장음표시 사용
471쪽
ut potentia ad actum; sic S. Bon Ir. in INTA Diniso : Relatio alla
lib. i. dist. 9 distincit. 26. . qui parantiae : alia disqui parantiae tari. i. i. ad sex μω, silii uc loc. Prima est , in qua est consimilis dino eiι. in rixtu ad literam B. de quarum minatio in utroque correlatilio : ut Padi fieretitia agetur in sequentibus- ries est similis alteri Parieti simili , seu Tarur 1 A Diuisio : Relatio realis cunda est, ubi est diuersa denomi mitio, alia est secundum esse , idest mutua ex ut Pater,ct Filius. Dominus, & seivus:
parte utriusque extremi, alia secun- S. Bonauunt. lib. 8. 8.14 duin dici tantum, idest sollina realis est 3. in corp. dc lib. . dist. 27 .art. i. ex parte Vnuis extremi, ex parte alte- a. in d. oe ad de lib. t.
tius extremi est rationis,Vt Hatericien dbto,ch. I9. pari. I. ara. I.
tiam , & scibile est vera relatio Iccun- fund. i. dum rem , ted Catione talis relationis Sex TA Divisio: Relatio alia actua- scibile refertur secundum modum in- lis, alia aptitudimiis, seu potentialis, telligendi tantlim ad scietitiam;lic csca- & in habitu tantum; Prima est, quae ha-
tura ad creatorem Iib. I. 3Ο. urt. l. bet Uxssema actu : Secunda est , quae quaest. 3. Vnde apud D. Bonau. alia Lit habet unum, vel ambo extrema in po- relatio s.cunsum cise,alia sucund im di- tuu ia, ut inter Rotam in hyeme , Mei,alia secuitilii in modum:Prima est rea- alium florem similem existentes tantum lis importans vrrum respectum VCI CX in potentia : lib. i. dastin I. IS. art. I. parte utriviqile extremi, ut dictum cst, 1. ad 3. O ad de vel si est ex palle unius extremi tan- tib. I. din. C. quae p. I. ad I. Hic ta-tum,ex parte alterius pollea est tantum men aduertendum cst, quod clim essem pdr opus intellectus; secundum modum tia renationis sit ipsemet actualis habi-verd importat quid commune ad re- tudo, non vero potentia , de facultas lationem rationis ex parte utriusque referendi unum ad aliud , non dicitur extremi, dc ad relationem rationis ex aliqua relatio aptitudinalis, quia actu
parte unius extremi tantum. Videlιλ I. Non exerceat tuum munus referendi
dist. 3 . ara. i. qua l. a. ad 6. & lib. I. fundamentum , de non denominet ip- dist. art. I, quaest. 2. ad dc lib. I. sum relativum actu , sed quia terminus . dist. 3. art. I. 3. ad 4. & tib. 3. actu non existit, sed tant tara potendist. 1. art. 3. q/-st. a. ad s. dc tib. a. tia,Ob id illa relatio dicitur aptitudin dist. 3 s. dub. 4. totaque varietas in iis, ut verbi gratia mobilitas actu de- Textu Seraphico explicatur in se- nominat corpus mobile ad motum,licetquenti quaestione a1 Tertium Nin actu non moueatur ; sic Suar - O. tabile. Icct. s. nu/n. 9.QI ART A Diuisio : Relatio alia est SEPTIMA Diniso ; Relatio item
mutua, estque idem ac secundum esse alia est . quaeriindatur super unitatem; ex parte utriusqne extremi ι alia non alia super Q ginem, seu ruentiam mutua , estque secundum esss ex parte productitiam . alia si per depensemiam unius extremi, de ex alia secundum dici essentialem : Prima cst triplex , vel tantum ; de quibus S. Doct. lib. I. enim est super unitatem iubest intialem, dist. I9. pari. i. art. I. quast. 3. O . s. sc oritur relatio identitatis , vel disti S lib. i. di vct. a 6. art. i. quast. 4. ctionis Vel est super unitatem , Mon . I. communitatem quantitatis 1, sic orit o aequalitas,
472쪽
aequalitas, & inaequalitas ;Vel est super unitatem qualitatis ; sic oritur similitudo, & dissimilitudo, quae autem sundatur super originem, est relatio producentis ad productum , ut Patris ad Filium, causae ad emistus ; sc S.
Docti. lib. I. ALE. 19. Part. i. dub. I. O qi I t. r. & lib. r. diiunct. 3 o. art. I. quaR. Dct dict. 3I. art. I. 2. De Tertia , quae fundatur super dependentiam essentialem,dictum est supra. OcTAvA Divisio:Seotistae assignata taliam diuisionem, scilicet in relationem intrinsecus aduenientem,& extrinsecus aduenientem; Prima est, quae positis extremis necessario resultat, nec potest impediri per ullam potentiam, ut posito Patre generante, dc Filio genito statim resultat paternitatis relatio , & filiationis : secunda est, quae postis extremis non statim resultat, ut verbi gratia posito igne, & ligno non statim Iesultat relatio comburentis ad combustibile, nam aliquid aliud requiritur, Vt, verbi gratia , approximatio , &opplicatio ignis ad lignum , & etiam data hac applicatione potest impediri a Deo, ut euenit in tribus pueris in fornace Babylonica ; Primam intrinsecus aduenientem docent scolistae constituere hoc Praedicamentum : secundam vagare per alia sex praedicamenta vitima, quae volunt consistere in pura relatione extrinsecus adueniente, quod tamen negat Seraph. Doct. ut dicetur suo loco. An vero aliquando admittatur a S. Doct. in aliquo casu, est valde dubium, & videtur astirmativa pars verior, ut videre est lib. 3. disin l. r.
ADVERTE tamen supra dictas diuisiones non es le ita adaequatas , quod quaelibet colastituant diuersas species; ζ R.P.BArt. δε Castr etro Philog. P. I. Nam, ut plurimum, Una continetur,& conuertitur cum altera, sol iamque gaudet diuersa denominatione , vel diis uersa formalitate ; sc relatio mutua est aliquando aequiparantiae et aliquando
dis qui parantiae,&e. & sic de aliis, &α quod in sequentibus patebit.
uanam relationes pertineant ad
hoc Praedicamentum. 11. N superiori coaestione multi-Iplicem diuisionem relationis tradidimus, sed quia praecipuae sunt relationes secundum esse, di secundum diei, & transcendentalis. Hinc quaestio reducitur ab Authoribus ad istas, scilicet an omnes prtineant ad hoc Praedicamentum, de hae occasione fit disiaeussio super differentias ipsarum. ΡR1MA Opinio est aliquorum
confundentium relationem secundum diei eum relatione rationis; sic Auic. Henric. apud Complut. h Ic-2. Quod tamen ex mente Seraph. Doch. D. Thom. Scol. & aliorum, di secundum veritatem est falsissimum : qui tamen postea discrepant in assignanda differentia inter ipsas r Nam Thomistae communiter apud Complut. cit. m. I7. & Mast. disp. 8. num. 7. confundunt transcendentalem cum relati
ne secundum dici ex hoc , quod rei tiones secundum dici non sunt verae relationes, quia significant res absolviatas, quas consequuntur quaedam habitudines transcendentales in ordine ad aliquid extrinsecum, ut scientia, quae de principali imposita est ad significati . dam qualitatem, & ex consequenti
473쪽
patuiti distant Scotistae apud Meldul.
cit. -m. 8. nempe in explicanda ratione relationis secundum dici, sol diraque discrepant in hoc, quod volunt postea relationem secundum dici disterre atratiscendentali. S. Doc T. lib. I. dict. 3 o. quaest. 3. in corp. 9 ad 4. discrepat ab omnibus sustinens relationem secundum diei non sollim differre essentialiter a tran-stendentali, sed & esse veram , & intrinsecam relationem , solii inque differre a relatione secundum est e in hoc, quos non est mutua, scilicet realis ex parte utriusque termini : Nam ex parte
unius extremi ponit veram relationem, ex parte vero alterius extremi non ponit correlationem veram, sed dant i in secundum modum intelligendi: idem confirmat art. i. q. a. ad 6. σlib. I. dist. 9. art. I. quast. 2. ad
MLion. difficultas est in assignatione disterentiae inter relationes pr. c- dicamentales , SI transcendet itales; &an genus generalissimum sit quid com mune ad utrasque : In qua, quot capita, tot sententiae, ut videre est apud ,1eld.ds 8. nmn. a. oe seq. Tiso MisTAE colligunt hanc differentiam ex parte terminI, quatenus praedicamentalis respicit te minum sub rati ne termini puri, nullum omninb munus exercendo circa illum, sed transcenden talis exercet ultra elle termini aliquam effieientiam in illo, v. g. vel amando, vel intelligendo, vel vitiendo, vel recipiendo , vel a stuando : Unde appellatur non sollim terminus, sed & obiectum, subiectum, principium, vel aliquo alio nomine iuxta diuersitatem munerum. Sic Ioan. a S. Thom. Eic, de Complut. aliique. SCOTIsT,E verb assignant hane differentiam inter utramque , quod transcende lualis vagatur per omnia genera: Praedicamentalis ver b est tan
conre. Io. p. I. Arriaga , aliique plures assignant hanc differentiam , quod prae dicamentalis est accidens realiter distinctum a fundamento. Transcendentalis ver b est de es lentia fundamenti, quod assertum licet rejiciatur a Meldui.
m. 4. coincidit tamen in re cum eo
modo , quem & ipse ponit pro sua sententia num. c. solumque disteri ab illosuera albato , quod ipsi dicunt talem respectum esse de et entia : Meldul. vcro vult esse non essint iam fundamenti , sed ipsi realiter identiscatum,
quae differentia est de nomine tantum , & haec est germana sententia Seraph. Doct. Vt mox patebit. Pio solutior C. 433. PR I MO Notandum ex Scoto lib. i. dist. 3 i. cr quodlib. q. s. quod ad relationem praedicamentalem reale in hae e sunt necelsaria: Priiud, quod extrema sint realia, & haec positiva: nam si sunt rationis, vel saltem alterum ipsorum , erit distinctio rationis, ut inter Deum, dc creaturam ; de si alterum est priuatiuum, ut inter tenebras, & lucem , erit distinctio secunddin modum, A secundum quid, ut ait S. Bona u. Secundo , quod sint realiter distincta, idem enim ad se ipsum non potest refer ri ; hac enim ratione ait S. Doch. lib. I. dist. 9. art. I. quast. 1. in corp. Probatur, personas Diuinas esse re. iliter distinctas: Tertib , quod relatio oriatur ex natura extremorum , & non per intellectus solam comparationem, quas conditiones supponit, & sparsim tradit
S. Doch. tum loc. cit. tum lib. i. dist. 3 i. pari. I. art. I. quaest. r. ct quast. 2. ad i. O dist. 18. diib. 3. Gr dist. 26. art. I. q. .
Et si aliquando contingat, ut aliqua ex Diqitigod by GOra le
474쪽
his conditionibus deficiat, verbi gratia, quod extrema non sint actu , sed tantu in unum , tunc dicitur relatio secundum quid , vel secundum modum, idest cum aliqua modificatione. Sic S. Doch. lib. I. dist. 3 o. art. i. quaest. 3. 2Iib. I. dist. 28. art. I. 2. ord 3. ad 3. S lib. I. din. AO. art. I.q jL I. ad i. Sic etiam creatura dicit respectum ad non esse praecedens lib. r.
8. 2 lib. 1. distincit. I. pari. I. art. 3. quast. I. 14. SεC UNDδ Notandum, quod licet istae conditiones non reperiantur in transcendentali, haec tamen continet etiam aliqualiter ipsas, nam S: ipsa est xealis, est S: inter extrema formati ter ex natura rei distin ista; ipsa enim respicit praecise loquendo terminum sub ratione termini. Vnde disserentia assigna ta a Thomist. inter ipsam, & praedicamentalem relationem non est propria, dicunt enim , quod transcendentalis aliud causit in termino praeter esse termini , quae ratio est ipsi relationi extranea, nam sic non consideratur relatio transcendentalis, prout est talis , sed prout identificatur cum suo fundamento. Hincque etiam S. Doct. lib. i. diu. 3 I. pari. I. art. i. quia1. a. docet, quod similitudo formaliter est relatio, causa, liter est qualitas , de aequalitas 'causaliter est quantitas tamen hoc diuersum munus non tollit has relationes a praedicamento, ergo ratio ab ipsis allata non est vere distinistiua relationis transcendentalis a praedicamentali, sed extranea. Nec etiam discrimen a Scotist. assignatum est proprium: dicunt enim, ex eo quia Vagatur per multa genera, dici transcendentalem , qiuae ratio non est adaequata ; nam dantur relationes
transcendentales, quae spectant ad ves
cum Praedi ea mentum , ut est dependentia substantiae , quae reductive est in eodem praedicamento, S proprietates in codem praedicamento cum suo subiecto. ss. TERTib Notandum, quod Seraph. Doct. lib. I. dist. 3 o. dub. 4.ct art. i. quast. 3. loquendo de relationibus eas ad tria capita reducit, scia. licet vel quae sundatur super proprietatem accidentalem, ut est smilitudo, & aequalitas, vel super dependentiam essentialeni , vel super originem, Mpotentiam achivam , ibique non facit mentionem de altero membro alla o ab Arist. scilicet de relatione, quae sundatur super mensuram,& menturabile. Vnde S. Doch. videtur in sum ciens, sed tamen & hoc membrum ultimum sup
Ne autem fiat aequivocatior in Text. Seraph. aduertendum est, quod aliquando relationem rationis appellat secundum dici, ut lib. I. HR. 3 6. art. I. qii . a. quam, Ut plurimum,
appellat secundum modum, scilicet intelligendi , aliquando secundum diei
appellat relationem non mutuam , ut
ibidem patet , sicque apud Seraphi- cuni est quid aequivocum relatio secundum dici. Attamen illa, quae fundatur super mensuram, & non est mutua, a Seraph. Doct. dicitur relatio secundum esse; sic lib. i. dist. 3 o. ad 4. Aduertendum est etiam , quod S. Doct. recte distinguit relationem, quae fundatur super dependentiam essentialem ab illa, quae nandatur super origi-
nem in Diuinis,& causalitatem in creatis ; nam omissa relatione Diuina . de qua alibi infra, cnisalitas in creatis, licet importet aliquam dependentiam effectus a causa creata cfficiente, tamen clim ista dependentia sit ipsi accidentalis, Vere enim potest talis effectus
475쪽
a Deo absque concursu causae secundae identitatem,ergo distinguuntur plus. poni in elle : hinc talis dependentia est valdε differens ab illa,quam ellientialiter includit creatura in ordine ad primam causana ; vel totum a suis partibus, vel materia a forma,& c conuersb, vel accidens a suo subiecto; Illa enim est accidentalis, ista est cilientialis licet ex consequenti. Vnde rectE ad tria eapita reduci debet ex mente S. Doct. reis latio praedicamentalis, scilicet ad illam, qtiae fundatur super proprietatem accidentalem , ad illam, quae fundatur se per potentiam productivam, de ad illam, quae fundatur super mensuram,& mensurabile, dc deinde transcendentalis est, quae fundatur super dependentiam es sentialem, de identificatur cum suo fundamento, ut mox patebit: His positis sit s6. PRIMA CONCLUSIO e Nulla substantia creata formaliter sumpta , siue conliderata absolute, sinem ordine ad Deum, est pura, dc sola relatio , sed aliquid distinistum a rela
tione. Est S. Bonavent. loc. it. dc lib. 2. dist. I. pari. i. quaest. vlt. ubi docet,
quod per hoc differunt creatio activa in Deo, de creatio passiua in creatura, quod illa differt a Deo ratione, dc apprehensione nostra tantum ; ista verbdiffert disterentia habitudinis, scilicet quia substantia est quid absolutum, creatio est quid respectivum ; Tum quia ex Arist. prius est substantia, quam relatio ; Tum ex D. Boetio, dc Aug.
apud S. Bonau. lib. I. dist. 26. art. I.
3. ad 4. quod, quidquid ad aliud
te fertur, est aliquid praeter ipsam relationem;Tum quia idem formaliter non potest et se quo, 8e quod,sed substantia est,quae refertur; relatio est id, quo resertur : Tum quia de lapide praedicantur. suae rationes Hrmales, scilicet substantia in quid : De relatione non praedica-
substantia in quid, sed sollim per
quam per intellectu in. OBI IC IEs ex S. Doct. quod est essentiale alicui, ab eo non distinguit misi per intellectum, sed dependentia est essentialis creaturae , &c. ergo. REsPONDETVRex S. Bonavent. lib. i. dist. 3. pari. 2. arx. I. p . 3.
ad i .quod est essentiale in primo modo, concedo , quod est in secundo modo, scilicet ex consequenti, nego, sic dependentia est quid consequens, &c.
17. SECUNDA CONCLvs Io :Relationes transcedentales per hoc distiguuntur a praedicamentalibus, quod illae identificantur cum fundamento , istae distinguuntur realiter. PROBAT VR prima pars ex S. Doct. Omnis relatio, sine qua fundamentum ab intrinseco implicat esse , non distinguitur a fundamento realiter: sed trulla res etiam per absolutam Dei potentiam esse potest sine ordine , quem dicit transcendentaliter ad aliam, ut cre tura sine dependentia ad Deum; accidens sine dependentia aptitudinali ad substantiam : materia sine ordine ad formam, sic de aliis : ergo. Minor patet, quia relationes praedicamentales accidunt rebus, transcendentales minimE , sed cum ipsa re incipiunt, &desinunt , de cum ipsa imbibuntur;
conueniunt enim rei , priusquam ad praedicamenta specialia descendat idest ratione suae entitatis essentialis', &entitatiuae. Probatur Maior a Scoto, quia intrinseca impossibilitas separationis duorum prouenit; vel quia fiant simul natura, ut duo' correlativa, vel vel quia unuin est prius altero, a quo ementialiter dependet posterius, vel quia sunt idem realiter , vel posterius est de essentia prioris, ut sunt proprietates rerum ex Seraph. Doct. lib. I. distinct. 3. pari. 2. Grt. I. quast. 3. ad
476쪽
ad i. sed creatura,verbi gratia, licet sit
prior , dependet tamen a posteriori in esse tanquam a sua causa ; V nde dependentia est quid essentiale creaturae,
ob idque ab ea inseparabilis intrinsece, tum de ratione identitatis realis. PROBAT v R. secunda pars. Quia relatio praedicamentalis est accidens realiter distinctum. Probatur, quia potest esse fundamentum sine tali relatione , ut per se patet in qualibet relatione siue sundata in qualitate, siue inquantitate, siue in causalitate : gerulo enim Filio , mortuo Patre cestat filiatio , dc destructo viro albo cessat similitudo ; siue fundata in mensura; ablato enim obiecto adhuc rem nee potentia, quod infra magis p tebi L. Oarior Es primb. Quia sequeretur totum Mundum esse plenum relationibus , quod absurdum esse docet Arist. 4. I t. omnia enim dependenta Deo.
REsPONDETVR, quod esset a surdum collocare omnia in praedic mento Relationis , non autem ponere in omnibus relationem transcendentalem identificatam cum m.
Οsiici Es secundb: Relationibus transcendentalibus competit de itio tradita ab Arist. de definitione praedicamentali, ergo non distinguuntur. Confirmatur, quia sunt relationes secundum esse;ergo eorum esse est totum ad aliud. 18. R Espo NDETVR negando Ant. Nam per illam desinitionem definiuntur tantum accidentales, & lieEt transcendentales sint tales secundum else , tamen quia identificantur cumcebus, hinc de in eodem praedicamento
ab alio inseri distinctionem realem
inter ipsa; ergo & inter ipsam, de suum
fundamentum. REsro NDET S. Bona rent. Iι b. i. dist. 3 o. au. I. dis dii tortia essetatialis , quae dicit caulatitalciar. concedo , quae dicit tantum rela
tionem sine causalitate, ut 'passiores iapectu subiecti, a quo dc pendet; sic negatur antecedens: Non enim est phytice causata a fundamento, sed tantum Metaphysice. εREspo NDETVR secundo negando consequentiam, parilaum, ut per se patet, creatura civin diis it a Deo realiter, non vero a sua dependentia. Osiicies Tertio : Dantur multa
inseparabilia ab inuicem , quae distinguuntur realiter, ut patet inter extrema relatiua realia praedicamentalia aergo inseparabilitas non est signum
adaequatum relationis transcendentalis. 439. REsPONDETVR concedendo
antecedens, & distingitudo consequens, si inseparabilitas prouenit ab intrinseco. idest ex identificatione reali, nego, si aliunde prouenit, dc ab extrinseco, concedo: de haec est inseparabilitas extremorum relationis praedicamentalis. quae , ut ait Meldul. ex Scot. di f. S. num. 48. non prouenit ex intrinseca
natura ipsorum singillatim, sed a simultate durationis, cui ambo coexistulit, quae utique illis est accident iis , quia unum potest dc strui alio remanente , inseparabilitas verδ trans.cendentalis est ab intrinseco.Vel dicendum cum S. Doct. quod per hoc differt accidens relatiuum ab absoluto, quod absolutum dicit intrinsece rati nem in aptitudinaliter : Vnde potest esse actu, Sc actu non ii iesse in iubis cto:at relatiuum dicit In cuin Ad idest: ex sua ratione formali est huius subiscti ad aliud : Vnde non pote st esse actu, de actu non inesse, cum intrin-
477쪽
sece ordinet hoc, in quo est ad aliud.
OB IIC I E s quarto : si dependentia est intrinseca creaturae, de facit relationem transcendentalem , ergo relatio producentis , S producti non erit praedicamentalis , ut paternitas , essenti
lite enim effectus dependet a sua
causa. RESPONDETVR negando cons
quentiam : Dependentia enim , quam habet creatura a creatore, est essentialis, ita quod non possit creatura imtelligi fine ipso : at in creaturis non est tanta , quin effectus causam in secundarum non possit esse sine talibus causis : Potest enim Deus se solo , quod potest cum creatura floquendo de cau- iis extrinsecis ) sicque cum sit accidentalis , est praedicamentalis si vero est dependentia a caulis intrinsecis, ut est in toto ad partes , tunc est essentialis, licet secundario. Unde creatura licet de te , de in priori signo nec sit dependens, nec indepeiadens formaliter ; est tamen dependens fundamentaliter, quia
ipsi debetur formalis dependentia, sicut homo de te nec est ri si bilis , nec non risibilis nisi sundamentaliter.
sta ex absoluto , de relatione, sicque erit ens per accidens. REsPONDETUR esse compositam non compositione physica, sed integrali Metaphysica, quatenus eius conceptus absollitus exigit a posteriori conceptum respectivum, ut ipsam inte
Relatio constituit genus generalissimum , prout est quid commune viai-uocum ad relationem fundatam super Proprietatem, accidentalem , dc super originem , seu potentiam achivam , desii per mensuram , ob idque prout continet in se relatiotiem secundum esse
accidentale , & secundum dici. .Est S.
Bonavent. cit. in princip. quot. dc in s. notab. pluriumque aliorum. PROBAT vix : Quia Vniu Occ Cinnes conueniunt in relatione accidentali vcra : ergo. Psobatur antecedens , quia
tam illa, quae fundatur super unitatori qualitatis , dc quantitatis , quam quae fundatur super potentiam productivam , 5c super menturam , important accidcias superadditum extremis. Tum etiam quia est vini in per se constans ex ratione in tanquam ex materiali, de ex ratione ad tanquam formali, ut probabitur in sequentibus. OBIIC I Es : In omnibus accidentibus reperitur relatio ad subiectum, sed non datur relatio , quae non praesupPo- nat accidentia scilicet vel qualuatem. vel quantitatem, vel actionem, vel patasionem , & sc de caeteris ; ergo in om- . nibus includitur : eigo non constituit praedicamentum speciale. R Espo NDE TvR ex Seraph. Doct. lib. r. dist. 26. quod relatio habet quid commune cum caeteris accidentibus nempe rationem in , estque
respectus inchisus essentialiter , &transcendentalis in illis ; habet de aliquid speciale , per quod disteri ab aliis, de sonstituit peculiare genus nempe
respectum ad terminiam sub ratione termini iste competit tantum aliquibus accidentibus tanquam fundamentis eius , in quibus includitur non essentiali inclusione ; sed 'accidentali, nempe quatenus est accidens ipsis superadditum.' OB i I c I E s secuddo : Potentia, de habitus includunt respectum essenti lem ; ergo non pertinent ad hoc Praedicamentum. Probatur' antecedens a Ruuio: hic respectus, que nrdicunt ad obiecta , complet eorum ensentiam. Tum quia talis respectus n. Potest
478쪽
potest ad plura se extendere, quam faciat habitus ,& potentia ; ergo loliunspectabit ad proprium Praealcat aenitim vel substantiae, vel qualitatis.
dens : Ad probationem respondetur negando antecedens, de confirmationem; Nam eadem res,cum habeat pliares se
malitates , potest etiam qiialificati di-tierstinode per eas a sic erit potentia considerata secundum se , & qualitas erit quid absolutum, prout vero se cundarib dicit ordinem ad terminum , spectabit ad hoc praedicamentum ex alias traditis in quaestione antepraedicamentali.
QV AE N A M res reponantur in praedicamentis , & in quaestione de qualitate ex Seraph. Doct. lib. a. dininb. 3.
quae relatio tamen est quid superadditum accidentale ipsis, quae omnia magis explicabuntur in sequenti quae-itione.
An Reiatio Praedicamentalis sit accidens reale superadditum ex tremis , ct ab eis realiter distinctum.
46 I. E L E E R I s valde est haec quaestio ob varietatem , Scsoliditatem rationum , & sententiarum hinc inde pugnantium , & ad duo capita reducitur. Primum est , quia N
minales tenent relationes praedicamentales esse tantum denominationes extrinsecas desumptas ex collectione, &combi iratione rerum, ob idque non ellenisi concomitantiam , & coexistentiam tremorum, verbi gratia , similitudo est combinatio duorum alborum , dissimilitudo combinatio albi , ct nagri, sicque negant cile aliquod accidens iu eradditum cxtccmis. Sic Ccham, Galiel in lib. i. disputat. 28. 29. bo. Hurtad. di P. I 6. in Merophys.sedi. 2.
Auers.& alii. Secundum caput est Reaialium excludentium ab hac accidentali relatione rellationes terti j gcneris scilicet fundatas luper mensulam, & meimsurabile , solumque praedicat ventales in hoc praedicamento rccognCscentium
illas relationes, quae appellantur primi generis , scilicet secundum este , ob idque & excludunt transcendentales,& relationes secundum dici, silc fere omnes apud Ruia. hic cri st. s. qui postea variant in assignatione talium
formatum accidentalium , Ut mox P tebit. S. Docr. in hoc praedicamento includit , ut dictum est lupra , relationes sundatas super quantit. atem , &qualitatem, & etiam super mensuram,& mensurabile tanqtiam accidentia superaddita extremis , excluditque tantum transcendentales, seu quae fundaniatur super dependentiam essentialem. Pro cuius solutione. 61. PRIMb Notandum , quod haec quaestio inuoluit duas praecipuas dissicultates: Prima, an relatio sit accidens t Secunda , an distinguatur realiter a fundamento, pollet enim aliquid essentialiter elle inuolutum infundamento ut eius proprietas , sciaque non distingueretur realiter ab ipso. HINC ortum est discrimen inter
DD.nam Nominales negant relatione inesse aliquid praeter extrema. Alij ut
Bacc. Henric. Suar. disp. 7. sui. a. diciant relationem esse aliquo modo quid distinctum a fundamento non quidem
479쪽
realiter, seis ratione ratiotinata tantum; Vnde relatio adaequale sumpta est idem
realiter cum fundamento exigens tamen terminum non ut partem forma-
Iem relationis, sed ut quid connot tum in obliquo : Quare relatio est forma absoluta non absolute sumpta, sed ut respiciens per connotationem aliud. 63. SECUN Db Notandum : ex Meldiit. aliisque, quod relativa valde disserunt a coimotativis, licet videantur habere aliquam assinitatem : Nam relativum primo , & per se , & direct de respicit aliud, ut Pater Filium, connotativum vero respicit aliud secundarib indirecte , bc minus principaliter , Ut coena primario importat comellionem : secundarib tempus. SECvNDO Relativum respicit aliud ut terminum pure , de praecise praescindendo a quacunque alia ratione :Connotativum vero respicit aliud per modum annexi , & accelsorij praescindendo a ratione termini, se album re Dpicit subiectum, quod secundarid con- cernit non ve terminum , sed ut subie
TERTib Relatio pertinet ad res ipsas , connotatio vero proprie ad modum significandi non ad rem ipsam , de repetatur in nominibus, quae ex eorum impositione unum fgnificant, &ex modo signi ficandi principalis significati dant aliud intelligere secundarib :Vnde connotativum cum non includat conceptum rei connotatae proprie , distinguit terminos connotati uos ab abia
solutis : reIatiuum ver b distinguit res telativas ab absolutis: Ex quibus patet,qurim inconsulto Huri. Ariag. dc alij quidam conentur ablegare a mundo connotativa ex hoc , quod significentaeqnὸ primo , dc per se plura Sic caena
immediate significat commestionem, dc tempus serotinum,id tamen est salsum; Ratio est , quia connotativa nomin non pollunt simul significare plura diuers generis, ob idque cum importent intrinsece talia nomina, quod vian in id erit principale significatum, lic t poste, extrinsece , & secundario aliud.
Patet etiam,quam male in omnibus immisceantur connotationes , ut facit Suarea Ast. serit. a. qui cum
aliquibus aliis apud Meldul. di I. 8.num. I S. ct 34. sustinet relationemideiuificari cum fundamento, exigere tamen terminum, non ut partem formalem relationis, sed ut quid conia talum in obliquo: Vnde infert posse aduenire nonam relationem fundameniato absque ulla mutatione , sed tantum noua connotatio, ob idque Be noua denominatio intrinseca,ut post producti nem huius albi, quia habet in se totamentitatem similitudinis,prout est forma absoluta adueniente nouo albo, tunc prius album eon notabit hoc aliud album, & se prius album absque sui mutatione denominabitur simile per id, quod in se prius habebat absolute s cundum suam entitatem, id tamen est falsum ; impossibile est enim, ut fiat
transitus realis, & physicus a contradictorio in contraditiorium absque re ii mutatione, dc receptione nouae entitatis, si enim nona connotatio aduenit; ergo Sc aliquid de nouo. Ex licet Seraph. Doch. aliquando dixerit posse aduenire rei relationem absque mutatione : intelligi debet demutatione entitativa, non accidentali, vel ex parte unius extremi tantum.vide
sed idem num. 7 3. quibus positis. 374. PRIMA CONCLUSIO : Relatio praedicamentalis non est sola duorum extremorum combinatio, Vel
480쪽
vel eoncomitantia, ut volunt Nominales.
tionem tollitur vitum ex praedicamentis realibus positis a tota Philosophia Peripatetica, sed hoc est maximum absurdum , cum relatio dicat modum essendi rei totaliter a caeteris entibus,& praecipue absolutis diuersum , ergo male ponitur assertio Nominalium.
REsPONDENT negando Min. nec ullum absurdum id existimant, quia a ferre a mundo Vnum praedicamentum non est tollere unum ex iseptem Sacramentis Ecclesiae, vel unum praeceptum
CONTRA, ut bene notat Mast. lis: num. i p. & Ferchius in D. Bonau. infra cit. Ac t. non tolliatur unum Sacramentum de Ecclesia, sane non eotest negari, quin vel tollatur, vel latitem labefactetur Mysterium Sancti Trinitatis, quod est maximum
Sacramentum fidei nostrae : Vnde Morandus, cum videat omnes rationes noturales probantes dari relationes reales
posse a Nomina' lni , addit tamen , uod sine temeritate maxima non rosulant negari ex rationibus Theolo meis probanti bus vere relationes reales inesse in Diuinis: Et licet negent paritatem de relationibus Diuinis, & creatis , cum illae constituant, istae consequantur, ob idque nee inferri ex hoe . nisi quod dentur relationes transcendent les, quales sunt Diuinae ; tamen. CONTRA insurgit S. Doct. lib. I.
dist. I. pari. I. art. I. 2. Dantur
relationes in Diuinis, non sollim quae sunt distinctiuae per narum , sed de quae sunt relativae distinctarum, ob idque,Vt intelligantur posteriores, exer cite reserunt unam personam ad aliam,
se similitudo aequalitas in Diuinis , sc& spiratio supponit Patrem, & Filium. RP.PH. M Osrovetro Philos P.I.
Confirmatur: Dantur relationes in Diauinis reales, quia fundantur in pioductione activa, dc passiua, ergo in creaturis , quando realis productio fit, dabitur realis relatio : Quare optime notat Ferchius tom. i. de Angelis q. 22. num. a. quod Ocham , qui fuit unus ex praecipuis negantibus relationesai les in creatis, hanc opinionem suscitasse cum trepidatione labefactandi fidem nostram ex sui consessiotae lib. i. GR. 3 o. quot. i. quod non potest notari nisi de magna temeritate;nam stante hac sua trepidatione tenebatur soluere argumenta ab ipso prsposita contra relationes reales, de praecipit Concit. Later. ff. 8. sub Leone X. omnibus Philolophis, multo magis Theologis. Tum etiam quia ex hoc videtur Ocham plus laborasse contra fidem, quam pronde ; nec enim argumenta ulla possunt naturali astutia feri contra fidem , de veritatem, quae naturali etiam prudentia per artem logicam Theologiae applicatam solui non possint. 63. Quo D vero labefactetur fiades nostra ex tali aisertione negativa. vlterius confirmatur ex Musterio Incarnationis Dominicae contra Nomiis
nates , dc Suareet : si enim praeter humanitatem nihil aliud sit unio hy statio nis relatio rationis, vel denominatio connotativa, inquitur, quod omnis humanitas est ita realiter unita hypostatice Verbo quoad omnem rea
litatem, ficut humanitas, quae est in Christo. Probatur sequela, quia haec relatio rationis poteri; ad plaeitum imponi cuilibet humanitati , idque est, quod asserebat Nestorius, nempὶ praeter humanitatem nihil cognouit, per quod unita esset humanitas per natiter verbo; de hine orta est disputatio inter Catholicos, An praeter huma-ilitatem , dc Verbum esset aliquid vera