Dionysii Halicarnassensis Historiographica : h.e. epistolae ad Cn. Pompejum, ad Q. Aelium Tuberonem et ad Ammaeum altera

171쪽

xo DIONYSII ALICARNASSENSIS

τους τ' αἰχμαλωτ . Aut του με αιχμαλώτους ποκτεῖνα reg. sine τε , aut cum eo sic τους μεν αμαλθα- et Ἀποκτ. Reis h. Posterius nihil est nec magni faciendum Prius. Falsum est enim, quod Resiskius videtur opinatus G, Οους αιχμαλώτους et γυναῖκώς δέ - sibi opponia immo του τ' ἀκμαλώτους καὶ Oae αλλους Μιτυληναίους componit illique intelliguntur Mitylenaeorum ii, quos , capta urbe Pachea in Tenedum transmiserat. V. Thuc. III aῆ 55. ἀνδραποδίσαι Lamo vero ανδραποδίσασθαι. Non enim sto equidem meminerim, in activo, sed solummodo in pannuo et medio, hoc verhum usurpatur. in eis h. Fallitur. V. Thuc. I, M. v 5a. 18. Xenoph. Hellen. II, , o. του ἐνδεῖ στεραία V ad 6, a. Quod Ducherus ad Thuc. VII, Ii puta etiam explicari posse, in concion postridi habita, id verum eno non censeo. Facile tamen in hanc sententiam emendari possit ou δἐ et Ἀστεραια. f. huc. III,

56 τι ιστεραία μετάνοια τις εὐθυς δ ιν αυτοῖς.

συνταχθέντας Μalim συναχ λέντας α συναγειν, ut non ad

λογον quod jam suum ahet participium , ηθέντας, sed ad

πολλους redeat congstegatos in oncionem. sis h. Περιωποθεσίν τινα συνάγεσθαι vereor ut quisquam dixerit Benis

habet vulg. v. 16, 4. De duplici panicipi v. Μatthiae. r. Gx. f. 556. a. meindors ad Plat Protag. P. 56a. παρέλαβεν αναγκαίους Incessit hi Thucydidem Dionysius, quod prioribus orationibus, lithus impulsi Atheniens es decretum de nec Mitylenaeorum fecerant omissis, post xiores has, non aeque ni agni momenti, prodiderit. At ego multis de causis ita evenire potuisse puto, ut melius et com imodius fuerit, illis omissis, has potius nohia relinqui. Et eum ita secoxit Thucydides, pro eo potius praesumendum puto, ita consultius fuisse, doneo aliud edoceamur. Nam si sibi vult exedi Dionysius, necesse st, ut illas prioren nohis orationes

proferat, unde Iudicemus, fuerintne aeque, aut potius, a hae posteriores, edendae Acacius Hild r. Hoc squidem non postulaverim. Sed Thucydidom xocto secisse nullo negotio probari potest. Verisimillimum est enim orationes in priore concioneliabitas non magni momenti fuisse, cum populus iracundia in-naanniatus via adhortatore eguerit, ut Mitylenaeos morte Ie-

172쪽

DE HUCYDIDE IUDICIUM. 1 os

XVIII. 'o δε περιεοητος ἐπιταφιος, ον ἐντη δευτέ- 1ρα βίβλω διεληλυθε, κα- τωὐδέ ποτε λογισμο ε τούτω κεῖται τω τόπω μαλλον, ἡ ου ἐν ευρω; ἴτε γαρ ἐν ταις μεγαλαις συμφοραῖς της πόλεως, ἐν αἷς Ἀθηναιων πολλοι και γαθοι ιεφθαρησαν, τους εἰωθοτας ολοφυρμους επριάτοῖς χρη λεγεσθαι, ει - ταῖς μωγαλους δε ραγίαις, ἐξῶ δόξα τις πήμνης η δύναμις ἐγένετο ii πολει, τιμα- σθαι τοῖς ἐπιταφίοις ἐπαίνοις τους ποθάνοντας, ἐν Ιβού-

atendos decerneret, dehortatoribus autem non admodiim a Levitasse vidcatur. Certe eorum orationibus nihil effectumost. Quod contra fuit in nitora concione. In qua quae orationes habitae sunt , eas vel propterea criptor extribuit quod ita multa do Atheniensium civitatis rationibus deque Cleonis, tunc a moderantis, ingenio ac studiis explicare potuit. Quod cur minus facere potuisset reserendis, quae praegrona concion habitae erant, orationibus, ratio in promptu est. Tunc enim quod jam significavinans, haud dubie minus aeris fuerat Cleonis ac Diodoti contentio. Ac ne quae utroque die dicta orarit orationes auctor exhiberet, rovitatis studium impμdiehat, quod hoc loco neutiquam obscuritatem genuit, eum quae naiserit faciIe quivis conjectura an quatur. eris autem declamationibus nunquam utitur Thucydides.

XVIII, 1. V δε περιβόηzος πιτάφιος II, M. sqq. μῶλλον, οὐκ Hauc loqnendi rationem, qua Thucydiae et Herod. v. V s . VII, 16. passim utuntur, Nostrum imitatum esse docet Duckeri ad huc. HI, 56 Accuratius, quam1Matthiae. r. r. l. 55. u. t. d. de ea disputat Hermann ad viger. p. 8o1 et ad Soph. jac. iasio. τοις ωyότας - λέγεσθαι 2 Interpres at usitatos luctus

commemorare necesse fuit. Quue attererum induxerunt, ut verteret die ieruber notandenen Attigera angesuhr werdenm sten. Α τοις εἰωθόire e sqq. intellig. ἐγεσου cf. ad sto, a. ολοφυρμοί autem sunt λόγοι πιτάφιοι - αυroῖς cum ειε - ουτως ungendum puto. f. t. s. Cui Tationi collocatiotioni non obstare, Iihi videbimus.

loco Thucydidi, cur ex multis funebribus laudationabus, quae hoc toto bello in honorem pro patria caesorum habita sunt, hanc unam et Iolom exposuerit: cum hoc primo anno perpauci iis insigni morte, aliis vero annis, ad Pylum, in Sicilia, multo plures et fortiores, majoreqtie praeconio digni, occubuerint. Sed multae potuerunt esse caussae, cur hanc et non alias nobis tradiderit Thucyd. laudationem quas etsi nec Dionysio nec uobis iudicavit, Dat significavit, nuc obscure quod si non seciuet, profecto eprehendendus ellet. J non tamen is

173쪽

ro 6 DIONYsII HALICARNASSENSIS

Πελοποννησίω ειςβολη πεισοντες Ἀθηναῖοι κοαιδη τινες πανολιγοι και ouo ουτοι λαμπρον τι πραξαντες εργον, ω αυτος

Θουκυδίδης γράφει Προειπων - περ του Περικλέους, ο τι την πόλι εφυλαῖσε και Γ εσυχιας μαλιστα, σοv

eire poterit reprehendi. orto enim illas, quas luit cognoicere nequivit aut nullam reliquarum dignam, quae huic operi insereretur judicavit aut quia nihil aliae ah hac prima quod verba ejus aliquo modo vost videntur, iuridicit, hunc fuisse ritum sepeliendi, quo tot hello sint usi Athenienses differebant, hisquo primis et laudator Periclea et omnium pulcherrima oratio contigit, primo statim anno exemplum insequentium dare voluit Aeaeius. Huds optime Dionysium refutat Dionysius Art. R. VIII, 9 p. 44. Οονη-

τους μιας ἐπὶ τον πολεμον παρακαλεῖ τοὐro μέντοι ε ναγκαίως ποιεῖ ὁ γαρ λέγων εστ ιον έπιτάφιον Περικλης, νηρ του πολέμου ἔτιo Aet μέν/οι ριῶν νχων κεφαλαίων o επιταφίου, ρχομενου πρωον αποθανόνrας, ἀνύμους ἄν ἐποίησε του μέλλοντας πολε- μέῖν. f. eilmann. l. l. p. 97. q. Gottloher ad Platimenex. et Perici Thuo. r. sun. p. 7 sqq. Caeterum de hac Thiis cydidis oratione haud dubie eodem modo statuendum quo. ipso monstrants I aa de omnibus ejus orationibus. Hahuit enim Pericles orationem funebrem, eamquo reddidit, mis tamen ve

bis usus, Thucydides Μiroreae, qui secus censeant. V. Scholt. ad Axt. R. I, 2. P. M. a. v. πόλιν ἐφυλασσε - τροπαῖον τῆ στεραία ἔστησαν Haec ad vexhum e Thuc. II aa transscripta sunt ' te πο- λιν thi additum τε. μάλιστα, σον δυνατο Vide uno comma ante uάλιστα collocandum sit, ut huc. I, II δι ασφαλεὶας, σον ηδυναντο μάλιστα, τὰς πόλεις ωκουν Potest tamen μάλιστα cum ευεν iungi, quod eodem, quo hic, modo collocatum habuimus 15, .

θέσιν κειμένη, παρέχει avrους δικαστὰς ων βλάπτουσι τινας - μῶλ- λον η καetis συνθήκας - γίγνεσθαι quem Iocum sic ordino: nuρέχει συrους μὰλλον ἡ κατὰ συνθήκας δικαστὰς γίγνεσθαι τούχων, α βλάπτουσι τινας ορyortunitor urbis Deit, Me nulla Iocietate inita. i. praegrae. mugir, quom si foedere teneren-

174쪽

DE THUCYDIDE JUDICIO. Ior

ιoυνοιτο, εἶχεν ' ππέας μέντοι τινας ἐξέπεμπε ἀεά του so οδρομους απο - στρατιας ἐπιπίπτοντας ἐς τους γρους τους ἐγγυς τῆς πόλεως κακουργειν - και ἰππομαχίαν δε ἀγενεσθαι βραχεῖα ἐν Φρυγιοις των τ 'AΘηναιων τελει ν

νur, eorum, quae tit inferunt damna, ipsi sint arbitri. IV. aet5. οἱ Iλλυριοι με ' ζιβαίου προδόντες Περδίκκαν, γεγέν--

εῖχεν i. e. συνεῖχεν, continuit. Reis h. Μale. ι' ηοπιας εχνιν etιν eodem modo dicitur, quo δι' ὀργης χειν τινά, Thuc. II, 37 V, . pro quo utibi dicitur λοργῆ εχειν τινά, voluti huc. II, is a I. 65. Noli autem satis recte disputaro Hooge voen ad viger 585. R. aliosqus v. atthiae. r. r. 58o e. noster locus ostendit, hi δι' ησυχίας χειν non re- .solvi potest in sua ἔζειν. ἱππέας μέντοι - Hinc demum Thucydidis verha incipe-xe vulgo statuituae. τινὰς ἐξέπεμπενὶ τινάς abest a vulgatis exemplaribus Thu-eydidis: et sq. v. in iisdem legitur ψπίπτοντας Sy Ih. πι-πὶπτοντας etiam e Mosq. enotatum Vereor tamen, ut roCte: main caeter ejusdem familiae Ithri r C. Dan et axis. E. ἐμπίπτονeta habent.

καὶ ἱππομαχίαν φησὶ γενεσθαι βραχεῖαν Apud huc καὶ ἔλπομαχι τις ἐγένετο βραχεια. Ῥυαχυς hic valet μικρός, ut

Phaedr P. φ . d. Xenoph. Sympos 4 5 . omnino aut mIongitudinis a magnitudinis et multitudinis notiones non raro inter se permutantur. Cf. Vallienar ad Eurip. Hippol. v. a. Goellex ad Dionys de Compos p. 5a. q. ἐν et ελε Schol. ἐν et ματι. i. esset ad Herod. I, o . ωα Οεοσαλοῖς Nam τοις θηνοἰοις αεί ποτε το πληθος των θεοσειλῶν ευνουν Πηρκεν. huc. IV, 78. Cf. Boeckh. eo. Civ. T. 4. II. ἐν η οὐκ ἔλαττον apud huc ἔλασσον. εσχον i. e. non inferiores, fisrunt, eouo Marte Pugnaverunt. Cf. III, 5. VII, 56. VIII si Xenoph. fere dicit Ου μεῖον χειν. οἱ θεσσαλοι καὶ - αιοι J Apud hum οἱ 'Aθηναχι καὶ

μεχρις οἷ Ηaachius edidit μεχρι Ου, quomodo hic Thucydidem scripsisse Benedictum ait docere ad IV, 4. At is non

175쪽

xog DIONYSII ALICARNASSENSIS

ταύτης τῆς τιμῆς τυγχανειν rii; ἐποίησε τον επι φιον; 4'I9 δ πάσα ἄψω τα αλλας μακας τάς τε κατα γῆ και κατα θάλατταν, ἐν αἷς πολλοὶ διεφθάρω- ους πολυ δι-

docet, sed dicit μέχρι Ου tantummodo exhibent Call. x P riss C. H. I. Cave autem in ejusmodi xehus veteres sibi consti

tisse credas.

o πολλMJ arg. r. C. Dan Ald. Ior Steph. 1. Inoλλο haboni, quod miror Gallium in nullo eod. invenine. Sed ejus diligentiam non uno Ioco suspectam habeo. ἀσπονδους Non igitur se victos confitebantur. Iustin. VI, 6 Corpora interfectorum ad sepulturam Poscere ἐπω- οπόνδους est apud Graecos signum victorias traditae. CLSchol et Ducher ad huc. I, 5. inesset ad Hexod. IX, r. s. ἐνώμοτιοσις ταῖς μαχαις V. c. 9 sqq. 51 sqq. τι-πο ουν - Λια παντὸ του πολέμου, πότε ξυμβαίη Βυτῶς ἐχρῶντο τω νόμω Thuc. II sq. Atque historico, etiamsi alias cautae non accessissent, quae accesserint, dictum ad 3. . tamen de hoc more exponendum erat, ubi primum Athenienses eo in hoc hello usi sunt. Quas alitem alio tempor alii oratione funet, res habuerant, eas si Tocepisset, vitupe-xivi mereretur, eum quid utilitatis inde ad rerum cognitionem redundaret, non perspiciatur. Etenim, quod Dionysius Laepius non cogitavit, damnandae runt in historia orationea vel pulcherrimae , si merae orationes sunt nec a gestas illu-

Brant.

176쪽

καιοτ ερον, κοσμεῖσθαι τοῖς ἐπιταφίοις π νοις ἡ τους περι- 85ηπολους τῆς Ἀττικῆς, rarai 'εκα ἡ πεντεκαιδεκα οντας, οἰ υ Σικελια με Λικίου και Δημοσθένους αποθανόντες Αθη- να και - συμμάχων ε τε ταῖς ναυμαχίας εὐτε τοῖς κατα γη αγῶσι και το τελευταῖὸν ἐν τῆ δυο πω φλῆ, σι- άκις μυρἰω οὐκ ἐλάττου οντες , κω ουδε ταφῆς δυνηθενωτε τυχεῖν is νομίμου, ποσου μαλλον ησα ἐπι-ειότεροι τυγχάνειν οἴκτων τε κα κόσμων ἐπιταφίων Q. υτως 5ημέληκε - ανδρῶν, ωςτε mo τουτ' αὐτο εἰπειν, τι πεν- ει δημοσία προυθετο η mn και τους εἰωθους ἐναγισμούς τοῖς ἐπὶ ἐνης ἄποθανουσιν ἐπετελεσε καὶ τον ψουωτα ἐπ τοῖς μεδειξεν οντων τοτ ρητου- λήγει κανωτατος am

eum Dudithio legemus περιπόλους, circuitores quo vocabulo etiam Thucyd. lib. IV. P. asa. Lo ' ubi V. Ducher adde interpre ad Polluc. VIII, os. ubi Scholiastes adnotat, duo osso φυλάκων genera: nam alteros vocari ἱδρομενους, qui selliaeet perpetuo unum eundem dae locum insident, vel Ohfident, alteros autem περιπόλους dica, qui gros et castella obeunt aclhostiles incursiones vel arcendas vel significandas Sio etianoph. in Avib. v. 177. περιπόλους oην πέμφαι, et Simo-eatus apud Suidam: της περιπόλου δυναμεως. Ejusmodi περιαόχους intelligit etiam Dionysius ipse Antiq. Rom. P. ars. v. 35. p. 5a . . ed insti v. 575 5 - 6λ8, 50. P. 178a 6. et 19 17 io. a P. 336, 9 sp a Reis,. περιπόλους γεων

tales circititores vocRt, qui observant, an agri diligenter a rusticis colantur. Fib. Num zους υτε πολλους, ouet πάντας έ της larτικῆς. c. οντας, neque multos numero , neque omnes ex Attie oriundos. Intererant enim Thessali quoque equites. Reis h. Dudithii conjecturam sine cunctatione 1 ordinem

Tecepi.

δόκα η πεντεκαίδεκα Fieri quidem potest, ut non plures

fuerint. Dionγsium tamen opinor, rem imminuere studentem, uno numerum do suo posuisse. τετρωκις μυρίων V. Commentati P. . n. s.

177쪽

, II DIONYSII ALICARNASSENsIs φθαρεντας η πεντακις λάους μηδεμιας αξιωσα τιμης Ἀλλ'

Περικλέους προς- βουλόμενος ἀποχρησαμαι καὶ του

ἐπιτάφιον πα- ως π ἐκεινου μέντα, en δεῖνα ἐπεὶ δε κατα το δεύτερο ετος ἐτελεύτησεν α' τουδε του πολ μου και οὐδεμιλτων μετο ταυτα γενομενω τῆ πόλει συμφορω παρεγένετο, εις ἐκεῖνο, μικρον κα ου αξιον σπου-

XIX. Ἐτι δὲ α ι ἴδοι τις αν το περ τοι ἐξεργασας του συγγραψως ἀνώμαλον, ἐπλογισάμενος, τι

πλε&ως - πεοακισχιλίου. Hiano numerum ex Thmoydide aegre conficias. s enim Nicia duce ὁπλίτας ἐκ κατώλόγου tantum mille quingeratos trajecisse refert VI, 3. et tim Demosthene millo ducentos VII. o. His etiamsi cum alios tum equites submissos VI, 89. addas, ne sic quidem ratioeonstat. Sed Dionysius hic ex orator videtur lausia , Ornorum exaggerante, nisi statuere mavis, locum huc. VI, M. ubi Athenienses πλιται τοῖς ξυμπασιν ἐκατον κα πεντακιςχιλίοις qui non omnes Atheni erases, nedum omnes ἐκ καταλογουorant in Siciliam trajecisse referuntur, negligenter ab eo in. spectum esse.

r. ἐπενδ redditive accipiendaci vel legendum ἐπειδη.Soq. v. malim V , cum articulo. Syth. Fallitur SyIhumaius, ναν έ cum articulo praeferens. Reis h. Fallitur idem, di hie redditive accipi posse opinatus. ii, quod iIlum statuisso atat, συνθεῖν - βουλόμενος Pendeat cf. ad L, 5, 1. , hanclubie ἐπειδὴ reponendum est; quae quidem ratio magis mihi

placet, quam ut καί post ἀποχρησασθαι etiam vertatur et σπινθειναι cum ἔοικεν jungatur. De emeradatione o νηρ, faciliori mutatione, scribere potuissem, nonnullorum exemplo. cf. Reisig. Conject in Aristoph. p. 8a. 4νηρ. Retinui tamen vulgatum. V. Soph. Abao. 9. γγ δ φοιαῶν ανδρα Aiacem μανιάσιν νοσως et νον Aristoph. Lysistr. 5et. πινοιν si ανύ ς κἀπιθυμῶε πλεκουν. f. si , 5. de Compos.sa8. Sob aud de Lys. p. 49 . . Sylburg ad Jud de Dcmosth. p. ii I. Adde Jud de Lys. p. 49 , . Pertinent huc non nulla eorum, quae, diversa confundens, exhibet Ast ad Plat Phaedr. p. 565 sqq. epetitque ad locum Politiae, quem 1audat. Ad ανθρωποι articulum saepius reticeri, nonnullis exomplis ostendit ornemaraia de gem Cyro P. eQ. P. 5. n. quibus milia addi possunt, veluti huc i, r. VI, 9 VII, 7. Xenoph. circon. l. s. Aristot Politi VII, a, . th nus Leg. P. Christ. Io Rochenti.

178쪽

DE HUC ME JUDICIUM III

πολλα και μεγάλα πραγματα παρί-ων. προοψιον της 35

ίστορίας μέχει πεντακοσιων ἐκμηκύνει στίχων, τα προ τουδε

XIX. προοίμιον Imalimrio πρωίμιον. προοίμιον της ἱστορίας μέχρι πεντακοσίων ἐκμηκυνει στίχωνὶ

Thucydidem, multis magnIsque rebus praetctrinillis, Prooemi uni Iuuin ad quingentos versus protraxisse, ut ea, quae anto hoc hellum a Graecis sunt gelia, parvi fuisse momenti ostenderet: hau viro non artificiosam amplificationem asser nec enim quod inter minima excellat, sed quod magna ex- cuperet, vere magnum esse adhuc prooemia notas tantum

esse debere, quibus capita eorum do quibus dicturi fumus, demonstremus. Sic Dionysius. At vero, quas illa multa magnaque a Thucydide praetermissa sint, non video: noe Dionysius ullum ostendit. Sed postea id prooemium corrigens nihil adjicit, ed detractis solum quihusdam, aetera ut Tecta relinquit tacito quasi nihil ahelis confessus. Quo vero de comparationis ratione dicit, quod omnia praecedentia parva fuisso absoluto Thucydides contendat, id falsum est, nee ah Thucydido institutum. Manifeste quippe demonstrat , imo.argumentis aliquando probat, priorum quoque erum a Grae- eis gestarum aliquas magnas ruine. Non autem a una parte narrationis de toto, quod Dionysius facit, argumentatio justa est. Antiquissimas enim res Graecorum parvas et uaniles fuisse dicit; nec id dissimile veri est, cum nulla gens non ali-ruando parva susxit et obscura. Postea vero paulatim crevista ominum numero urbibus, opibus, armis, imperiis, sociis, xehus estis terra marique auctam Graecium, multis argumentis, multis exemplis ostendit Simul hoc uno laboro multa utilia nobis

et necessaria praestat. Primo namque continua comparatione, quantae res praeos dentes fuerint, non tamen Peloponne

sitico bello fuisse majores, demonstTat. Inde pulcherrimeri elem nohia et imaginem Priscae Graeciae depingit et historiam a poetarum fabulis, veritatem a figmentorum involucris reparando, quid de unoquoque Posteritas credere debeat, ostendit. Donique eadem opera totam historiam sequentem mirifice illustrat et multa, quae alias per digressionem ah historia fieri debuissent, in exordio praemittit. Si enim alioquin gentis alicujus vel civitatis, cujus in historia mentio ociscurrit, originem , mores, incrementa, memorari ab histori- eo, utile et necessarium est; quis hoc Ioco id alienum puta. hit, si ea gens, cujus longe maximum hic et internectitiona narrandum propositum est bellurn, paulo diligentius do- scribatur in praefatione praesertim et principio , quod inprimis in historia liherum ne gravisTimi scriptores tradide runt. Ipse quidem Dionysius, tam rigidus Thucydidis censor, in praelatione suae historiae bene longa, argumentum se de .

179쪽

IIa DIONYSI HALICARNASSENSIS

των, ουυ λτης τένης παγορεύει λογος, υτ μεθοδευειντας αὐξησεις. οὐ γα ει τι των μικρω μεῖζον ἐστι, ιιὼτοῖτό στι ηδ με; α, ἀλλ' εἴ τι των μεγαλω ὐπερέχει.3Γίγον τε αυτω το προοίμιον, υσαύτας ειληφος ἀποδεικτικας της προεισεως ξεργασιας, στορία τις αύτη κακαύτην. o δε τα ρητορικας συνταξαμενοι τεχνας παραπνελλουσι, ἔνεοματα τω λόγων τα προοίμια ποιεῖν. αυτα τὰ κεφάλαια των μελλον- δηλουσθαι προςλαμβανοντας ' δὴ και ra-ποίηκεν ο νη ἐπι τω τελει του προοιμίου μελλων ἄρχε

Iegisse elegans , magnisicum, utiIs ostensurus, Romanum imperium, a quo cribere proposuit, comparat cum Assyrio, Μ Edico, Persico, Macedonico, Attico, Lacedaemonio imperiis ; hisque omnibus illud velut exsinplo Thucydidis, majus fuisse eontendit. In ipsa vero historia sua de antiquissimis Italia cultoribus, Aboriginibus, Pelasgis, Oenotri otc. dum

Led a singulorum et migrationes investigat, dum ab Graocis oriundos Romanos, ambitioso magis, quam utili, aut certo labore, contendit, tam Copiosus, tam minutus est, ut qui eum

carper vellet, justius id profecto et speciosius quain ipse Thucydidem reprehendit, facere posset Acacius. Huds. ουτ ὁ της τέχνης παγορευει λόγος Adverte rhetorem, nihil non ad artis suae praecepta exigentem, quod ta- moti non nimis acerbe in Graeco censore vituperandum est, eum Graecorum non solum risis, sed quodammodo etiam ipsa historia e rhetorum officinis prosecta fuerit. Caeterum solum Thucydidis prooemiuin nobis servatum esset, Emo non summum historicum agnosceret. auca enim haec se pila veram rerum Graecarum investigandarum judicandaxumque Tationem caeteris Praeiverunt omni hus. Quod cum

ita sit, facile Dionysio largiri possumus, partem prooemii Thucydide a scriptoris argumento alienam esse, studiosequeoum opportunitatem quaesiviso, qua, quae accuratius, quam alii, o Graecorum antiquitate explorasset, in medium proforro t. At vide Iliant arte hoc studium occuluerit. Non Enim simpliciter, quasi digressione facta, de qua non cogitares dου- hehat Acacitas de votustis Graecorum rehus disputat, sed quae do his pioponit, iis modo ut argumentis utitur, quibus quem locum bello in Peloponneliacum magnitudine ac gravitata

inter vos Graecas obtineat, demonstret.

πonςλαμβάνοντue Malim ς' prima syllaba tolli. Reis h. Non opus προψὶ βύνειν, ut alibi παραλαμβάνειν enis umore,

adhibere.

180쪽

DE HUCYDIDE JUDICIUM II 3μοι νης διωσεως, ἐν λάττοσιν η πεντηκοντα - οις. 856χήτε τα πολλα κεινα και καταβλπτικα του πόθους της 4

παρέλκεσθαι, or Ante et videtur haec revis laniatentia deesse et γὰρ εδε ειπεῖν, aut similis quasdam, id quod patet e verhis . s. n. J et ἐν ανυγκαῖον. eis h. Fallitur; et cum ἐκεῖ,α jungendum est quare majorem auae vulso post παρέλκεσθαι ponitur, distinctionem minima peri

라틴어 텍스트