Friderici Ritschelii Opuscula philologica

411쪽

XIIJ

iii Quo quod praeclarius moimmenii in artis habetiar, eo sere

tie illi quo patriae urtiis laudes Sophocles in Oedipo Gl ne v. 668 sqq. d. Brutich. Persequitur, quasdam maculas uari terserimus, leviolas illas quidem ex parie, satemur, sed tamen pristinum idiorem non ita his euntes omi in Linus auium nos in praesens in altera stropha et an tropha,

412쪽

Tl' ripi*- I9, inutilia ut silentio praetermittamus. In hi quo uti principia uiri quo simpliae discrepare numeris 697. i apparebat, meimrum ouesiiiiiiiiii aut Addendo in an tropha consultimi M. aut in stropha delendo.

Nec per se est prosecti, cur ali Polli luna eniendandi vii in vi cnt alterii quando ne inenninuule M inusitate hilos D, IOU

uitam quo displiceant habent. Itaque eum non sane mimissi is ile liquod intercidere vocabulum casu potuerit qualia illiquid adscribi interpretandi caussa eoiisequitur ut, iuri quod argumentum in promptu sit necessitatem habens, quaeratur.

mus inodi autem non unum praesio esse, sed duo intellegimus eoque tu iuidem pariem valentia. Primum enim Πέλοπος

413쪽

sed additani iam offendit ut tribui pronvis nequeat quem Me ut aut τὰ ii δε- Δωρίω vaco dicere aut ἀνμεrtiis Πέλοπο vaco simpliciter, nullo modo iunctim

utrum tuo, id quod ii geographum cadit in Oetain iiii init . Alii runt, quod nossemu iuuii ira sile tu Iu ab interprutibus, ad Πωποτε pertinet, quam particulani ab quidem verbis ipsa

vis sententiae segregat. Ita enim quod prodit, quale vel in Asia ves in Peloponnes nondum umquam sponte progenitum ueri pio iste dictum est profecto, quasi, quod adhuc iactum non sit, posse in posterum fieri coiisetur quod hine esse

lmetus locuto reperis. Hinc igitur ubi dignam dunam hanc esse orationem perspexerimus, Θ irere Δωήhi ac si rore incro, consequens es sane ut in auibstropha aliquid item deberi interpreti eredatur quod non potes aliud sis nisi adiectum v. 709 ἐπε- , coalitum id

quidem euin line versus similiter atque cum principi sirο-pllic Πελorro illud. Nam eo iusinitivo cum auckius negat curere nos posse, non video quid in his vituperes: aliἰuulaudem laudationem habeo' h. s. alia huis in prompta mihi est . Pro quo eum minime negemus sui commodo etiam δελo b uiso civi clites dies potuisse, ipsa caussa aperi est cur, quod et pleidus et planius dici sentiret, interpres

adscribi, iei. Si igitur eum ipsius senteutiae eleganti perfectiun numerorum concinnitatem recuperasse videbimur: cceti b olo criti ut 'Aciac υκ ἐπακουω

414쪽

ubi eum Ber iis, item delato Πελοπoc, sed sem aio cum rua virum breu, de sua coniectura χημα Micro seripsit, resti illo quidem ut strophios monori λατο syllabas exae

qiaaret, sed ortasse etiam eo mistus est quod mox eademuUχημα vox redit v. 13. Verum aut fallimii aut lodita id opera poeta sic instituit, quo maiore cum vi euelicii a Neptuno conlati praestantiam inerret in hune modum: splendorem Athenarim maximum, qui est equester ivalisque: nai Salarii' suis es enim qui eo ipso in splendore illas mimi faveris. Nec per se illud placere χημα Ofest, ut quod

aut misere langueat et prosam potius orationem redoleat, aut ad si ieei eqilinae, si forte dimitatem relatum corio non με icro adiectivum, sed κ6λλicro vel MeyMorrperrecraro vel

aliquod simile sibi postulabat. Fiues intem modestiae merito iudieabimus Naucrium Messisse, qui reliquis servatis o bbus quae convellisse nostra disputatione videntur, vim et manus innocentissimis vocabulis eisdemquo vissimis intulit, hoc enieridatoriam iii mirum verisum exemplo propOSit in appendice editionis clineideWiniae:

oin ει Δωρὶ vocis Πελorro πωποτε βλαcTovNiso Nil aovo claretis μευ nummis Ticinu. Quid enim quaeso aptius ad singularem laudem Athenarum declarandam, quam in tanta magnitudiniis terra nusquam naturaliter progenitam' nobilem oleain dies aut quid ad

415쪽

DE ANTico ore μο illuni nuntiatis 1,otentiam suilificantius, quam o si iuvbuit in dies qui et uictuum saevitia imperitaret et superibissimarum audacissimur riuo artium invenior esset qui ldeni viis eoiissententius in tragicorum consuetudinem quam Pon Pilii Hir lusus syllabarum ille, quo pariles ii parilibus locis sonos Ir μεΥ6λα o laεγαλου stropha et antistropha recipiunt similiter at pio v. 703 7 16 invicem sibi relata sunt Musice H --Hmi. Quae misi cum iam sagacemvirum fugere minime potuerint, videtur is inventi initis sui, quod est μεταλαυχημα lenociniis adeo inpius esse, ut magnifico vocabulo quod intelleg0ret cum με sciλo bai Movo et

pacto Oeum dare adgrederetur. Et tamen ne ipsa quidem μεγαλαυχημα cricro nomina concedimus sine quaesivi Mi minis tali a ctificio iungi quale hic poeta prorsus deo ectet, ingeniosus ille quidem artifex rationis, non argui ullas. Non minus manis ita numerorum corruptela versus in

κed hunc potius Z----- Vna igitur et vocula deletu et sic ri os inpoc ore rem etini mono placebat tum Rei suis. Quorum ille quid, metro senserit, ignor iur, quem tamen de soluta in duas breves longa cogitasse

tellegis minime satis fieri. Quodsi propiora circumspicimius, in promptu sunt sane vinulac euvinoc sive vavia vavi ceum Dindoin scripseris trisyllaba apud Aristophanem V p. v. 067. 069, quo ortasse vinuiui ue dii Euripidis Cyclopiv. 28 coniectura redditimi item huic pro ε'vi apud An creontem D. 14 3 in ergkii poetis lyricis p. 778 itemvεocco vocco et finitim cum alibi tum apud Menandriim. quae obeckius tractavit in Phrynisthim p. 20 sq. Sed tamen ne hae quidem sui fidere ad similitidum in cis vli inelium apparet quando in omnibus longa syllaba est quaeum

416쪽

V alis eoile, mi conira ineinorabili exemplis mensuramimebaidan ii in ve o meabulum apiti Pindarum ii iurrit h. X, 25 H tanu cribis v, qui versus bis responites

tur, qui, quod Pindaro licuit, idem in lyrico genere licuisse 8 η δε li arguai: ius tamen gravissima dubitatio aliundo nascatur. Non haerebimus amine in ob χει partieularii msocietate quam diu est ex quo ab Eli lini Reis lique dubitationiblis ost expetentium Hormannus vindicavit in

dum est ad teneram enim illud aetatem puerilem, haudquaquam ad iuvenilem spectar exempla poetarum ad unum omnia vineunt. Insantes Homerus cogitat eum παχε -α-m x*κά--αῖα dies Iliadis II, 89 de pucto ,- bpoμω Pindarus loquitur l. s. s. do filiolis Thyosta ab

v. 35 d. aueh. Ganymedisor cubar vεapti idom Euripi- de Troad. 35 quasi pueri leni eiu ritatem si mollitiem oris idem significat Hippomo cupκuc eupo EavUo τε tam diu- λυνiαv0εic tribuens Hipp. 1343. Nec Pindarus repugnat Isthm. VIII, 47 καὶ in v beiis co pili ces τ' daresposeo ominu Axo oc recordandum est enim sexennem mei se vii hil in virtutis iuvenilis documenta edere eodem torio Hamdam Nem. III. 49 ἐξέτη Torrpuorou, λo b ἔπεir uvis p 3- vov). Ovemiem nutem filiabus Lycomedi se miscere, nouprcis, et iuvenem sed adulescentulum, auctor Apollodoro III, 13, , vel vix bis senos annos' geniem secundum statium

Actili. II, 396, brevi autem semporis spatio interiecto ad

417쪽

vox apud antiquos certam et constantem servet, consequitur

ut absurdo epithe in Atticam inmens hostis in cis miseri in de emendandi necessitate rectissime, quamquam non illa quae primaria os caussa in eum alii lumine mannus cogitarunt, adsciscens is quidem cu poc sormam,

vcivpo ουτε Tηps , leni transpositione versu sic adhibi- iam et vεuipo Tic υτ Πim oi Asa ut saepe in priore membro negatione'. Quae sonu cum sat locupletes oris

uco prodentes, etsi non est sane cur ita seribere potuisse Sophoclem morosius neges, tamen certam vel evidentiam vel probabilitatem ea emendati tam diu uoti habet, quam diu alia in promptu est non minus commoda aut etiam omnin

, Simili fortasgo ainbiguitate, atque Pindariciun hoc vel illud Hip- Polyti Euripidis exeniplum ait apud Antiatileis in P. 109, 15 --oc do τ --. opitribri πψiπύλη, quod quid sibi velit testimovium. pamini liquet uiriniquam si quin eis ommuni simplicissimunt, se binur, non aliuin nita puerulum Opheliain dirisse H o poeta ades, b

418쪽

dior uua quidem laude propositum a Schneidesino εsplic vulgo misi, nequaquani or unus, quod id vix differens a MDUM auiummodo de rebus dierum esse videtur ut εῶmicroo xoc, popoc inimicoHopεc iure , O hominibus non

Dipiari e recens potius quam iuvenis interpretandus erat et nune probabili Dindoini emendationi εοχμoici υv-Tuxi uic. id liuod iliso εαpaici glossemate expulsum est. Husimillim perspecto glossemate vεapcic ab eodem Dindortio in Oed. M. v. 475 restitutum olo vinλos monere de εα- λη voee potest. Nam tri illi sane non alia nisi novella ovis emitatur, ne alibi aliud nisi reeens et integrum belui cum Brito vel rox his sive commuimi Marii Mil potioive Μηττητο dicuntur quo etiam Xenophontis exempliun

p. 110I): tamen vix ullum dubitationi locum olinquit Aristophanis in Lemniis versus apud hesium p. 290 16 uic--yic cris Heth iiivis thu, quo iam L ectius imus in Phryn. p. 375. Vt multo saltem probabilius do hoe nomino

iμiri scholiasta interprete, et cum Menander vi ribu pqoc καὶ εω uis ψ porrho ruet ipse is i), iuvenescendi notio subest vel adulescendi suique adulescentem moribus' in sit nisi Menandriae sententia Plautus dixit Mil. Hor. Hi):undo, ut μεipuiciεύεωα verbo veteres interpretes uiantur,

requiri ut quod maxime Didonius sensit verissime. tuque omnes huic numeros seritatis rebere hae emendatio visa

419쪽

M ANetim Muoc οest et si v ae υθ' si βο ουτ 3rim. In qua laudamus Servatam ric prini inmitis exquisitiorem posituram, quam deberi librariis non est valde sinisse veri, relinqui autem necesse est, sive cium sive vεδε ac probaveris, quae duo serian se iasse a Sophocle potuisse concessimus ipsum poc inventum

laudare lDII liosgumias, quod eum iis uicti de ininus primo calidius amplexu , Sset, post prudeliter allidere ipse coepit.

Quippe ex uno Theocriti versu V, 10 μη μευ λωβdcricθε oco irrcλ immo Ortooc et ros opes adlaetivum Dindoinus repetiit, quod ne in Odicibus ibi proditum essei, sed ei-nelai demum coniectura offectum ex dipui substantivo, nee

ullum praeterea vel testem vel auctorem haberet. Nunc autem post litum illud ips Mi inekius missuri fecit in supplement editionis novisi linae p. 474, praeclare in auxilium

meat Hesyelii p. 62, 4 'βη . . ccet ira . . in Wro , sperare licet fore ut ne indoinus quidem diutius teneat. - Vnum restat quo, nisi vehementer sellimur, ipsam Sophoclis manum redipiscuntur: τι μέ υ Λαμα ioc ore Thog. vocem hoc quidsem significatu si non habet alibi Sophocles,

397 irrepuis τε Di oc κολπο uiridoc, κῶλoicis uilaicto,b instas,inc' dxov. Verum nondum dimittimus hune versum, in quo satis mirari non possumus patienter toleratum ab editoribus ripa

risui Vinu, quoi es Se sanum Onfidentis sinu negaridum est. juis i iii in illa, qui graece sciat, nisi aut senectuti iniporans vertiit ut imperans senectute h. e. non vehit tortitudine

ix vel ulla re qualibet ipsius imperii dilectrice Quid igitur', Ea quidem pes sesinit Quilis in praesitione maria editioius Lipsielisis a. 18 viii XLI Hindrium urguit iniuriam si hi ipsiun Diui urelicto quod in adnotatione probasse opo adiectivo, quod ipsum resibivendum Besessio videri, iri sorte in potius vitium odi is Ἀρο--idi riuidi sacriti uno is demotistrari ne i seri non potuisse.

420쪽

Hermanno uni et eris ut videtur omnibus est Esenex imperator 2 Verunt vix lubitamus qui gnavus e sociis nostrisaea anteis adulescens viderit Medus Schoenius resdensis,

tempori ille Homerici versus recordatus B. XVII, 197 πατρὶ piλis Oromu, o b d rusti παμε τηρά c eua exemplasnitima Limesogi ii magnum p. 230, 50 hinxii triptivrsici τοκεω Hesiodi p. 188, aliorum autem ut facile apparet

poetariun 'sηptivT V Vbpua et raptivria Tilafiv. Discepturunt eam formam indorlaus in Stephani hesauro p. 609 sq., Io erius ad ut anni rarum I p. 13. 138 et athol giae elem. I, p. 383 sq. eandemque Alexidis versui restituendo

Sed Sophoeli amo hae loni sane mutatione nondum satis factum esse intellegimus: 'pot enim, quoniam non est adiectivum sed participium praeteriti, non potest senex esse simpliciter. Aiul senex factus potius, quo fit ut et molestissima prodeat et inflectissima hinc Uuiuui participior me sociatiis. Verum enim vero ne sine apti quidem plueere hoc ipsum imulaui participium potest enim ri adcscriptum esse vel etiam cpinv itane offensio tollitur Non hercle ullo niodo quod nini requiritur hoc est non ut sive iuvenis sive senex dicatur qui taperet, sed ut imperator, siveis iuvinis est ut fuit Xerxes, sive sone ut Archidamus.

Nam et sensum poetae et vim rapsi participii licebit etiam ea plicatius si interpretari: quod dux noni hostilis, sis isu Xerxes iuventutis robore superbiens, sive exuta iuvenili

seroeia propriani senectutis gravitaten au toritatemque On- Reeuius ut Arcti id unuis , in iliam exstinguet. Id igitur 1

Paret, si semet digna rutisne uti poeta vellet, non diuisatis languid crimisui participio, sed nervos cari i4vτωρ mimianum p inime, euius illud nilne interpretaminimuli eiur, praestinus suisse poetae φλομωis veraus notissimos Iliadis IV, 29 κέλευε, oici rincro finεμ6visu, o b ολλοi