장음표시 사용
391쪽
Legitur in iisdem Glossis': Pesex. , παλ-λακη: pro quo legendum, ζηλη, παλ-λακή. Legendum in iisdem λη, sed rnon pestis. Est vero Graecum παλλαξ, ab Ebraeo 'ua, A voce ejusdem significationis, ut recte Vossius in Elymologico. Ad differentiam vero amicae, pellicis, & uxoris, quod attinet, audiendus Demosthenes in Oratione in Neaeram: -ς ιγ ετώρος ἡδονῆς Βεκθ παλλακας, καd ημιερον τύ σωματ ' -ς θ γυιωκωας, τύ π Amniast γη Πρους, κώ-ενδον φυλακαεχων. Meretrices enim, causa volvtatis alimin: Concubinas, propter qPotidiana miniseria, curationem corporis et uxores, propter m nuos tib
ros .ffcipiendos, re fidelem rei familiaris a b ni istionemre custodiam.
Gaius, lege 23 . de Verborum significationet mos nos hostes appestamus, eos Veteres perduelles; per eam adsectionem indicantes, cum qpibin bellum esset. Optime. Duelium
Veteres dicebant pro bellum. Λ duellum, dim elles pro hostibus; quae vox apud Arnobium Z occur-
392쪽
occurrit; perduelles: hoc est, ut ais: Charisius, valde hostes: Per auget: ut in se qpam, perficere, &c. Vide supra in B ON A.
Ulpianus, lege ro. de Iudiciis. PEREM P ΤΟ-RIuM EDIc Tu Misis hoc nomen sumpsit, qνδd peremeret disceptationem: hoc es, ultra non pateretur adversarium tergiversari. Optime. Sed τὸ peremeret Scimio Gentilis G prohiberet, huc in terpretatur: ex his Festi verbis: Ρ E R I M E R Ε, Cincius in libro de Verbis Priscis, ait significare quodprohibere. Quo sensu peremptori, exceptiones dici notat a Justiniano, titulo Instititionum de Exceptionibus. Mihi, τὸ peremeret hie nihil aliud significare videtur, quam tolleret. Glossae Veteres ἄνω ζεω. Perimit. ανα De Edicto Peremptorio, ita vero Hermogenianus l. 3. de Re judicata: Contumax, est, qui tribus Edictis propositis, vel uno pro tribiu , quod vulgo apsellatur 3 velliteris evoca-ιψ, praesentiam sui facere contemnit. Sic enim ibi legendum videtur, ex emendatione Cujacii, quem. vide Observationum libro xvm. capite 3o.
Gaius, lege 138. de Verborum significatione ' PIGNus appeltatum a pugno: qyia res qPae pignori dantur, manu inaeduntur. Unde etiam ride-
393쪽
ri potes verum esse Fod quidam putant, pignuσproprie rei mobilis constitui. ' Falso, & inepte. Salmasius de Modo usurarum, pag. 338. inodis pignore dicitur, rei id proprie mobilis esse, ex et mo fusos' inepto ad uitur: absurdum id qνψ-pe est, pignus a pugno deducere 3 cum pugnus clausam manum significet. Unde es pugnus pro ictu, id es, κόνλω, qui clausa manu incutitur. Inde re appelgati. Etiam Broaeus, a pugno deducebat: sed aliam ob causam: quia nimirum clausa manu res tenetur. Seneca: non est
interrogatione contentus, nisi re rem suam manu teneat. REM s u A M , id est, pignus, inquiebat ille. Matthias Martinius, in Lexico, verosimilius
deducit a pago, id est, jungo, Ago: ut sit, quo
quis se pagit alteri, hoc est, obligat, ad fidem sese vandam. Similiter vossius in Elymologico, apago,'pavo o quia pactionis lege datur. Item Scaliger in Scaligeranis posterioribus. Pignus, inquit, a pigo es pago antiqvo um. Guietus 3 quod minus placet; ab sic: ἐπιρρος,
' με, pignu autem & ab εχω 'po a Tus. Videtur deducere talpianus a portando. Ita enim ille in lege sq. de verborum significatione: PORTus appestatus es conclusus locus, ροὰ impor tantur merces, cae inde exportantum eispensii,
394쪽
ominus flatio es conclusa, atque munis. Etiam Isidorus: PORTus, locus est ab accesssy ventorum remotus, ubi hiberna opponere solent. Et portus, dictus a deportandis commerciis. Hunc Veteres ahajulandis mercibuου, b as vocabant: ilia declinitione a baja bajas, ut a familia familias. Non dubito Graecae esse originis: sed unde, non facile dixerim. Existimabat Guietus, esse a :quod est locus conclusiis, sive locus in septo villae
Comprehensus: unde Latinum hortus, & cors cortis cohors cohortis. Guieti sententiam adjuvat , quod Portus sit conclusus locus, ut scribit Ulpianus: item, quod Portuita frequenter Vete res pro domo positerint, ut Festus testatur. Sed quo modo x in p transeat, non satis video. Te tabat & aliam ετυμο - idem vir doctus : sciliacet ab Sic: firmo; unde ερώδω. I de ερμα, fulcrum, flabilimentum et &- aio navium e quia navis in statione, tamquam in fulcro & stabilimento, consistit. Quo respexisse videtur Aristoteles in Poetica et νηυς μολι
autem,-; δc προθέσ M,portuου. Sed neque ista originatio placet, ut quae ut ex loco remotiori arcessita. Tertiam Guietus adducebat et ah et,
395쪽
fretum: quae est& Scipionis Gentilis sententia: aut quae est H. Valesii conjectura) aqvod est onus nauu e eo quod ibi onerentur &exonerentur noes. Ego amplius deliberandum censeo. Interim hic observare est, a Latino ba-ja, cujus meminit Hispalensis Episcopus,Isidorus, factum esse Hispanicum baia, quod portum significat. . Videtur autem Latinum ba esse a P. dum, seu vadin. vadum Padi, vadium, vadia, b
dia, bria o non; ut Isidorus putat, a bis undis mercibus. Vadum, primo & proprie, est aquae fundus, per qVem vadere, sive pedibus transire licet. Ubi ab aqua fimma non alte est ternu, dic rur Padus, inquit Varro libro I. de Ora Maritima, citante Servio in I. AEneidos. Sed metaphorice de securo loco dicitur, qualis est portus. , Unde proverbium, Res es Di vado: quia, ut in profui do periculum, ita in vado securitas. Cui prove bio fimile illud, Res es in portu, apud Plautum: &In portu navigare, apud Terentium. Λ. vadi formarunt Hispani baia, ut a badius, B A 1 o ; quod illis est badius coloria
Paulus, lege r. de Adquirenda vel amittenda possessione: Possessio, appetiata ect, ut re Labeo ait, a sedibus, qnasi positio: quia naturaliter tenetur ab eo, qui ei in it, quam Graeci κατοχ
396쪽
est poris; ut recte Martinius & Vossus: qui enim possidet, potest sedere in eo quod possidet. Unde Festus & Isidorus a posse deducebant. Grotius hic: P o s s I D E R E, s alicubi sedere, uti Dci pos, id erit, potens sis. Imqve primum de re hi soli dici caepit; deinde es ad res mobiles transferri. a post Sc sedere. Qui pos sidet, intus sedet magis, quam post. nam pom ςst extra. Sedere vero, est ab εο M. εδεω, sedeo. ελαξ, sedes. Praeponitur S, ut in f, sub, s per, eX dc sexcentis aliis: &mutatur in es, ut in heres, ex-: hoc est, duatus, orbuΥ. res. Haec est vera τέ heres originatio. Fallus
tur viri docti; quos inter Cujacius, Observationum libro v.' capite io. dc in Notis ad Titulum Institutionum de Heredum qualitate dc disserentia ;qui ab herus deducunt. pergamus. Ita aries, ex) άe Q. ἄρος, ἀροί , aries. αροχα, ac eusativum H interpretatur Hesychius αρ- ρεν OCατον. Ita quoque abies, ex Γις, ἀοῦοιξ , abies. ἄζιν occurrit apud eumdem Hesychium. De mutatione-od in es, Vl- de supra in Miles.
Iustinianus in Institutionibus, Titulo Quibus modis jus Ptriae potestatis solvitur: ectautem
397쪽
de eum qri ab hosibus captus es, oe in fines nostros p stea pervenit, postliminio reversum recte diciamus. Nam limina, sicut in domo finem quemdam faciunt, sic re Imperii finem esse limen Veteres voluerunt. Hinc/limen diuetum es , quasi is quidam Or terminus. Ab eo postliminium dictum es, qnia ad idem limen revertebatur, quod amisenum. Verissime. Et ita quoque Scaevola
apud Ciceronem, loco mox afferendo. Limen, est ultima pars aedium in publicum spectans. Ab ea voce est verbum eliminare: id est, expellere 3 elimine ejicere e quo usus Accius in Tragoedia, teste Quintiliano libro v III. cap. 3. Inde eliminia un/, η εξολγ. Ax eadem voce, est contrarium, postliminare. id est, Ad limen redire 9 intra limen denuo recipere se ; domum revenire. A verbo posuimino, est nomen postliminium. id est , επα- ut Veteres Glosae interpretantur: sed in
quihus vitiose posuimen, pro possiminium. Ita
ab aestimo, s T I M I u M, pro aestimatione d a cremo, CREMIuM; ab impendo, IMPENDIuM; comburo, COMBuRIu M. Falluntur ergo, qui inposliminium tantum volunt praepositionem pon 3 τὰ si inium productionem esse existia mantes: quemadmodum τὰ umis in voce postu'm-. Non enim a pose dc humatum, dicta est, ut Govemus in Commentario ad legem Gasim exbstimat, & ut olim C acius existimabat; quod natus sit post humatum patrem: quae est apud
398쪽
Romanos antiquissima sepeliendi consuetudo, ut testatur M. Tullius libro a. de Legibus. Atque inde in Glossis Veteribus: Postumin. ομὼν του πατρος συμυλαύο δ γ' 5, ωνουμὰ m. Et postea: Posumtu. απάμιε ὀ θάνατον πατρος est νηθε ς. Ab ea significatione, transiit το postumus ad eum, qVipost testamentum factum natus est : qua de re videndus Iacobus Cujacius libro 3. Observationum capite q. Vox, inquam, postumin, non a post de humatus ; sed a post dumtaxat, dicta est quod post natus sit, ut idem Cujacius; mutata priori sententia; postea existimavit dicto loco observationum. Hos inter qui limitrium σωγοὶ smsettim esse voluerunt, fuit Servius Iurisconsultus, ut est apud Ciceronem in libro Topicorum ad Trebatium, itidem Iurisconsultum. Verba ipsa Ciceronis adsseribenda putavi. Multu in dissu
rando notatione eliciuntur ex verbo οῦ ut, cum qPae
ritur, posuiminium quid sit: non . dico, qpae sint postliminii r nam id caderet in divisonem a quae talis est: Postliminio redeunt haec, homo, naPis, mulin cliteliariin, equus, Nya, quae fraena recipere solet. Sedchm ipsius postliminii vis qPaeritur, Wrbum 'sum notatur. In qνo Servius noster, is opinor, nihil putat esse norandum nisi post : limianium sita productionem esse verbi vulto ut in finia timo, legitimo, aeditimo, non plus inesse timum
snam in meditullio, ita es. Scaevula autem P.
Filius, junctum putat esse perbum s ut sit in eo s
399쪽
post Or limen: quae a nobis alienata sunt, cum ad hostem pervenerint ex suo tam am limine exierint, dein cum redierint p)s, ad idem limen
postliminio rideantur redisse. Recte igitur Iustinianus scripsit, postliminium licitiana esse a limine& poK. Sed quod addidit, limina,sicut in domo finem quemdam faciunt; sic & Imperii finem esse
limen Veteres voluisse, an id recte scripserit, videamus. Non putat Salmasius in Observationibus ad Ius Atticum & Romanum: ubi adversus Hu- limitem Sc limen diversia origia nis esse, neque idem umquam significasse, contenditi Limitem scilicet, este viam, qua duo agri separantur, & qua duorum populorum fines: a nomine limum, quod est transversum t quae esst etiam Veterum Grammaticorum originatio ) Li- . Vero, este domus partem: a verbolio, quod levigor quia assiduo introitu & egressu lim tur, teratur, & levigetur: hinde Graecis quoque Veteribus βῆλον ς βάτηρ recentioribus ; ά ά του βω,
βησω. Et vera videtur Salmasii sentcntia. ΗΡ genus de Limitibus constituendis: LIM 1ΤΕς autem appellati a limo, antiqvo verbo e id ent, transvers. Gm limum cinctum, ideo qnod purpuram mansersiam habeat. Dom, limina hostiorum. Postias prorsis tr.infersos limites appellaverunt, a liminibus'. qPod per cosa oritam itinem servantur. quae sunt Justinianeae ε-- I consentanea. Etiam apud-Paulum, '
400쪽
nianum. Postliminio, inquit, receptin is scitur, . t extra limina, hoc erit, terminos provinciae criptus fuerat, rursuου ad propria revertitur. Item, apud Siculum Flaccum: LIMITEs autem ab liminibus vocabula acceperunt. χomodo limina introisin, exituwι'e locis praestant, limites agrissimiliter introitus xitusfi: qui in agris diversis,sassignatis,semperpervii esse deb uno tam itineriabus, qram re mensuris agendis. Et apud Servium, ad haec Eneidos, PRIMA INTER LIMINA:
se ipso limine Imperii. id eII, in lito=e. Adde &Udorum libro v. pue ultimo: Pyliminio rede--tibus : hoc est, exilio reducendis, qni sunt ejecti inin limen patriae. Videndus Heraldus in Animadversionibus in Salmasii Observationes ad Jus Atticum vi Romanum,
Ulpianus, lege etia. de Verborum significati ne: Praevaricatores eos anesiamin, qri causam adnersariis suis donant, σ ex parte actoris in partem rei concedunt: a varicando enim praevaricatores dicti suAt. Plinius epistola ao. libri primi: PRAEVARICATIO, est transire dicenda. PRAE-vARi CARI, is cursim re breviter. attingere quae sint inculcanis, infigenda, repetenda. Similiter, Festi Abbreviator, Paulus: Praevaricatores, II tergrediendo sunt vocati. Est enim varicare, incedere, ambulare, munia edi. Glossae Veteres rparismi που iii. Eaedem: pra ricat ram.