장음표시 사용
511쪽
Vnde desumenda sit unitas Rebo
tionis tu perisca, tum numerica ,scilicet num a termino , num a findamento ii seu M ad mutatiplicationem terminorum multι- plicantur Relattones.so 9. E duplici unitate potest fie-I quaestio, nempe de specisca, & de numerica, & quia potest traque unitas considerari dupliciter scilicet extri insece , dc iiitrinsece, certum est , quod prima tam specifica, quam itumerica prouenit a ratione intrinleca ipsius relationis, clim enim sit
raedicamentum, ob idque habeat sube varias species, & indiuidua, si eut &alia praedicamenta habent propriam differentiam specificam , & indiuidualem . sie dc relatio , ut recte docet S.
Din. lib. a. distin h. 42. art. I. I.
Part. I. an. 2. q. i. ad x ad vis. Sed
cum ratio intrinseca sit nobis valde ignota ; hine Philosophi recurrunt ad rationes extrinsecas relationis scilieet ad fundamentum , & terminum, quae sunt ipsius extrema , a quibus nobis innotescunt ipsius natura differentiae, de unitas, & disquirunt, an a termino, an a fundamento desumenda sit. Nee est quaestio de plurimis terminis , seu fundamentis specie distinctis, certum enim est constituere plures relationes specie distinctas, ve est in eodem homine dominium , quatenus habet pote statem coercendi subditos, & paternitas , quatensis habet filium. Vnde
quaestio potissima reducitur de termianis solo numero differentibus , & quia isti possunt esse adaequati , de totales,& per se sumpti susticientes ad terminandam relationem suae speciei, ut se habent plures Filij in ordine ad eundem numero Patrem, alii sunt inadaequati, de per se sumpti susticientes, sed simul
sumpti fusticientes ad terminandam relationem, ut relatio ternarii ad singulas unitates ,& plures portantes idem pondus. Qii aestio procedit de totalibus. de per se suffcientibus , non vero de inadaequatis. Circa quam .PRrMA opinio est Scoti, & omisnium Sequacium , quos sequuntur Sintee diijutat. I. seel. IT. Fonsec. s. Metaphys. cap. I s. qπυ. I. Vasqueet.
t. 4. in 3. para. qi Ih. y I. arti l. I. dub. 4. aliique plures sustinentium ad multiplicationem terminorum multiplicari relationes etiam in fundamento. SECUNDA est celebris opinio D. Thomae 3. pari. quot. 3 s. articu quolib. I. artis. 2. ct quolib. 9. arti . .
Caiet. Medin. & aliorum sequacium ibidem Ioan a S.Thom. LV. qnast. 17.art. 6. Ruu. hic quaen. 8. sustinentium unitatem relationis desumendam esse non a termino, sed a subiecto, seu sundamento , hincque negant ad multiplicationem terminorum multiplicari relationes in fundamento. TERTIA opinio in Conclusione coincidit cum secunda. licet in prin-eipiis sit aliqualiter differens, estque S. Bonavent. lib. 3. distinct7. 8. artis. 2.quast. 2. asserentis differentiam speeificam desumi non a subiecto in quo,
sed a principio a quo, idest a fundamento ; numericam ver5 non deis
sumi principaliter ab eodem principio a quo, nec a termino ad quom, sed a subiecto in quo : Hincque negat in Christo esse duas Filiationes, quia in
Christo est una persona, licet in
512쪽
dici bis natus : Pro solutione Quaestionis.1 io. P R r M b Notandnm ex eodem S. Bonatient. sib. 3. dist. 8. cit.
rod in Seraphica doctrina differunt
ubiectum in quo, principium a quo, & terminus relationis ; nam subiectum in quo est subiectum inli aerentiae,
quod ust commune omnibus accidentibus , & respectu relationis dicitur
findamentum remotaim, quorum principale est iubit intia: Principium a quo formale est verbi gratia eadem stibi tantia , quantitas, dc qualitas, prout habent in se unitatem , vcl multitudi
Et hine lib. i. dist. 31. q. r. ait, quod identitas formaliter est relatio , causaliter est substantia, scilicet ut una aequalitas formaliter est relatio, caus liter est quantitas, item similitudo sor-nialiter cli relatio, causialiter est qualitas ut una , hinc fundamentum est causa efficiens , dc simul respiciens in se relationem , vel saltem eam ossi eiens in termino in quo , terminus ver, est conditio line qua non praesi ppositus ordine naturae ad hoc , ut fundamentum causet relationem ad ter
3 II. SEC v N Do Notandum : quod cum Seraph. Doch. lib. 3. uai. a. ad 2. dicat, quod aduenientibus eidem Patri pluribus Filiis remanet eadem relatio numero, nec ipsi Patri superuenit noua paternitas, ted primae paternitati innascitur nouus rei pectus, quia Pater est plurium, quam prius erat et Oritur scIupulus magnus
in intelligentia huius Seraphici dicti,
quomodo innascatur primae patcrnitari nouiis respectus, & non potius patri : nam ii vellet dicere, quod primae relationi verbi gratia , paternitati tanquam subiecto aduenirent nouae rei tiones ad nouos filios, id ab num vande esset, quia esset idem ac dicere posse multiplicari relationes ad multiplicationem terminorum , Tum etiam quia esset idem dicere , quod prima paternitas posset et se fundament nin aliarum paternitatum , quod ex supra traditis non potest esse: Huae ad intelligentiam dicti Seraphici aduerte id, quod in ea dem responsione ad a. docet, nempε quia extrema relationis vel sunt malia , a quibus relatio essentia litet dependet, vel materialia, a quibus ac cideia taliter dependet : Prima dependentia ellientialis est secundum rationes quid ditati uas , de specificas : Secunda est secundum numericas conditiones , α extraneas: Albedo enim habet similitudi irem ad unam, duas, Vel tres albedines, vi sunt albedines, non pr
ut sunt una, vel plures, sic & habet dissimilitudinem ad unam , vel plures
nigredines, ut nigredines sunt, non ut haec , vel illae , vel plures: Hinc cum respiciat talem pluralitatem accidentaliter, potest manere eadem ellentialites variatis illis, a quibus dependet acincidentaliter; dc cum in unitate specifica relatio pendeat a fundamento , aetermino formalibus, a subiecto vero innumerica , sequi inr , quod istante uno subiecto , erit una numero relatio unius speciei ad quoscunque terminos materiales , in quibus sit eadem ratio formalis, hinc potest aduenire nouus rei pectus de fundamento, & relation. praeexistenti accidentaliter absqtie eo,
quod quid ditatiue multiplicentur rei
Qv AR a Seraph. Doct. concindit , quod ad plurificationem iandament,
formalis multiplicentur etiam relationes specie,ad multiplicationem numericam fundamenti multiplicentur etianusi latioties numero , Δρ Ob id negat, quo
513쪽
quod in uno sundamento specie, & nimmcro tanquam in uno subiecto singulari possint elle plures relationes solo numero differentes , de ratio est , quia,c verbi gratia, Paternitatis, de filiatio-
nis subiectum, in quo est iplum suppositum, fundamentum , a quo est ipsa natura per modum naturae communicabilis.Ut autem id rectius percipiatur. Si 2. TER Tio Notandum, quod .e aduenire fundamento, dc relationi prae- existenti nouum respectum, Potest imtelligi dupliciter ; Primo quidem intrinu ce,& subiectiuE ; secundb extrinsece,& obiective ; Primo modo si verbi gratia , magisterium praeexistens sit subiectum vnius noui magisteris terminati ad nouellum discipulum , ita
ut prima relatio comparata ad fundamentum sit ut quo , comparata ad nouum respectum sit ut quod, dc nouus. respectus sit ut quo asticiens illam relationem eo modo, quo diximus supra relationem polle fundari aliam relatio-
item , in quo sensu non intelligendus est S. Doch. ediri supra probatum sit
relationem possie fundati in relationibus diueiae non eiusdem rationis, sic supra in praecedenti quaest. in quaesito secundo dictum est scilicet unam relationem polle fundari super aliam diuersae rationis. Vnde secundo modo potest intelligi, scilicet ut extrinsece superueniat nouus respectus , seu noua respicientia noui termini primae relationi, verbi gratia, primo magisterio, ita quod prima relatio sit etiam ratio respicien--di nouum terminum nulla nouitatefacta intrinseee in ipsa , sed tantum extrinsece scilicet in termino,quia nouum obiectum, seu nouus terminus stuperuenit, & in ipso nouus respectus, qui accedit magisterio, de primae relationi
- extriti ce, S: obiectine, non intrin-
sece , & subiective. Ratio est in superioribus adducta , quia ubi est eadem ratio respiciendi aliud, ibi non adest
multiplicatio relationum; at paternitas est eiusdem rationis per respectum ad quemcunque Filium , ergo non est multiplicanda ad multiplicationem teris minorum, quae sunt veluti quid editi insecuin, dc tant lini conditio sine qua non in ordine ad multiplicationcm numericam , quae prouenit extrinsece a subiecto : Exemplum ; ex opposito potest esse in relatione mensurati ut sensus ad sensibile, nam sensibile obiectum
ex eo, quod dicitur visum noua visio ne , aut veteri, non mutatur in se, sed mutatio refunditur in videntem, quamuis paries dicatur de nouo visus: Ita ex opposito fundamentum relationis, atque eius relatio dicuntur de nouo respicere , & habere nouum resipectum per nouitatem existcntem intermino, non in fundamento.
sis. Qv ARTO Notandum : quod commune axioma in scholis est , quod
plura accidentia numero non possunt esse in eodem subiecto; attamen in a Lsgitanda ratione fundamentali variant
mirabiliter Philosophi. Seraph. Doct. admittit plura accidentia solo numero differentia in eodem subiccto, quando
talia accidentia non educuntur de ipso,
sed habent aliud pro causa, ut sunt j
dies intentionales in oculo, plura lumina in aere, licet Meldul. in Meridis'. Ιχ. num. 18 o. fateatur se non satis intelligere, quaenam stat talia accidentia non educta a subiecto, in quo sunt, sed legat Seraphicum Doct. lib. a.
alia loca videatur sim. I I. prope finem,
Vbi nillil amplius potest desiderari, de
514쪽
nos alibi hanc doctri iram in physica
fuse trademus , ex quibus locis, facit Eaque percipiet quiique, quomodo id de facto eueniat. Viide cum accidentia, quae educuntur a subiecto, & in ipso recipiuntur, si iunt ciusdem rationis, habeant idem munus , & eundem effectum formalem in ordine ad finem, propter quem educuntur ab agente, data una forma accidentali cum tuo effectu formali, superuacanea est eductio alterius forme consimilis , quia solum agens Hintendit redde te sebiectum sibi simile, & tale ; hinc naturaliter non . sessulit 'multiplicari, ex qua doctrina
patet, quomodo sit superuacanea noua - paternitas , in Patre habente paternitarem antecedenter , cum ob idem sun-
mentum formale sum cienter sit ratio ipsum hominem referendi ad unum, Mplures terminos, etiamsi adueniant iam ui termini. Et sicut duae albedines eiusdem rationis receptae in eodem subiecto amittunt suam distinctionem , quia earum unitas extrinseca dependet ab ipso, se de duae paternitates dependentes aό eodem, de principio, & fundamento. Et hine dixit S. Doch. lib. 3. distinct. 6.art. I. quop. I. ad 4. quod quando duae formae eiusdem rationis adueniunt ali- eui subiecto , si altera illarum praecedit naturaliter, tunc secunda ad nihil inseruit quantum adesse actuale tribueniadum ipsi subiecto , ut euenit in proposito , & ratio est , quam affert lib. I. dist. a . dub. 3. ct di tinct. 9.dub. i. ct dist. 4. 1. ct 3. quia nomen concretum pure, cum dicat formam per modum adiacentis in subiecto, etiam ab ipso determinatur , clim ei tribuat suum essectum formalem. Vnde si una albedo erit in tribus subiectis, di euntur tria alba, quia a tribus subiectis determinat E contra si duae albedines' erunt in uno subiecto , unum album duntaxat dicetur, scut unus sciens: licet h.ibeat multas scientias. Et in hoclensu dicit saepe S. Doct. quod unitas
numerica accidentium de sumi habeta subiecto , quod est causa , de subie
si . Pni MA CONCLUSIO: Relationes foemaliter, de s pccifice distinguuntur per proprias differentias spccificas non per fundamentum, aut terminum '. Numerice ver b distingit untur per proprias differentias indiuiduales. PROBATUR prima pars: In omni genere dicente , quid neces le est inu nite differentias per se diuidentes dicentes quale quid, per quas species in trinsece, e e formaliter constituuntur, ac distinguuntur, ergo & in genere relationum species constituuntur intrinsece per differentias per se in eodem g
Anere: Antecedens patet. Tum ex definitione generis, de differentiae. Tum ex per se diuisone generis per distere imitas ex Arist. 7. Arct. text. 4 , 64. Tum quia ex I. Fost. rext. Io 7. praedicamentorum coordinationes sunt impermixtae, ergo speetes relationis constituuntur per differentias proprias, dc intrinsecas, de non ex alio gen cre. PRO EA TvR secundδ : Quia nulla res intrinsece , & fot maliter distinguitur per principium extrinsecum , sed fundamentum, Sc terminus sunt principium extrinsecum omni relationi , spectant enim ad aliud genus. PROBATUR secunda pals : Dan
tur naturae communes relationum, sicut
in substantiis, sed istae differunt numero
515쪽
per proprias differentias indiuiduales,
ergo.& relationes. Maior, & Minor patet ex tra t. de Uniuers ct de indiui duatione substantιε. Consequentia patet etiam ex traditis ibid. de indiuiduiuione accidentium. Confirmatur, quia in quocunque inuenitur per se potentialitas, ibi etiam reperitur actualitas, seu realitas aci ualis. Potentia enim est propter
- actum, materiale ob formale, at in omni relatione inuenitur realitas communis
potentialis, ergo dc actualis, sed haec est differentia , ergo. Tum quia differen-- tiae indiuiduales sunt in eodem ordine praedicamentali ipsius rei, nam in via quoque ordine praedicamentali datur unum primum praedicatum in sursum, de quo nihil praedicatur, de unum lubiectum ultimum , quod. de nullo praedicatur in quid , sed specialissimum in genere relationis praedicatur in quid de hac , vel illa relatione singulari sub tali specie , ut similitudo alborum de hac, vel illa similitudine, sed indiuiduum totum spectat ad eundem ordinem intrinsece , ergo dc disterentia in-
iuidualis. Tum quia sicut se habet species ad renus, ita disterentia indiuidualis ad species, sed genus intrinsece habet suas disserentias specificas , ergo de species indiuiduales differentias.
structio specifica relationum extrinsece desumitur a fundamento, seu a principio a quo. Est S. Bonavent. lib. 3.
Thomistae in diuerso sensit sumant hane Conclusionem a sensu S. Doct.
ut mox dicetur, estque contra alios Thomist. asserentes specificari relationes penes terminos nempe Sonc. s. Ast. q. 3 a. aliosque apud Complut. hic q. T.
PRO .intelligentia huius Conclusi nis recolendum est id, quod supra diximus in quast. q. nempe relationes constitui in else per este in ad , vel per esse a quo ad quem ; & in hoc sensu sumit
S. Doch. nandamentum, prout dicit in
ad scilicet a quo non absoluth , sed per
ordinem ad terminum, unde in hac Se raphica Conclusione discrerant nomine tantum Scot. Suar. disp. 47 sedi. II. Ruu. Complut. aliique , qui volunt de sumi ab utroqile scilicet a fundamento,& termino; Seraphicus autem Doeh. selum mentionem facit de fundamento, seu de principio a quo, quia tota relatio est ab ipso , in ipso , scilicet ut ab efficiente, de ut in subiecto, sic lib. a.
dist. 26. art. I. q. 3. sed tamen cum ordine ad terminum; Thomistae vel δ loquuntur non de fundamento a quo, sed de subiecto in qu . PROBATUR autem Concluso a S. Bonau. lib. 3. cit. quia in eodem subiecto possunt esse plures relationes specie distinctae, ut dominium, S paternitas , ergo ratione subiecti non possunt
distingui specie, at distinguuntur specie per proprias differentias specificas,
quae nobis innotescunt per diuersas rationes sun dandi existentes in funda mento a quo , ergo penes fundamentum , prout formaliter importat rationem fundandi, desumi debent. Tum quia relationes diuersae specie pollunt
ad eundem terminum terminari, ut V .g.
idem effectus terminat relationes diuersarum causalitatum,& causatum ; ut Filius potest terminare causalitatem Patris , de Matris per unicam relationem lib. 3. dist. 8.cit. fund. i. oc secundum Scotum per duplicem relationem , & hcontra idem effectus sundat diuersas dependentias , de diuersas causas , ergo ratio termitiandi est per accidens, vel saltem sola conditio , non autem ratio extrinseca diuersitatis specificae r
516쪽
lationum ; Hincque aptius Seraph.
Doct. recognoicit hanc diuersitatem
a principio a quo : Addimus tamen ex eodem Seraph. quod aliquando etiam
nobis non eli nota diuertitas ratio imm
undandi; unde tunc desumi haec debet a diuersitate terminorum , Ut Uerbi gratia relatio inaequalitatis inter montem magnum, & paruum , vel ad granum milis fundantur super quantitatem, de diuersificatur penes terminos. Ratio autem, quare relationis specificatio sit tam varia , est, quia cum sit minimae entitatis, ob idque multum nobis ignota , debet nobis innotescere per extrinseca , ad quae dicit ordinem eisentialem, & ob id secundum sublectam materiam, vel penes fundamentum , vel penes terminum, vel penes
utrumque. si , . TERTIA CONCLUs Io:
Unitas, vel multiplicatio numeralis relationum accipitur principaliter a lubiecto in quo tanquam ab extrinseco praestipposito. Elt S. Bonavent. Ioc.
Ol. tib. s. dist. 8. D. Tho m. de seq. contra Scotum apud Meldul. disp. 8. m. 87. seq. PROBAT UR primb ex Arist. s,2 et . text. I 6. ubi explicans, quid sit esse diuersia specie , ait, quaecunque, cum in eadem substantia, vel subiecto sunt,diuersa sunt specie ; ergo ex Arist. si duo accidentia insunt in eodem subiecto, sunt diuersa specie tantum ; ex quo Textu orta est formosa illa propolitio , Impossibile est duo accidentia solo numero differentia esse in eodem subiecto.
υltimo Nor. limitat hanc regulam, nempe debere intelligi de accidentibus,
quae habent idem pro subiecto , & pro
cauis ob rationes adductas in cit. Noe.
nam species intentionales, & plura lumina pollunt esse in eodem subiecto
solum distincta numero, sed relationes habent idem pro subiecto , & causa ergo non possunt ei te plures numero i. eodem subiecto. PROBAT vR secundo i si in uno
subiecto ad multos terminos eiusdem rationis pollunt este plures relationes Lergo actu coexiliente termino sunt pliires relationes, ergo etiam actu infinitae relationes reales realiter inter sedistinctae ι consequens est impossibile,
ergo & antecedens. Probatur sequela argumento Ochami: sit Petrus compa. ratus ad Paulum in limmanitate, in cis inuenitur relatio identitatis , quae est
prima , & realis realiter distincta a Pe tro , quia potest elle sine relatione ad Paulum idest sine termino , & sine ipsa relatione : Secundo, si comparetur Petrus ad relationem sibi inexistentem , ita ut Petrus sit fundamentum , dc relatio prima identitatis si terminus, se quitur alia relatio diuersitatis distincta realiter a Petro , sine qua potest esse rTertio. si comparetur Petrus ad secuniadam relationem , quae est diuersitae fundata in P ctro terminata ad secui dam scilicet ad diuersitatem, insurgit tertia relatio, de alia diuersitas, sicque in infinitum, ergo actu erunt in Petro infinitae relationes , ct idem si comparo Petrum ad Ioannem , ellent itidem infinitae , de itidem ad alios , dc alios homines : Hoc argumentum est efiicaci Lsimum contra Scotistas admittentes distinctionem realem inter relationes, defundamentum, ratione cuius non pos
sunt effugere vim huius illationis, Vide supra num'. 4ys. si T. PROBA TVR Terti δ, Quia sequeretur , quod Pater habens plures Filios posset dici plures Patres, cons Mens est falsum etiam apud Scotum, erso dc antecedens.
517쪽
tc st dici pluries lyater , quia ad iniuitiplicationem fortuarum non multiplicatur concretum , nisi etiam multiplicetur luppolitum.
CONTRA primo , & probatur sequela Maioris, Concretum , & lup positum sunt idem in ordine ad sormam. licet habeant diuersas rationes, & sorma determinata per concretum ipsum formaliter denominat in recto, sed plures formae relativae secundum Aduersarios insunt sor maliter in l)atre , & dioersimode determinatae , ergo & Pater formaliter pitvries denominabitnr P ter. Tum qiua licci sit vera doctrina Scotistarii min formis stibi tantialibus, quae possunt terminare dependentiam termini numeralis: Unde homo habens formam corpore itatis , & rationalem potest dici dupliciter compositum, vel pluries compositum ; attamen in formis accidentalibus . quia istae non possunt terminare dependentiam termini numeralis, non currit par ratio, sed
a solo subiecto desumenda est ipsius ii
PROBAT UR Quarto : Unica potentia visiva potest habere plures terminos, scilicet colores, una risibilitas
plures actus, una Nauis plures trahentes naui in unica relatione, ergo dc una
Paternitas plures Filios. REsPONDENT negando paritatem , nam in exemplis allatis sunt teriamini inadaequati , in Paternitate adaequati. 18. CONTRA primo:Quia una filiatio est inadaequata potentiae generativae,
quia non adaequat totam vim tantamenti, ergo currit parita S.
quod unus Filius sit terminus adaequatus, adhuc non potest multiplicari relatio , & probatur, quia similitudo inter duas paternitates habet pro termino adaequato unam patera utatum , ct pio alio termino adae litato aliam sinat litudinem , quae est inter alias duas paternitates abique alio respectu sit peraddi to, ergo eadem relatio potest habere plures terminos adaequatos, alias, ut
dictum est in secunda ratione ibpra a lata, daretur pro celsus in infinitum. REsPOND5T Meldul. cum alii P VI. 98. ad s. negando paritatem de Hrespectu , quem sinu litudo iii poliat ad paternitatum ut ad terminum , & ad aliam similitudinem inter duas alias Paternitates , quia utraque similitudo
est ita quo , vr non potest esse quod, unde non potest dici illa similitudo si milis alteri similitudini , sicque iaco multiplicari. CON TRA:Quia illae duae similitudines,vel sint qlio, vel sint quod, sunt rca- litet distinctae a funda meto,ergo diue sae,quod nec possunt ipsi Scotistae negare, nempe distin stionem Ieale inter fui damentum, S relationem realem ; quo supposito sumamus similitudinem huius paternitatis ad aliam paternitatem, haec necessiarib distinguitur a fundamento, verbi gratia a Petro, & icimino verbi gratia a Paulo, deinde comparemus hanc smilitudinem ad aliam
similitudinem, quae inhaesue est in alio Patre, vel bi gratia iii Martino; certum est, quod utraque distinguitur realiter a filo fundamento, dc primas militudo realiter distinguitur ab alia ,
eum sint in diuersis subiccti,, & si h
est, ergo sunt distinctae per aliam relationem , & deinde viget argi mentum supra allatum secundo loco : Vnde patet ipsos non polle effugere processum in infinitum ; quare ipse Meldu I. mran. 98. 3n siue sate ur, quod haec ratio est dissicilis solutionis.s I9. CONTRA tertio, Cum p
518쪽
sterius essentialiter dependet a priori,
non pote it multiplicari pollerius non multiplicato priora , sed paternitas dependet essentialiter a fundamento, ergo non mulisplicato tandamento , & tu lecto, non potest relatio in ipsb existens multiplicari. Probatur, de explicatur Maior, quando natura coniunxit principium effectiuum, & passivum, leu receptiuum aptitudinis, seu etiam actus siue substantialis , siue accidentalis , communiter ista adaequauit; unde r. tionalitas est principium tantum uniusti sibilitatis , de risibilitas unius actus non plurium limul, sic materia unam sormam poteth simul recipere, Vnus p ries unam albedinem , sed fundamentum est principium activum, & simul receptiuum rei pectu aptitudinis ad reciapiendam relationem identitatis in substantia, aequalitatis in quantitate, dc similitudinis in qualitate; ergo In VI Ofundamento eth unica tam una aptitudo, de unus actus ei correspondens alaequans iplam aptitudinent, urgo non duur nisi una paternitas in Patre, &c. PROBATUR quinto : A quo aliquid habet entitatem, ab co habet viatistatem, δc multitudinem consequentem, ad entitatem ; sed relatio caula liter habet entitatem specificam a fundamento , lihimericam a subiecto ; ergo relatio in uno subiecto, de fundamento non nisi una specie , & una numero eiusdem speciei. . sho. PROBAT vR sexib : In sumdamento illimitato idest essentia Druina nota polliunt e Ise plures relationes ei uidem rationis ad diuersos terminos materiales stante eodem formali, ergo multb miniis in fundamento limitato. Antecedens patet, quia spiratio passiua Spiritus Sancti terimnat ad PMtrem, & Filium i pirantes Vna nume xo relatione , quia est unum fund
mentum, scilicet una voluntas , ergeti REsPONDET Baslolius negando paritatem, nam in Diuinis quaelibet relatio est de se haec propter summam actualitatem : In creatis vero nequa quam, ob id relationes Diuinae eiu idem rationis sunt inamultiplicabiles. CONTRA in iurgit Ferchiusinu. N.
tiplicabilitas in Diuinis est in esseniatia ratione summas actitalitatis, multiplicabilitas est in relationibus, ergo nulla responsio , sed non possiant multuplicari numero solum ob multiplicati nem terminorum , ergo illa actualitas summa allata a Baslolio non tollit par tatem. Vnde paret, quomodo in haeresponsione aequivocatur, dc committi tur fallacia accidentis non causae , ut causae, &c. LI. PROBAT vR septim b : Idem Filius una Filiatione respicit Patrem , de Matrem ex S. Doct. lib. 3. q. 2. art. 2. infund. quod saltem non potest negati de Chri sto, ergo eadem relatio non potest habere plures termicnos adaequat S.
Dic Es ex S. Doct. lib. 3. dist.
art. I. cIrtast. 3. in corp. In Christo post separationem animae erat duplex uvnio scilicet ad animam , & corpus ob duplex extremum , ergo ex multiplicatione terminorum multiplicantur rela tiones. REsPONDET ust ex eodem S. I . negando consequentiam , nam vult SoDoct. contra Scotum , quod in Christo Herit vilica viaio , sed completa ex duplici unione integrali, &C. OBIICIEs primo cum Scoto, si filiatio loquitur de filiatione c'hristi per ordinem ad Patrem, S ad B. Virginem 2 non plurificatur, quia est persinnae , licet fundamentum plurificetur, aut hoc filiationi competit, ut relatio
519쪽
est originis , aut ut filiatio est : Non
prituum, quia in Christo non essent dii aevelationes originis , scilicet generatio. de spiratio , ergo haec immultiplicatio non est, quia relationes sint oliginis; ergo nec in luppo ut is creatis, ted id nec est , prout filiatio est. I robatur, uia non plus repugnat multiplicari inupposito duas relationes originis, quam duas origines, sed in Cluilio 1 unt duae origines, scilicet aeterna , de Lemporalis ; ergo de duae filiationes; Origo unimest etiam relatio.
hoc argumentii in esse speciale de fili, tione Christi , nec facile pollo aptari caeteris relationibus. Aduertit etiam diuisionem esse in tussicientem , de in antecedente supponi fallum , nempediiiisionem non excogitatam a Serapta. Doch. falsum enim cit, quod dixerit relationes non multiplicari, licet fundamentum plurificetur, nam S. Doch. docet, quod ad multiplicationem fundamenti formalis multiplicantur etiam relationes specie, de etiam numero , dc ad multiplicationem numericam fundamenti multiplicantur relationes numero, sed negat solum , quod in uno sundamento specie, δ numero tanquam invito singulari subiecto et se valeatit plures relationes solo numero differen- es. Huic in argumento est fallacia non causae ut causae , nec aliquid concludit contra nos. Vnde respondetur filiatio nem non multiplicari non ob aliquam Tationem assignatam is Scoto, sed quia repugnant plures relationes in fundamento specie , de numero uno, de singillari. 22. OBII ci Es secundo : In omni ordine essint tali cum unitate prioris essentialiter potest stare pluralitas posterioris naturaliter non per se , nec
adaequale inhaerentis priori, sed subiectum est prius relatione , quae ei inhaeret non pin se , nec adaequaIc , sed accidentaliter, ergo potest stare multiplicatio relationum in eodem subiccto.
Maior patet in simili de causa unica , &de multiplicitate e fluctuum. Et si te Dpondeas Maior . clle veram de absolutis in eodem persectibili, ut est in iubiecto respectu plurium perfecti Oirum , non tamen de relationibus ei Lldcm speciei. IN svncvNT denub pro relationibus , quia cadum r. atio currit de rei tionibus accidentalibus. Confirmatur,
quia sicut patcrnitas fundat in luper genuiste, ita haec paternitas super hoc genuisse ; ergo in eodem Patre posti intelle plores paternitates , quia possunt
multiplicari actiones generat tuae.
dens. Et ad confirmationem respondetur negando generationem esie fundamentum paternitatis solumque est dispositio praeuia ; fundamentum cnim est principium a quo scilicet ipsa natura
comita unicabilis per modum natu Iae,
subiectum in quo est ipsum suppositum, idque patet,quia generatione transeunte rei net relatio , dc consequenter fundamentum formale..Hinc cadem forma manente non potest inducinoua forma eiusdem rationis in codcin subiecto. RESPONDETun tandem illam Maiorem propositionem Scotisticam cum unitate prioris potest stare nullii plicitas posterioris θ esse uniuersaliter falsam tum in praedicatis primi modi, de
secundi, tum etiam in accidcia talibus, patetque, quia differentia prior, V. g. rationalitas non potest stare clim Multi tudine speciei posteriolis, sic nec realitas generis cu differentia, sic nec unum
subiectum potest habere plurcs per se
proprietates eiusdcm rationis, item nec
iubiectum in ordine ad accidens eiusdc mrationis,
520쪽
tationis,clim enim accidens contrahatur mino generationis est loqui vel seriin per duplex contrahens scilicet per unum dum productionem, vel secundum inia initiisseeum , scilicet per disterentiam tentionem , Primo modo,cum fiat circa indiuidualem , dc per aliud extrinse- singulare, terminus generationis est eum , scilicet subiectum , quod prae- substanLia prima , secundo modo teres supponitur ipsit accidenti, ut in i plo re- minus est natura commnnis ; generaliseipiatur, & ab ipso determinetur; hinc enim intendit ei dare naturam commu-- patet, quam labilis sit illa Maior pro- nem , sed quia in creaturis forma compositio : Et ad id de multiplicatione eL munis numeratur in suppositis , idetifectuum : respolidetur negando parit, ili illis forma communis producitur,tem, nam effectus sunt inadaequati, & corrumpitur, & ideo in creaturis. nee inexistunt sicut relatio in subiecto. generatio non tant uir se rundum in-123. OBIICIEs tertib : Correla- tentionem, sed & secundum producti tiua sunt simul natura, ita quod destructo uno, & reliquum destruitur, ergo
destructii hae filiatione in hoc filio,
destruitur haec paternitas, sed remanet paternitas, mortuo primo filio respectu secundi filii, ergo per aliam patzrnitatem diuersatri numero, quae inaerat in Patre. . 'REsPONDETUR. concedendo Ma.
iotem in hoc sensu, dcstracto termino formali destruitur relatio, non vero si destruitur terminus materialis: Ad probationem respondetur negando hune
Filium, ut talem esse terminiim formalem paternitatis , sed est natura com nem ad substantiam communem ter
minatur , & ideo uniuersale in particu-uri generatur, quia numeratur Haec Seraph. Doch. ex quibus patet, quomodo numeratio se habet veluti quid extrinsecum: de terminus gen tionis formalis est ipsa natura, non haec fili tio nisi ex consequenti. 32 . OEIICIEs inari Paternitas est ultimate talis, quatenus est ultimate ad hune Filium, ergo destructo Filio non amplius est talis illa
tum de termino formati,ne ando de m mnnis communicata omnibus filiis, qua oteriali,materialis autem est, si considet superstite in Filio aliquo ,' relatio su- tur per ordinem ad hunc, et secundum. perest in Patre L licet correlatio in uno filio destruatur. Dic Es: Non ne destructa relatione Filiationis destruitur correlatio rREsPON DE T v n, si terminus sor- malis in omnibus Filiis destruatur , destruetur correlatio,sin autem, minime,
vel tertium Filium , sormalis autem est
ipsa natura communicata, in quocunque illa sit, per quam Paternitas est ad
aliud formalitcr. OB II c iE s Quinto: Posito fundamento proximo relationiS , & termino ponitur necesIarib relatio; ergo postoquae responsio est desumpta ex doctri- nouo fundamento, & nouo terminona vere Seraphica , quam tradit S. consurgit relatio noua, sed posto no- Doct. lib. a. d. in 1. qi . i. scdicens; Generatio de sua communi I tione ad substantiam terminatur, sed attei dendum,quod substantia est duplex, scilicet prima siue individuum . & s
inunda siue natura communis, & de te uo Filio ponitur noua generatio in Patre, quae est nouum fundamentnm , M ponitur nouus Filius, qui est terminus nouus, ergo noua Ielatio.