장음표시 사용
71쪽
mo viro Luca Holstenio. Illarum nos aucto- obstupescere quod illi sanctorum patrum ritate vindicaturi Nicolaum sumus a suspi- canones obturatis oculis relegissent, &cal cione mendacij, simul ostensuri vicariatum cata co scientia terminos aeternos ά patribus Episeoporum Thessalonicensium incepisse positos transtulissent ,& in alienam messem a Darnaso, sed a Siricio certa ratione firma- Judici j falcem misissent,in Illi rici provincias, tum fulsis e. Quas tum Bulgarum natio retinebat, ingre i I. Antequam verb illarum epistolarum clientes, & ordinationes illicitas perpetrania testimoniis utamur , lubet heic describere res, cimi & sacra Concilia sub sede beati Pe locum ex epistola Nicolai, utpote qui mani- tri Apostolorum principis has olim provin feste respiciat ad epistolas editas in Colle- cias deguisse patenter innuant ,&rerum g ctione Holsteiiij. Sic igitur scribit Nicolaus starum a sancto Damaso Papa conscripta ad Michaelem Imperatorem in epistola se- manifeste denuntient.
cunda . portet enim vesirum imperiale decus, quia in omnibua ecclesiasticis utilitatibus vigere audimimus, ut antiquum morem quem nostra Ec-Hessa habuit, vestris temporibus restaurare di nemini ; quatenus micem quam nonra sedes per Episcopos vectris in partuas constitutos habuit, iidelicet Thessalonicensem , qui Romanae sedis
micem per Epirum veterem, Elirumque novam, atque Abricum , Macedoniam , Thessaliam, Achaiam, Daciam ripensem, Daciamque mediterraneam , Marsiam , Dardaniam, se Privatim, Daio Petra soreolarum principi contradicere nul lus proumat, quae antecessorum no Irorum tempol V. Sed instar omnium esse debet una In nocent ij primi testi Matio , ut qui non ita multo post Damasum in principali cathedra sedit. Hic enim ad Anysiium Acholij succes forem scribens , ait se ipsi eandem potestatem committere quam a Damasse, Siticio, de Anastasio ante acceperat. Cui etiam id est, Anysio j tanti ac tales viri praedecessores mei scopi , id eis, sancta memoriae Damasu , M-riιius , atque S pra memoratus vir, id est Anastasiusὶ ita detulerunt, ut omnia quae in iussu paratibus gererentur sorititati tuae, qu/ plena i istae est, traderent cornoscenda. Et in epistola ad Ruribus , scilicet Damas, Siricu , μηκω ν, M' sum, qua ei delegat vices suas per Illyricum,nifae, , CeleIrini, Sixti, Leonis, Hilari, Sim- non primitus haec ita statuentes , inquit , sed plic, , Felicis , atque Hormi a sanctorum Pon- praecessores nostros apostolicos imitati, qui beati sit cum sacris di sitionibus augebaturi suorum simis Aohobo ct An o isueti tro eorum meritis denique institutiones ab eis illis in partibus aest- is a voluerunt. natas per nostros Missos, ut rei veritatem cognoscere queatis , ve prae augustali totentiae dirigere curavimus. Omisit hoc soco librarius nomen Anasta se Papae, qui inter Siricium & Innocentium sedit, quem vero vices suas per Illyricum commitisse Anysio Thessalonicensi Episcopo constat ex Innocentri epistola ad Anysium. Sane locum hunc Nicolai esse valde corruptum ac mutilum nemo est qui non
III. Nicolao si iccedat Ioannes III. qui ad Ignatium Patriarcham Constantinopolitanum scribens , Bulgariam , id est, Illyricum , a Damasio Papa A sequentibus Pontificibus informatam fuisse ait. Referenda sunt autem ipsa viri verba: Nusius aurem v norat , inquit, regionem Fulgarum a sanciae mea moria Dama se Papa ct deinceps usique ad paganorum irruption m a se is apostolicae Praesutilus, quantum ad ecclesiasiuae provisionis attinet privilegium , moderatam; praesertim cum hoc non
otia scripta , sed praecipue diversorum Ponti
cum Romanoram res gestae , quae in regestis antiquitus nostrae resemdantur Ecclesiae, clarius attrassentur. Respexit ad rescripta Pontificum quae ab Holstenio edita sunt , de quibus etiam intelligenda sunt quae idem ait in epistola sequenti, in qua scribit ad Episcopos de Clericos Graecos mirari se dc vehementer V. Sed adrersus illa qu. x de Damasio dicta sunt opponi potest epistola Sirici j , qui Damasio proximi successit, ad Anysium : in qua vices suas per Illyricum delegans huic Episcopo , quem Damasi Vicarium fuiste scribit Innocentius, nullam Damasi mentionem facit, hauddubie facturus, si eadem auctoritas ab illo tributa Anysio fuisset. Praeterea Leo primus repetens primordia vicariatus Episcoporum Thessalonicensium in epistola ad Anastasium quae ab Holstento edita est, a Siricio incipit, omisso Damasio. Vnde concludi potest initia istius vicariatiis
Stricio deberi, non autem Dama , contra quam placuit Innocenti O , Nicolao , dc Ioanni Pontificibus Romanis. Itaque altilis investigandum est, quaerendaque ratio aliqua conciliandae hujus controversae. F cem heic nobis commodissime praeferet epistola Leonis de qua mox diximus: in qua tamenetsi vicariatum Thessalonicensem repetat a Sirici' delegatione. indicat aliquam ante illum fuisse istiusmodi delegationem in Illyrico, sed quae cena tum primum ratione firmata sit. Ex quo colligere possumus Dama- sum mandata interdum aliqua, ubi occasio tulit, dedisse Acholio de Anysio, ceterum nihil mansurum sancivisse , hoc vero eXcmplo invitatum Siricium vices suas Anysio commisisse
72쪽
commisisse per Illyricum, & sc vagam, ut sita Trigarumcensi Mevo d legatis vu/s Din. Misi ita dicam , & praeterita delegationis occasio sum o I .centiis Wi ne expirantem auctoritatem cena tam primum ratione Ecclesiae Thessalonicensi commisisse. Nune reserenda sunt Leonis verba de vica hiatu Anastasi , in qua cum dicat se illi coni mittere vices sitas per Illyricum, addit id se facere exemplo Stricii, sim sitque arcanum aperit allatae a nobis conciliationis: gratae re cordations Sirit, exemplum oculi, inquit, qui exempstim secuti fani Iaasta
tum. In quo tum ean eret ille Visariasus. I I. Generatia r. tiam in inhio mandaris faream. ut eatis omnes III riciana , ea nimiram ervia secuisum morem referri ribebant ad Romantim Ponti em, auraram pertinerent Thilsaronie/nsis antistitis. Misba probat vir auctoritate Innoeently I.
Iγrievim orientale commisit Innscentius , salso Metropolitanorum iure.
I V. Ei potes ut/m Deis congregand nodos extra sancZ.e memoriae Ausio praeacc m ωρ, θέης δε . diis iis, .uotiens Oecasiones emerserint graVium ne ops ira sede tunc merito , cst μι- flos I IV Π- gotiopum qua congregationem sacerdotum requirant. ribus approbato, certa rumprimum ratione commi- Q. Iunocentius literas de legatione Rusi conscribi sit ut per id provinciam positis, quin ad discn justi ae mitti ad universi Episci pos perhrasincias ILptinam teneri voluit, Ecclesia subveniret. Istam lyricianas constitutos, ut in omnium notitiam venirent.
observationem confirmant sequentia verba .Leonis : qui cum memoriam iniret eorum EpiseoporumThessalonicensium quibui R ' V, I Eorim tempora Rufus pamani. Pontifices commiserant vices suas,on ' Episeetis Illurieianis, qui deeincipit ab Anysio, dum ait praedecessb- faciam. Colligit ibos commisisse vices suas praedecessori sum inua destrib
res suos Tonifacio, ct Celsino. Causa Perigenis ei commissa Asbes facis.
decessorique Anasta', id est, Anysio & Ru I. Driis e F. fariui efo , oubus successerat Anastasius. Quare
cum horum tantum mentionem raci x Leo, iis A ri, missari , ct eausas Episcoporum Iudicara illium isset.
IX. Inquiritur in eapitis aequisiui querelam Oam fus avis iuerat apud Bonifacium, quae eram gravit mi momenti, utpote in quibus de summa rratim age
X. III)HHani Discapi VH ferum sibi in omnibar manifestum est ab Anysio incepisse eum vicariatum, adeoque initia ejus, quod sepe ducendum est, Papae Siricio deberi.
V I. Itaque frustra se torquerit qui anxid quaerunt utrum Acholius Illyrici Primas 1 Damasio constitutus sit ante quam Conci Damalo conuitutus lit an C MURIM MMDCi--em Episcopum Th. lium Aquileiense celebraretur, atque id an- sumbis es PM. Quod probatur ex Bonifario. tea factum esse sibi persuadent. Nam praetem In I Histim i idorum suasionibus permotus quam quod Acholius exarcthicam auctorita- Thὸodosiui Iunior . causas dubias Ilistrio decernitiem quoad ordinationes obtinebat in Illyri- referendas e se ad Disicopum Constantinopolitanum.
co secundum veterem Ecclesiae suae consue ludinem ut supra diximus, cum non tam no va auctoritas illi accesserit ratione vicariatus
quam cumulatio juris, manifestum est nihil istiusmodi constitutum 1 Damaso circa Acbolium fuisse. Cert E vir illustrissimus. Franciscus Hallierius regius tum Theologiae Professor in Academia Parisien si . sed Ca- bellicensis dein Episcopus , ex eo probat
Acholium Damasi vicari tu nondum ornatum fuisse anno CCC Lxxxi i. qubdis in epistola synodica Episcoporum orientalium in Constantinopolitana urbe congregato rum ad Damasum & ad synodum Romanam
scripta , de qua actum est superilis, postpositus invenitur Ambrosio Mediolanens , Brittoni incertae sedis Episcopo , dc Valeriano Aquileiensi.
Synopsis.. Aricias primm omnium certa οὐ striam An Tom. II.
Cui nostrati oblitis Bo facias, ob reverentiam ea-
XII. Sed aditus penetrabas tentata divisio IIbriel orientalis a patriarchata Occidentis . ct quorunda Episcoporum praesumptio , c ui causas retractare audebant qua supremo feris apostolica judicio desinita fuerant. Orientalium Ecclesiarκm communia vetus cum Romana, ct illarum ad istam confugia in magnis periaculis. XIII. Angebat Bonifarium ea a Perigenis, quod ejus occasione tentarentur arcana dominationis. Nam eausam ejus retractare volebant IIbrisiani Episcopi in synodo corinthiaca , quam congregare moliebamur praeter conscientiam Rus. XI V. Itaque apertὸ illis eamminatus est abstenti nem, si causam illam iterum ad discutiendtim an modium adducerem. Valuit itaque Perigenis ordinatio .ut docent epistola Sixti I II. XV. Istud ipsum probatur testimonio saeratis crostris Camorensis . tum aliis mi nullis a mentis. XVI. Se iure congregandorum Conciliorum IIII-rio XVII. Bonifarius ais Rufum esse honorandum propter psalicam vicem, O ordinationes Dis porum citra ous cons entiam celebrari nonposse.
I. I x 1 C i u s itaque primus omnium
di certa constitutione Thessalonicensi
73쪽
Episcopo delegavit vices apostolicae sedis, Anysio nimirum . qui paulo ante Sirici j episscopatum succcsierat Acholio. Non extat epistola ejus ad Anysum ea de re scripta, &ad eum missa per Candidianum Episcopum. Extat autem alia eius epistola post obitum Candidiani scripta, ex qua colligimus statutum a Siricio fuisse ut nulla licentia esset sitne Anyse consensu in Illyrico Episcopos ordinare. Si ricio successit Anastasius , isti vero Innocentius, qui vicariam suam potestatem eidem Anysio commiserunt per Illyricianas provincias, exemplo decessorum suorum. Praestat porro referre verba Innocent ij ad Anysium, ex Quibus intelligemus quamam fuerit illa potestas, & quantum Thessalonicensi Episcopo detulerint Romani Pontifices illorum temporum. Cui etiam, inquit, id est, Anyso, anteriores tanti ae tales viri praede-osiores mei Episcopi , id es, sanctae memoriae Da ni sus , Siricius, atque Ara memoratus vir, id est, Anastasius, in detulerunt, ut omnia qua in Elis partibus gererentur sanctitati tuae, qua plena Dintiae es, traderent co noscenda, meam quoque
parvitatem hoc tenere Iudiciam eandemque habe re v. luntatem te decet recognsere.
II. Generalia sunt ista mandata, sed quae tamen indicant magnam a sede apostolica potestatem conlatam Anysio fuisse,nimirum ut omnia quae in provinciis Illyricianis gererentur, ad notitiam & judicium Thessaloniacensis antistitis perferrentur, ut sententia &auctoritate ejus componerentur. Quod non intelligi ita debet ac si tum prim lina cauta omnes Illyricianae ad curam Thessalonicen sis Episcopi pertinere coepissent cum orna. tus est vicariatu sedis apostolicae. Constat enim ex ejusdem Innocenti j epistola ad Ru sum ea tantum delegatione etactum ut causta quae secundum morem referri debebant ad Romanum Pontificem, velut ad Patriarcham Occidentis , ad curam pertinerent Thessalonicensis antistitis , ut qui primus erat inter primates Illyricos, id est, primus provinciarum illarum Metropolitanus, etiam ut sedis apostolicae delegatus causas quae inciderent in Illyrico terminaret. Nondum enim positi fuerant termini vicariae huic potestati, sed 'mnes' omnino causae illarum provinciarum commissae fuerant Episcopis Ecclesiae Thessalonicensis. III. Successerat Rufus Anysio, viro de sede apostolica bene merito, & qui post acceptum ejus vicariatum plurimis beneficiis sibi devinxerat Romanos Pontifices, ut Leo trimus testatur. Hujus ergo successeri vices suas deletans Innocentius, his ad eum verbis
utitur: Divinitus ergo haec procurrens eratia ita
lora intervallii disterminatis a me Ecclesiis difcat conseundum , ut prudentiae gravitatique rua committendam curam causa uesiquae exoriantur per Achaiae, Thessalia, Epiri veteris, Epiri no va, ct Cretae, Daciae mediterraneae, Daciae ripensis , Moesiae , mr avia , se Praevali Ecclesias. Christi Domino annuente censecim. Vere enim
9us secratissimis monitis lectiss- sinceritatis tuae providentiae ac virtuti hanc ivavimus sol citudinem; non primitus hic ita statuentes , sed praecessores nostros apostolicos imitari, qui beatissimis Acholio se Anysio inungi pro eorum meritissa voluerunt. Tum addit paulo pbst : Arripe igitur, dilectis e frater, nostra vice persuprascripias Ecclesiaου, salvo earum primatu, curam; O inter i os primates primus , quidquid eos ad nos necesse fueris mittere , non sine tuo posulem
arbitratu. Ita enim aut per tuam experientiam
quicquid isiud eis ierar, aut tuo consilio ad nos que perveniendtim esse mandamus. I V. Quoniam vero ea interdum incidere negotia poterant quae congregationem sacerdotum requirerent, hanc quoque Ruso potestatem facit, ut quotiens eae occasiones emerserint, synodos etiam extraordinarias celebret ex provinciis It lyricianis. Licitum autem, inquit, se apostolicae sedisset re permi
sum tui fraternitati cognosce ut cum aliqua ecta Fastica rario vel in tua vel in memoratis provinciis agitanda cognsentaque fuerit, quos velis Eliscoporum socios quibuscunque de Ecclesiis afμmas tecum , quorum 9 de s moderatione quicquid necessitas causa flagita erit, optimus dirigas arbiter, O praeci diuus, quippe a nobis trictus, definias intercessor. Hunc eundem ordinem secuti sunt Romani Pontifices sequentibus seculis, ut suo loco dicemus. V. Verum quia privilegia Thessalonicensi Ecclesiae tributa nullius utilitatis futura erant, donec provinciis innotuissent, Innocentius , ad exemplum Principum Romanorum, qui leges & edicta mittebant per provincias ut Praesidum ministerio publicarentur , literas de legatione Rufi conseribi jussit ac mitti ad universes Episcopos per provincias Illyricianas constitutos una cum suis ocsuperiorum Pontificum epistolis ex archivo Romano descriptis. Ita enim intelligenda puto sequentia haec Innocentij verba: Om
nem e instructionemn arturum in causa archivorum cum Presbytero Senecione, vim admodum
maturo, eri jussimus. Itaque O ex priore nostravi sola ex his chartulis bene recensens quid
agere debeas recognosce. Nam voluntatem hancn iram per unamquamque provinciem satis, ut
decebat, titeris manifestavimus. Data est haec ultima Innocent hepistola xv. Kal: Iuth, Honorio IX. &Theodosio V. Autg. Consulibus, id est, anno quadringentesimo duodecimo , cum undecim annum in pontificatu
74쪽
& Imperij Lib. V. Cap. XXIV. 6
ageret Innocentius. Prior vero ejus epistola. XI O. Kal Ochobris Monaxio V. C. Con-a Rufum data erat in ipsis episcopatus ejus sule, id est, anno quadrin entesimo decimo
. . . . V nono. Elegans profecto est epistola illa, dc
VI. Honorem illum retinuit Rufiis etiam sedis apostolicae Pontifice cumprimis digna. sub Zoetimo, Bonifacio , & Celestino suc- Sicautem ha cessbribus Innocenti j. Non extant Zogi mi D/lco mos atri R O Ronim Tlitterae de ea re. Sed cum Bonifacius ad Ru- p uia minas Iro ecclesiasticae d=ptinae ob
sum scribens doceat frequentia Romano - ime transim sas omnibus aditum praestimarum Pontificum rescripta ex apostolicae sedis Donibus praecludendum cum ad consumtionem fonte manasse, quibus solicitudinem Eccle- ducritionis tuae praebuissemus debitum pro causa sarum per Macedoniam dc Achaiam sitarum rum Uimatione responsium constituentes ea de certum eme ait illi fuisse commissam, mani- scrvara quae eccles istica μοι disciplina, . festum est illum , qui vices apostolicae sedis se imum nunc tuae sin itatis nobis retitio impleverat sub Innocentio, eas quoque egiss dit sc ἔ ρομ plerosique valuis quias. I se sub eius successore Zotimo, de ab eo quo- μμε, via quosdam aurem admonitioncm nostrum oue variis rescriptis instructum fuisse, quae is fac cm cogno i s fume. Nec hoc fraternitatum extabant in scrinio Ecclesiae Romanae; tali ινα possumus impurare cum te anxium pro praesertim cum idem Bonifacius ad Episco. mmi alibi Ecclesiarum solicitudineo rebus sepos Thessalos scribens dicat se nihil novum litem semiamus. Vigilantiae tuae laudamus indu concessisse Ruso sed gratiam in hoc prio iam sqMine videaris tibi commi a neg ere, rum esse secutum , id est, Innocentij dc Zo- ἔdnρΠpraeternuitis literas indicare quod scis apo-Σimi decessorum suorum, a quibus auctori si ribeat censura corrigere, hunc te Dei nostratatem Rufus acceperat per Illyricianas pro- ἡψboc prin us timorem quem prudenti mo m- vincias. Quare cum causa Perigenis electi esse co-cni acerdoti; qui tunc tibi e potent
Corinthi invin Episcopi, sed qui antea ordi- goriosus. ea quae Grae tuae commissa seni pronatus esset Patrensis Episcopus in eadem ris Ecissis fueramus Tnι. Intuetur enim
Achaia non tamen a Patrensibus susceptus, te, Vivsotis tuisi e fideliteres locutus, beatis ad sedem apostolicam delata fuisset a synodo simus Petrus Ap olus oculissus qualiter summi illius proviciae, ejus cognitionem Rufo d ris utaris oscio. Nec pote bi esse nonpro
legavit Bonifacius, tanquam ei ad quem cu- qui pastor dominicarum ovium sperpera provinci& Achaiae pertinebat , ut patet ex ιμπι constitutus, aut aliquam ubιvis postrum Ec-
variis Bonifacij epistolis ad eum dati β. clesiam non curare in quo universalis Ecclesiae po-VII A ccidit sane hoc tempore, ut clim sium legimus fundamentum. Rufus de quibusdam ecclesiasticae disciplinae VIII. Ab ea Rufi commendatione Boni. capitibus consuluisset Bonifacium, isteque facius statim transit ad curam quae illi injun- ad eius consulta respondisset ex auctoritate cta fuerat a sede apostolica , simul oue & cer sedis apostolicae, palliis sit Rufus contradi- ra mandata praescribit, de in laudes eorumctionem a nonnullis provinciarum illarum Episcoporum exultabundus excurrit qui Episcopis dum exequi curat mandata Boni- constitutis apostolicae sedis ad Rufum nussis facii Timens vero Rufus ne infaustum bunc debitum consensum commodaverant; qua- constitutionum pontificiarum exitum sibi les fuerunt Adelfius δί Perigenes. Te ergo, imputaret Bonifacius , ut etiam occasione j inter caris me, inquit omnis cura resectat ea- ista se vindicaret a contemptu Hlyriciano- rum Ecclesiarum quas Dbι vice scius aposioticae drum Episcoporum , a quibus molestiam pas- nobis creditas recognosces , ut O prava corrigas, suserat, literas ad eum dedit, quibus&con- es dis pata componas , ess quae inter Episcopostumaciam Illyricianorum Episcoporum sig- eveniant cos , Iub divini judicu timore di nificabat, seque vel ex eo culpae eximere stu- Das ,r ut creditis tibi a se de apostolica gubernacu debat; quod tibi semper oculis obversari vi- sis contra omnes fluctus nascentium procestarum deretur beatissimus Petrus, cujus vices per june o prudenter utaris. In notitiam singulorum
Illyricum sibi commissae fuerant , adeoque ad quos ante iam si 'simus quem deberent tra-
non ausurum se fuisse aliquid ex ossicio suo mitem custodire nostras te epistolas pertuo Ecdiremittere eo praesente. Probabilem ac sa - xsi, quibus debi:um se commodare consenseum pientem excusationem admilii Bonifacius, plurimi sacerdotum sacrιrum Iraditionum memo- neque imprudentiam Rufo imputans neque res sentprofg ; quos fratcrna caritate complexi negligentiam , eaque occasione usus , ut il- tales esse cognoscimus coepi copum nonrum ABLJum validius excitaret ad conservandam de- flum mel fratrem Perigenem. bitam sedi apostolicae reverentiam, vices ei IX Quaenam fuerint constituta Bonafa- suas, ut factum fuerat fi superioribus Pon- cij quae recepta non sunt a quibusdam pam .
tificibus , delegavie literis ad ipsum datis tium illarum Episcopis Bonifacius non ex-
75쪽
primit. Illud tantana docet, eos qui consen- uti 'tra se membra decerunt , ita ut tendaur Dium his statutis commodaverant sacrarum ianos usique certamen dum fratrem traditionum fuisse memores. . Vnde colligi pi pum nostrum K um dunum duellii eo debet in ea fuisse sententia Bonifacium ut temtus cui nihil novum octoritas nomis maret istos contumaces ac refractarios diu inequens priorum σratiam oua huic rara I ivisse contra veterem consuetudinem. Sed clesiarum saepe videtur injunct ista factismira quaenam illa fuerint in quae illi peccaverant, intemerarum servari volumus in Murum sicut a non aperit in hac epistola. Itaque aliunde reis patribus humi . gh -.
petenda sunt. & quidem ex aliis ejusdem Bonifacij epistolis, quo teste nullus in hac causa luculentior esse potest. Ex his colligimus Rusum ad eum retulisse de subreptione quorundam Epi oporum Illyricianorum, qui a Theodosio extorserant legem Omni innovatione cessante, qua causiae Illyrici orientalis ad Constantinopolitanum Episcopum perferri jubebantur. Retulerat praeterea Rufiis Episcopos illos se inconsulto synodum Corinthiacam indixisse pro retractanda causa Perigenis, vicariatum porro sbi per Achaiam
concessum venisse in contemptionem . conis
temptumque illum etiam in sui personam redundare. Rescripsit ergo Bonifacius nova illa tentamenta Episcoporum Illyricianorum, quae vetustati contraria erant , valere non hoste, siervanduin esse jus apostolicum, causas a sede apostolica definitas retractari non
posse in provinciis, ec statum Perigenis Corinthiorum Episcopi nulla posse penitlis a
δε on deera fratres esurias dignitite moriari. X I. Horum invidorum suasionibus permotus Theodosius, augendae praeterea dignitatis Constantinopolitanae urbis, ut videtur , cupidus , legem edidit anno cDλxtqua edixit uti servata veterum canonum reverentia , causae ecclesiasticae per omnes Illurici provincias judicentur in suis quaeque provinciis, ita tamen ut si quid dubietatis emerserit, id est, si qua causa major inciderit , referatur ad Episcopum Constantinopolitanae urbis , eo quod nova Roma veteris Romae privilegiis fruatur , ta novae Romae L pii copus primatu honoris potiatur post Romanum Episicopum juxta canon siecundum synodi Constantinopolita . Clim
de hac innovatione certior factus esset a Rufo Bonifacius , videretque ea ratione tentari ac convelli im a solicum, ut ipse vocat,& Am ' canones antiquos, illustrissim sque Ecclesias N - Alexandrinam & Antiochenam gradibus a M PYMM P raicus --mexandrinam & Antiochenam stradititi tione turbari, Concilia intra Illyricum con- suis moveri quos eis & vetusta eri risi, gregari non pota extra conscientiam R tisi canon Nicaenus confirmaverant a3 RI
gregari non posse extra conscientiam Rufi, adeoque hunc honorandum propter aposto rescripsit nova illa enta metita sta in παία licam vicem, absque quo non liceat Episco- non posse, & eorum studiis cedendum non et ata pos ordinare per illas pro facias. Quae ut or- esse quos novitas rerum & indebitae Isido
dine ostendamus ita evenisse, a subreptione rium dignitatis accendit, sed elabora dum Nicri esse A Deo nostro favorem praestante certandum ut quisquis contra licitum nititur si bi per omnia recognoscat occursum. Quod adversiis Constantinopolitanum antiscini dici manifestum est qui secundum sibi locum vindicabat adversus vetustatem & canones antiquos , cum secundus locus deberetur Alexandrum, tertius Antiocheno. Vnde Min epistola ad Episcopos Illyricianos italoquitur oniam locin exigit . placet recen- --
Illyricianorum Episicoporum incipiendum X. Illyriciani Episcopi aegre serentes sibi
in omnibus causis ecclesiasticis superpositum esse Thessalonicensem Episcopum, nacti occasionem turbandi ex transsatione Perigenis ad Ecclesiam Corinthiorum , quae judicio Romanae sedis decreta fuerat, querelam in tam ad aures Theodosii Augusti retulerunt, simulque suggesserunt uti Constantinopoli.
honorim debitum capiti , inquit; quia notamus XII. Sed alti: penetrabat, quam Titesc
76쪽
&Imperij Lib. V. Cap. XXIV. 69
sali & quidam Illyriciam Episcopi tenta- gatos pacem poposcisse, eamque illis sedebant, provinciarum illarum divisio a patriata apostolica indultam fuisse. citatu Occidentis & a communione & pote- XIII. Angebat vehementer Bonifacium state Romani Pontificis, quarum cura illum causa Perigenas, caritate sane erga hominem
levari procurabant, ut amplificandae aucto- sedi apostolicae addictissimum , sed praecipubritatis alterius se esse studiosos hoc facinore propter convulsam ab Episcopis Illyricis
ostenderent. Audio Episcoporum quosdam , in- Romani judicio definitionem , qui post illud id
quit Bonifacius in epistola ad Theslatos, via cana causam rursum judicare moliebantur in 'my' stolico jure contempto novum quippiam contra Concilio Corinthiaco. Nam dupliciter in risi pruriὸ praecepta tentare , cum se ab apo- hoc peccabatur adversus sedis apostolicae stolicae sed, communioneo, ut ita dicam verius, majestatem. Primo , quod eam causam re- potestate separare nituntur, eorum petentes ori- tractare praesiumerent quae supremo Romanilimm quos ecclesiasticarum sanctio regularum maia Pontificis arbitrio judicata fuerat. Deinde, joris esse non dedit potestatis. Leguntur enim prae- quod eam synodum celebrare cogitarentcepta majorum, O quibus in Ecclesias juris ali- praeter conscientiam, id est, consensum, Ru quid dederint invenimus .iam remeruire eLI recte si Episcopi Thessalonicensis , qui Vicarius
assici disciplinae quisiuisis ejus leges, cum si erat Romanae sedis per omnes Illyrici pro hi nihil debeatur, inrepit ea bimet vindicando vincias. Haec duo capita complexus est Bo quae Abi a patribus negata sideantur. Tum in nisecius in epistola aia Rufum : Ad synodum ara ues . epistola ad Episcopos per Illyricum consti. έγα dicitur illicio con reganda de causa fratri tutos aperit quaenam fuerit illa praesumptio, nostri ct coepiscopi Per eris , cujus scrip smus
nimirum prohibere ne causa: ecclesiasticae statum nun posse penitus ratione turbari, talia provinciarum Illyrici orientalis deferrentur scripta direximus quibus universifratres intelli ad sedem apostolicam , adeonue ex ista prae- primo convenire se citra tuam conscientiam sumptione effectum ut eas auderent retracta. minimὸ debuisse, deinde de nostro non esse judiciore quae supremo sedis apostolicae judicio de- retractandum. Nunquam etenim licuit de eo rur
finitae fuerant. Qiud est esse contrarium sui quod semes statutum est ab aris sica se emoribus antiquis. Nam & illustrissimas tractari. Orientis Ecesesias, Alexandrinam nempe de XIV. Adeo autem alth insederat hie do Antiochenam , in magnis negotiis consuluic loranimo Bonifacit,ut ad Episcopos Illyrio,.se semper sedem Romanam, ejusque auxi- qui ad synodum Corinthiacam conventurilium postulasse quoties occasiones incide- erant, scribens aperte comminatus abstentarunt ingentium periculorum. Quanto magis tionem sit , si Perigenis causam iterum ad istam consuetudinem servandam esse a mino- discutiendum in medium adducerent, cujus rum urbium Episcopis, & ab Illyricianis po- honor dubius & incertus per regulas omninotissimum, qui ab omni retro antiquitate us esse non posset post sententiam Romanique ad haec novissima tempora paruerant Pontifici . Congregatur ergo, inquit, ut redea- is a. constitutis apostolicae sedis. Nemo unquam ad causam hujus injuria ,smos, cujus di- inquit, apostolica culmini, de cujus judicio non lecto consultum semper seuperhabens Concit, relicet retractari, manus obvias audacter intulit, cumsicat arcanum ; ct flet , quod quidem fieri nemo in hoc rebellis extitit, nisi qui de se voluit pcr regulas omnino non poterit fratris o coepisjνvicari. Servant Ecclesiae maina praedi per c nostri Perigenis honor dubius o incerius,nones dignitates , Alexandrina eo Antiochena, quem in side Ecclesiae supradicti nostra sententiam ures ecclesiastici juris notitiam. Semant in conlocatis. Et infri: Conetenientes ut condecet quam satura mayorum, in omnibus deferentes, o fratres, ne quis volens in nostra communione δε
eius vicissitudinem reo pientes frutii quam se in rare, fratris es consacerdotis nosm Perigenis ite Domino, qui pax nostra est, nisis debere cognos rum ad disicutiendum in medium nomen ad car, cunt. Sia quia res postulat, approbandum docu- cujus sacerdotium Apostolus Petrus Fimel ammeniis est maximas Orientalium Ecclesias in Spiritus sancti sensione firmatis. Valuit magnis negotiis, in quibus opus esset disceptati porro , ut illud etiam dicamus , apostolicae ne majore , sedem semper consuluisse Remanam, sedis auctoritas circa Perigenem , ut in epi. o quotiens usus exegis, evus auxitium postulasse. stola ad ipsum data docet Sixtus III. eum re Descendit deinde ad exempla sanctorum darguens quod Thessal inicensi Ecclesiae re Athanasij & Petri Alexandrinorum antisti. sultaret, cuius commendatione & apostolicae tum, tum Meletij & Flaviani Antiochiae, & sedis beneficio sedem suam retinuerat adver-
ad ipsius Necha in Constantinopolitani ordi- Sus aemulos. Gratulari potius , inquit , quam Am uiastis. nationem. Addit vero sub Innocentio Pon- conqueri deberemus de tuae fraternitatis actibus,
tifices orientalium Ecclesiarum dolentes se a eum tibi apostolica sedis auctoritas in i s uuae beati Petri communione sejunctos, per Lea ordinationis initiis , quod te semper meminisse
77쪽
oportet, a fueris. Et in fine epistolae : Tua enim magis interess at huic plurimum deferatur Ecclesiae quae ii hi tantum hoMori, contulit ut pro te contra eos qui tibi tunc aemuli fuerant repugnaret.
Idem in epistola ad Episcopos in synodo
apud Thessalonicam congregandos : Noverit me. m. D, Corinthius Episcopus sibi licentiam potesatis liberae minime tribuendam, si huic voluerit Eccle-
reseltare quam sibi noverit priuisse; cui necesse est nos quoque, si quid tentare voluerit, obviare , qui praetentorum quae illi per nos praestita sint memores fimui, se issicitis semper use pa
XV. Sufficerent ista quidem ad probandum Perigenis ordinationem in Ecclesia Corinthiensi convaluisse auctoritate Romani Pontificis. Sed tamen adhuc ad seramus testimonium Socratis, qui de Perigenis ordina- foeta AA . tione ita sicribiti Perigenes Ecclesiae Patrensis de natui fuit Episcopus quem, ubi populus illius urbis eum repudiaυerar, Eliscopus Romanus mandavit ut Disopo Corinthi metropolis iam mortuo, in sede episcopali tyius urbis colucaretur. Cui Ecclesiae reliquo vitae spatiopraefuit. Testatur istud ipsiam & Ivo Carnotensis in praefatione Decreti, Socrate , ut opinor, auctore usus. Perigenes, inquit, in Petris est ordinatus Episcopus. Sed quoniam cives Uus cimitatis eum sescipere noluerunt. Romanae civitatis Episcopus iussit eum inthroniῆari incirintho metropoli, defuncto ejus Disopo ;esque, donec advisis, Ecclesiae
1raefuit. Extat sane epistola Celestini Papae ad Perigenem A ad alios quosdam partium illarum Episcopos, in qua ille primo loco no-0'. s. ii in Aia minatur. Praeterea , casiata , uti supra dixi-i mus , constitutione Theodosj quae relatio nem causarum dubiarum Illyrici ad Con stantinopolitanum Episcopum fieri praecipi bat , nullum subreptiones Illyricianorum Episcoporum habuerunt effectum, adeoque Conatus corum adversus Perigenem debuit simul esse vanus & irritus.
X V Ι. Dis licebat itaque Bonifacio
Episcoporum Illyricianorum audentia, qui Concilia congresare privsumebant citra conscientiam Rufi. Nam Innocentius primus, cupiens Vicario suo Ruso aliquam in Uti sis: a r. 6 fgnem praerogatiram dare, ei ex apostolicae ivi sedis favore concesserat ut quoties causa aliqua eveniret quae congregationem sacerdotum requireret, posset quos vellet Episco pos de quibuscunque Ecclesiis evocare , &cum eis controversias definire. Haec tantum
Innocentius. Sed quoniam non satis ad globriam viri de sede apostolica bene meriti id esse arbitratus est Bonifacius, constituit ne liceret Episcopis Illyricianis convenire , id est, Concilia celebrare , citra conscientiam
injusdem Rus. Vnde cum inaudivis let Episcopos illos synodum indixisse apud Corinthum pro retractanda causa Perigenis, coma motus & exagitarus, ut ipse ait, propterea A auari fuit, synodumque non aliter celebrari man ' davit quam ex auctoritate Rufi, clectionem
vero judicum a Rufo faciendam esse. Sane i. quoniam servandus accusiari locus est, inquit, ' μ' ne audentiam penitus incitare videamur. FPid . ab eodem , postquam Oscopus nostris es auctoritatibus constitutus , contra disciplinam es premi tum surdotis fertur a issum. coepiscopus nos'
Rufus, cui ais vicem nostrum cuncta committimus, cum ceteris fratribus quos ipse delegerit, nego
rium curabis audire, ad nostrum relaturus omnia notionem quaecunque cognitioni Uus rerum cursus Gy ordo monstrarit.
XVII. Postremum caput responsorum Bonifacij ad consulta Rufi respiciebat, ut diximus . personam ipsius Rufi, quatenus Romani Pontificis vices obtinebat, & jus ordinandorum Episcoporum per Illyricum. Istud collisitur ex epistola ejusdem Bonifacij ad Episcopos Illyricianos , in qua ait honorandum eue Rusum propter apostolicam vicem, re ordinationes Episcoporum citra ejus conscientiam celebrari non posse. IIud etiam, ibid. Omquoniam auctoritas nostracommonitione μlita vacare non debet, hortamur, cr repetito sepius s mone praecipimus , ut in omnibus huic viro ob dientiam dissositionibus commodetis. Nustus, ut frequenter diximus, alicujus ordinationem citra 9us conscientiam celebrare praesumat, cui, ut 6-pra dictam ela, vice nostra cuncta committimus.
Item in epistola ad Episcopos Thessalos Episcopos per ubricum citra conscientiam co scopi nostri Rus nuos ordinare praesumo.
I. Rufus Thessalonicensis E se in a C le in
quoque ornatus est Vicariatu sedis apostolicae. Probatur auctori are Nicolai I. ct ex ipso Celsina. II. Referuntur ejus verba, quae sunt magni momenti , ct verrius explicant m ear, Thessalonicensis πιι-ctoritatem quam superiorum Fonti eum epistola. III. Declarat eausa, quae non sine Rus auso ritate ct est ensi agi poterant, nimirum ordinatis innes Episcoporum . celebrationes Conciliorum , ct majorum causarum relationes ad sedem apostolic. . I V. Mortuo Rufo, Anastasia ei .n cathedra ct in Vicariatu suecessit. Cone iliam indit Ioma a Thessa- Ion eam. Mandata Anastasio data a Sixto III. V. Refertur alius Sixit locus , ex quo perperam cosi git Hol enim oleariat-m Thessalonicensem non sedit
sed persona trivilegium fuisse.
VI. Disputatur an Romani Fonti et se Grais i at, cuipiam Epi προ tribuere potuerint ut eas au
'rrent Thessalonicensi; er probatur istu non licuius
78쪽
VII. plicatur cause Jo.innis Episcopi Nicopo- causa Felicis Episcopi provinciae Dyrracelitam, ausi temporibus Hormi sta Papa relationem is nae,qui quorundam accusationibus circum-
VII I. Hormi a petebat Doratheum Romam di Ru illo evaserat ex ioc pericillo. Hac occa-rigi, ut istic examinaretur in causa frii. Negasis Iu QDe Celestinus E pilcopis illis significat stinus Imperator, ct Dorotheus n.n ivit Romam. jam inde ab antiquitate sedem apostolicam IX. Hae discordia dedit occasionem ornandi Epis derivasse partem aliquam suae sollicitudiniscopum Nicopolitanum vicariatu feris apostolica. Ad in provincias Illyricianas, earumque curam Gregorium Magnum referri non debuit de ordinatique Thessalonicensi Ecclesiae semper fuisse com-
ρα . Z si ' β' missam , confirmasse se eam auctoritatem
X. Corruptus sanm Gregori loem emendatur: iis , Cul eQS O edire praecipit in omnibus quo , ut hodie quidem legitur , agitur de Vieomeditana cautis ecclesia uicis postremo minatur ab civitatis Episcopo. Ostenditur heie agi de Episcopo Nia stentionem & segregationem a coetu frate copolitano. nitatis ei qui refragari auderet vel auctorita-XI. Statis I II. dat se notasio auctoritatem ti suae vel illius jussioni. eo orandi Concilia generalia Dioeceseos Istyricia' , II Ista clim sint magni momenti, & epia
Celestini ape cita explicet audri.
XII. Addit idem Status nosum prisilegium, ut si x xem illam VicariJ Thessalonicensis quam quis Episcopus ex prosinciis Illyricianis Thessalonia superiorum Pontificum epistolae, referenda
eam ad Anastasium accesserit praeser ejus conmentiam, sunt heic illius verba. Nec nova haec, inquit, Celist. r.eν st. aa velut canonum eontemptor habeatur. Hosenim heis stat apostolicae cura de mobis eis. Statutum nostris
agi putat de Episcopis Romam proficiscentiρηi Πεμης mitis experimentum linquodsos urimus Thes - g μ formata Epistu essalom ηὐ lonicensi Ecessa semper esse commissum ος vsibi
a III. Sixtin Praesum C P. hortatur ne in iura . , . . e ac ,
Thcssalonicensis antistitis irrepat. PFisus merbis is si a W Uur intendat. Tum laudata virtute ob
Nantur tentamenta Episcoporum Ili trianorum, qui dientiae, & commendata beati Petri auctoris subtrahere moIiebamur auetoritati Episcopi Thessa- tate & praerogativa , Dominentur nobis regulae, Ioniarnsis ut ad Constantinopolitanum se conferrent, or inquit, non regulis dominemur. Simus sub ecti metus Pontificis ex vicinitate Procli. canonibus , cism canonum praecepta servamus. Sunt culpae aliquantae non leves , quae ' isiis inna- mri m ν-Ι. T Nir Acro successit Celestinus δή provinciis, ad nos, clim simus longius, non ' II sthis nominis primus, cujus aevo ce- possem pervenire, aut jam smotis omnibus non lebratum fuit Ephesinum Concilium adver- ita ut sent acta interposito temporis datio perfiasus haeresim Nestorij, in quo Flavianus Phi- runtur ; quas omnes nos intereresione fratris Olippensium Episcopus Rufi Thessalonicensis coepiscopi nobi Rusi, cujus experientiam proba-Legatus adfuit & subscripsit post Episcopos iam esse in causis omnibus se vitae actibus liquet,
Hierosolymitanum & Ephesinum, ante Fir- volumus reserari; cui vicem nostrum pervestrammum Caesareae Cappadociae Exarchum. provinciam noveritis esse commissam , ita ut ad Qv d viri docti datum interpretantur hono- eum , fratres caris mi , quicquid de causis agiturri vicariatus sedis apostolicae , quem jam 1 referatur. tempore Innocenti j primi continuata pote- III. His ita generaliter sancitis, statim state secundum morem habebat Rufus a Cri declarat causas quae non sine Rufi auctoritate testino. A gnoscens enim iste privilegium hoc & consensu agi poterant, nimirum ordina- Ecclesiae Thessalonicensi ita indultum esse tiones Episcoporum, celebrationes Conci- ut semper is vicem beati Petri agere deberet liorum , & majorum causarum relationem in provinciis Illyricianis qui sedem illam te- ad sedem apostolicam. Sine ejus consilio, in- neret , Thessalonicensemque Episcopum quit, nullus ordinetur, nullus usurpet eodem -- Ωmtar apostolicae sedis vicem implevisse consio commissam isti provinciam, colligere nisi juxta observationem Dionysij Exigui quam cum ejus voluntate Disicopos presumam; per eum supra attulimus, etiam istud conprinatum etiam ad nos si quid est referatur. Excommuni esse voluit sua auctoritate , ne quid minus cationis denique poenam intentat illis qui successoribus suis huic Ecclesiae tribuisse vi- his constitutis apostolicae sedis non obedie-deretur. Docet istud Nicolaus primus in rint: Sed hac praeceptione cornycent es eum qui epistola ad Michaelem Imperatorem , in qua refragandum noseae aucto itati vel istius credide- enumerans Pontifices Romanos qui primi rityuponi, a fraternituris coetu , cum irae sepa- Thessalonicensem antistitem decreverunt ret, a regandum. csse Romanae sedis Vicarium per Illyricum, IV. Mortuus est per eas tempestates Ru- Celestinum inter illos recenset. Uerum testis sus Thessalonicensis Episcopus; & Anasta- in hoc nobis erit ipse Celestinus ad Episco- sus statim in ea cathedra locatus, vicariatupos per Illyricum constitutos scribens in sedis apostolicae secundum morem Ornatus
79쪽
est a Sixto, cum ea ipsa amplitudine auctoritatis quam superiores Pontifices decessoribus ejus tribuerant. Indicta erat anno C D X X X V. synodus Episcoporum apud Thessalonicam. Ad Episcopos ergo in synodo apud Thessalonicam coner andos scribens Sixtus de Anastasio , his eum verbis Ana noui , commendat . Nos fratri O coepiscopo nostra
νοῦ- ν . Anastasio tantum tribuimus quantum decessoribusi us a nostris decessoribus aurilutum. Priorum
Iudiciam sequimur haec constituendo qua ab his A imus constituta,quia o Vsum hujus probamus
meriti cujus fuerunt illi qui talia meruerunt. Nulgus obsiet subribus constituris, nutas praeceptionibus his resultet. Habeant honorem suum Metropolitani singularum ,saris hujus privilegis , quem honorare debeant amplius honorati. In provincia sua jus habeant ordinandi. Sed hoc in scio vel invito, quem de omnibus volumus ordi nationibus consuli , nustas audeat ordinare. Ad Thessalonicensem majores cause referamur antisi tem. 9sium mavor cura resectet eos qui ad epi .
parum orantur Hsicutiendi solicitius O proban. i. Irae optimos solerissim que de vestro numero eligar quos negas secum assciscat arbitras, aut sine se tribuat qui in disic rationem missa com
V. Sed operae pretium est aliam Sixtic istitutionem, 'ua potestas Episcopi Thessalonicensis paulo apertius declaratur, referre, directam universis Episcopis per Illyricum,
datam autem xv. Kal. Ianuar. Actio iterum de Segisvulto Consulibus, id est anno Chri- Abia libra a. quadringentesimo trigesimo septimo. II Ps. N. Iurricanae omnes Ecclesiae, inquit, ut a decesribus nos is accepimus nos quoque fecimus , ad -- ram nunc pertinent Thessalonicensis amissilis ; ut
sese s licitudine . A qua inter fratres nasiantur, ut assolent, actiones, Hinnguat atque definiat, se H eum quidquid a singulis sacerdotibus agitur referatari Heic mirari subit infelix Holsteni j judicium de vero sensu hujus loci, ex quo . manifeste colligi putat privilegium illud, non sedis, sed personae privilegium fuisse,additque statim curam istam alia Episcopo urbis alterius pro arbitrio Romani Pontificis demandari potuisse. Istum vero sensum colligit ex voce Nunc, ac si possessio praesentis
temporis aboleret omnem aliam possessionem; cum c contra ex contextu eti stolae con-: a. hia..ν. net heic agi de privilegio Ecclesiae, non vero personae, uti supra diximus. V l. Quod autem ait Holstentus curam illam alij Episcopo urbis alterius pro arbitrio Romani Pontificis demandari potuisse, faci- id assentior. Nam& posteriorum temporum exempla probant eos aliis Episcopis delegasse vices suas in variis provinciis. Sed an cura
illa sie alij Episcopo tribui potuerit ut non amplius Thessalonicensi i ncumberet, di ab
eo prorsus auferretur, non ita exploratum habetur. Nullus quippe dubitat, ut adnota- v δε surri lib. Mium est ab illustrissimo Archiepiscopo, quin' ' privilegia quae propter merita conceduntur, in contractus naturam transeant, ideoque revocari nullo modo possint. Magna porro Thessalonicensum Episcoporum in sedem apostolicam merita fuisse probant Romanorum Pontificum epistolae ab Holstenio edi- Vititae. Praeterea cum consuetudo, uti supra di -s 2 ' ximus, obtineat vim legis,& convelli non possit, constat vicariatum apostolicae sedis adimi non potuisse Ecclesiae Thessalonicens , tametsi causam abolendo trivilesio fortassis dedisset is qui cathedrae illi praesidebat.
Nam licet interdum diversa sint merita praesidentium, ut ait sanctus Leo, tamen jura permanent sedium , & ut ait Alexander III. in epistola ad Thomam Archiepiscopum Cantuariensem , ex delicto personae non debet 6 aEccle Iacturam aliquam vel incommodum δει-stinere. Denique semper , sed praecipue in
causis ecclesiasticis vitandum est scandalum, α Summi Pontifices maxime cavere debent via. si i . . ne rescriptis suis scandali occasionem prae- 'beant. Scandala porrb ec offensiones in rem publicam Christianam invehuntur, quando status ecclesiasticus aliqua novitate percellitur . & consuetudines receptae convelluntur. Dedit magnum istius rei exemplum aetas
Hormisdae Romani Ponti scis, & quidem in Occasione quae convellebat privilegia Thessalonicensis antistitis , ut necesse non sit exempla petere c longinquo. VII. Ioannes Nicopolitanus Episcopus, N. .
idemque veteris Epiri Metropolitanus, re- ' lationem de sua ordinatione,sicut vetus comsuetudo poscebat , non miserat ad Doro
theum Episcopum Thessalonicensiem, propterea ciuod is non erat in communione sedis apostolicae, & quia Pontifex Hormis da praeceperat ne quis debitam sedi Thessalonicensi
reverentiam exhiberet, neve cum susciperet ceu Vicarium sedis apostolicae. Hanc Ioan lais, in dii nis temeritatem acriter ultus est Dorotheus,
principali auctoritate fretus. Ioannes ergo agnoscens se linearem Dorotheo, literas cade re ad Hormisdam scripsit per Diaconum suum, licentiam petens destinandi relationem ad Episcopum Thessalonicensem se cundum consuetudinem. At Hormisda Episcopum illum admonuit ne tale aliquid audere tentaret, si cum ipso vellet in communione persistere, id Episcopis Epiri id ipsum sub
consultationis colore poscentibus rescripsit se hujus illis rei auctorem existere non posse, quam , si insciose cognosceret factam csse, culparet. Ne tamen aflicto non opitularetur,
80쪽
retur , Ennodium & Peregrinum Episcopos misit Thessalonicam cum literis aci Doro
Noemi M. eris .i . theum, & dato eis commonitorio praecepit
uti cum ad eum pervenissient, monerent ut se ab Ecclesiae Nicopolitanae concullione sus penderet, rationem reddentes , quia non potuisreetersus ad communionem o ad eorpus Ecclesiacum istis qui necdum reversis ι quidquam habere in unctam , nos non solvere a praedecessoribus nostris concessa primilegia os ipse ecclesiastica instituta non desrat. Contendebat enim DorOtheus Ioanni liberum non suisse omittere obsequium quod ex veteri consuetudine id exapos olicae sedis privilegio debebatur Eccle sae Thessalonicensi. Itaque cum illum justam causam habere videret Hormisda, neque facile vinci posse hominem tot muni mentis insistentem, ut qui praeter auctoritatem sedis suae, principales quoque & judiciarias potestates sibi faventes haberet ad versus Ioannem , Legatis suis praecepit ut cum ad concordiam & ad unitatem induce rent oblata privilegiorum confirmatione. Certe redeat ad unitatem , inquit, G nos cum eo in Asemus ut omnia privilegia quaecunque consecuta es a sede apostolica Ecclesia ejus, inviolaturam .FI. xi. ferventur. Ad ipsum vero scribens, fatetur Ioannem debuisse secundam consuetudi nem ad Thessalonicensem Ecclesiam ordina. tionis suae initia dirigere, cetersim consuetu dinem non fuisse neglectam, sed vitata con tagia. Et quia Dorotheus contendebat pri.
vilegia Ecclesiae suae indulta servanda esse, it Ium his verbis interpellat Hormisda: α ρudore, rogo, privilegia circa te illorum manere δε- eras quorum mandata non servas , cr revenenis
nam quam non exhibes fidei, cupis tibi ecclesi stica potestate deferri 'VIII Quis fuerit causae istius exitus, non
inveni traditum memoriae literarum. Nam Abiennio poth Dorotheus ab Hormisda divisus erat, dc Ioannes Nicopolitanus Episcopus adhuc pertimescebat malevolorum suo
dem epist. l . . rum calumniam , ut Hormisdae verbis utamur. Injunxit per ea tempora Legatis suis Idisti et a. G. Hormis da petere ab Imperatore uti Dorotheus ad Vrbem dirigeretur, illic examinan- ενδ. . dus in causa fidei. Et cum inaudivisset eum
Constantinopolim jussu Principis evocatum fuisse, mandat aliis literis insistere apud Im-
Mes , T tam peratorem ne in eandem civitatem denuo rever-
tatur, sed episcopatus, quem nungam teneris sit, honore ripiato, ab eodem loco acEcclesia longius relegetur, vel certe hue ad Urbem sub prosecutione congrua dirigatur. Legati rem, ut jussisa.. st .c., is , i. i pr/Πt, lxiiij no Augusto retulerunt, poscentes, i ', ut ad percipiendam doctrinam catholicae puritatis 2 4. Romam praefatus Doror heus mitteretur. Negavit Iustinus ; & repente Dorotheus, qui in civi- Tom. II. late Heracleensi attinebatur, abire permit-
IX. Haec tamen discordia , ut ego quidem arbitror, Hormisdae dedit occasionem distrahendi Epirum 1 corpore provinciarurn quae Vicario Thessalonicensi parebant,com mittendique vices apostolicae sedis per eam provinciam Episcopo Nicopolitano. Qu9d ut melius intelligatur, meminisse debemus eorum quae supra diximus, cum tractaremus de his quae apud Hormisdam acta sunt pro confirmatione privilegiorum Ecclesiae Thes calonicensis, nimirum illum in Commonitorio Legatis suis dato pollicitum esse quod si
Dorotheus ad unitatem rediret, id est, Aca-ciano schismati renuntiaret, ipse omniafri Halegia quaecunque consecuta eis a sede apostolica Ecclesia eius , inviolata servaret. His verbis promissam esse confirmationem vicariatus
per Illyricum nemo est, opinor, qui ambigat. Itaque si ollendere possumus parem in hoc Nicopolitani Episcopi causam fuisse aevo sancti Gregorij, satis constabit eum diliante fuiste sedis apostolicae Vicarium per Epirum , nimirum jam inde a temporibus Hormisdae. Rescribens ergo Gregorius ad Episcopos Epiri, qui ad eum scripserant de ordinatione Andreae Episcopi Nicopolitani, haec ait : Suprascripto igitur Andreae fratri O , coepi po nostro Pallium nos direxisse eo sile. 'atque privilegia cuncta concessisse qua praedecess rei nobi ellus praedecessor bas contulere. Si extaret Gregori3 epistola ad Andream, sortassis
aperta vicariatus istius testimonia in ea reperirentur. Hoc auxilio destituti cogimur ag re argumentis. Ac primum quidem observandum est ad Episcopum Romanum reserri de ordinatione Episcopi Nicopolitani, promus contra veterem morem, si tum Epirus fitisset subjecta Thessalonicae. Nam tum Episcopus Thessalonicensis qui erat Eusebius, erat iii communione sedis apostolicae, ut docent variae Gregorij epistolae ad ipsum datae. Ad hunc ergo, non aa Gregorium, referri debuit de ordinatione Andreae. Sed quoniam tum sedes ejus aequalibus privilegiis utebatur cum Thessalonicensi, a cujus potestate exempta fuerat , necessarium erat ut eundem morem in ordinationis suae initiis servaret Andreas quem Thessalonicenses Episcopi servabant, nimirum ut relationem de ordinatione sua mitteret ad Summum Pontificem. Secundo, Gregorius Pallium, quod erat Vicariorum apostolicae sedis insigne, silcEt interdum etiam aliis Episcopis daretur mittens ad Andream, confirmat omnia privilegia Ecclesiae illius collata a praede- cetaribus nis, idque iis verbis quae, si conferantur cum verbis Hormisdae supra relatis, K ,