De bono regimine humano ad diuinum suaue simul ac forte, per mixturam lenitatis & accurationis exigendo. Dissertatio P. Theophili Raynaudi ex S. I. commonitorium ut sit moderatio quod dicitur, & agger aduersùs ictum fluuij

발행: 1648년

분량: 586페이지

출처: archive.org

분류: 미분류

101쪽

sa Sectio G. Punctum. II. leccantibus non inferat ut eos scelerea eiν: .. Prohibeat, cum alia in illam sententiam divinom. Praeclare disputant, tum illud inprimis fere in fi- rurgent alienum esse a diuina bonitatQ h lib. u. rectrice voluntatum humfluarum, a σως re per vim ςussi creaturi, quas iuris uid homil. AEsse voluerit. Ita, breuit quidem , sedo iod plane lucule ter s. Dyonisius, Rillam si auto ultorum siue querimoniam, siue cr malorii. ,minationem , quod DeusMos ad virtu-

ἰῆ, , quod nem probandum .esse, Cum s holuit. destruar naturam, cui diuina suauis gu- c. .A., bernatio sapientissime se accommodata in Maith. Arnobius, insulsam illam aduersusDesi

102쪽

Deciminafuauitatis propositae. 83 seste spiret Pelagium,& ab ipso D. Augu stino tanquam scelus pelagij agnosta

tur & confutetur . - Idern quoque hac in parte recte cum Priaspo confirmat, eiusdem sursuris autor Poematis deprouidentia consertus Prospero; ac ex Ethnicis Simplicius b disputans de causa mali. Quod enim Simplicium,quidam ς non ita pridem Astetica tractans, α varios Patres ac Magistros spiritus prO-

ducens, ijsdem adiunxiis quippe bi ait Philosophum quidem,sed CS inianum, O

dignum qui veniat in coetum talium Magistrorum, simpliciter admodum est factum . Hostem enim Christianorum 'fuisse Simplicium, satismorunt qui.dirsputationes eius contra Philosophumo ad creationis impossibilitatem astruen dam,nec,infrequentes Christianorum per eum allatrationes, habent persperctas. MultoS praeterea,Ethnicorum, in disputationibus de prouidentia iden argumentum versasse, ostendisseque non esse vitio vertedum Deo, quod nos ad bonum nequaquam necessitet, tra

dit Origenes , d addens se quoque id F a saepe

a lib. de

contra

Celstimsere init.

103쪽

s Sectio II. Punctum II

saepὸ ventilasse aduersus cogitationes, imperitis ut ait) facile obrepenteS.s . 'Ego tanta nube testium dimissa , . iis Q ς unius Rhegiensis λ vernantinde o at sima disputatione , decerptu flosculum S lib x' per prompope iam diuinas quatuor pervix V sectiones Deo de hominia seruratione quasi deliberanti, astitisse commentatur , ut dispici queat esset ne consultius hominem diuina rectione valida & me- luctabili compelli ad bonum , & malo prohiberi, an vero quod reipsa facta est, potestati suae permitti, & diuinam rectionem lenem ac repudiabilem experiri : Ait ergo Faustus . f Autori summo cum hominem plas nare disponeret , autori inquam summo , in ministerium& con filium hominis fabricandi qua

tuor astitere virtutes . Quae quatuor Potentia utique, Bonitas, Sapientia,aim

Iustitia. Tu vide quam Deo ex hiS quatuor defuisse, praesumas asserere. Itaque ad intellectum euidentius colligendu,' proserant si placet,singulae istae virtutes, quasi tractatus & allocutiones sitas: Potentia dicat. Faciamus post coeli rem

104쪽

Deeimens uitatis propositae. 8 sIn secundis mira bilem creaturam, ne in imperij nostri possessione, quae prima

sunt, haec etiam Videantur extrema a.

Istam speciosam mundi machinam co- summemus, ut in eam hominem faciamus, & praeficiamus per quem mundus ordinetur ,possideatur, ornetur. Bonitas dicat fas no est ut sola beneficijs nostris coelestia perfruatur. Faciamus & in

terra hominem , circa quem abundantiam gratiae nostrae eXerceamuS, circa

quem beneuolentis munera dilatemus, in quem pietatis ingenitae diuitias pro fundamus, Sapientia dicat ; Non solum

faciamus, sed etiam sensurationis, ac discretionis honoremus, prudentiae lumine repleamus faciamuS simplicem, faciamus astutum: simplicem, ne malia callidus astutum, ne incautuS incurrat Insinuemus ei affectum boni, intellecta mali, &iuxta gubernatiouem nostram Permittamus eum in manu consilii sui,

ac proprij in libertate iudicii. Tractat inter haec secum potentia , cui inest de praescientia. Quid agimus,quod eum arbitrio suo permittimus liberum Irtio

105쪽

86 Sectio II. Punctum II. peccati deuia praenoscimus transituru , - & preciose dona factur Gonuersurum , esse praeuidemus ad instrumenta nequitiae. Et ideo si opus in eo nostrum vo-- lumus esse perpetuum, tollamus ei de potestate peccatum. Dicit iustitia; non ita est. Non competit legibus nostris, ut is, quem a contrari; S Oportet probari,de viribus suis non possit agnosci. Non competit inquam hoc legibus nostris,ut . ei quem glorificari etiam ex ossicio suo

volumus, materiam &cauiam gloriae denegemus: ut eu quem cupimuS munerari, per nudam gratiam faciamus de labore proprio nihil mereri . Exerant potius in eo singillatim sociae istae, germanaeque virtuteS,exerant partes suas.

Potentiae sit, inter cuncta viilbilia praesertim inter hostes habitaturum creare

sublimem 3 Sapientiae ordinare praesentem, Bonitatis adiuuare certantem, Iustitia coronare vincentem . Talem ergo

hominem pro utilitate sui, ac pro nostri dignitate faciamus,quem in dexteramia, partem Mon trahat necessitas, sed vo. lumas: Qui malum ratione intelligat,

et ri . bonum

106쪽

l speeiminasuauitatis proposita. a Rbonum virtute perficiat 3 talem faciamus cui bonitas in natura, malitia vero extia naturam sit, qui bonum in voluntate, malum in potesta te habeat, qui honum naturaliter velit, malum actualiter possit, qui mandata nostra custodiat voluntarius, & periclitari non poΩstinuitu S-J1 o Vides rectionis diuinae suauissimae, argumentum plane luculentum, ratio ne cuius Deus quod profano quondam Ioui suisse cognometum Plutarchus est autor, melleus siue millichius audire meis

ritissimo debeat . Quod si eiusmodi est

in illos a quibus violatur, eOS enim a sere duntaxat spectant,quaecumque hactenus protulimus:) quanto auctitis bo' . nus& siuauis est rectis corde . Sane dubcedinem quam in filios demonstrat , Scripturae infinities produnt: nec abs re

Sap. 36. substantia Dei dicta videtur equasi Deus sit ipsa filiorum suorum

dulcedo,quod notauit NazianzenuS. R .

Eam tamen nunquam deprehendemus quantum par est, nisi cum in lumine Dei videbimus lumen: cum inquam

107쪽

, Sectio II. Punctum II. reducto spario, contuebimur cor Dei iri, lib. , ς-O . Sic enim stite S. Bernardus, A. de eisd. appellat prouidetissimam simus ac sua- P. 4 uissimam Dei in electis regendis, & adoptatum portum deducendis curamis. Innatant cordi illi bono & optimo, defectus quilibet nostri. Quae ratio est,cur

nobiscum Deus tam benigne,agat tam- .i que tranquille. Et e contrario , Causia sCur commoueantur Praefecti nostrates in subditos occasione defectuum, & inter se commouendum transgrediantur

aequi rectique fines; ea ab ipsomet Deo assignata est Petipsum, magno Astetae Martino Gutierres , ut scribit Ludovi-b in .i , Cus Pontanus, h quod non sit hominu Baltas Α- superiorum cor, quale cor Dei s sed a ruares, a diuini cordis benignitate procul positum. 11 Exhibet praeterea diuinam in regendo lenita rem violentiae eXpertem , argumentum quod siubministrat Nazia-Σenus ς cum exponit cur Deus mus e-

nato ac Prepropere,Ecclesiam prouexe

tit ad persectionem. s Duae inquit) ex

108쪽

Deciminasuauitatis proposita, Ssomni aeuo illustres vitarum mutationes extiterunt, quae etiam duo testamenta, atque ob rei celebritatem, terraemotus, i appellantur, altera a simulachrorum cultu, ad Legem,altera a Lege ad Euan. gelium . Ac tertium etiam terraemotu, ta nobis scriptura an nunciat, nempe mi-

grationem ab hac vita,ad alteram illam

motus omnis & iactationi SeXpertem . .

Idem porro duobus testametis accidit. Quod tandem non repente,nec ad Primam aggrestionis impulsionem Cominmutata sunt. Quamobrem I Id enim scire operae pretium est: ut ne vi pertra.

heremur,sed periasione adduceremur. Quod enim voluntarium non est, ne diuturnum quidem est: quemadmoda nec fluenta,aut stirpes, quae per Vim retinen rur. Quod autem voluntarium est, tum diuturniuS , tum certius. Atq.

alterum eius est, qui vim intulit,alterum nostrum. Alterum diuinae benignitatis: alterum tyrannicae potestatis. Quocirca Deus minime sibi faciendum duxit, ut inuitos beneficijs afficeret, sed ut de volentibus bene mereretur . Ac proinde Paedam

109쪽

- Sectio II. Punctum II.

patrios ritus partim subtraxit, partim concessit, non nihil videlicet eorum vo-Iuptati indulgens et qmodici aegrotantibus ut meat camentusuauibus rebus arte temperatum , '&edulcatum admittant. Neque enim .

facile est , ab ijs quae longo& tempore diuturno in honore ac pretio fuerui, ad alia transilire. Ergo primum , sublatissimulachris, sacrificia permisit. Deinde submotis sacrificijs, Circumcisionem minime prohibuit 3 Ac postea ut semel subtrahi sibi aliquid aequo animo tulerunt homines, iure quoque sibi conces.so, hoc est illi Lacrificijs, hi circumcisi ne,cesserunt. Atque ut ex Ethnicis I daei, ita ex Iudaeis Christiani facti sunt,im ad Euange-- i

Per mutationes

tium pellecti. J'

1a Eandem suavem ac lenem , non siibitam atque adeo violentam agendi rationem teneri a Deo cum hominia lib. de bus, maxime in gratiae ordine , declarat φλ ID Tertullianus a exemplo naturae. Nihil

110쪽

Deciminasuauitatis propositae . 9r expectant. Denique Ecclesiastes; Tem

pus fio quiυ omni rei. Aspice ipsam .

creaturam, paulatim ad fructum promouerit granum est primo , & de grano frutex oritur, & de frutice arbuscula enititur 3 deinde rami & frondes inualescunt & totum arboris nomen expa-ditur: inde germinis tumor, & flos de germine soluitui,& de flore fructus aperitur, is quoque rudis aliquandiu & informis, paulatim aetatem suam dirigens, eruditur in mansuetudinem saporis. Sic est iustitia , nam idem Deus iustitiae αcreaturae; primo suit in rudimentis natura Deum metuens, de hinc per legem& Prophetas promouit in infantiam dehinc per Euangelium efferbuit in ruueri tutem; nunc per Paracletum componitur in maturitatem -J Hoc postremum pertinet ad nugas ΜOntani, itaque recidendum est 3 vel contra mentem licet Tertulliani, accipiendum de vero Para-Cleto,expoliente in dies ac perficiente Quae expoliri ulterius poterant, ut insi- gniter exponit Vincetius Lyrinensis. φ a in eo Eodemque reserendum est, quod alio a loco

SEARCH

MENU NAVIGATION