장음표시 사용
441쪽
scrutabile; Immo in sententia opposita hoc dici potest, uti sapientissime notat D. Bonau. in I. d.qI. q. a. 'Sι non esset alia ratio, inquit Doctor Seraph. quare sum Deus elegit, is non illum,ms quia ita Dio placet. Carre iam neu occulta dicerentur niuiua iudicia, sed manifesta, eum quilibet hanc rarionem capiar, nec dicarentur mirabilia, Da potιus voluntaria, C terum Apost. meria
to exclamat. OHιirudo diuitiarum sec. Quia, ut docet Scot. in Report. I. d. 4 I. q. un. alius eli quod sint imperscrutabiles leges practicae,aliud iudicia praetica: nam leges sunt de uniuersialibus, secundum quas sunt iudicia particularia : pro tanto igitur ista iudicia sunt incomprehensibilia, quia nullus homo potesst scire in particulari, quod secundum tales leges sit iudicatus, & hoc intelligit Augustinus,
cum dicit. No , iudicare, si usu υιs errara .
Ar . 6. Discretio Praedestinatorum a Reprobis, vel incipit a gratia praeueniente, vel a Consensu, quo illi cooperantur: non a secundo, quia homo esset causa suae prςdestinationis; ergo a gratia prqueniente, ac proinde praedestinatio fit ante consensus, & meritorum prquisionem alioquin esset conuenire cum Pelagianis, vel Semipelagianis. Resp. discretionem huiusmodi non incipere a gratia praeueniente simpliciter, nec a consensu, ut 1 1ola voluntate , sed incipit a gratia praeueniente, quatenus habet consensum voluntatis per gratiam cooperantem. Neque hoc asserere est plus dare voluntati, quam gratiae; quia licet voluntas possit consentire, & dissentire gratie, ut tra.dit Trid. licet etiam possimus non praedest inari, si volui ras non consentiat, plus tamen damus gratiae, quam lib. arbitrio humano, Cum gratia prς ueniens requiratur, ut Voluntatem excitet ad bene operandum , deinde voluntas excitata vult sequi decretum gratiae, quod tamen non potest, nisi adiuuetur a gratia ad iuuante, seu Cooperante. Arg. 7. Deus dat media efficacia Praedestinatis, ut ad fianem ultimum perueniant, quae non dat Reprobis; ergosqnum est, Deum habere voluntatem esticacem dandi glo-ρ riam illis, non istis, etiam antecedenter ad eorum merita. Resp. disting. ant. Ex parte dantis, & in se sunt emcacia solum in ordine ad praedestinatos, neg. ant. ex parte acci- Iientis, & COOperantis, Conc. Itaque omnia media sunt eta sicacia in actu primo, & ex parte dantis, non vero in actu.
442쪽
' 39ysecundo. Immo Deus aliquando auxilia maiora dat R probis , quam Praedestinatis, quae in istis ob consensum fiunt emcacia, in illis ob dissensuin nullam essicaciam obtinent.
Arg. 8. Si meremur praedestinationem, meremur & gloriam ; si autem meremur gloriam; vel hoc fit peractum meritorium prςcise sumptum, vel quia talis actus mer tur perseuerantiam in merito usque ad finem vitae: non primum, alioquin qui haberet unum actum meritorium estet electus ad gloriam. Neque secundum, quia nullus actus meritorius potest mereri perseuerantiam; non enim cadit sub merito, sed est donum Dei. Resp. Electionem is ad gloriam non esse praecise factam propter unum, aut alterum actum, seu opus meritorium, sed propter merita perdurantia usque in finem vitae, adeout perseuerantia sit conditio sine qua non elegeremur ad gloriam. Caeterum qualido dicitur, hominem non poste illam mereri; id verum est unico actu, & permanenter; potest tamen illam mereri successiue , & seorsim, merendo nimirum auXilia necessaria ad vincendas tentationes, & perseuerandum us. que in finem vitae: de quo in tract. de gratia &C. Arg. ultimo ratione, qua Scot. probat oppositam sententiam. Omnis ordinate volens prius vult finem, quam
media ad finem: sed gloria est finis Praedestinatorum , α
merita sunt media; ergo prius vult gloriam, quam merita, ac proinde non praedestinat ad gloriam ex prae uisione meritorum . Resp. disting. mai. Voluntate antecedenti, ColaC. Vocluntate consequenti, neg. mai. Resp. 2. Ordinate volens
Sc. Si finis consideretur in ratione finis, Conc, mai. Si v IO in ratione eraemii, & mercedis, neg. Resp. Si finis Comparandus sit a se ipso, conc. mai. si ab alio maxime ab Agente libero, qui potest velle consequi finem, Vel non rneg. mai. Tunc enim potest quis non velle absolute finem Agenti libero, niti videat, illum se determinari ad cons Cutionem finis; cum igitur Praedestinati sint agentia libera, Deus prius debet praeuidere cooperationem illorum , quam destinare illos esticaciter ad gloriam.
443쪽
Vtrum Deus praedesina uerit, tum Angelos, itim Bomines propter merita Cisrisi. Ol. I. Quod sensus praesentis quq st. est. An Christus
meruerit nobis, & μ ngelis gratiam, & gloriam taneum secundum ordinem execut ionis an Vero etiam secuta. dum ordinem intentionis; hoc est. An prima eleetio sit faeta ex meritis Christi: Haec quaestio grauem dissicultatem non habet in sententia eorum,qui tenent,primam electionem enicacem ad gloriam esse ex praeui sis meritis, & perse-Merantia finali, ac proinde etiam ex meritis Christi. Sup-Posita autem electione ad gloriam ante prae uisionem meri-rorum ; existimant nonnulli', electionem hanc quoad o dinem intentionis non procedere ex meritis Christi: alij Nerio oppositum afferunt.
Not. a. Quod certissimum est, Christum non sibi tantum meruisse, sed etiam ali js. Siquidem Christus, ut homo erat Caput super Omnem Ecclesiam, quae est corpus ip-cus iuxta Apost.ad Ephes. cap. I. munus autem Capitis est vitam spiritualem in membra influere. Sicut enim caput est pars corporis prima , & dignissima, in qua exercentur Uperationes vitales animales, & rationales; & quae cςtera membra gubarnat, ac in illa influit; sic Christus, in quantum homo est dignissima Persona omnium, ex quibus mysticum corpus Ecclesiae uniuersalis coalescit; ac proinde tanquam Caput influit in omnes viatores dona gratia , in heatos dona gloriae, & iuxta communiorem sententiam etiam in Angelos, ex quibus iuXta Patres componitur Oniuersalis Ecclesia. Vnde Apost. ad Colosi. a. de Christo, quatenus homine ait. Estis ιο Mio νερ eti . qui eli eaput omnis prioripatus, ct ρο-jiatii. Nec audiendi sunt impij latratus caluini, qui ut canis insernalis Ecclesiam mordens, ait Christum Dominum nil sibi meruisse, nec gloriam corporis, nec nominis eXaltationem, sed omnia sua merita ad nos ordinauerit, immo, & omne prςmium illis correspo
I. Conc. Praedestinatio Christi est causa essiciens exem-
444쪽
Thom. in I. d. o. q.I. D. Bona I. In I. d. II. art. P. q. r. SCOatori I. a. I9.α est Communis sententia. Prob. I. pars.Chri 1tus est mediator nostrae salutis; ergo est caucaemcienς nolirq prvdestinationis: ant pat. per illud Pauli ad Ephese
haec etiam particula per significat causalitatem iuxta il- λὰ 2En N pςx- C. 'rob. a. pars. Gloria, & meriata Christi sunt exemplum gloriae, ad quam praedestinati sumus ; ergo Praedestinatio Christi est causa exemplaris
nostret praedestinationis: unde Apost. ad Rom.8. ait. Ouos prascsuit hos Diaestinauit eo armes peririn inirm sui e quil
hristo, ut homine. Tum quia primum, & maximum an unoquoque genere est mensura,& exempl*r CNerorum; ergo cum Chi astus sit primus, & summus omnium praedea
ς. Christus est Caput, & Princeps omnium i
praedestinatorum: ergo praedestitiatio Christi est causa tanalis nostrae pr destinationis; Hinc D. Paul. ad Colosi rose est caput totaus corporis Gel. . - . ' i' e est caput totius corporis Ecclesa. primogenisus ex mortuis.ut εο omnιbus sue primatum reueus. Prob. q. pars. Nempe, quod
Christus sit causa meritoria, & extrinseca, quia causa intrinseca est misericordia Dei: D. Paul. ad Ephec cap. IElegit nos sa uso ante Mundi constιtutionem, vae emam Sancti Quem locum, omnes Patres, ut obseruant Theolosti. ex ponunt de praedestinatione ἱ & signanter D. Aug. Nam non dicit, qui eramus Sancti, sed ut essemus Sanlii virtute electionis Christi. Item dicitur ibidem. xui bonarixianos omnι benedictione θmtuali in coelectibus in Christ/ idest
pter inerita Christi Accedit etiam ratio Theologica Christus est causa meritoria omnium effectuum prIdesti natIonis, nempe vocationis, iustificationis, & olorifica tionis ; ergo est causa nostr' praedestinationis meritoria. I l. C'ne. Christus est causa meritoria nostra' pr destinacion etiam secundum ordinem intentionis,& electio. b. Vi xur probabilior , ut supra indicauimus. ,1'rob.Christus,quatenus Deus homo predestinatus fuit &praeuisus ante praedestinationem cuiuslibet creaturar I
P -M Christi praeuisa fuerunt ratio in ida Dei a nostram pretdestruationem decernendam. Prob. ant. Sac Scrips
445쪽
Scrip. locis supracitatis significat, omnes gratias, omniaq;
spiritualia dona nobis in tempore conferenda, decret 1
fuisse a Deo ab qterno per Christum Iesum; ergo pariter
indicat illius merita fuisse rationes mouentes Deum ad decernendam donorum sirpernaturalium collationem. . Prob. a. ratione. Deus in tempore nihil operatur, nisi secundum aeterna decreta de rebus in tempore faciendis,
sed omnes latentur gratiam ,& gloriam ipsam nobis a Deo conferri propter merita Christi; ergo cum gratia, & xl xia in tempore donanda sit ut pr tum meritorium Christi, absque dubio Deus ab aeterno etiam voluit, &disposuit illam concedere ratione meritorum Christi . III. Conc. Christus est causa meritoria praedestinati 'nis Angelorum . Haec est Scoti, &Scotistarum. Prob. Christus est caput hominum, & Angelorum, ut ex hactenus dictis liquet; ergo debet influere in omnia membra,ac Proinde etiam in Angelos . Ant. prob. & ostenditur facili discursu, maxime in nostra sententia. Etenim supposito, quod Incarnatio quoad substantiam fuerit praedestinata
ante peccatum, immo ante Omnes Creaturas, facillime explicatur, quomodo Christus potuerit mereri gratiam, &gloriam etiam Angelis. Siquidem quando Angeli suntvrqdestinati ad gratiam, & gloriam, iam Christus supponebatur ad illa praedestinatus; ac proinde praedestinata erant merita Christi independenter a passibilitate carnis, per quae Angelis pr&destinata est gratia, & gloria. Confirmatur. Nam si Christi merita non essent causa pr destinationis etiam Angelorum , sequeretur, quod Christus valde imperfecte foret caput Angelorum ob exiguum videlicet influxum, accidentalis gloriς, & gaudij, uod tamen in illos influit etiam B. Virgo, quae, esto sit
ignior, non tamen dicitur caput Angelorum; ergo dicendum est, esse reuera Caput etiam Angelorum, ac proii de esse causam meritoriam eorum pr destinationis; ut i satur aperte S.Cyrillus in illud Isai. cap. 3. I tare sterilis. dicens de Christo. Par ipsum enim omnis fractificatio spiritualis, rum in Sanctis angelis, tum in nobis ipsi insta est. Idem tradit s. Laur. Iustin. ser. de assump. B. Mariae. Arg. I. Cont. quartam partem Primq Conclusionis, nem
446쪽
Ephesi cap. I. scribit. Pradamnari fecundαm propostumatus, qvi
operatur omnia secundum consitum voluutatis Da. in quo nos fortavocari fumus ; ergo si sorte vocati sumus, non ex meritis
Christi. Resp. In hoc sensu loquitur Apost. sorte prςd stinati sumus, hoc est , licet praedestinati simus in Christ siue per merita Christi,tamen applicatio meritorum Christi hominibus sorte fit, idest ex pura Dei voluntate,& missericordia. Arg. 2. eX eod. ad Rom. Cap. 3. Iugificati gratis per gratiam
ipsiu; id est Dei, ergo sine meritis Christi. Resp. Sumus iustificati gratis, idest sine ullis meritis nostris,sed gratis petimerita Christi; sicut dicimur iustificari gratis , quando per misericordiam Dei iustificamur. Qia res. An Prqdestinatio nostra possit iuuari precibus
Sanetorum. Resp. cum D.Thom. in hac quest. art.8. D. Bonau. in I art. I. q. I. & SCOt. in a. d. 28. q. I. amrmative. Ratio,quia
cx sent. Doct. cit. Iustus mereri potest peccatori primam gratiam merito de congruo ; ergo patet, pr destinationem nostram posse iuuari precibus Sanctorum quoad effectiis intrinsecos, idest gratiam, & gloriam non vero adequate, quia sic sola diuina voluntas est causa ad quata nostrς pret. destinationis; sed posita pr destinatione eX mera Dei v .luntate, deinde Deus ordinat, & disponit illum consecuturum gratiam , perseuerantiam finalem, ac proinde gloriam perorationes alicuius Sancti. Vnde precessunte sectus, & medium pr destinationis. Siquidem fidelibus omnibus est compertum , Sanctos de facto impetrare multa bona spiritualia suis orationibus et quicquid latrent Haeretici.
QVAESTIO XII. V rum reprobatio fiat a Deo ex pra
uisione demeritorum. Ol. r. Quod Reprobatio hic non sumitur pro rei et ione rei vii is, vel inutilis iuxta illud Rep. I. C. I . Ru druid vite fui/, θ' raprobum , hos demo iii μοι, & Pauli a a Cor. II. mr autem Reprobi ido vitas , is ab iacti apua vos muι , & ad Tit. I. a. omar opuι bonum rvrobi, idest inutiles et
447쪽
Beque pro reiectione rei tanquam malae seu improbat, quost tam ad Cor. I. dicitur Prudentiam prudentium reprobasto; sed umitur reprobatio pro decreto D. quo aliqui propter de. merita escluduntur a Regno vitae aeternae, & deputantur ad ponas,& haec dicitur reprobatio simpliciter : quia est astoria ; nam reprobatio a gratia, non est proprie reprobatio, sed solum secundum quid, quo sensu Praedestinatus in peccato mortali existens dicitur Reprobus secundum praesentem iustitiam , sicut praesci tus quando est in gratia, dicitur praedestinatus secundum praesentem iustitiam, seu seCundum quid . Itaque reprobatio simpliciter sic describi potest; est emcax , & absolutum decretum , quo Deus ab aeterno Ob demerita praevisa decreuit excludere aliquos homines, seu Angelos a Regno vitae aeternae, & ad ps nam aeternam deputate; dicitur ob demerita praevisa, idest, ob . . Peccatum Originale, seu peccatum actuale finaleg ut insta
Not. a. Quod , ut supra inἐicauimus duplex est reprobatio, alia negatiua , quae est volitio generalis, seu negatio volitionis, qua Deus Vult aliquos hominos non admittere ad Regnum I alia est positiva, & est decretum efficax, ct absolutum, ut supra. Reprobatio negativa videtur aliquibus esse potius pars prouidentiae supernaturalis, quam
simpliciter reprobatio. Caele um, Cum nos teneam VS prodestinationem fieri ex praeuisione meritorum, Consequen- cr non possumus admittere reprobationem negativam ,
di quidem Deus non deserit absque praeuisa Causa ex parte hominis, seu Angeli; & cum dicat S. Scrip. in Iob. I. αuod
Deus non delectatur perditionibus nostrιs, & in a. Petri Cap. P attenter Deus agit propter vos nolens aliquem perire 3 debemus
assirmare non reperiri apud Deum hanc reprobationem negatiuam, quae ut paulo superius ostensum est, equi pol let Reprobationi simpliciter. Ad quam sententiam nos ducit etiam D. Paulus ad Corint. I. c. a. dicens: Deus vult omnes homines saluos fieri; ergo voluntate antecedenter prae- uisionem tam meritorum, quam demeritorum Vult omnes saluos fieri ; ac proinde non habet Deus voluntatem siegativam tes pectu silut is eorum, qui non eliguntur: qualiter namque vellet Omnes saluos seri,si nullam haberet umluntatem saluandi aljquos ex illis omnibus .. . .
448쪽
Nol. 3. Quod in hac quaestione sunt diuersi modi dicen I
di. D. Thom. q. I. q. 23. art. 3. docet, quod nulla datur Causa reprobationis ex parte nostra, quia reprobatio in cludit voluntatem permittendi aliquem cadere in primum peccatum; at illius permissionis nulla est causa ex parte Reprobi; quia permissio est ante omne pecCatum ergo nullum peccatum est causa reprobationis. Tum quia sicut nulla datur causa praedestinationis; ita nulla datuet causa reprobationis oppositorum enim eadem est distiplina. D. BOnat . in I. d. 4I .art. I. q. a. sic respondet ad quςst.
simpliciter loquendo quantum ad principale significa tum, neutra cadit sub merito;idest nec praedestinatio,neci
reprobatio: quantum vero ad con notatum reprobatio cadit sub merito simpliciter, praedestinatio vero secundum quid. Scol. denique in I. d. 4I. q. un. docet, quod peccatum finale est causa meritoria reprobationis; quia damna tio non videtur bona; nisi quia iusta; nam secundum is
Aug. super Gen. cap. 24. Non prius Daus ea vitor quam aliquis
sit pactator; videtur enim esse crudelitatis punire aliquem , non praeexistente in eo culpa; igitur a simili non vult prius aliquem punire, quam videat aliquem esse peccatorem : non igitur primus actus voluntatis D. circa Iudam est velle damnare Iudam, prout Iudas offertur in puris naturalibus, quia tunc videretur velle damnare sine culiapa I tal videtur, quod oportet Iudam offerri voluntati D. 1 sub ratione peccatoris, antequam velit ipsum damnare ergo cum reprobare sit velle damnari, reprobatio ex parte. obiecti habebit rationem aliquam, scilicet peccatum fina. leprae uisum. I. Conc. Deus neminem reprobat,& damnat positive ad p nam aeternam ante praevisa demerita. Haec est de fide. Prob. I. ex Concit. Valentino cap. 3. ubi dicitur. Fiden arer fatemur pratestinationam electorum ad vitam, O pradcyrnari vem impiorum ad mortem , in electione ιamensaluanuorum miseri- σον diam Dei praeedera maritum bonum I in damnatione vero periturorum maritum malum pracedora iugum iudicium Dei . Quibus
verbis Conci l. hoc statuit distrimen inter praedestinationem, & reprobationem, quod reprobatio ut opus iustitigi vindicatiuae, quae supponit demerita ex parte reprobandi: praedestinatio autem eatenus sit opus misericordiae, quam
449쪽
motenus supponit Dei gratiam praeuenientem , &cooperantem, quibus adiuuantibus fiunt opera meritoria. Prob. etiam ex Trid. sessi6. Caia. II. Si quis iustificationis graispiam non nisi pradastinaris ad vitam coarivare dixerit, reliquos υ νὴ omnes, qui vocantur, vocari quidem , sed gratiam non aecipere , mi νοto diuina potestate tradastinatos ad malum: Anathema sit.
Prob. I. ratione. Deus est infinite bonus, iustus, de pius, est Pater noster caelestis, ac proinde, Si Pater', ut cum D. Petro Chrisologo loquamur, Non potest non amara, samat, nise quod bonum est dare nescit: negat Parrem , qui de Patris
suisνctus ast lavitate; ergo Deus nequit hominem damnare absque culpa; hoc enim esset non infinitae bonitatis signum, sed odi j,&crudelitatis, Deus autem non odit hominem , nisi ob eius iniquitatem, & impietatem, ergo non reprobat nisi ob culpam , & iniquitatem praevisam. II. Conc. Non solum peccatum originale,sed quodlibet peccatum mortale finale praevisum est causa positiuae reprobationis . Est Scoti loc. cit. & videtur communis, im. ino de fide, ut affer it Smising, cui consonat Herin X. Prob. breuiter. Tum peccatum originale, quam mΟ tale quodlibet finale est causa demeritoria Iergo utrum que est causa damnationis. Prob. Conc de peccato mortali rinali Peccatum semel remissum non potest esse causa damnationis; sed peccatum Originale in multis Reprobis est remigium, ut definitur a Trid. stis. 6. can. s. & Constat de baptizatis; ergo illud non est causa damnationis; ergo non potest esse causa n isi pecca tum mortat e fina te.
Arg. Cont. I. Conc. Prouerb. I 6. dicitur. Vniuaris propter DIpsum operatur ag Dominus, impium quoque ad diem malum, e
ro&c. Resp. Sensum Scrip. esse: Impium quoque, quem non fecit, sed talem fore praeuidet, Conseruat, seu praeo dinauit Conseruare ad diem malum, seu vindictae ; &hoc etia m propter semetipsum ad iustitiae manifestationem. Arg. coni. a. Conc. D. Aug. pluribus in locis docet,pe eatum originale esse causam reprobationis; ergo &QResp. D. Aug. tantum velle, peccatum originale esseta causam reprobationis in ijs, qui moriuntur ante baptiΩmum. Vel intelligere, ut notant Theolog. peccatum originalem esse somitem, & radicem reprobationis, non auis
450쪽
Quaeres. Quinam sint effectus reprobationiq. Resp. Effectus primarius reprobationis positiuae est damnatio ςterna: secundarij possimi esse, gratiae subtractio,
humani cordis excetcatio, & obduratio; qui tamen prius ex parte peccatoris, quam eX parte Dei oriuntur. De primo patet, quia damnatio aeterna primario intenditur a Deo ob praeuia demerita iuxta illud Mati. 25. Discedite mateaicti in ignem ateruum. De secundis similiter Constat. Deus siquidem se habet permissiue ad illos tres effectus, quibus quasi passibus Reprobus currit praeceps in damnationem, Vel per consuetudinem peccandi, vel per iustam denegationem gratiae. Quod autem tales effectus prius sint a peccatore, probat Trident. QT. 6. cap. o. docens si mus sua gratia femel iustificatos non deferit, vise ab eis prius deseratur. Vnde D. August. lib. de nat. & lib. arb. super illud Apost. Cuius vult miseretur, & quem vult indurat, ait. ιη est,quem seήuci permittit et obdurari,mala eius merita credite.
Herum reuera detur in Deo liber vitae; quidsi ' λω de numero Electorum.
Nor. Quod Scot. nihil ex professo tractat de libro vitta
plura tamen dicit de eo implicitΘ, quae librum vitae significant; & praesertim agendo de iudicio in A. d.4T. q. rc docet,quoi in iudicio erit innocentia meritorum, vel demeritorum, propter quae feretur sententia talis , vel talis Conformiter ad scientiam infallibilem Dei hominum, Mactionum bonarum, vel malarum, quae ab ipsis in vita a gentibus factae fuerint. Huiusmodi autem scientia infal libilis, & notitia omnino certa omnium, quae spectant ad vitam uniustulusque Praedestinati est liber vitae, in quo praedestinati scripti sunt. I. Conc. Datur in Deo liber vitae; ut expresse habetur pluribus in locis Sac. Scrip. & signanter ApoC. II. Κηπη 'ufuntscripta nomina in libro vita Agni; ad Philip.4. Euqmm qmina seri a funtin Libro vitet. Prob. nam datur in Deo n litia distinctissima, firma, particularis omnium, quq spe