De bono regimine humano ad diuinum suaue simul ac forte, per mixturam lenitatis & accurationis exigendo. Dissertatio P. Theophili Raynaudi ex S. I. commonitorium ut sit moderatio quod dicitur, & agger aduersùs ictum fluuij

301쪽

ago Sectio II. panctum X.

nisis totis machinantur, vel palam ipsa meteosdem Occidunt ι qualia temporibus praeteritis fuisse facta iam dubium

non est. Nec mirum est, cum ipsi medicinam salutaris correctionis, vertant in gladium persecutionis. Sed aegros inter- du, non tam freneticos sentiant, quam

etiam seipsos, a iurentium gladijs defendentes. 3 Non est quo ulterius prouehatur, et eli inconsulti cuius nomen prς- sectorum ferociae obtendebatur, virulentia atque malignitas. 14 Ni uiam fastidirem adeo prolixa bruti ac brutii aeli impotentiam , dc vastitatis quam sacro coetui inseri, expres.sionem, adderem quae praestan S in paucis ReIigiose perfectionis Magister Hu-

302쪽

De exprimenda moderatoribus Diuma rectionis fortiturine .

Ratio ordinis perspicua est ex praemissis initio sectionis secundae. Quia ergo diuina rectio omni

bus completa numeris ex con

cursu suauitatis & fortitudinis integratur ; iamque sigillatim disputatum est pro exprimenda diquinae rectionis suauitato , sequitur ut sigillatim diuinae rectionis fortitudinem demonstremus, ut eam quoque humanis moderatoribus exprimendam esse suadeamns .

303쪽

Sigillatim de diuinae rectionis

cacia .r hactenus tradidimus de suaui & leni gubernatione ad diuini regiminis norma expressa, & in humilitate praesidis radicata, non eo pertinent, ut humana rectio destituatur sortitudine. Vnde S.Gregorius 3 cum negasset, superioris esse , a p. pet- Velle timeri, addit: s Et tamen necesse sim C 6. est, ut rectores a subditis timeatur, qua-do ab eis Deum minime timeri deprς-hendunt. Vt humana saltem sormidine peccare metuant, qui diuina iudicia non formidant. Nequaquam namque praepositi ex hoc quaesito timore super-hiunt, in quo non suam gloriam, sed subditorum iustitiana quaerunt. In eo enim quod metum sibi a peruerse vitie. libri S exigunt, quasi non hominibus sed animalibus dominantur: quia videlicet ex qua parte bestiales sunt subditi, ex ea, debent

304쪽

Diuinae remonis incaeia. ara debent etiam, formidine nubiacere prostrati. J Addit alia, quibus fortitudinem esse rectionis neruum , nec abeste a probrata gubernatione debere, sapienter demon strat. Hoc itaque supposito, os fide fidum sequitur, diuina ua rectionunia, quam humanae veluti ideam statuimus, quamuis disponat omnia suauiter, etsi bella tamen non esse, sed attingere a fineusque ad finem sortiter , ut est apud Sapientem . Ex quo inferre solide licebit, probatam rectionem humanam , nor debere sortitudinis laude destitui, quamuis a suauitate commendetur, qui est hoc loco scopus noster a Quid porro sit, diuinam re tionem attingere a fine usque ad finem fortiter, non erit obscurum , si perpendamus, Deum rectorem, omnia ad propositurn diuinae gloriar scopum constan rer dirigere, &infallibiliter perducere: nec contentum tenuisse initio cursum suum , , sensim euigescere ac mollescere, ut nombis passim accidit; sed eodem semper vigore, non sessum non languentem ,: ab initio ad nactam usque progredi in con

305쪽

as. Sectio III. Punctum I.

iiij sui executione ; eamque promouere per media, tametsi eluctabilia, tamen proportionata& valida , certoque paritura effectum. Quod in naturalibus est perspicuum , ubi tanta seriei rerum, &cursius causarum constantia cernitur. Est autem euidentissimum quoque in ordine gratiae, & deductione certa electoruad finem illis praestitutum , quam non

Satan, non mundus, non creatura Vlla.

frustratur:& quantaecunque ad eam impediedam v l abrumpendam foederentur aduersariae acie si tamen quos Deus praedestinauit ad beatam sortem sanctorum, illuc certo per summas licet difficultates & quantostiis Obicum aggeres sint peruenturi . Idque erat quod Christus de suis ovibus, hoc est de electis affirmabat, neminem posse eas rapere de manu Patris. Renitantur enim quantum volent ac poterunt Satanas de eius emissari; . Omnes ipsorum conatuSerunt cassi. At ne ea quidem excepti

admitti potest, quam Isidorus Pelusio-ta adhibuit, respondens Paulo cuidam interroganti, quomodo pereant tam multi

306쪽

Diuina rectionis e acta. 28snemo rapit de manu Patris. Ait enim S. Isidorus, neminem quidem ex

inuicta & insuperabili manu Dei eripi posse per vim & tyranidem e posse tamevnumquemque inde excidere voluntate sua, ob arbitrij libertatem, quam Deus vult esse cuique intemeratam Vnde fit ut multi pereant. Hoc dico non esse admittendum . Nam quamuis verissimum sit, libertatem semper supereΩse, tamen electi benigna Dei manu pre hensi ac custoditi, ne sua quidem voluntate inde abstrahentur, quamuis abstrahi possent. Voluntas enim constanter adhaerebit Deo, neque inde volet excidere in suum exitium, sed regente ac fouente Dei manu, indiuulsa usque i , finem perstabit, non modo extrinsecis nisibus illabefactata, sed etiam aduersus vertibilitatem firma, prae diuino praesiis quo roboratur ne in ruinam suam velit excidere.e Dei seuentis manu, tametsi excisura si luberet . . a Quae mihi videtur omnino maxima diuinae gubernationis sortitudo ,

optime his verbis expressa ab Hugon

307쪽

ae 8 6 Sectio III. Puuctum I., Victorino, λ cum tractat quid sit, sapiε- l. ἡὀi tiani sortiter a fine usque ad finem at-

sub M m tingere . Γ Propterea sapientia malitiam vincit,& stultitiari 2 praecedit,quia attingit a Ane usque ad em; id est ab exortu omnis boni, ut malitiam transcenodat; ultra desectum cuiusdam boni, ut in alitiani concludat . In quo enim Omne bonum aliquando sine corruptiona extitit, pri*r tapientia agnoscitur. In quo autem etiam bono quod corrum Pitur, post' corruptionem aliquid super est boni, quod omnino corrumpi non potest posterior sapientia inuenitu . Vincit ergo sapientia malitiam , quia attingit a fine , in quo omne bonum initium accepit: usque ad finem , in quo etiam corruptum bonum post desedium boni in aliquo bono subsistit. A

tingit autem asine inque ad sine ortiter, t ipsa in malitiam potestate , ad lare 'suram cohibeat, & ratione ad ordinem:at: ne volt in finem se porrigat rimetas 'com ptios ver ad ex- ircina se diffundat, totum deformans Oniusio. Propterea, ergo sortiter ubi'

308쪽

Diuinae re Iionis es iacia. a. 8 7que pertingit subiiciens malitiam do minationi tuae: Et quidquid illa corruptionis ad confutionem ingerit, haec lege mirabili, siaretaqne dispositione, ad

decorem operum suorum conuertit: ex

no9 pulchro, ficiens ut pulcherrimum fiat quod pulchrum est:& quod bonum

per se non constat, ex eo quod bonum non est, inconsummationem bonitatis

consurgat. J Vides in quo sita sit, iuxta

Hugonem, diuinae rectionis csficacitas α fortitudo. Nimirum in aptation mediorum ad assecutionem finis propositi , infracta profeci tione. Eddem resoluitur S. Bernardi interpretatio. Hoc est sapietiam attingere a fine ad finem , mi S. Bernardus quod attingit ab or- .cil creaturae, 'sique ad finem destinatum a Creatore, siue in quem urget natura , siue quem accelerat causa, siue quenti, concedit gratia. Attingit fortiter dum nihil eoru euenit, quod non prout villi, Potentia, praeordinet prouidentia. J Noest autem necesse, proii identiam ut sit sertis & potens, esse violentam adi. gentem. Imo tum demum sortissilia a

309쪽

agg Sectio III. Punctum Derit, cum sola persuasione nitetur: sanὶ id Εqhes D. ChrVsostomus, g nullam Brtitudine

ei parem esse quae humanam voluntate persuasione Qta domat, egregie confir-ὰε se his imat. Et diserte Iuristonsultus b tradit, corrupto spersuadere sertius esse quam competi

Quia vero passim, sertem dc robustam rectoris manum, frangendis mulctandisque contumacibus, prodi arbitrantur &est sane vigor ille in coercendis praefracti S ingeniis, efficaciae hu- . ius ac sortitudinis portio quςdam s) neque haec sortitudo rectioni diuinς deest, aut deficit unqtram. Quae enim & qua- ta diuinae Iustitiae ultricis argumenta in rebelles, & discollas pertinaces, habe.mus ab omni artio Hanc ob causam , e serna, Deum ab Esaia lucis & ignis nomine descriptum, obseruat S. Ambrosius, cquod qui lucem sequi diuinam respuer, ignis quem mox admouebit obnoxii es.se moneantur. An ex Philone, ut saepe alias, profecisse dixerim S. Ambrosium , an ex Origene 3 Apud utrumque certe idem habetur.Na Philo exponens quor I

310쪽

Diuinae rectionis e cacia . as' sum Deus legem dederit in monte Sina, loquens ex igne , causam repetit ex viduplici ignis, illuminatrice scilice,& vi trice : quarum priore , commodun piorum legi auscultantium, posteriore vitio in praeuaricatores eXhibeatur, prinsertim quae grauior & tetrior est, ac tur pibus flammis animi quas malus qui's sibi excitat, continetur. OrigeneS vero

a disserens de baptismo in spiritu sanct &igne, sic loquitur. Forsitan &IESUS

baptizat Spiritu sancto,& igne non quia zς m. ii eumdem in Spiritu sancto atque igne , ψ baptizet, sed quo Sanctus baptiZetur Spiritu sancto: & is qui post fidem , &magisterium Dei rursum ad scelera r uersus est, cruciatu purgetur incendi'. Beatus qui lauacrum accepit Spiritu sancti,& ignis lauacro non indiget. Μi'serabilis autem ,& omni fletu dignus. qui post lauacrum Spiritus, baptizan- , dus est igni. Utrumque siquidem habet baptisma IESU. Exijt namque virga deradice Iesse, & flos de radice eius ascendit. Virga peccatoribu , flos iustis : sic Deus & ignis constimens,&lumen ita