장음표시 사용
261쪽
Μηλιων, ηκουσεν , ε ων αὐτος ἐν τ προ αυτῆς βίβλωs18 περ αυτου γράφει, μαθεῖν ράδιον ' τι μετα τη ἐν Ἀμφιπολει στρατηγίαν ἐξελαθώς της ποτυἰοος πάντα τον λοιπον 5 του πο μου χρονον ἐν Θρηκ' διίτριψε. Ἀείπεται δη σκοπεῖν, - τοῖς τε πιομασι προςηκοντα καὶ τοῖς συνεληλυθόσιν εἰς το συλλογον προςωποις γοττοντα πεπλακε διάλογον, ἐχομενος, ἐγγυτατοι της συμπάσης γνωμης - ἀλμως λεχθεντων, ω αυτος ἐν τω προοιμἰω της στορίας προεήρη-s κεν A. - ωςπερ τοις ηλιοις οικειοι και προς κοντες ησαν οἰ περὶ της ἐλευθερίας λόγοι, παρακαλουντες τους 'A- ναίους, καταδουλουσθαι πόλιν Ἐλληνιδα μηδε αμαρτανουσαν εἰς αυτούς, ουτως και τοῖς 'Aθνέων στρατηγοῖς πρέποντες ora οι πεῖὸ των δικαιων, μη ἐξετάζειν ωντες, μομqueati Ex Dionysio ego multo thentius, et, ni fallor, instius, quaererem, unde oratioties Aenea o Latini, Romuli . et inprimis elegans illud, uiniqua artificio oratorio elaboratum, Tulli Hostilii Roman regis eum Metio Suilatio, Albano, colloquium, non brevius o Thucydido , accepeTit, cum ipse Plus quam Ieptingentis annis, posterior vixerit. Ac α-
tamen loco de exsilio sito Thucydidos nihil memorat; nater dentum de o loquitur V,46. spe reliquum belli tempus semper in Thracia vixista nusquam dixit immo contrarium significat eo, quod Io inprimis rehus Peloponnesiorum affuisse ait quod si factum est, non delitescere poterat in Thraciae Iolitudine. περ aurου Vulgo περ avrου. ἐχόμενον, ς εἴ τις τὰ ης J Vitiatus est locus paulo melior lectio a c esset λνγόώενον, ς ε τι με ris ' συμπάσης γνώuης καὶ σὲ θείας ut intra εν, .. λεχθείη , ouod scilicet colloquium ita haberetur, ae δε quid feri animi sudio ea vere diceretur. Sed, ut verum fatear, ea lectio mihi non Ἀ-tisfacit Syth. Nullus dies,itavi do meo e corrigere ἐχόμενος, ἔγγιστα ης. Reis h. Egregie conjecit. Ductus nime locus noster ex lino I as: ως αν ἐδοκουν in ἔκ-ro περιτῶνάει παρόνrων τ ὁ.oνre μάλιστα πειν, χοιιεν ora πυτατατης ξομπάσης γνώμη των ἀληθῶς λεχθέντων, urως εῖρηetαι. Unde Pro ἔγγιστα , quod in Reishiana est. ἐγγύrπια aescisa. s. αυτος - προείρηκεν L Nimirum non do ad una oratione peculiaritex, quod quis ex censoris vexhis couege-xit, sed de omnibus, quaa exhibuit, orationibus.
262쪽
τε λέγειν, αλλα τον της βίας και πλεονεξίας νομο εἰσάγοντες και ταυτ εινα οίκαια τοι ἀσθενέσι ποφαίνοντες, σα
τοις σχυροτέροις μεῖ Ἐγω με γαρ υκ οἴομαι τοῖς ἐκ της εὐνομωτατης πόλεως ἐπι- ώξω πόλεις ποστελλομένοις sis
ηγεμοσι ταυτα προςηκειν λονεσθαι, οὐo αν ἀξιωσασι τους ita μικροπολίτας και με εργον επι νἐς ἀποδειξαμένους Μηλίους πλέονα του καλου ποιεῖσθαι πρόνοιαν η του Ἀσφαλους και πάντα ἐτοιμα εἶναι τα δεινὰ ωοφερειν, να μηρὸν α γμον ἀναγκασθωσι πράττειν' τους δὲ προελομενους την τε χωραν και τη πὸλι ἐκλιπεῖν κατὰ τον Περσικο πόλεμον Ἀθηναίους, δα μηδἐ αισχρον πομείνωσιν ἐπίταγμα των ταυτα προαιρου-
μέν- ως νοητω κατηγορεῖν Ο μαινοτι κα ει τινες
αλλοὶ παρόντων Ἀθηναιων ταυτα ἐπεχείρου λήγειν ἐπ- χθως νεγκα αν οἰ το κοινον βίον ἐξημερωσαντες. Eisa ita δη δια ταυτας τὰς αιτίας ου ἐπαιν τον λόγον τουτον, αντιπαρεξετάζων τον τερον Ἐν ἐκείνω με γὰρ Ἀρχίδαμος ο Λακεδαιμόνιος δικαια τε προκαλειται τους Πλαταιεῖς κα λεξει κέπηται καθαρα και σαφεῖ και οὐδἐ ἐχούσ3 αμμα βεβασανισμένον Οὐοῖ ἀνακόλουθον ' ἐν τουτω δε οι φρονι saω7. κ τῆς ευ-μω,iarm πόλεως Ηio vereor, ut miltieensor assentiantur, nisi forte legum copiam intellexit. At hae ipsa, ut seri solet, prioris aetatis ευνομίαν de qua v.
Creveteri Oxat de civ. Athen P. 9 sqq. Perverterat. κατὰ τον IIεωικὸν πυλγον Persico bello , non Peloponnesiaco tuu factum esse, reputare dehebat eensor. Sed dixerit, eandem in hoc quoque fortitudinem prohaverunt, . c. eum in Sicilia maximam cladem accepissent, cum ad Aego a flumen profligati Irent. At vero haec desperatio erat, non virtus. Praeterea qui fortes sunt, iidem non semper justi conspiciuntur. zῶν ταυτα προαιρ-μένων Et ταυτα ferri potest et ταψά reponi Sy Ph. Sorum ταῖτα non ταυτα , huic loco convenit. Subauditu α οἱ Μηλιοι προείλοντο. Reis h. οἱ τιν κοινὸν βίον ἐξημερωσαντεςJmae oratorem redolent. V. Isocr. Paneg. s. similes Iaudes theniensihus possim tribuuntur. V. Hemsterh. ad Lucian T. I. P. 46 4aa. esset. ad Diodor. XIII, 7. st ad Plat. Legg. T. II. P. 3. et qui
Veterum locos larga manu congessit, Creugeri Annotati ora
tioni de civ. Athen subjectis P. 55 sqq. 8. σχημα βεβαώανψμένον Convenientius σχημα βεβιωσι - , ut a, 1. at supra M a. III. Videtur vulgata he-
263쪽
τατοι - Ἐλλήνων αἴσπιστα ἐν ἐνθυμηματα φέρουσιν,αη στατη ν αὐτα περ λαμβανουσι λέξει - μ αρα μνησικακων ο συγγραφεῖς τὴ πολει α την καταδίκην ταύτα ταονεA κατεσκέδασε αὐτης, ἐξ ων ἔπαθες μισησει αὐτηνεμελλον ' γαρ οι προεστηκοτε των πολεων και τηλικα
σας ἐξουσίας πιστευομενοι φρονεῖν, και λέγει προ τας πο- λεις υπὸ τῆς αυτων τατμιος . . ταυτα κοινοὶ πολαὶ
βανουσιν ἄπαντες εἶναι της ποστελ λούσης πόλεως σου Και περι μὲν - διαλόγων ἔλις. XLII. ων δημηγορικω λόγω τε Θαυμακα ita τουἐ, σν πρώτη βίβλω ηθέντα ἐν Ἀθηναις ὐπο Περικλέους περιτο μη εἴκει Λακεδαιμονίοις, τον εχοντα τήνδε τη αρχμ', 'λ με γνωμης, ω Ἀθηναῖοι, ει η αὐτης ἔχρομαι, μηεικει Πελοποννησίοις. ως και τοῖς ἐνθυμημασι ηομ ευ-sx μένον δαιμονίως και υτε κατα την συνεισιν των μορίων ου-κατα τὸν ξαλλαγὴ των σχηματισμων των ἀνακολουθω και βεβιασμένω ἐνοχλούντα τας κοας, πασα δὸ περιειληφοτα
ne habere. Idem est, aera dixisset δια βασάνου διεστραμμένον, sdieulis distortum , luxatumve. Reis h. f. a S. 65, 1. et Emeta Lex technol. r. Rheti P. 55. φερουσιν Μalim προφέρουσιν. eis h. Non opus. V. 8, 5 35, 2. εἰ μὴ ρα - Ejusmodi criminationem non pronuncia xe dehet, qui prohare non potest. Argumenta autem, qua quis in hanc rem asserat, aut levia sunt aut nulIa. De Monymo Cedit Thuc Lips T. II p. 755. tacere praestat. δια την καταοίκην Iocii. ἔαυτου. in e i s h. πατρἱδo. Post πατρίδος deest verbum εἰωθασιν ειςάρον- σαι, ve aliud simile. Syth. XLII, 1. ἐπ Περικλέους δ Scriptus liber habet πιε Περικλώγους Sed υ πο legendum esse, satis declarant ista Tho
admodum a caeteris discrepare vicietur ejusdem auctoris orationibus. Neque vero ea caro difficultatibus, quas Dion Luin expedire potuisses adduhites.
264쪽
κα του μο ικιου του στρατηγο ρηθέντας ἐν Ἀθηναι aiari της εἰς Σικελία στρατείας την τε πεμφλισαν ποαυτου τοῖς Am ιοι ἐπιστολην ἐν χ ει συμμαχίας α λης και διοAοχου, κάμνων το σῶμα ὐπο νόσου ' και τη παρα-
κλησι τω στρατιωτων η ἐποιησατο προ της τελευταας ναυμαχιας και τον παραμυθητικο λόγον, τε περῆ τυνστρατια εμελλεν ἀπάγειν, πολωλεκως τας τριηρεις ἀπά- σας και εἰ τινες εισι αλλα τοιαυται δημηγοροα καθαροι καισαφεῖς και εἰς τους, Θινους αγωνας ἐπιτήδειοι 'Τστερά πα- Sσας δε τας ἐν ταῖς ἐπτα βίβλοις φερομέος την Πλαταιέωναπολογίαν τεθαύμακα, παρ' οὐδἐ ουτως τερον, ως το μὴ βεβασανίσθαι μηθε κατεπιτετηδευσθαι, ληθεῖ δε re καιφυσικῆ κεκο-σθαι χρώματι Τά a γάρ --uατα D. πάθους ιστι ροστα και η λεξις ου ἀποστρεφουσα τας κοας. Η τε γαρ σύνεισι εὐεπιὶ και τὰ σχηματα των πραγμάτωνιγια. αυτα δὴ τα Θουκυδιδου ηλωτα ερυα καλάπο ου- τω - μιμηματα τοῖς στοριογραφουσιν ποτίθεμαι λαμβάνειν.
λοι- ο ὐπὸ αυτου διετίθετο, τραχυνομένω in iniancri τον πολεμον επεισεν αυτους ἀναλαβεis, οὐχ ολην δε ιυδ ουδῖτας περι τῆς Μιτυληναιων πόλεως δ-γορίας, ας διέλτο Κλέων
a. τους π ακίου - ηθεντας J VI, 9 sqq. O sqq. Sed ne hae quidem orationes magis quam aliae facilitate Dis
την - ἐπισχολήν VII, 11 sqq. r παράκλησιν VII, 6r sqq. τὸν παραμυθητικο λόγον VII, 7. s. τόν Πλαταιέων σπολογίαν III, 55 sqq.
κατεπιτ ηε-θαι Nota hic κατεπιτηλυσθαι sine augmento, ut supra οἰκοφθορημένης 4 s. At non item infra κεχρη- α 5 I, 2. Et νενόμικα Iud de Demosth. . ooo. 7. Syth: Ego Iahrariorum erxorem correri. αποτίθεται Rectius Plux unoetἱθεκται, praeeipiunt se. Thucydidis admiratores Sy Ih. alim ποτω μαι, auctorium, hortor. Reis, Hoc sine dubitatione recepi. s. 55. a.
265쪽
εἰς του αὐτο κατεσκευασμένας της διαλέκτου χαρακτῆρα.
I9 δ μὴ δοξη τις φάσεις αναποδείκτους i. λέλειν, πολλας παρασχέσθαι πίστεις δυώμενος , υσὶν ἀρκεσθηπομαι δημη- γορ- ις, δα μη μακρος οἰογος γένηται, τῆ Περικλέους. - λογιι καἰ τῆ Ἐρμοκρατους προς Καμαριναίους α γορ-
κατα της Ἀθηναίων πολεως. I lv. Viso ου Περικλης ταυτα λέγει ,, Κούπροσδεχομένω μοι - της, γης μω ες ἐμ γεγένηται αισθανομα γαρ, αιτίας ' καλεκκλησίαν τουτου νεμ ευν - γαγον, πως πομνησω καὶ μέμψωμαι, es τι μὴ ρθῶς η ἐμοὶ α χαλεπαίνετε η ταῖς ξυμφοραις εἴκετε. Ταυτα Θουκυδιδημεν, γραφοντι περὶ του ανδρος ἐν Θ ορικω σχηματι προςηκοντα ἔν Περικλεῖ δὲ ἀπολογουμένω προ ηρεθιομένον o
Poppono P. 156. monente ediditi achius. Περικλεῖ δ απολογουμέν - Hanc orationem iracun- diae quidem Periclis, non tamen praesenti tempori convenisaee, Dionysius ait. Potius enim deprecationem humilem, quam iracundam et veherrientem orationem ei tribuendam uino utpote ipsi reo et auctori praesentium maloriam Ve-xum Dion multo minus se rhetorum praecepta consideraxe demelarat, dum non videt, eandem causam aliter ah aliis agi de- hexe. Hanc quoque orationem qua nec est adeo ferox et insolens, ut Dionysio videtur optime Poriolis magnitudini convenire, quivis intelliget, qui mores, instituta et gravitatem viri considerabit, quae tum alii, tum egrogio lutarchus in vitis et post orationem praesentem Thucydides describunt.
Tali situ viso ne in capitis quidem periculo in quo ho Io-
266쪽
, Eγω γαρ ηγῶμαι, πολιν πλείω ξύμπασαν ὀρθου- ριένην φιλεῖ τους διώτας η καθ' ἔκαστον των πολιτῶν ευ- fas πραγουσαν, Θρόα δε σφαλλοὶ νην. Ἀαλως ἐν γαρ φερό- ρονος νη - καθ' ἐαυτόν, διαφλιρομέως τῆς πατριδος, ο δι ἔσσο ξ απολλυται κακοτυχῶ δὲ iv ευτυχου τὸ πολ- λω μαλλον διασωζεται. Eι ἐν α ιδία τινὸς ἐβλαπτοντο 4των πολιτῶν, εὐτυχε δ το κοινόν, καλῶς ταυτ ελεγεν 'eo Pericles non versahatur oratione humili et abiecta, ad pla- hem inprimis utendum est. Quod illustri exemplo T. Livius lib. II. o. 56. R. depingit in Appio Claudio, capitis ad plρhem reos ipseque Diotrys. Arch. IX. 33 p. 854. in Servilio Mohat. J.
Hoc timirum oth illud, quod adeo notias ox' ores commendant, decoxum cuius, si quisquam alius, T. Livius praeclarus est artifex, qui alite F ium Maximum o Scipionem Africanum. alite Sp. Posthumium et Terentium Varronem loquentes evagentes facit. Neiu ignotum ei Socratis exemplum, qui, quamvis in capitis judicio versans noli tamen oratione nu- utili quam ei attulerat Lysias voluit uti de quo Cicero Ith. I. c. 5 . I de oratore cf. ischer ad Plat Apol P. 66.3.
τα διανοία subaudi ταυτη, nisi legendum sitis τοῖro σαωτο τὴ διανοίv. Re , h. Emendatione non opus. προς εδ alim ποο κει. eis h. o modo Ieger dum ne, sequens του δημη; ροαντας ostendit, itaque eme dationem cuiuii obviam recepi. 3. λιμι Thucydidis ditiones hahent nata sinori. Sy1 h. antico codd. addicentibus reposuit Isaach. κιχλῶς - φερομενος Cf. Xenoph. Oecon. v II: ευ φερομένης τῆς γεωογίας, ἔρρωνται κω αἱ ἄλλοι τέχνα απασαι Sio ευ φερόμενα προαγμαet Plut Sert aa. Nie. 18. 4. ελεγενJ alim cauθη. De sententia, similiter disputat Aristoteles, is Platoius civitatem xeprahendit, Polit II,
267쪽
α των κρείσσων. Θαυμαστο, γαρ , εἰ Περικλῆς , Ῥήγιστος
πάντων μεροὶ , τινων εχόνrων την εχ δαιμονιαν , rectius illa v. tamen orgenstern de lat. ep. p. 166. quam Noster. Quamquam enim tunc quidem Atheniensium plerique caIamitatibus premebantur, tamen Pericli dicor licebat, uni .e Iam civitatem recte se hahere, eum exigui temporis inforiuniis, cet ea in omnes cives cadant, innino tamen civitatis felicitatem tolli nemo jure dixexit. Suo autem iure re-xum in melius mutandarum spe Athenienses consolatus est Po-xicles. Nam malorum, quibus remebantur, neutiquam summum fuit, a orum depopulatio, quam praeviderant, eo magnopere curabant, sed postilentia , quae ut omnihus inexspectata inciderat, ita finem ejus sperare licebat. Quod qui negat, Dionysius, vexa sententia αφανἐς γαρ ἀνθρωns o Ma-Dν inepte abutitur. XLV, 1. ἐπιτίθησιν V. l. I. mittit Dionysius vecta interjecta .nότε Ουν πόλις - δι' αἰτίας ἔχετε.ῶομα ησσων In vulg. Thucydidis edd. ησσων ozo et,
quem ordinem codd. jubentibus immutavit Haachitis Sequaniatia saIchenario imitatus, videtur Xenophon. emor. I, a sar
θαυμαστο γαρ, εἰ Περικλης - Μsrum mihi vide-iue,onquit DionIsius, Periclem, omnium, qui tunc essetit,
oratorum maximum, ignorasse, quod inediocrihus etiam ingoniis est exploratum, eorum, qui se praeter modum laudant, orationes auditoribus esse permolestus, idque in illis praeseritim concionibus, quae vel in judicio , vel ad populum haben- tu , in quibus nori de Praemiis, sed de poenis est periculum. Tune enim non solum aliis molestiam, verum et sibi dum inultitudinis invidiam concitant, infortunium pariunt. Nam Dissilia πιν Corale
268쪽
των τότε ρητορων, γνόει τουτο, o moεις απιτων ἐχόντων μήτριον ου ἡγνόησε , τι πανταχῆ με οἰ, τεταμιευμένως παινουντες τας ἐαυτω ἀρετας, ἐπαχθεῖς τοις κούουσι φαίνονται, μαλιστα δυν τοι προς α ικαστηρια καὶ
τα ἐκκλησίας Τωσιν, ἐν οἶς γε δη μη περ τιμω αὐτοις ἐστιν, ἀλλα περ τιμωριων ἡ κίνδυνος. με γαρ ου ἐπαχθεῖς μόνον εισι ἐτίροις, αλλὼ και δυςτυχεις ἐαυτοις, ω-
βαλλόμενοι το παρα τω πολλῶν Θόνον. 'Oτα os τους αυτούς τις εχ δικαστα τε και κατηγόρους, μυρίω αυτῶδεῖ δακρυω τε και οἰκ- ει αὐτο τουτο πρωτον, το μετανοίας ἀκουσθηναι. ma δημαγωγος ου αρκειται τούτοις,
mi sosdem et iudices habet et accusatores, in hoo ipso, ut eos ad audiendum honevolos reddat, infinitis lacrymis opina hahe etc. Huic objectioni sufficerent , quae modo in exordio huius orationi contra aliam ejusdem objectionem dixi. Sed tamen, ut appareat , etiam in capitis periculo laudationes aliquando gratas esse, liud perillustre exeniplum ex T. Liv. lih. s. sc so J de Scipione Africano , domitore Annibalis et
Caaethaginis, in judic lim Vocato, opponam. IulΙus dicere, inquit, caussam, sine ulla criminum montione, orationem adeo magnificam de rebus ab se guttis exorsus Est, ut satis constaret, neminem unquam neque melius neque verius auia da hum Ella. Dicebantur enit ab eodem animo genioque , in quo gesta erant, et aurium Uidium aberat, quia pro Periculo. non in gloriam, referebantur. Cacius.
et velut ervicibus fui imponentes Diamet manibus. Simila ductum a navi in quam onera Diportantur, conjiciuntur. Reis h. Ἐμβαλλομενοι correxeram, antegust Reishai annotationem inspicerem. ἰ ii Pro ovro πρῶτον τοὶ istinctio post otio est otiam
in Icripio libro Syth. Nihilo secius tamen post πρῶτον,
269쪽
I9 DIONYSII ALICARNASSENSIS αλλ' ἐπι-αυται τε τούτοις και αεταφράζει τα ρηθέντα 4 U τε γαρ γνούς. m. m σαφως διδαξας εὐισου ει
ελ προ κοντα και τοῖς καιροῖς και τοι αλλοις ἔπασιν ἄλλ', οπε και κατ' αρχας τὸν μυτο γνώμην ἀποδεμυμ
saxνος συγγραφευς, ην εἶχε περὶ της Περοκλέους αρετῆς -
. εἰ καί Sio etiam in Ug. hue edd. Sed recte Hamhius, oppone monente p. 36 καὶ εἰ repotuit. Cf. Goe1-Ier. Aeli Philoli Monac. T. a. p. 226. αμότερα DaciI. τό τε γνῶναι και τ σαφῶς διδάσκειν. Reis L. φώ Q Correxi φρυγι ut est .apud Thucydidem , εα Praeterea sic legi velim: υκ αὐομοιως τω οἰκεέως subaudi ἔχοντι ' φράζοι , non facile id dieat, verbis proferat, perindeosque facturus si homo erga retnp. benevolus , vel bene animatus. Ex ἔχων praemisso tacite repeti debet πονιι Reis h. Φράζει revocavi, cum hanc mihi legem scripseri , ut non ternoxa Thucydideos, quos Dionysius proponit, locos ex Thucydide emendarem, etiamsi eorum depravatio manifesta vide-xetur. Cf. Porton Advers. p. 97. Poppo l. I. p. a o. De Boiskii mendatione non habeo quod dicam, eum repotitio verbi ἔχοντι duxinima sit, nec vulgaris Iectio quidquam offensionis haheat. etοιδε se. ο οἰκείως ἔχειν τῆ πόλει. Reis h. Immo τουσινου τὴ ποIει, quod ex pxaegresso di πολε δυένου eliciendum, nisi, quod eodem redit, φιλόπολις cogitatione epetero via. Diis D J ιδ ou Reiskius per errorem.
π e αυτους Dedi de meo ποος αυτόν, exaeerbaιis adis varius eum, Periclom puta. Nam προ αντον cum λέγεoctois nequit construi dici ad eos. Tautologia enim foret ιν ω - ναίοις et προ αττους Reis h. lius haec verba illorum interpretamentum esse censuerit. Ego veterem lectionem, Ianam ratus, revocavi. Non enim sufficiebat inter Athenienses Periclem ejusmodi verba fecisse, sed etiam duersus eos, ut eos reprehendereu, omprimeret. Ita enim noός hic interpretandum videtur. Cf. F. a. sis ad Demosth. Lept. LI. R.
270쪽
νευοντι τους ταπεινους και παραιτητικους τῆς ὀργοῦς ποδου-
ναι λόγους. ουτο γαρ ' Moro τω μιμεῖσθαι βουλομένω συνγραψε τὸν λόειαν. XLVI. χληρα δε κακεῖνα τα μειρακιώώδη καλλω tπίσματα της λέξεως και τοι πολύπλοκα τῶ ἐνθυμηματων αὐατα ,,Ἱἔναι δ τοῖς ἐχθροῖς μόσε καὶ μύδεσθαι μη φρόνηματι μονον, αλλα καὶ καταφρονηματι Φρόνημα μευ
σύχης η ξυνεσις ἐκ του ὐπάρφρονος ὀχυροτερα παρέχεται,
Reis h. τους ταπειν- - λογους Ipse igitur consor Periolom 1aerymantem et lamentantem nobis produxisset Qua se pus sandi rata one si usus eaei, dignus fuisset, qui lapidibus ab Athonion us obrueretur. Depreontionibus enirn adhibitis eulpam in is recepisset, veniamque orasset, quam a populo omnibus infortuniis irritato sperare non poterat Unica sui defendondi ratio, qua ericli uti licebat, haec fuit, vi e- sensione se uti egQre Oilenderet. Et quonam alio modo hoo a qui poterat, quam eo, quod Athenienses obliviosos com-anoneret, qualem in republica administranda se prasehuislotruantum patriae amorem ubiquo manifeιiasset, quanta pruentia civium suorum commodis consuluisset, quantopere tueri studio alienus fuisset, quam florentem opera et consilio Iu civitat in addidisset. His expositis pateret necesse erat maIa, quihus Athenienses premebantur, non a Periclis con- filiis sed ab adversa fortuna repetenda esse, qua amicti no animos despondeant, et metu et gloria concitantur.
τω μιμῶσθαι βουλομένοD Respicitur buo. I, 3. XLVI, 1. νόμαra Haud dubie Ieg. est σχηματα. Et si edidi. κυι μινεσθαι a Inclusa obsunt bulg. edd. Thucyd. II, a. J. Eaedem pro φρόνημα obent πημα quod ibi agnoscit etiam Scholiastes et mo υπο pro vin satque ἔνH-γνεται pro ἐγγίνουιJ Syth. . και την όλμαν id est και ors ην τόλμαν. eis h.