장음표시 사용
311쪽
196 Diss En T. III. PROOEMIALIS, sibi substituere Uicarium in Pontificalibus, fuisse rogatum Principem affirmat dicti Monasterii Chronicon. Quocirca Henricus quintus Imperator, Calixto secundo concedens Italiae ac aliorum extra Germaniam
Imperialium gentium Episcopos consecrari sine sua licentia, Imperii iura seu consuetudines omnino decurtavit. Et hinc Italiae Episcopi Ge manis Imperatoribus iam sunt minus oblequentes. Lucet ex illo Epiccopo , qui Episcopatum suum Henrico sexto noluit ferre ac fateri a ceptum , sed militum pedibus maluit conculcari Regius quippe in factam electionem ac electi persenam assensus ad honorandam Regiam Majestatem olim titulatus fuit concessio vel donatio Episcopatus. Ita supra in laudatis ad Lotharium Augustum litteris vocavit Leo quartus, & in sancti Carilefi privilegio Nicolaus primus. Et apud Berardum Piscariensis Monesicrii Abbatem extat electionis Decretum , quo Monachi Dominicum electum suum Henrico tertio Augusto praesentant: Ut illum Imperiau dono confirmet. Et de sancto Anselmo tam tuariensi electo scribit ad Beccentes Monachos Gondulphus Rossensis E- . piscopus: Dominici noster Rex Anselmo dedit Ecclesiae 9ubernationem. Quod item Fredericus primus Imperator Episcopatus per Cleri & populi et . Etionem dederit, leges in ejus actis apud Otthonem Episcopum Frisimgensem. Antiquos Regnorum legenti Annales istud ipsum tibi assiduE curret. Magnifici hujus tituli infirmitatem exponit insigniter in laudato de elemonibus fragmento Florus Diaconus: si dis qmbus is Regnis consuetudo obtinuit, ut consiliu Principis oris uis feret Episto sis ,
valet uiuiue ad cumulum fraternitatis, propter pacran est coxor am mum danae rite Liatis, non tamen ad complendum veritatem vel authoritarem sacrae
ordinationis, quae nequaquam Regio Potentasu, sed solo Dei nutu, est E elisa Fidei confingis, cuil conferri potes. Quoniam Episcoparus non es mi nus humanum, sed Spiritus sancti donum. Unde graiviter quiuet Princeps
delinquit , si hoc suo beneficio largi ri posse e imat, quod sola divina gratia dispen . Et lubjungit: Quae omnia non ideo duimus , quasi potestarem Principum in aluiuo minuendam putemus, vel contra Religioseum morem Regni ali ruid sentiendum persuadeamiti , sed ut clariss me demon Detur in hujusmodj re divinam gratiam susscere, humanam vero potentiam, nisi Eb com et, nihil valere. Q propter in sacris Patrum Canonibus, ubι plurima caus commemorantur, sine quibus Disivalis ordinatio irrita habenda est, de hac re nihil invenitur insertum. Assirmat esse modicae&novae, non tamen penitus nullius rei titulum. Hus medullam aperit in laudatis ad Hug nem Luadunensem litteris laudatus Ivo: Reges per Episcoparus conis nem nihili rituale se donare intendunt, sed tantum votis petentium, utique Cleri& populi , annucre , πιιι - Eces si uas, s acia exteriora, s ocrate
312쪽
DE REGIA NOMINATIONE. 297 bona, qua de Regum munificentia obtinent Ecclisia ipsis Ebctis conretare. Reκ ergo & elegionem. Eleistique personam comprobabat, & hanc insuper de Ecclcsiae possessionibus investiebat , ideoque non penitus sine. . causa dicebatur illi impertiri Episcopatum. Quae omnia locum habent etiam in Abbatibus, & Abbatissis. Notanda sunt sancti luonis verba: Votis petentium onuere. Praesentatam enim sibi electionem , Electique personam Rex ex causis omninbPoterat refutare. Hinc sexta Parisiensis, & secunda Aquisgranensis SyriodUs Ludovico Pio Imperatori suggerunt & supplicant, ut in bonis Ecclesiarum Rectoribus constituendis adhibeat sedulum studium & talertissimam diligentiam se considerans Ecclesiae dignitatem, Chrillianae fidei Aelicem statum , & animae suae salutem inde pendere. Et apud J Cobum Sirmondum extat antiqua formula , qua Visititor olim Episco-Pus vacantis Ecclesiae Clerum & populum ad digni Episcopi elcctionem
adhortans addebat & hanc clausulam: d. forte aliquis per vesbum pra-mium, aut per aluuam artem maluissem, hanc Sedem subrip. re conatus fuerit , ct hoc vobis consentientibus, ut in illum electio veniat , hoc nequaquam consentiemus vobis, sed Domno Imperatori annuntiabimus , ct ille emta periculo , Orcum licentia Canonum, undecumque cuicumque Clerico voluerit , dare poteris. Tunei merito a vobis auferetur potia ad eligena, suis Deum ofαιμου , est vosmet abominationem exhibustis. Canoncm ,
qui isto in casu eligendi deu nominandi jus ad Regem devolvat , usque huc ignoro. Esse non Canonem , Icti Francorum Regum consuetudinem rectius scripsit Joanno Papa octavet Indigni interim electionem ξp- 33 Rex semper seruit, imo & debuit ex sumare. Hinc enim Philippum Francorum Regem, qui foedissimum Juvenem Ioannem Aurelianensis Eccliaa elinum non excusserat. gravissimh arguit , & ipsum excuti per Hugonem Lugdunensem Primatem expostulavit sanctus Ivo Ep. 66. Episcopus Carnutensis. Et Gualonem Belluacensis Ecclisiae elictum,
dum aemuli excutere tentant , de servili genere accusarunt apud eundem Regem , purgavit autem in litteris ad Manassim Remensium Metropolitam idem I vo: inod nempe Rex ex causis excutere eleetos ac refutare Sp. 3οα
omnino posset. Dico , Ex causis. Recth enim ad Manassem pergit Ivor Habeat Demis Ecclesia sua principaliter quod sium est, habeat Rex posteriori ordine pota Deum quod i a Deo concclym L Ea iterum: Non licet Regi Epis
Prum electiones ablua ratione impedise. Utique citra legitimam caulis.
Agit adversus dictum Regem Philippum , laudati Gualonis electionem
ex frivola calumnia casiare conatum , adversus quem etiam in litteris ad
Roderic Cabilonensem Episcopum , de in litteris ad Humbertum
313쪽
x98 DissERT. III. PROOEM I AOs, Lugdunensium Metropolitam scribit Papa Gregorius septimus Rex oblata Fuae promissionu memor, electionem A fassiconensem non filiam non impedira , sed eum, quem debet, absensium praebeat. Et rurium: sis
Ffacere noluerit, indubitariter noveris nos hanc Eccbsiae ruinam nequaqu-dsutius tolaraturos, sed ex auriaritare Brau. Ap ZOL 'Petrei ct Tob duram is obedientia contumaciam Canonica authoritate coercituros. Regi minatur duram excommunicationem, potenter asseverans Canonicas ciciniones a Regibus ob tunae praelertim Simoniae lucrum non posse ccssim. Et de Henrico quarto Augusto, & Ecclesia Trevirenti varios illi successive et dios praesentante, scribit magnum rutilii Chronicon : Rex, quotquoin minassent, nullum sibi placι re iuxit. Nusim enim eorum benevolentiam Usu l. l27. δ gna taxatione praevenerat. Et Leonatem, Piscariensis Monasterii eleetum,qucm Rogerius Siciliae Rex sine causa refutarat, fuisse ab Eugenio tertio, Anastalio quarto & Adriano quarto Pontifidibus defensum, confirm tum, & sedi Abbatiani tandem impositum Rege invito, scribit in Fol. 9 . Chronico Abbas Berardus. Plura adduci possint ejusmodi exempla. In extante apud Matthaeum Paris Epistola ad Ioannem Angliae Re. gem scribit Pontifex Innocentius tertius: Super electionibus apud Sede Apostobcam approbatis non consuevis assensim Principum expectari. Defunctis A. tio 3. Huberto Catituaricia si Archiepiscopo . Cathedrales Monachi ob discordem de suo Suppcriore MoanneNorvicensi Episcopo elictionem litigantes Apollo licam Sedem acccsserant, de cassata illic utraque elictione ,
proci sierant ibidem ex totius Conventus compi omisso ad novam, a
que de Innocentii tertii consisio elegerant lephanum. Doctorem P risimum, & Romanae Ecclesiae Cardinalcm. Regem , Norvicensi Episcopo patrocinatum , nolens offendere Pontifex, ejus consensum , phano petiit, verum non impetravit. Stephanum , ut i h in Gallia studiis imbutum, dixit sibi esse suspectum , item a minoii dumtaxat Monachorum parte , proindeque non Canonich elid um , utquo ita suum illi assensum constanter denegavit. Quae omnia sprevit Pont, sex ex jam addum Regula , & Stephanum in Episcopum consecravid Dura fuit lis. Etenim ob nimias Regis insolentias omnem Angliam Ec clesiastico interdicto Stephanus suppositit, atque ita Ecclcsastica liber tas tandem triumphavit. Rem omnem multis exponit praelatus Mapthaeus , dc insignes Stephani Archiepiscopi it Joannis Regis de hac reliserati teras nuper publicavit Lucas Dacherius. Et laudata Regula non caret fundamento. Etenim directim de probatam ab Apostolica Sede electi'
nem nullo pacto convenit laico Regum judicio subjacere.
314쪽
i Exponitur Regia ad eligendum facultarisOUM Clerus eligendi Episcopi facultatem petat a Principe, est amtiqua consuetudo Romani Imperii. Etenim apud Hermiam M. La. e. d. Yomenum & Socratem Constanti Augustus discordem Ecclesiae Constantinopolitanae de Paulo & Macedonio electionem cassavit. Pri cm,
quia de indigno; posteriorem, quia factam sine sua licentia. Et vacanti Per Auxentii mortem Ecclesiae Mediolanensi mandatum eligendi apud Theodoretum dedit Imperator Valentinianus. Et post degradatum Nestorium, ideoque jam vacante Ecclesia Constantinopolitana, ad Theo- L 4 edosium Augustum scribit plena Synodus Ephesina: Iustini hanc iras a perimm . svpbeantei Maiestati vestrae, ut lucear nota suturi Disivi ordinationi incumbere. Extat relatio in actis Synodalibus. Et post degradatum Dioscorum Alexandriae Patriarcham scripsit ad vacantis Ecclcsiae Cle- l.4 3. Tum Synodus Chalcedonensis: Secuniam Dei voluntatem, or nutum pusi morum Impe arorum no orum, Alexandrinae Ecclesia ordinandus es Dpiscopus. Et post dcjectum in sexta Synodo Macarium Antiochiae Pa- Act. 3. triarcham ejusdem Dioecesis Episcopi & civitatis Clerici rogant glorio sis Judices, ut eis a Principe impetrent novi Episcopi eligendi facultatem : Et non fit vi a Mi nodi Sedes. Etiam Petrum Mogum , Α-Iexandrinae Ecclesiae In vasorem, apud Evagrium Epiphaniensem fecit L 3.eΦ- Imperator Zeno, quod sine sua licentia Divit electus. Eandem Consuetudinem assumpserunt etiam Carolus Magnus, ac eius in Occidentis Impei io Succe res. Etenim quod Ecclesia Senonensis ab illo eligendi licentiam postularit, habes apud Frotarium Archie- Ep. rnpiscopum Burdigalensem. Etiam petiisse atque impetrasse Augiae& san- & ro. α Galli Abbatias testatur Chronicon Ecclesiae Constantiensis. Peticinint& perpetuum liberae electionis privilegium, seu privilegium perpetud sine praevia Principis licentia eligendi, quod insigniter in illo, quod Atrebatensi Ecclesiae dedit, exponit Philippus Augustus Rex Francorum : Canonici praeaecta Ecclesia libere poterunt eligere non recrusia ambuvet successorisin nomis licentia eligend , fidei tam Iu/- ωχfirmatum nota raesentabunt. ut nobis Desitarem faciat, ficut alb Disivi nobis facere comsuoreum. Eodem modo exponunt in privilegiis Mindens Ecclcsae d ris , extantibus in ejusdem Ecclesiae Garonico, Imperatores Henricus sanctus , & Henricus tertius. Et ex antiqua, quae sub Carolo Magno
315쪽
3oo Di s SERT. IlI. PRO OE M I A L I s , Episcopus electurum vacantis Ecclesiae Clerum & populum olim alloquebatur : Ideo nos huc sumim , ut concessis a Chis rurissimo Impe
rasore potessarem inter vos eligendi Sacerdotem annuntiarem; . De eodem
Ludo vico Patre suo. & vacante per Uliarii Episcopi morum Remensi Ecclesia scribit ad Nicolaum primum Pontificem, in litteris apud Synodum Tricassinam exstantibus, Rex Carolus Calvus: Pleri electionem concessit. Et apud Flodoardum in Remensis Ecclesiae Historia scribit ad
Guntarium Coloniensem Archie lcopum Hi marus Metropolita R mensis, ut apud Lotharium R em intercedat, & satagat melictione nonica comeracensis Disio' poIt decessum Theodoris venerandi Lib. 3. c. Fuit is non Lotharius Rex, sed Lotharius Augustus, uti in Camera- censis Eccbsiae Chronico ostendit Baldricus Episcopus Tornacensis. Lib. .c. Quod itam Imperator Carolus Crassus Ecclesiae Geneven si perpctuum
. q9-elictionis privilegium dederit, adeoque eligendi licentiam ab aliis Ecclesiis rogari voluerit, testatur in litteris de causa optandi Gen Ep. 69. vensis Episcopi Papa Joannes octavus. Quo jure etiam initiones & Im- 70- peratores Henricos fuisse usos possit lucidὰ demonstrari. Et hinc Bruno Treverensis Archiepiscopus, Henrici quinti Imperatoris pro componendis investiturae quaestionibus ad Paschalcm secundum Legatus in Gab. 2 liam , asseruit praeviam istam eligendi licentiam esse Imperii ius aternispore sancti Grcgorii Magni , reposuit autem Pontifex esse indignam Ecclesiae servitutem, voluitque eliminatam. Ita scribit Abbas Sugeri in vita Ludovici Gross. Erravit Bruno violentiam istam esse dum taxata tempore magni Gregorii: Ex dictis lucet esse longh vctustiorem. EMindignam Ecclesiae servitutem redih reposuit Paschalis secundus. De illa enim anth Caroli Magni faciem statuit Francosordiensis Synodus: AM cap. 7. bas in com egatione non deligatur, Mirispo Regis fuerit, nisi per consensum Episivi. Praeviam eligendi licentiam peti nequaquam jubet, solummoddtolerat, mandatque non sufficere sine ad)uncta licentia Episcopi. Istam tamen pol statem Henrico quinto permisit Calixtus secundus: Electio. nes enim fieri permisit in ejus praesentia, ideoque non sine ejus praevio
Et hanc usurmtionem Carolus Magnus nequaquam silis Graeco. rum Augustis, sed etiam a Mero vingiis Francorum Regibus didicit Aeaccepit. Lucet ex adducto Canone Francosordiens. Istius enim Synodi tempore Carolus necdum erat Augustus. Et liberae elcctionis privilegio,. quod Corbeiensi Coenobio dederunt Clotarius Rex Merovingius oc Be theseidus Ambianensis Episcopus, adjecta est clausula : Contregario 'sim Monasteris ex semetipsu bonum est dunum eliget, data ausi stare in Principe. Et in praecepto , quo I semenberti Abbatis elcctionem confirmam
316쪽
firmavit, Theodoricus Rex dicit de ejusdem Monasterii fratribus: P tierunt ut burra m iuxta pridi inm dae semeti s e ero RH--. Et hinc istud sevus seu violentiam Carolus Magnus non in solos Germanici Imperii, sed etiam in Gallici Regni Successores propagavit. Etenim inter Episcopalium promotionum formulas apud Jacobum Sirmo, dum extant litterae, quibus de Hilduino Abbati Ludovici Pii Imperato. ris Archi-capellano , & Judithae Imperatrici de obtenta liberae electionis licentia gratias agit Ecclesia Senonensis. Et sub Carolo Calvo habita teratia Valentina Synodus statuit de Ecclesiis vacantibus: eis glaru μο p r. incipe Iuppiscando ponuletur, ut Canonicam elictisnem ciero se populo ipsem civitatu permistere donetur. Et ad Ludovicum Balbum Regem seri' sit de Belluacensi Ecclesia Hin arus Metropolita Remensis: Sicut sacra Ep. ra seges praecipisnt , euctionem concedere dunemini. mp.
Eadem potestate uti perrexerunt etiam Reges Capetini. Etenim Ru-dolphum Ecclesiae Remensis Archiepiscopum ejecit Ludovicus Grossus, imposuitque Gervasium ea praesertim de causa, quod sine sua licentia fuisset eleAus. Ita in dicti Regis vita scribit Abbas Sugerius, addens icde sua citra veniam facta electione eundem Regem ad c d excanduisse , ut eligentium primores carceribus manciparit. Res tandem fuit composita. Et hinc ad sacrum bellum abiens Ludovicus septimus rerum Ecclesiasti. carum pol statem delegavit eidem Abbati, ex qua ipse dedit potesta- Ep. tem eligendi Episcopi Carnutensis. Et quis nesciat hujus Ludovici tragoedias adversus Petrum Archiepiscopum Bituricensem λ Eum, quod1me sua licentia electum Innocentius secundus Pontifex consecranet, proscripsit ex Gallia, RHiam manum misit in omnia Episcop'tus bona. juravitque Petrum se vivo non futurum in Francia Episcopum. Pu vis, inquit sanctus Bernardus, Hiem, est perseveravis injMIe. Nam probro ducitur apud Froclenas seramentum semere, quamure male publice
jurarum sit. Et pergit in Epistola ad Iosienum Suessionensem Episco- Ep. xis. pum, laudatum Abbatem Sugerium : Quid meruit jam non fila Rimriensis Eccina, sed Cathalaunensis etiam ct Rem fis , etiam cst Parisiensis Quo iure praesumit Rex , ut Ecclesiarum possessones ct ter u drisset, ut
Christi ovibus Pariores praefici non permutaet , ut his electorum promotionem prohibeat , abis, quod iaciensia inaudium, d larionem electio indicat, δε- nec universa consumserit, donec diripuerit pauperum facultates, donec pe-mius defletur terra i Cathalaunensem eicinum Regio consensu confirma- Ep. 2a
re, Remensi autem & Parisiensi Ecclesiae Canonicam electionem permittere nolebat Ludovicus, vacantium sedium possessiones detinens in manu sua, atque ita se de injuria vindicans, quam per Petri consecra
uonem uebat Regiae suae Majestati illatam ab Ecclesia Romana Et hinc
317쪽
3ox DissERT. III. PROOEMIA LIs, omne Regnum Ecclesiastico interdusto supposuit Innocentius Pontifex , quod mansit usque ad Coelestinum secundum, cui Rex tandem obediavit, uti multis scribunt Robertus Montensis, Matthaeus Paris, Radulisphus de Diceto, ac praesertim Chronicon Monasterii Maurigniacensis. Radulphus de Diceto fallitur Petrum fuisse consecratum ab Euhenio te tio. Etiam apud Rigordum sanm Dionysii Abbatia a Philippo Augusto petit eligendi licentiam: Et ad sacrum bellum proficiscens idem Rex omnibus Cathedralibus Ecclesiis ac Regalibus Abbatiis mandat, ut sua in absentia licentiam eligendi postulent a Regina. Et sine licentia eligenis
di facultatem, uti summum privilegium, dedit Ecclesse Atrebatens. Eadem a servitute liberam fuisse ex avita consuetudine etiam Aniciensem Ecclesiam , fatetur in adducto per Dominum Petrum de Marca DL plomate Rex sanctus Ludovicus. Lib s.c. Eadem consuetudo pessimh viguit in Anglia apud RNes Norima nos , qui in Gallia educati Gallicanos abusus in Angliam dctulerunt. 'Quis enim nesciat vacantium raclesiarum proventus spoctasse illic ad jura Regia, idcoque ipsarum electiones sine Regis venia non potuisse fieri, & ad multos quandoque annos fuisse suspensas λ Miserabilem istam. quam & aliarum gentium Reges postmodum usurparunt, servitutam invexit secundus e Norimannis Rex Guillelmus Rufus. Quod defuncto Abbate Scottando, sancti Augustini Cantuariensis Monasterium ab illo licentiam petierit eligendi,& non acceperit, scribunt Guillelmus Tho ne & Gervasus Cantuariensis. Etiam Cantuariensi Ecclesae liberam,R3o87 qua sanctus Anselmus fuit promotus, elictionem concedere noluit, nisi tandem gravissimh infirmus ex metu mortis. Hus Pater Guillelmus Regni Conquaestor nominarat Episcopos , cui per Romanam Ecclesiam nuper damnatae violentiae hanc ipse aliam superduxit. Hus frater ic proximus Succesbr Henricus primus sitis, quas postmodum ab Henrico secundo resuscitatas suo sanguine eleminavit gloriosus Martyr & Archiepiscopus Thomas, consuetudinibus inseruit hunc articulum: Cum vacavis e schiepiscopatus, vel Episcorum , vel Abbaria, vel Pris Dum dominio Regis, diabet Dominus Rex mandare potiores persi ου, in capen i ivi debet fieri electo, assensi ipsim Regis , cst consilis person ι Regni, quas ad hoc faciendum a ocaverit. Electiones non solum de suo Praevio consensu, sed etiam in Regia Capella fieri. & Procerum suorum assistentia voluit dirigi. Quod hac via in Cantuariensem Ecclesiam, quae Monachalis semper habuerat Monachum Episcopum, Clericum tandem intruserit testatur & queritur Simeon Dunei mensis. Postm A ro13. dum tamen inmoreas cum lancto Anselmo Archiepiscopo de Paschalis undo Pontifice lites, & Antistitum investitutis, de omni in ipserum
318쪽
DE REGIA NOMINATIONE. 3O3 electionem potestati ccssisse , solumque Regium a sacris Canonibus peris missum assentum retinuisse , laudatur Henricus a Radulpho de Diceto. Quidquid sit, conluetudinem priorem resumpserunt ejus Successores Stephanua, ac praeterlim Henricus secundus.. Nec stio ipsam ab hoc in initis cum sancto Thoma, aut post ejus caedem cum Romana Ecclisa concordaris sui: se feratam. Liberas quidem clictiones Ecclcsiis reddidit, eo tamen salvo, quod & factas firmarct, & faciendis aut per se, aut per suum Justitiarium interesset, adeoque&faciendarum praeberet iacuit . tem. Proximum lancti Thomae Martyris Succcssorem Richardum fui Lia ita elcctum testatur diseyte in litteris ad Alexandrum tertium Pontificem , exstantibus apud Lucam Dacherium, Arnulphus Episcopus Lex vi ensis. Et Ecclesiae Lemovicensi , quod sine sua licentia elegisset, movit . coram laudato Alexandro idem H uaricus Rex litem longam & duram, . cujus successum vide apud Radulphum de Diceto. A. is
Eadem potestate usus est hi iam Henrici Succi Gr& filius Richardus. Etenim Dunei mensis Ecclcsiae Cathedrales Monachos, quod clandesti- sine ejus licentia elegissent, vocatos fuisse in reatum laeta M: estatia, scribit laudatus Radulphus. Et hinc ipsius ad sacrum bellum proscisti A. i i 4 Uicarius Guillelmus Elycnsis Episcopus noluit sine sua vcnia fieri et Gonem Archiepiscopi Cantuariensis. Et eum hac in causa alii Episcopi
potenter adjuverunt. De eodcm Rege scribit Matthaeus Paris : Circa A. 3rso. dies istos Eccl/sia Dei in Normanda de longo strvitutu jugo liberata eLI, glo-risso Rege Rii hordo ad uvante, cr omnia disponente. A Rege concessum est , ut in Gasis Con nruatibus Abbates, vel Priores, aut Abbatisse cum com sensu sui Episcopi Ggotur. Eligendi licentiam non a se deinceps, ta ab A. ars Episcopis juxta Canones peti Rex indulsit. Vettim quoad selas Conventuales Ecit si s , de quoad solam Normandi.im. Ea de re Archi pilcopus Rotomagensis & Normandiae Milescatus dudum contenderant. R in sericm vide apud Radulphum de Diccto. Apud eundem Ma thaeum laudati Regis Richardi frater & Successor Joanncs, de suis cum Innocentio tertio concordatis agens , scribit ad Episeopos Anglicanae Ecclessae: De catero in universis O gum Ecclesia ct onasteri, A. ixarshedral bm Convenitiabbiti totisti Regni Angliae, bri sint in perpetuum
iactiones quorumi Pralatorum, maπrum minorum. Promistramu etiam, quod nec impedemtu, nec impediri permittemus per n Dos, nec procurabiis
mus, quin in unive sis est singulis Monasteriis or Ecclesis, postquam vacaverim Praelatura, quemcumque voluerint, bbere fibi prasitant: Petita immo a nobis prius ortaria bus nostris seemia eligend , quam non denegabiamus, nec dissere M. Etsi forte accidat quia denegaremus vel Merremu ,
319쪽
3 . DI s sERT. III. PROOEMIA LIs, retinet sibi ius Listae eicissionis comprobandae, verum cum hac clausu.la: Assensum nostrum non denegabimus , nisi adversus elimonem rasioniae proposuerimus, s legitime probavcrimus, propter quod non debemus consentire. Propter Stephani Cutituariensis Archiepiscopi elietioncm & cons crationem nata inter Regem hunc & praefatum Pontificem discordia horrendε turbavit Anglicanam Ecclesiam. Etenim Canonicas electiones invasit , Ecclesiarum bona dirripuit, Romanas appellationes ac evocationes interdixit Rex , omnesque reduxit Henricianas consultudines, quas sanctus Thomas suo sanguine circumduxerat. Supremam ac divi.
nam Romanae Ecclesiae potestatem calumniosis& blasphimis Alexandri
Caementarii praedicationibus permisit palam lacerari, quin & fidem Christianam volins proscriptam, Legatos misit in Africam, qui illic
a Saracenorum Principe discerent, & in Angliam portarent superstitio- nem Maho metanam. Hinc illum anathemate damnavit, in illum P blicavit Crucem , &Ludovico Francorum Regi donavit Pontifex Amgliam, atque ita stultum Regcm duris flagellis reduxit ad mentem. Amgliam semper vcchigalcm, sancto Pctro etiam laudalem ffecit Rex pc nitens , abjuravit omnes suas insanias , Canonicas elemones restituit Ecclesiis ac Monasteriis, ei autem Pontifex indulsit dandam faciendaromelcctionum licentiam. Latius haec vide apud dictum Matthaeum , Guillelmum Thorne, & Innocentii tertii vitam , publicatam pcr Franciu
Notanda sunt haec Regis verba: Eligendi licentiam nee denegabimus , nec disseremus. A urant abusum & violentiam quam in Guillelmo R & Henrico secundo Angliae Regibus, Henrico quarto Imperiatore . aliisque Principibus frequenter legimus damnari. Etenim sacri Canones, qui electionibus praefigunt tempus , ipsumque excedi vel prorogari vetant a Mctropolitis aut Patriarchis, etiam Reges omnin5 adstringunt. Et ad verius similes Ludovici septimi Francorum Regis vi lentias supra audivimus declamantcm sanctum Bernardum. Et inter crimina, ob quae Fredericum secundum degradavit Lugdunense Conc, lium, fuit quarundam Ecclesarum longa per ejus iniquitatem vacatio, utique per denegatam eligendi licentiam. Porrd sanctus Bernardus in . as . dicto suo Rege culpat & alium excessum: Quis cogitare posset repetenta
alterum assensium, nec siserere unum, praesertim ubi nulla ex tunc inter Demeastera eleritis Z Nunquid quoties dissenserunt Clerici, toties requirendus favor Regis p I Iec ratio, nec consi et udo hoc hab t. Denique nuper , si recordamini, in Suessionensi Eccbsia quoties ad eligendum Clerici conmem runt, toties dissem, serunt: Nec tamen exstinio toties repetisse assensim vestrum , quem semct promeruerarit. Ita es, Domine mi Rex, non in quod debeatis reprobare fictas
320쪽
DE REGIA NOMINATION Z 3os Miniones . quis ins ut sereni semel vos adsensisse constiteris. In figendo Hil-
com discors Antisiodorensis Ecclesia fecerat varios conventus stia sessio-ries, tandemque sancti Bernardi suasu elegit Hugonem tertium, Pon tiniacensis Monasterii Abbatem: Primum Episcopum ex ordine C, stertiensi. Uerlim Ludovicus Rex illum , tanquam sine sua licentia et Gum , confirmare noluit, riens toties a se petendam licentiam, quo tim ad eligendum sederetur. Hunc Regis errorem & praesumptionemori flus Gnardus impugnat, assirmans & rationi & consuetudini r
Fiagnare. Notanda tamen sunt haec ejus verba: Praesertim ubi nuta ex runc intervenis nova electio. Insinuant conclusa & publicata electione una
mori posse procedi ad aliam, nisi de nova licentia Regis. Et cereth apud I acobum Sirmondum inter Episcopalium promotionum formulas e rant litterae, quibus Hilduino Ludovici Pii Imperatoris Archicapellano Senonensis Ecclesia de indulta sibi secunda eleditone agit Blemnes fratias , & jam etiam tertiam sibi supplicat tanquam grande privilegium indulgeri. Nempe tunc primae elestionis facta per Principem cassatio Providendi jus devolvebat ad eundem Principem. Quae consuetudo fuisse non videtur temporibus saneti Bernardi. Omnium pessimus in danda hac licentia abusus fuit designatio per- sinat. Est abusus antiquissimus. Etenim per sancti Eustalii Patriarchae factiosam deiectionem vacante Antiochena Ecclesia Georgium & Eu-fronium designavit, alterum mandans eligi , apud Hermiam Zoet menum Constantinus Augustus.Catonem Presbyterum ex Clotharii Rogis praecepto fuisse a Turonensi Clero & populo electum scribit in Fran- 'corum Historia sanctus Gregorius ejusdem urbis Episcopus. Et de sancto Frederim acLudovico Pio Imperatore scribit magnum Belgii Chro- Lib. . cinicon: Ludovicus Haelisian e mandat, quo duinus Mi Fredericus 3 r.elffat/er in Episcopum. Lucidius loquitur ejusdem sancti vita: Ludoviciti per Legatos ras mandavit Traiectosis Ecclesiae Senioribus. ut Fredoicum bifra deligerent Disopum, est ei tum cum summo honore ad Palatium adduce-νent , nesciens omnes Trajedienses id ante decrevis, quod ipse Ur Priminerem percuperem. Nempe Trajeistenses Regiam designationcm praetimuerant, ideoque praevenerant eleetione clandestina. Ita tunc non raro
fuit saetiim. Quod enim Ludovicus tunc passim designaret eligendi Antistitis personam, lucet ex Flori Magistri, qui sub ipse in Lugdunensi
Ecclesia vixit Diaconus, insigni de electionibus fragmento, statuente de Domino Rege: Rex Musterium FG potenaria in et Mnis negotio pedio nis adjungere debet, non prasinu. Utique designando eligendam personam. Et apud Flo)oardum in Remensis Ecclesiae Historia laudatur
Archiepiscopus Hincmarus scripsisse Bomi illustra Comiti is agenda et