. Sed definiuntur per genus, &differentiam : ergo recte. Probat ut Minor subsumpta , genus enim est resis pectus rationis , & differentia est habere eandem vocem communem, dcconceptus diuersos : per primum comvenit curn uni uocis, dc denominatu
uis, & per secundum differt. 318. Quo AD secundam partem,
An nomen aequivocum sit unum , vel multiplex 3 Respondet S. Bonavent. lib. I. dist. i . art. I. quast. 2. in corP. quod licet videatur unum secundum Vocem, & sonum , tamen est verbmultiplex: unum quidem quoad sonum , quia est unum subiectum: mnutiplex vero quoad fgnificationem, quia , ut ait idem S. D L tib. i. dia
men multiplicatur ad multiplicationem institutionum, de obiectorum, ad quae significanda institutum est : sic canis habet aliam , & aliam institutione
de qb id aliam, & aliam intitatem. Et
368쪽
hine rectὲ infert S. Doct. lib. i. distin E. I . cit. quod in modo dicendi aequivoco est geminatio circa dici, &non circa esse, idest multiplicatio circa nomen , & institutionem , & non circa essentiam ir quia significata sunt diuersi generis , sicque homo pictus, Averus non dicuntur duo homines, nec duplex homo,sed dupliciter dicitur homo. Cum verbest modus dicendi viai uocus, est geminatio circa esse, & non circa dicere. Vnde homo verus in Sorte , de Platone numeratur, quia sunt duo homines ; Odnon dicitur multipliciter. Clim verδ est modus dicendi analogus, ibi est numeratio in essendo, de dicendo.
Omne definibile est uni vocum, &quid unum : ergo aequivoca non pos-iunt definiri.
REsPONDETun concedendo antecedens, & distinguendo consequens: aequi uoca. ut aequivoca, si lumuntur, prout fundant secundam intentionem ciusdem rationis in una ratione communi denominante omnia aequivoca,
nego consequentiam ; si sumuntur secundum se, de materialiter tantum , sic conceditur consequentia , sed nihil
sint univoca, & quaenam unitas requiratur in univocatione, di qualiter consepetat uni nocatis. REsPONDETVR ad primam partem ex Aristot. quod uni uoca sunt illa, quorum nomen est commune , Tatio vetd substantiae importata per ninmen est eadem. In qua definitione definiuntur viri uoca viai uocata realia, prout tamen sunt affecta secunda ita tenti ne, scilicet respectu causato per opus collativum intellectus comparantisterminum communem ad inseriora con-
tenta st.b eodem nomine, de sub eadoni definitione. Vnde ait S. Doct. lib. I. dist. I . art. I. quod per id ei L. serunt uni voca ab aequit ocis , quod uni voca multiplicantur circa esse , dc non circa dici : sic homo r.umeratur in Petro, & Paulo; non vero multiplicatur nomen hominis, quia in hoe, de in
OBIICIEs , quod haec definitio
uni uocorum competit etiam aequiuo cis p nam etiam aequivoca habent idem nomen , 3c eandem rationem nominis,
seu secundum illud nomen : ergo non est adaequata. REsPONDETVR, quod aequiuo- eis competit talis definitio, ut mcdus, nempe in esses gnato, & acccidentaliter tantum, seu ut sumpta sunt secundo intentionaliter ; at definitio uni uocis competit ut quod, & essentialitcr , &in elle exeIcito. 33o. QUOAD secundam partim quaestionis, quaeritur, an Vnitas conceptus uni uocorum lassiciat , quod si formalis , an debeat este obicctiuus etiam, de realis , de Omnino abstrahens
ab inferioribus ; an vero susticiat, ut abstrahat imperfecte , ita ut inferiora inuoluantur implicite in eo ; & an pos. st admittere inaequalitatem in participatione univocatorum.
RESPONDET u R igitur primo ex Seraph. Doch. infra citando contra Nominales, non si scere conceptum sormalem confusum , sed requiri necesiarib obiectivum, saltem fundamentaliter ; debet enim elle una Ratio, εcelsentia imbibita in omnibus uni uocatis cssentialiter, ut probatum est in tractatu de natura communi.
R EsPONDETvR secundδ ex S. Doct. lib. a. dist. 3 I. artic. I. quaII. I. ad s. de aliis locis infra citandis, quod
369쪽
vocatione , est enim maxima, & perfectissima in specie, minor in genere,& temper minor, quo magis ascenditur ad superius; hinc in praedicamentali uni uocatione necessario natura debet esse quid commune perfecte , Sc adaequale abstrahens ab inferioribus, a quibus distinguatur formaliter, ut pr batum eth in Trach. de natura communi. Si vero est uni uocatio imperfecta , &maxime in transcendentibus , vol in
analogis perfectis , de quibus dicetur infra , tunc sufficit unitas conceptus abstracti per intellectum cum fundamento in re. Sic, ait S. Bonau. persona
ut sic abstrahiti Patre ,& Filio, de
Spiritu Saneho , lib. I. artici. 2. quast. i. item dc persona , prout dicit quid commune personis creatis , dc increatis , licet imperfectissima abstractione : sic ibid. quaest. 1. Vnde ad uni-
uocationem requiritur, ut rationes inferiorum non inuoluantur in illo conceptu communi, nec implicite, nec explicite. Et hinc sequitur tertib , quod
ad uni uocationem perfectam requiritur, ut sit unitas conceptus , dc quod importet eundem modum essendi, dc quod descendat ad univocata eodem
ordine, de aequalitate persectionis ; idque tamen inest in lpecie atoma : ad imperfectam vero univocationem sus-ficit, ut sit similitudo in forma, quatenus secundum eandem rationem imbibitur in inferioribus, licet diuersa perfectione, dc inaequaliter, dc secundum prius , dc posterius: sic ex S.Bonavent.bb. i. dist. 1 s. art. 2. quast. I. 2 2. Sclib. i. distin t. 7. vltim. & lib. 2. diis. χ s. pari. I. dub. 3. 3c lib. s. dist. 34. pari. h. b. I. dc lib. 2. dist. I 8. art. I. q. 3. Vbi aduertit, quod ad univocationem requiritnr , ut illud commune' essentialiter praedicetur de suis inferioribus. Aduertit tamen Scotus, quod differunt praedicatum Vni vocum,
praedicari univoce ; illud enim est unus
conceptus communis praescindendo,
quod praedicetur clientialiter, vel a cidentaliter , ut album de niue , dccygno : praedicari verb uni uoce addit inclusionem essentialem ipsius conceptus univoci in inserioribus. Praedi
catum Vniuocum , ait S. Bonavent.
lib. i. ditiinct. i. dub. s. ditii datur secundum nomen , dc rem. Praedicari uni uoce est includi essentialiter in uni- uocatis: sic lib. a. dist. I 8. cri. 33 I. RIT UR tertio , quid sint denominatiua , & an differant ab aequi uocis,& vniuocis. RESPONDETVR pri md ex Aristot. quod denominatiua striat, quaecumque ab aliquo solo differentia calusecundum nossen habent appellationem , idest sola cadentia nominis di R
rentia sunt, ut Grammaticus a Grammatica. ADVERTENDUM tamen ex
Meldiat. dissutat. a. num. 87. Arriaga,
de aliis , quod in qualibet denominatione tria necessarid concurrunt. Primum est denominatum, nempe subiectum : secundum est denominatiuum, quod est concretum : tertium est denominans , quod est abstractum. Primum est ut leo : secundum est ut fretis et tertium est ut fortitudo. Quare sequitur, quod terminus denominatiuus est ille, qui formam significat per modum alteri adlaeentis, insormantis, dc denominantis , seu qualificantis ; & consequenter sol uni talia sunt concreta accidentalia, non vel δ substantialia, nisi quae significantur nomine adiectivo, ut Aureum , Ligneum 1, ob idque praedicatio denominas tua propria importat praedicationem accidentalem , vel per modum accidentalem. Vnde ly ab ali
quo, positum in definitione, stat prq
370쪽
forma differente a subiecto denominato. Sic homo non est denomina. tiuus ab humanitate, nec animal ab animalitate , sed bene humanum , &animal.
ADvERTENDUM secundδ, & sequitur ex dictis , quod illa cadentia nominis non debet intelligi pure Grammaticaliter , alias mulier musica non esset denominata a musica ; sed debet intelligi logice , nempe per modum concreti ,-abstracti, ita quod eadentia sit in concreto in ordine ad suppositum alterius naturae , quodque spectat ad omnia concreta, siue pure accidentalia , ut homo albus ab albedine ; siue
habeant modum accidentalem tantum, Iieet sint substantiae , ut corona aurea. Si e S. Bonavent. distinct. 6. an. I.
331. His C distinguunt DD. tria
genera denominatiuorum , scilicet vel voce tantum , suntque illa, quae conueniunt in principio vocum , dc differunt in fine', sed non conueniunt in significatione, ut studiosus a studio; nam studium importat exercitium , studiosus vero hominem studio deditum. S cundo vel significatione tantum , non voce, ut studiosus a virtute. Tertio vel significatione , & voce , ut album , &albedo. Ex quibus patet, quod illi termini coincidunt: Denomi riuum,Concretum, Accidentale, ct Adiectiuum, lichi diuersimode ; nam, verbi gratia, album dieitur denominatiuum , quat nus importat formam, secundum quam subiectum denominatur album : dicitur concretum , in quantum significat se mam concernendo subiectum : dicitur adiectivum , quia significat albedinem per modum adiacentis subiecto. Itidem denominans abstractum , MLibstantivum accidentale sunt idem ,
sed diuelsimode , nam albedo est do,
nominans, quatenus est ratio denominandi album : dicitur absti actum , qu tenus abstrahitur ab albo : dicitur substantivum accidentale , quatenus significat formam ad modum per se stantis, dc nulli inhaerentem. Ex si quaeras, an de nominatiua principalius fgnificent formam , an suta, iectum Nos iam alias soluimus hoc dubium ex Seraph. Doct. nempe principalius significare formam , & minus principaliter subicctum : est enim nomen impositum a forma, non formae, sed lupposito, ut recte docet S.
Bonavent. m. I. distinct. 4. quaest. I.
S: per hoc differt a connotativis, quia ista ex modo significandi principalis significati dant aliud intelligere. AN vero denominatiua differant ab univocis , & aequi uocis , quod est aliud dubium politum in titulo quaestionis
REsPONDETVR,quod delaomin tiua , licet sint uni voca praedicata , quae praedicantur secundum unitatem n
minis . & rationis de subiectis, ve album de niue , & cygno ; tamen quia ratio praedicati non est de ratione suta tecti, hinc non possunt praedicari uni:- uoce, & essentialiter, sed accidentalia. ter tantum. Vnde cum praedicentur a
cidentaliter de subiectis , per consequens sunt media inter Vniuocum , de aequivocum, nec cum ipsis coincidunt; ex modo enim praedicandi accidental, debet desumi eorum ratio.