장음표시 사용
451쪽
Dis . VII. SE T. J X. Cf. conferrei clit,4 conferat de facto, eo te porc quo videt stectum habitura, si pos set alias innumeras,alioqui sufficientes, ex quibus nullus oriretur enectus , ei coni municare, merito talis efficaciae authoi di cendus est. Quanquam negandum non sit, cam aliquo modo reduci posse, ut in causam materialem , in dispositionem illius qui conuertitur, quatenti gratia cf.fectum suum non sortietur, nisi homo sit tali modo dispositu S. 7I Deinde, per illam intacta seruatur indisserentia, libertas liberi arbitrij nuenim ideo effectum suu consequitur, quod voluntatem ad operandia praedeterminet, sed quia ita congruit, δ accomodatur Volutati, ut ipsa non minus libere, quam sua uiter motioni consentiat;nihil enim volii. tali magis arridere potest,quam cum diuina illustratio,& inspiratio,dispositioni illi'
accomodatur,& attemperariar. Inde aute
fit. ut gratia efficax ssit in fallibilis, non qpide absolute,& motaphysice loque do, iucmodi enim in fallibilitas vix cum indisteretia volsitatis cohaerere potest, scd suauiter,&ad modii voluntatis humanae, quae non ut captiua ducitur, sed libere quod
yult eligit unde cisi gratia ossicax sit illius
452쪽
DispvΥ. VII. Ecτ. IX. lyquando vocationi non est consensurus: cum enim non destituatur auxilio sussicie, ii , cum quo absolute conuerti posset si vellet, hinc fit ut defectus convcrsonis in solam illius libertatem reiiciendus sit. Neque dicas alienum esse a bonitate Dci
infinita, quod hominem eo tempore VO- .cet , quo pr uidet cum non consensuruna, aut quod illum non Vocet quo tempore vocationi obtemperaret, quasi vero
hoc nihil aliud sit, quam Deum vclle ut
innumeri homines, qui non Vocantur cJgrue, damnentur. Inde enim potitisi nignitas Dei commendatur , quod etsi praeuideat homines multa peccata patraturos, dc salutem propriam neglecturos, illis nihilominus auxilia sussicietia c5sert, quibus peccata cauere dc salutem, nisi per ipsos stet, consequi valeant. Quod Vero ituli talem gratiam spernant, S in peccatis perseuerent,no Deo,qui ex se vult omnes homines saluari, scd soli eorum voluntati, re malitia imputandum es A. Caeterum ex dictis facile est ea argumenta soluere, quae aduersus praediista opponi possint. Superest tantum ut vulgaro illam dissicultatem expendamus, desduo
453쪽
o DE GRATIA I v INA, scilicet fieri possit, Vt unus cx illis conuem latur,altero Vocatione respuente si enim vera sunt quae de congruitate gratiae attulimus, ex iis videtur sequi, utrumq; debere, aut simul consentire, aut simul no consentire,quod repugnat 5bertati, quae in a. Etu couersionis reperiri debet Sequela patet, nam vel auxiliu illud in utroque est congruum Velinitroque non congrusi; si congruum Vterque consentire debet si
non congruu,neuter consentiet:hoc aute,
ut dixi, destruit usum libcrtatis in actu couersionis, actus enim liber, positis omnibus ad agendum requisitis, potest non fic-ri, unde nus cx pr dictis hominibus libere consentire potes: cisi alter non consentiat. Respondeo Auxilium diuinuduobus modis spectari potest, vel in gemere entis, vel in genere bencfici si priori modo spectetur, fieri potest ut unus si
aequali,aut etia maiori auxilio non coire latur,&alter conuertatur cuminori; ratio
est,quia cum gratia non determinet volu tatem Vt supra ostendimus, oblato duobus hominibus aequali auxilio in ratione tis, terque manet indifferens ad consentiendum, aut non consentiendu , iuXta Conci.Tridcnt.Sess. 6.can. . Quare Unua
454쪽
DIs P. VII. SECΥ. IX. ostillorum libere poterit consentire etsi alter minime ostentiat:si vero auxiliu spectetur sub ratione doni S benefici), tunc fieri non potest ut posito aequali auxilio, unus conuertatur, non alteri quia auxilia tunc dicuntur aequalia in ratione beneficij, quando aeque prosunt; quare si unum ita prosit,ut reipsa effectum habeat,aliud mi- nunc;iam in genere beneficitaequalia non sunt. Inde autem non sequitur trumque necessario consensurum, sed vel utrumque libere consensurum, Vel si alter tantum consentiat, Vocationes cortrin fore inaequales in genere benefich.
455쪽
Ans de e dari utiam aliquam habitualem'
An gratia habituatis a claritate distingu Etur'
456쪽
An detur gratia habitualis. i. Ratiam gratum facientem inha- Is bitualem, Mactualem distinguere solent Theologi; non quod actualis perfecte hominem Deo gratum efiiciat, hoc enirn proprium est munus gratia habitualis sed veluti inchoate, dispositive, quia ciusmodi gratia ad habitualem disponit, Z propter illam confertur Et quidem do actuali illa gratia hactenus actum est per septem disputationes meque opus fuit specialem quaestionem mouere de ipsius cxistentia, cum enim probatum fuerit, eam nobis esse necessariam ad saltitem, satis ex hac necessitate illius existentia colligitur, cum prouidentia diuina non desit in necessariis,qua vel ad naturam, Vel ad gratiam pertinent. Hic ergo quaestionem instituimus de gratia habituali, An scilicet detur d6num aliquod gratiar gratum facientis, post operationem in anima hominis remanens ad modum habitus. In qua difficultate, praetermissa sententia haercticorum. Alberti Pio hq viri Catholici,
457쪽
i, DE GRATIA DIVINA, qui nullam eiusmodi gratiam habitualem
Σ. Assertio nostra, quae est communis Theologoru, haec sit Daturdo maliquod gratia diuinitus infusum, quodposioperatione in anima nostra habitualiter remanet. Colligitur imprimis haec assertio ex variis testimoniis Scripturae, in qua interdum dicitur, Deum in hominibus iustis peculiari modo per gratia habitarc. a. ad Timoth. 1. Bonum depositum cusfodi,per Sinritum Sanctum qui habitat in nobis. I. Cor. . Nescitis
quia templum Dei es s. piritu Dei habitat
in votis 4 c. Habitare autem permanentiam significat Alias Deus dicitur manere in iis qui ipsum diligunt Ioan I . Si quis
Ziligit me, c mansionem apud eum faciems . Quomodo autem fieri potest, ut Deus in homine mansionem faciat; nisi perdonii aliquod habituale,& permanens ξ Ne aute existimes,hanc permanentiam non diffcr- re ab illa,qua Deus in aliis rebus existit,nimirumperesse iam,praesentiam, &ῬOtentiam, audi quid dicat . Ioan epist L cap. 4. In hoc cognoscimus inquit quoniam in Deo manemm,s ipse in nobis, quia des iritu uo dedit no s. Deinde per gratiam sanctificantem , quam homo in iustificationo
458쪽
Dis p v. VIII Sscr. L his recipit,dicitur diuine fieri consors natur , iuxta illud 2.Petri a Magna, retiosa nobis fron si donavit, ut diuina e sciamurco ortes naturae No potest autem dari participsio
alicuius naturae permanentis, nisi per Iormam communicantem ess permanens.
Denique valde notanda sunt verba illa Christi Ioan . . quaquam ego dabo , et ineosos aqua. alientis in vitam aeternam. Quid quaeso aliud est ille fons, quam gratia Spiritus Sancti in corde hominis diffii a Zs1-cut autem fons est aliquid permanens, ac continuo aquis scaturiens, ita per illii apte significatur g ratia iii anima permanens, &bonorum Operum riuulos, salientes in via tam aeternam,producens;adebit , quemadmodum aqua tam alte resilit, quam emines est locus e quo fluit ita gratia quae nobis e coelo infunditur, ad coelum usque pertingit, beatitudinem bonis operibus, qua ex illa proficiscuntur, nobis compa
3. Secundo,Antiqui Ecclesiae Patres non harum fauent huic sententiae. Ac primo Basil. lib. de Spiritu Sancto cap. 26. Sicutis endit is inquit oculo uno, cesoperatio spiritus in animapurgata, se quemad 3-dum arsesin eo qui nam esitam itina
459쪽
ii piriim in eo qui recepit, semperquidem prae sens,at nonperpetu operans. In quibus verbis ponderandum est, gratiam conferri cui ultate idcdi docuin arte , quaeac sunt permanentes, S satis indicant gratiam es . se donum pc modum habitus, in anima
. Deinde, Chrysost homil. I. in cap. I. epist ad Ephes cxplicans verba illa Grati cautinos in dilec nosuo. Hoc si inquit non solum liberauit apeccatis sed etiam fecit amabiles quomodo enim i quis acceptus cm pia cabiosum, ese,ac morbo, senioque, paupertate, ac fame confinum Dor perditum
sati onBos fecerit iuuenem,omnes homi μυukhritudine vincentem , e genis quidem splendorem valde emittentem, micantIum Aulam iaculationibu ulgores occultate,dei
de m costituerit in ipso ore aetatis, opo ea
eumpurpura induerit, o diadema imposuerit, somniornatu ornarat:ita nostram inpruxit,o ornauit animam,pulchramque fecit, desiderabilem,or amabilem Cupiant enim Angeli tale aspicere animam,Archangeli,omnes sancti. Ita
nos etiamfecit gratiosi imos origi desideru-ιiles, concupiscet enim rex inquitatuam pubchritudinemrix quibus verbis manifestum 'st,gratiam csse pulchritudinem, S χIna,
460쪽
mentum quoddam in animaliabitualiter.
Accedit Ambros lib. 6. Hexam cap. 8 ubi postquam explicauit iustificatione
fieri in anima,non in corpore,addit, P ι ιι ses ergo o homo sepiectu a Domino Deo tuo bonum habes arti Icem, atquepictorem, noli bona deler icturum,non fucst, sed veritate lentem, non cera expresiam,sedgratia. Quo loco Ambros . comparans gratiam cum pictura,quae res est permanens, fatis perspicue indicat, cam inhaerere animae permanen.
ter in modum habitus. 6. Tertio, eadem assertio confirmari potest variis rationibus, qRarum prima su mitur examore supernaturali, quo Deus iustos prosequitur iuxta illud Ioan .i .
qui diligit me sermonem meum simabit, o pater meus diliget eum,o c. Inde enim sequitur,in homine reperiri donum aliquod siI- pernaturale,quod sit obiectum amoris diuini , ut ex duplici discrimine, quod inter
amorem diuinum id humanum interce-
dit, intelligi potest. Imprimis clama, etsi homo nihil amet nisi sub ratione boni, euenit tamen saepe,Vt bonum quod inat, non sit vere bonum, sed dumta Xat apparens:anVir autem diuinus, cum sit ordina-