장음표시 사용
301쪽
L86 D I s s Ε R. T. III. ΡR OOE MI A L IS , fiam lectare noscuntur , ex his jure tibi debet, facis. Exalus GH ibus Imperis consecratus infra sex mensis Regar per Sceptrum a te reci M. Acta haec sunt in Synodo Lateranensi ad annum vigesimum secundum duodecimi laeculi. Laicum Principem adesse Antistitum electionibus est omninb contria Canones. Etenim Caroli magni Legatos a Ravennatis Archiepiscopi electione exclusit Adrianus primus. Et inter Henricianas, quibus eliminandis gloriosum languinem fudit Thomas Cantuariae tapiscopus, consuctudines una fuit haec: Cum vacaverit Disivatus et IAbbatia in Dominio Retu, in Capella Usius Regis debet feri eLctis. Et quod Oetat a Synodus Episcoporum elinionibus vetet adcsse Reges. disertὸ Ep. 6o. ad Hugoilcm Lugdunensis Ecclesiae Primatem scribit lanctus Ivo Epiccopus Carnutensis. Nihilominus pacis gratia censuit Calixtus a rigore illo dispensatorie recedendum. In suo cum eodem Principe contractu Paschalis secundus expressit causam : Populares disinsiones, quae in elicti vibus omnibus spe contingunt , Regab oportet trasse tare compsi. Ita ad Clerum & populum Faventinum, in eligendo Episcopo ciscordem, L s. Ep. scribit sanctus Petrus Damiani: Non eligatis Episcopum usque ad Ruis ' adventum, qui erroinem tollar, Ur vos or Ecclesiam vestram, sedatis v dbrue jurgiis, in pacis Ur quietis tranqΠillitare componas.
Concordatum ilhid viguit quidem per id temporis , Henrici ta. men Succctares non dcsierunt de iplb conqueri, ad nominationes uti ad scientiae boni δc mali pomum semper avidi aspirarunt. Etenim CD lixto tecundo post Honorium secundum successi secundus Innocentius,& Henrico quinto successit Lotharius secundus, de quo auxilia spondente adversus Anti-Papam Petrum Leonis scribit magnum Bes i L rys. Chronicon: Papa Innocentius profectus apud Leodbum Te ce urbem, in
nodum Epimporum convocans, Regem Lotharium αἱ defensionem sanctae R manae Ecclis invitavit , qui nihil cunctarus, exposso riamen priss modeste quantopere Regnum amore Eccbsarumst attenuatum, quanto damno e rum investituram remiserit, auxilium Romariae Ecclesae promittit. Eadem
Lib.7.α scribit Ottho Episcopus Frisingensis. Almannus ex Claravallensi Min .- nacho Episcopus Antisi odorensis in vita sancti Bernardi addit Pontimcem expavisse ad ili id verbum , & durius suisse amictum , quam ab L. 1. e. i. Omni persecutione Petri Leonis. Ex quo lucet Petrum Diaconum, istius Anti papae sequacem , dum Lothario investituras fuisse ab Innocentio redditas scribit in Chronico Monasterii Cassinensis, inlam falli, aut fortὰ mentiri. Et quod non ad sistas investituras , sed etiam ad nominationes adhinni verit Lotharius, liquet ex Arnoldo Abbate Lubecens in Chronico Sc lavorum, ubi eius post Conrardum tertium Successor Frodericus primus acquiescere se quidem dicit indicistis, seu potius restitutia
302쪽
1, E REGIA NO MI NATIO NE . 187
nuper Canonicis electionibus, addit tamen esse Eccliliis noxias, quod nempe humanis passim regantur assectibus,' atque ita minus capaces ledignos Episcopos imponant: A nominantibus Augustis gloriatur sola L. c. i per senarum merita con sui illa attendi , atque ita digniores Episcopos ab ipsis processisth. Quo fundamcnto apud Leoncm decimum Pontificemia sus etiam fuit, tuumque impetravit nominandi indultum Financiscus primus Rex Francorum. Porro Augustiis Lotharius, per in velliturae&nominationis cessionem querens attenuatum esse imperium, sὀrdidum animum prodidit, fassus eas ambiri amore lucri, vero: Simoniae. Idem fassus cst Fredericus Augustus: Hus enim ad verius Urbanum tertium Pontificem, Episcoporum spolia cfestucantem, praecipua fuit querimorata, quod post ereptas investituras ac nominationes nullum praeter spolia restaret Imperio m Episcopis emolumentum. Quin inro quod durante Octaviani Anti-Pane adversus Alexandrum lcrtium Schismate varios, qui postmodum rcconciliati in gradu pcrmanserunt, Episcopos Frederictis nominarit atque intrulerit, icitatur Albertus Stad nsis. Ida A. iro. Ecclcsiae Moguntinae fuisse ab illo intrusunt Conrardum , ac d cinde Cliriltianum, scribunt God fridus seriisti Pantalconis Monachus, dein-siipplemento Mariani Scoti Abbas Dod hinus. Etiam Hermannum in- Ai 1 163. trusit in Episcopatum Monaturiensim . Quod etiam cxtinctum A. ratio.
Schisma quandoque secerit istud ipsum, assirmat Radevicus Presbyter M73 Frisi gensis. Ercnim Otthonem Episcopum suum laudat, quod in lecto mortis ab illo, utpoth amico de cognato suo, tanquam postri muria in hac vir:i bencscium pollularit viduatae sus T. clis et contra liti m subinde fit ri L a. e. la.
consu tam violentiam conoedi Canonicam elcctionem. Etiam Conra duna tertium de praesertim Henricum si xtum fuisse talos eadem viole
cus ii cundus p pud Innocentium tertium Pontificem est per Bullam a ream professus in hunc modum: Abus m illam, quem quuἱ- P decesserum nostrorum exenuisse ae oscuntur, abolere volentes, concedimus sincimus, ut ehctiones 'Huorum tibere. Orionice fiant , quMemis iis Prisicitur Ecclesia riduata , quem totum Capitulum vel major cst torpars
auxerit eligeniam. Exstat haec profissio apud Melchiorem Goldulium. Eandem dicerat & ejus proximus Antecessor Ottho quartus. Et hoc jure etiamnum hodih vivit Germanica Ecclesia, praesertim post Fredericii tertii cum Nicolao quinto Pontifice Concordata, suo loco exponenda. Ab Henrici quinti Successeribus mota est circa Concordatum. &alia quaestio : An discordis etcmonis deciso ad Metropolitam & Provinci les Episcopos spectaret, an vero ad Imperatorem ' Concordati enim
posteriora verba habent aliquid ambiguitatis. Quaestionem primus movit
303쪽
,188 DIssERT. III. PROOEMIALIS, Conrardus tertius, Ultrajetanae Ecclesiae discordem de Hermanno &Frederico elemonem decidens, & Cleri ad Metropolitam & Provi ciales Episcopos reclamationem contemnens, cujus iudicium firmavit,& recalcitrantes graviter puniit Succetar Fredericus. Potestati tamen suae disti sus Conrardus acta lita per Eugenium tertium Pontificem cur Pol ir . vitratificari. Ita habes in magno Belgii Chronico, & apud Otthonem Lib. i. c. Frisingensem in opere de gestis Frederici. Et huius praetensi juris idem 6 -ο3- Fredericus fuit tenacissimus , urgens Concordati verba: E Rega. La per te recipiat. Electum sine sua de Regalibus investitura, adeoque sine suo consensu dixit non posse consecrari. Hinc quod discordantes Magdeburgensis Ecclesiae partes conciliare non possit, cassavit elicti nem utramque, & Episcopatum dedit Wichmanno. Eugenius tertius potenter intercessit , protestatus talem potestatem laico Principi inter dici per Canones , Episcopos Frederici fautores acerrime increpans, indicens novam electionem , ac legans duos Cardinales qui Wichman-
. num exturbarent. Causam hanc Heveravit nunquam a te deserendam.
Frederici tamen violentia praevaluit, Legatos luspendit ab Apostolici mandati executione , atque ita in res Ecclcsiasticas evast longὶ insolen- Lib. x. e. tior. Quae omnia largius describit laudatus Episcopus Ottho , adjut, s. di o gens etiam Coloniensis Ecclesiae discordem cleistionem fuisse ab illo deci.' Cap. 3 r. iam, & quidem adco potenter, ut ejus suscipium Fredericum Aera. 3 nus quartus Romet consecrarit.Quod ipsum scribit magnum Belgii Chronicon , adjungens de discordi euctione, qua Treverensis Ecclcsiacis gerat Rudolphum & Folmarum : Per Tamones fuit d statum, partibus sis dissentienti raro rem posse persenam idoneam surrogare. Et de disicordi Augiensis Monasterii electione agens Chronicon Ecclcsiae Con-
. stantiensis: Albertus er Hermannus Elesii coram Frederico hujuι nominis primo Romanorum Caesine, tunc temporis Imperialem Congregationem Spira celebrante , comparuerunt , sed cum auditu hinc inde partibus Caesar easdem concordare nequiret, Principes decreverunt Caesarem pro bbitu suo posse dare A. i*y. eligere Abbasem quem vellit. Quam potestatem illi apud Franciscum A, du Chesne adscribit etiam Chronicon Hildesheimense.ltem in suis Ann
libus Sinaeon Dunei mensis. Et quidem ista Treverensium lis suit durissima, agitata a Frederico adversum tres successi vh Pontifices, Lucium tertium, Urbanum tertium, & tertium Clementem. Fredericum,
quod ejus familiam in Medionalens; civitatis excidio fuisset durh persciculus, aversabatur Urbanus , atque ita ab illo rejedium Folmarum
suscepit, & in Episcopum consecravit. Videbatur quaestio sic esse finita: Ast Urbani judicium cassavit Clemens, & Folmarum & Rudolphum exturbana, imponensque Joannem. Rei seriem vide apud dictum Belgii
304쪽
Chronicon, Monachum Godefridum, Arnoldum Abbatem Lubecensem , Radulphum de Diceto, & Chronicon Episcoporum Ecclesae Metensis. Ita quidem inter Sacerdotium & Imperium pax rediit, sed disecordiae radix non suit evulsa. Etenim quaestionem resumpsit Frederici filius & Succe&r Henricus sextus, de quo magnum Belgii Chronicon: Apud Leodium elictus es in Fol. 1or.
'suum Albertus Archubaconus , Frater Henrici Dum Lovolensis, comtra quem Comes Bald nus cum sim no--- Alberium Praepinum , comsArinum sevum, starrem Comitis . mana Reitem . Sed Alberius P positus, cum esset illitteratus, cessit Aserto Lemanissi, venerunt ambo ad
Henricum Imperatorem. Imperator vero noluit G--ψdine Regalia, d
cens electionem venisse ad suam manum , quia habuissent in electione disiordiam. Et cum esset ibi Comes Theodoricus de Horstat coram Imperato , r dimit pro 'aepsio Bonnensi titharis fratre suo, cui flatim Imperator annuit,
cir donum concessit, mediante pecunia trium nudum Minciarum. Uerum
Alberius Lovaniensis appellavit Romam & in mendica peregrini veste accessit ad Coelestinum tertium Pontificem, obtinuit causam , & in roditu, quod Coloniam & Metropolitanum situm ob structas ab Henrico Augusto insidias adire non posset, est Remis a Guillelmo Archiepiscopo Consecratus. ino audito Henricus adeb excanduit, ut per emitas latrones Albertum trucidarit. Sepultus hic est ibidem, cum hoc Epitaphio: Legia me legit , electum Roma probavit, Remis sacratis, sacrarum Mai r i tuis. De eodem habet Romanum Martyrologium: Remis sancti ALberas Dossiensis Episcopi or Martyris, qui pro tuenda Ecclesias rica bbertare necatin est. Rei icriem pluribus exponunt Godefridus Monachus & Annales Ecclesiae Leodiensis. Praetensi istius juris ad coeteiosus semper fuit sextus Henricus, ut Episcopum quemdam, quod rogatus a quo haberet Episcopatum , semper responderet a Papa, jusserit militum suorum pedibus conculcari. Undh similes in Episcopos & omnem Clerum violentias admirari non oportet in ejus filio Frederico secundo: Fuit malum haereditarium. Idem jus sibi arrogavit proximus Henrici Succetar Otto quartus. Etenim Ecclcsae Moguntinae discordem de Lupoldo & Si DDido electionem decidit, ejusque judicium Innocentius tertius confir. A. I ommavit. Etiam nostris temporibus fimilem Argentinensis Ecclesiae di cordiam ab Imperatore decisim resert in suis Annalibus Augustus Thu,nus. Verum inter Catholicum & Lumeranum erat ista discordia.
305쪽
Funitur legitimus Regum in omni ου electiones consensus AN etiam post Gregorii septimi Decreta Reges habeant jus conscii-tiendi in factu Antistitum elictiones)ipsarumque Electos comprobandi, olim agitiata fuit quaestio inter Hugonem Primatem Lugdunensem, Apostoluae Sedis in Gallia Legatum , & S. Ivonem Episcopum Carnutensem. Ecclesiam ab istis Laicorum servitutibus plene liberam
Volens Hugo, partem negativam tutatus est, Ivo autem respondit: Canonicam elictionem Reges Ap Doca ainthoritare a concessione Di paruum . 30- prohibitos minim. videmin Legimus enim sincta Rem istionu Summos Praui.
Dei aliqua Ado apud Reges pro Elictis Ecclesiarum, ut eis ab ipsis Regibus conco entur D 'um , au quos electi eram, intercessisse; aliquorum, quia concessiones Regum necdum consecuti fuerant, consecrasiones Mi buse O rum exempla supposivissimus, nsi prolixitatem Dialoia vitassems . Dominauquoque Papa Urbanus secundus , Gregorii septimi tunc sedens Successor, & ejus Decretorum Confirmator, Reges tamum a Corporali inves, tura excludis, quantum intesieximiu, non ab electione, in quamum sunt ca put populi, vel concessione. Ouans vis octava Synodm solum prohoein eos interesse elimoni, non comessioni. dicit hunc Regium consensum esse antiquum.& a Romana etiam Ecclcsia probatum, aut certh toleratum. Est omnino antiquissimus.
Etenim Eusebianae factionis Antiochena Synodus, dum eiusdem civit iis Patriarcham S. Eustatium dejecit, electum a se Eusebium Caelaraeen sim Constantino Augusto obtulit, & petiit confirmari, factam hae de illo electionem , quod Apostolicus Canon &Nicoena Synodus vetarent transsationes, Princeps cassavit. Ita in hujus vita scribit ipse Eusebius,& Hermias Zoetomenus. Pauli& Macedonii ad Ecclesiam Constantinopolitanam electiones probare suo Regio consensu noluit Imperator Constantius, flens Paulum i .idignum. Macedonio autem indignatus quod
sine suo assensu se consecrari permissici. Et Encto Ambrosio, in ipsis sui Episcopatus exordiis quaedam imperii acta reprehendenti, in Ecclesiast,
ca Theodoreti Historia reliUndit Augustus Valentinianus: Tisam liber L. --tatem iam privim noveram, ct amis perspecta cum esset, non modo non re clamo , sed seus anu sum ordinatisau ma. Ait labi fuisse authoritatem reclamandi. Et de Episcoporum Hiero Elymitanorum succissione scri- . e. 36 bit Evagrius Epiphaniensis: Petrum Macarins secutus est, 'stim ο
306쪽
D E RE GIA NOMINATIONE. 29 IMediolanensis Ecclesiae Antistites sine suo assensu consecrari non permiserit Justinianus, habes in litteris Pelagii primi Pontificis ad Comitem Epist. 3Narserem. Eidem legi subjacuisse primae Iustinianae Episcopum, docent
litterae sancti Gregorii Magni. Et sextam generalem Synodum post degradatum Antiochiae Patriarcham Macarium procedere ad novam LM- electionem, &ipsam sibi confirmandam praesentari jussit Constantinus IV. Imperator, Synodusque promptissimὶ obedivit. Qua Potestate usis int etiam Gothorum in Italia Reges. Hinc enim apud Cassiodorum in Act. 13.
Iitteris ad Romanae urbis Senatum Rex Athalaricus probatum suo consensu Pontificem vocat murum Regali examinatione laudarum. Examinis Lib. 8.& consensus seriem ac formam exponit in litteris ad Papam tertium LP
Ioannem. Et quidem hi Reges erant Ariani. inod Hieroselymitana Libriclesia etiam a Saracenorum Principe coacta fuerit electioni suae confir- Εp. is. mationem postulare, videre lichi apud Nicephorum Calixtum. Qua Lib. 1 violentia etiam in aliis Provinciis usos fuisse eosdem Barbaros, lucet ex cap. 39. variis testimoniis & exemplis. Utitur item hodie Turcorum Tyrannus:
Existimat se in omnia Christiani Imperii jura successisse.
Eadem potestate per occidentale Imperium usus fuit Carolus Magnus , ac ejus tam Franci quam Germani Succetares. Etenim de Angeiberto Abbate suo scribit in sui Monasterii Chronico Hariulsus Mo- , nachus Centutensis: Tam mirum precatu, qiuam Regis CWoli iussu, Amnseram ad Abbatis Ofium provehitur. Et texta Parisiensis ac t unda Aqui igranensis Synodus supplicant Ludovico pio Imperatori, ut Ec- L.2. e.ε. clesiis det bonos & aptos Rectores: Episcopos, Abbates, & Abbatissas. Id est, ut solas talium electiones suo assensu confirmet. Et hinc A, Lib 3. c. bates ab Episcopo sing Principis assensu etiam deponi non permittit laudata Parisiensis nodus: Quod nempe per istum assensum essent pro- , moti. Et apud Gratianum Leo IV. Pontifex pro Colono Rciatinae ta-cles Electo scri liit ad Lotharium Augustum.ac ejus filium Ludovicum
Caesarem: Hesbum Mansietudinem deprecamur, quatenus Colono humili Diacono Rerumam Ecclesiam ad regendum concedere dignemini , ut vestra licentia accepta didem eum, Deo adjuvante, consecrare valeamm Epiμ- ς--ος
pum. Sin autem in prias u Eccuia nolueritis ut praeficiatur Epimpus , s 'culanam Ecclesiam, qua viduata existis, illi vestra Serenitas dignetin com dere, ut an Iro Praesulatu consecratus, Deo amnipotenti, vestiro h IN riogrates peragere valeat. Nempe Colonus ab utraque Ecclesia fuerat ei
ctus. Similis ibidem est Epistola Stephani quarti ad Comitem Guido. nem. Et hae omnino sunt Epistolae, quas in litteris ad Hugonem Lugdunensium Primatem supra laudavit S. Ivo Episcopus Carnutensis. D Iliam Bernarium Gratianopolitans Ecclesiae Electum suo assensu firmavit O o et Lu-
307쪽
192 DIs SERT. III. PROOEMIΛLIs, Ludovicus secundus , ejusque consecrandi licentiam de it Adoni AN chiepiscopo Viennensi. Exitat Epistola apud Iacobum Sirmondum in ter litteras &acta Adriani sicundi. Aribcrtum Ebria unensim Archiepiscopum, quod Uinciensis Ecclesiae Electo datam a Carolo Calvo Imperatore confirmationem exustaret ob sublecutam Principis mortem ,& alium ordinasset Episcopum, graviter arguit, & Romam ad j udi-Εp. 2 - cium evocavit Ioannes Ulli. Eandem potestatem agnovit etiam in Ripev xoo. Carolomanno. Et de Arnulso Augusto cribit Regino Abbas Prumiensis: c. 3. Luit pertus Agoguntinae urta Fraesul terebiu humanis subtrum est , in cujus locum subrogatus est Zunais , Arnufo Rege annuense. Otthonem suc undum , quod Lobientem Abbatiam a Laicae commendae miseria liber, verit , restituerit Canonicam elcctionem, & solius Regalis concessionis Fol 3 39. jus sibi retinuerit, laudat Folcuini Abbatis continuator in Chronico ejusdcm Monasterii. Laudat & Henricum quartum, qui jus istud transitulit in Leodiensem Episcopum , atque ita Abbatiam ab omni Laica scr-Fol. co6. vitute emancipavit. Et de Hilduino Leodiensis Ecclesiae contra Rica- si rium contentioεε Electo scribit laudatus Abbas Fol cui nuspisium ab Hermanno Agrippina seis Archipraskle consecrarus novo or imissato genere, ab ud Regis cst Procerum Regni sanctione. Longὸ plurima Cap. 19. sunt istiusmodi exempla. Et hinc potet talem istam Henrico quinto Imperatori quoad Germaniae Episcopos omnino confirmavit Calixtus secundus: Eos enim non nisi post receptum ab ipsis de Regalibus investituram voluit consccrari. Dico, Quo ad Germanis Disivos: Aliarum enim ad Imperium spcctantium Provinciarum Episcopos investiri v luit dumtaxat post consecrationem, atque ita eor im electionem Henricus non potuit evacuare. Et hinc de ejus primo Succotare Lothario secundo, & sancto Norberto Magdeburgensis Ecclesiae Alicto scribit in Sigcberti Gemblasensis supplemento Robertus Abbas Montensis: Patmthenopolitanae civitatis Clerici ct cives Norbertum, PraemonHrata Ecclesia Patrem, in Pastorem eligunt, est Regali prosequente convenientia ad Sace A. 3 127. Atium provehunt. Factum id fuit in praeli nita Cardinalis Gerardi, qui tunc Legatus, postea fuit Lucius Papa secundus. Etiam quosvis alios
Germanorum Augustos liberὶ fuisse ussis ista potestate, possit tu bidemonstrari.
Eam Francorum item Regibus Ecclesia simper indulsit. Etenim hi bita sub Merovingiis Regibus quinta Aurelianensis Synodus Episcopos quidem a Cieroe depopulo mandat eligi juxta antiquos Canones, per mittit tamen non consecrari nisi cum voluntate Regis. Quod ipsi m in E-Cap. io. dicto quintae Parisiensis Synodi confirmatorio mandavit Rex Clotarius secundus,et adjunxit: Δι Est Iipersina condigna fueris, per ordinationcm
308쪽
Principu ordinetur. Et hinc Catonem Arvernensis Ecclesiae Electum , quod sine Regis, lic et adhuc pueri, consensu inordinate ordinari noluerit, laudat sanctus Gregorius Turonensis Episcopus in opere de gestis L. e. 6. Francorum, referens varia istiusmodi exempla. Resert degradatos Ε-&7. piscopos, quod sine tali contensu essent ordinati, aut ordinassent. Et de
Carolinae stirpis Principe Pippino Rege scribit Chronicon Monasterii
Fontanellensis: Austrusus .Ab constituisur una cum sensu ac electione Cap. 13. fragrum, anna me oriunatism eorum pis Trincipe Pinmo. Et apud Fl doardum scribit Hincmarus Metropolita Remnensis: Deor amiae Episcopo Lib. 3. c.
non Regis vel THasinorum debet esse commendatio, sed Cleri s plebis esectio, Metropolitani in electisne dillud tis, deisia terreni Principis consensio, est,is Aemi Episcoporum manus musitio. Hinc Agium Ecclesiae A ureli nensis electum , quod a Welinone Senonum Metropolita sine sua licentia consecratus esset, ejecit Rex Carolus Calvus, & rh tandem redire permisit ad preces secundae Synodi Uernensis.Eundem Velinonem quod Cap. t
Terioldum Diaconum sine sua licentia ad Episcopatum Baj ensem promovissct, idem Rex accusavit gravissimh, & ad degradationem , stulavit in secunda Synodo Tullensi. Et privilegio, quod sancti Ca-rilefi Monachis dedit, Nicolaus primus Pontifex inscruit hanc clausulam :Quemcumque dignum vita , moribus atque A ina prospexerint Pammasi cis , ipsum eligant, Regis, in notitiam daeferant, ut eius ct concessone consensu potestatem Regi Ais accipiar. Et per antiquas , apud Jacobum Sirmondum extantes , Episcopalium promotionum formulas Electum um Clerus dc populus praetentabat Regi, & sibi in Episcopum concedi supplicabat. Cujus juris adeli tenax fuit etiam Carolus simplex, ut Beriarium Catalaunensis Ecclesiae Electum, non a se, ab Odone Regni invasere confirmatum , consecrari noluerit, de proVocantem ad Sedem Apostolicam capi in Romano itinere atquin carcerari curarit fidus dicti Minister, sanctus Fulco Archiepiscopus Remenss. AEquὸ tenax fuit progenies Capetina. Etenim Radulphum, Remenss Ecclesiae electum, sine sua venia consecratum eiecit Rex Ludovicus Grosius de intrusit Gervasium. Ita in dicti Regis vita scribit Sugerius Abbas sancti Cap. 13. Dionysii. Et Robertus Abbas Montensis: In Remosinstrvoli post Manassen, exsurbato Ger fio , Radulphus successu. Nempe ad omnium E. An.ii , piscoporum preces Radulpho gratiam tuam & Episcopatum Rex tandem reddidit, uti ad Pawhalem secundum Pontificem scribit sanctus Ivo Episcopus Carnutensis. Enarrat & ejusdem Regis iram ex eadem causa adversus Gualonem electum Bel censem: Jurarat Rex Gualonem se vi-Ep. ys vo nunquam fore Belluaci Episcopum , atque ita hic, ne ejus perirer electio, transferri debuit ad Ecclesiam Parisiensem.
309쪽
Dis sanx. III. PROOEMI AL I S, est, an etiam in Longobardico Regno Carolus Magnus aenus Succetares sint usi ista consuetudine λ De Carolo quidam negam Denim Longobardos in Thuscia ac Italia Episcopos consuesse ad solum Cleri dc populi decretum consecrari a Romano Pontifice , istima Α-driani primi ad Carolum Epistola diserth assirmat. Hinc ut ipsos Simoniace Hectos non confirmet aut consecret, illum hic rogat: Nequaquam, Regii consensus consuetudine fruens, rogaturus. Eundem morem in Raven natae Ecclesia semper viguisse ostendit decima apud Iac bum Sirmondum Epitiola. A Pippino non ita pridem Rege,ex quo exemplo Regium assensum inter Romani Patriciatus jura esse praetendebat Carolus, ad laudatae Metropolis electionem dirigendam mulas Legatos ait fuisse rem singularem , a Romano tunc Pontifice postulatam ad expetulendum Michaelium , Dcsiderii Regis violento adjutorio intrusum. Respondeo Longobardorum in Italia Ecclesias fuisse duplices. Quar- dam ad Romani Episcopi Metropoliticam , olim longe vastissimam , quaedam ad Patriarchalem dumtaxat ijus potestatem spe abant. HLjus. modi erant Mediolanensis Provincia,& Aquileiensis. Harum confirmam dis, aut etiam dirigendis elcctionibus te miscuerunt Longobardorum aut etiam Gothorum Reges, istarum confirmationem sibi soli juxta Canones Romana Ecclesia semper servavit. Ravennas Ecclesia, quod ad Valentiniani tertii Augusti preces per sanetum Leonem Magnum Pontificem ex Romanae Suffraganea profecerit in Metropolim, eadem libertate gaudere perrexit. Iplamque Adrianus primus noluit a Carolo Magno demutari in Regiam servitutem. Et inerudito, qui sub Caroli filio ac nepotibus floruit, de Episcoporum electionibus opusculo scribit Florus Lugdunensis Ecclesse Diaconoes: In Romana Eccura usique in P sentem dum cerenimus ab que interrogatione Trincipis, sola dis omnis divinae Pudicio, est Fidelium sistragio, legitim. Pontifices consecrari, qui etiam om. nium Regionum ci uinum quae illi subiecta sunt, iuxta antiquum momem Cap. 6. eadem tibertate ordinant atque constituunt Sacerdotes. Nec adeo q quam iam.
surdus est, ut putet minorem illic sanctificationis divina esse graitim, eo quod
nulla mundana Potesatis comitetur authoritas.
Dominus Petrus de Marca Archiepiscopus Parisiensis, ejusque discipulus ac Interpres Stephanus Baluzius assirmant fragmentum hoc fuisse striptum anno vigesimo seculi noni. Porro ad annum vigcsimum o Ravum de Gregorio quarto in Pontificem electo stri uni Annales Francorum Bertiniani: Non prius ordinatus est, quam Legatim Impera oris Romam venit , cst elicitionem populi , qualis esset , examinavit. Factum id fuit
sub Ludovico Pio. Quod item pro Regio in Reatini Episcopi electionem assen su Leo quartus, ac Stephanus quartus Lothario Augus o, ejus
310쪽
filio Ludovico. & Comiti Guidoni supplicare dudum atque instanter
fuerint compulit . est supra ostensum. Quocirca Romanam cum suis Suffraganeis Ecclesiam ab avita Canonum libertate in Regii placiti servitutem transfixit, hac in re parum pius, Ludovicuia Ex quo lucet Marsilium Patavinum ac Pandulfum de Columna, dum Regii in Romani Pontificis ac omnium Episcoporum promotionem consensus d tum Carolo Magno ab Adriano primo privilegium fuisse a Ludovico Pio dimissum ac Ecclesiis redditum asserunt in libro de transiatione Imperii. insigniter hallucinari. Idem mos aded viguit in Hispania, ut Petrus Magoniae Rex, dum postulandam eligendi facultatem remisit suis Ecclesiis, addiderit hane clausillam: me s&m m -Successeribvi m ris reμ--, ut libere est nonice EL L , insignum Regiae siluam, nobis est nostris Successoribus debeau prasentavri. Eandem consuetudinem fuisse Angliae, Hungariae, EUomnium Christianarum gentium Regibus , est cuntiis Regalium jurium peritis mani sellum: Undἡ & illud suae Canonum collectioni inseruit
Gregorius nonus. Etenim sub titulo de Electione extat Decretum, quo Canonicam electionem vigere in omnibus Tem ae sanctae Conventualibus Ecclesia mandat Coelestinus tertius, & adjungit: Quofacto, non Cap. r . prohibemus , qarari Regis requiratur cliensia , sed propter hoci aminctionem nolumus infirmum. Mansat ibidem innocentius icritus , ut Ecclesia Ca. puana postrictim Canonicam et .monem mittat Romam Legatos, qui Electum vice Regia postulent a Pontifice confirmari. Addit, Rue Reg ac
Quod nempe sine Regis assensu non poss. t gratia ista pollulari Anglici Regis assenium admittit per litti ras ad Archiepiscopum Cantuarientem Cip. idem Pontifex in causi Eucti Uioornensi . Etiam de Regno Hiberniς Capr G. scribit ad suum illic Legatume ractio debet Principi praesens. s. Spectare id dicit ad Regiam dignitatem. Hujus indulti causam in laudatis ad Hugonem Lugdunensis Ecclesiae Primatem littaris edicit S. Ivo Episcopus Carnutensis: Regessunt caput pub. Epistopum a Ciero & populo eligi mandant Apostolici Canones, ideoque Primarium illic est suffragium Regis. Quandoque filii oc prumum. Verti in quod sibi contradici vix patiatur RNia Majesstas, sole.
bat vim inferre suffragiis sequentibus, accsse eligendae pertinae violemia dcsgnatio, ideoque Reges ab electionis faciendae. commercio exclusit Ecclesia, permitrens tamen jam factae comprobationem. Sine Sace dotii di Imperii amica concordia nequit genus humanum esse pacatum ,
ideoque invito Rege non consecrandos Episcopos judicavit Ecclesia: N quidem Episcopos titulares. Etenim a Malgero Rothomasensi Archiepiscopo, dum Radae phum Fontanellensis Monasterii Abbatem vellet