장음표시 사용
321쪽
Clione scopi 8Danectensis , ostendens quod non sit sui ministerii quamcum. que specialem dc ignaine persenam. Boso erat Comes Regis Caroli Calvi. Et post degradatos Theutgaudum Trevirensem & Gontharium Coloniem sem Episcopum, Ecclesiis istis per Canonicam electionem providori jussit Nicolaus primus Pontifex, excluso omni favore Pseudo-Reginae
Ep. 7a, Wald radae: Hoc est , exclula designatione personae. Et ad Ludovi cum Balbum Regem scripsit laudatus Hincmarus: Si quando petitam Ep. I 2.c. apud vos elemonem conceditis, illuιον debent Episcopi. 2 Clerem 2 plabs et 39 gere quem a os vultis, ct quem iubetis, non divina legis elictio, sed humanae poteriatis extorsis. Husmodi designationem assirmat Caroli Magni& Ludo vici Pii Capitularibus palam adversari, & proficisci non posse, nisi a perniciosis Consiliariis. Eundem abusum , a Philippo primo Rege
commissum , in variis Epistolis damnat, laudatis Capitularibus adversari, & ab illo electionem reddi irritam assirmat Liustus Ivo Episto-pus Carnutensis. Guillelmum Rufum Anglorum Regem, oui Mon chis sanin Augustini Cantuariensis, Canonicae electionis facultatem postulantibus, sub exurendi Monasterii comminatione mandavit eligi
cognatum suum Hugonem, meritd damnant Gervasus Monachus 5 A. os 7- Guillelmus Thorne. Henriciana consuetudo omnes utriusque sexus Antistites mandabat eligi in Capella Regia, de praevia Regis licentia, Miuxta Regis consilium , hoc est, eligi persenam a Rege designatam. Et de sua electione scribit ad Lucium secundum Pontificem Arnulphus tapiscopus Lexoviensis: Decem ct octo Marcas in initio meae promotionis assumpsi, quia omnia bona Episcopalia redimere de manu Comitis Anigamen angebain , qua 'si mihi per duos annos Er tres mensis ab lerat, quia Caim
nise electuου ne ipsius designatione fueram consecratus. Extat Epistola apud TOm. 2. Lucam Dacherium. Designationem illam ad Regalia jura spectare Volebant Reges & Principes, ideoque adversus Arnulphi conlecrationem ad Innocentium secundum appellarat Andegavensis Comes: Vertim Arnulphi causam suscepit sanctus Bernardus, & ipsum impetravit comTom. 3. secrari Romae. Quas litteras rursum habes apud eundem Dacherium. Idem Arnulphus ad Alexandrum tertium scribit de Ecclesia Cantua riens: Certum est ibi noviter quoddam inter catera contigisse miraculum,
quod nulla θλes antea, nullas Acia praesumebat, scilicet quod ibi persona ad
regimen Ecclesia sine d Darione Latica potestatis et u est, cum ibi nullus amica promoVeri potuerit, nisidis quo prius potentia saecularis edixit. Siquid cum opus EDd ad veterem abusium revocari multis fuisset actibus astentatΠm, per merita Thoma Mamtyris omnis smper machinatio elis est, quia ea,
quam ipse Abi proprio redemerat sanguine Bbertatem, per,na committi non Pertulit, cujuι non est lis lGera, ct canonicus probaretur iures i. H Π riciana
322쪽
riciana consuetudo Antistitum elemones mandabat fieri in Capella Regia , de Regis licentia, ac de ejus consilio , seu juxta factam ab illo personae eligendae designationem: Ita & ipse sanctus Thomas fuerat Et
et . Est articulus, quem in Senonensi Consistorio damnarat Alexander tertius, &cui post sancti Thomae mortem Henricus secundus Rex in Romanorum Cardinalium manibus selemniter renuntiarat. Hinc promimus laudati Martyris Succetar Richardus suit Electus Canonice dc liberε , atque hoc inter varia istius miracula Arnulphus assirmat esse maximum Sc primum. Nec sine fundamento. Etenim pravae voluntatis correctionem esse opus Coeli & terrae creatione majus docent passim E clesiae Patrcs. Quod praesertim vertim est in voluntate Regum. Nec sine causa addit Arnulphus miraculum istud multis artibus fuisse impugnatum. Ipsum enim impedire omnibus nervis conatus est Henricus Rex
j unior , qui & contra Canonicὶ factam Richardi electionem, imo &contra Patrem suum, uti Regiae dignitatis praevaricatorem, appellavit ad Sedem Apostolicam , atque ita Richardus , quod ob Regis aprillantis metum Provinciales Episcopi illum consecrare non audcrent, coactus fuit Romam proficisci, atque istic consecrationem postulare. Hinc lite adhuc pendente, pergit ad Alexandrum Pontificem Arnulphus: Pe senam, in qua defuerara diu libertatis caeperunt imita consecrari, benigne suscipite, ipsis ad executionem tanti operis de magnficentia virtutis P δ Iica conferte fiduciam, ut vestra primitia veHris auspiciis convalesiant , Iicito conssmmentur esse D. Ad vos omnium fidelium oculi,ad vos ommum E clesarum vota suspirant , ut ex hoc qui habent ubertatem, retinendis ciam, qui non habent, spem concipiant obtinendi. Alexandrum' ut sese verum Romanae Ecclesiae Episcopum demonstret in hoc opere, multis obtest tur, ic concludit: Intelligar sapientia vestra non s&m Provinciae ct Regni illius, sed aborum etiam Regnorum desideriasupplicare, ad quaecum 'esanctiisi tu , tam relatione quam ρ senti in sectione, magnalia pervenerunt. Lichi namque ob rigidissima Gregorii ieptimi &Successorum Decreta Reges omnes Antistitum investituris ac nominationibus cessissent, quidam tamen retinuerant eligendae persenae designationem , atque ita istius violentiae solum nomen, non rem abdicarant. Ipserum Ecclesiae Richardi causam videntes sibi esse communem, utroque oculo in Alexandrum
intendebant. Uertim de solius Richardi persona, &electionis forma judicavit Pontifex: Illum consecravit, & remisit in Angliam, R iae quaestioni se non intromisit. Quam conniventiam arguunt Radulphus
de Diceto & Gervasius Can tuarien sis. 'Et revera exindh etiam Rex Henricus Pater priorem abusum resem A. i r 73.psit, itemque ejus filii dc Successores Richardus ac praesertim Joannes,
323쪽
3o8 DissERT. III. PROOEMIALIS, de quo Innocentii tertii Pontificis vita: Licet berum o Tol. 13ρ. p ι πιν--μ- pro Ecclesiasti posueruliberiau,nulla tamen utiliis quoad hoc insnguine eis erat,quomam A bca Eccina per Principum insilentiam in profundosimi uiua citat acebat, ita ut Apostol-- quoque maniamin. in Anglia iam'precarium haberetur , ne nes Priuatorum nusquam ubere serent. Etiam in aliis Regnis grassatam fitae eandem iniquutatem , jam audivimus ab Amulpho Episcopo Lexoviensi. Hinc igitur
quod in Richardi Cantuariensis causa facere debuerat. Alexand tertius , in sua Lateranensi Synodo tandem secit Innocentius tertius per hunc Ca-c-.13. nonem: si quis electioni de se fame per saecularis patestatu abis- αν -
tire praesum is contra Camonicum uertatem , est electismis commodo carea
me otia Det , necab M a se ui ι pGD ad Gquam e i d talem. sui vero et Mnem tu a, quami iure irritam esse censimus, μα- sumpserim celebrare, M secus ac bene mim per trienniums Fendin Iur , ehendi tunc potiatiue pravari. Per La1cae potestatis abusum facta eleetio est omninb illa , cui Liscus Princeps eligendam designaverit
persenam. Eam non irritat , sed irritam declarat Innocentii. Synodus. Non est elestio libera, nolenta extorsio, ideoque irrita jure naturae. Ita an adduitas suprii testimoniis supponunt Hincmarus Metropolita Reme sis, & sanaus Ivo Carnutentis Epis opus. Et hinc surctus Hugo Li colniensis Ecclesiae Electus factam ex Henrici s undi designatione et E ionem admittere noluit, asserens esse palliatam intrusionem. Libere eligi denub voluit, dc fuit Electus. Guillelmum Eboracensem Archii piscopum , ex Stephani RWis designatione Electum, degradavit Eugenius tertius in Synodo Remensi. Eadem via Cantuariensem Cathedram. inpressus est sanctus Tbomas: Hinc post apertos mentis oculos deflevi: se antrusum, Episeopatum ad manus Alexandri tertii deposuit in Tur nensi Synodo, eundem resumpst ab eodem e ac isti seo delicto acceptas semper retulit omnes sitas persecutiones. Qim omnia lath refert Radul-phus de Diceto. Parisensis Ecclesiae Cantorem . st Tornacensi Clem dc populo electum Episcopum, mirh laudat in litteris ad Henricum Romensem Metropolitam Stephanus Parisis adhuc Abbas ad sinctam G noVeiam, orgrarisu dissenseris niteat, hoc in eius electione vitium:
. 173. Dominus Rex per amistam nom-uim evisu, nominatim pro ea rogavit, nominatim Ecclesiae rimaeensi praeesse voluit. st istendi. Si aliter si tum fuerit, es verendum, frae verum, ne indignationem , ct iram, s -- missiones per e Melus malos concipiat, est adversum eos, qui promotonem tanta persona impia,erint, Regalem ct inutilem iracundiam accendas. Et
eius ille electionem istam ductesse intrusionem, ideoque sine Metrop. tuae
324쪽
Iisse dispensatione noluit cons rari. Uerum Henricus Metropolita , li-cEt memorati Regis Ludovici septimi Germanus frater, non dispensa. vit: Istius enim Cantoris in locum Canonich Electus fuit Everardus, Gualteri Domini Avesnensis filius, Ecclesiae Cameracensis Archidiaconus, cui proxime successit laudatus Abbas sanctae Genoves e. Cypriorum Regem, quod ad Nicosiensem Ecclesiam duos nominasset. ex ipsis sterum jubens eligi, ut Ecclesiasticae libertatis invaserem gravissimh increpavit Innocentus tertius, addiditque causem: Sicariae conii girim Meras exigs contrahentium vorun res , rid -- s Ur probrose- , ut me ia compeliatur ahemia contra re volumine, ac φtri tuais coniugium de Arbitrio penderi taticali. Musmodi elemonem declarat irritam in lit- Lib. 1. teris ad Ecclesiam Nicosiensem. Eundem abusum damnat in Comite Ep. 1ox. Tripolitano , qui tres electuris Monachis nominabat. . Et latae in Fre- . xo
dericum secundum Imperatorem dTradatoriae sententiae Innocentius u. aar. quartus ac eius Lugdunensis Synodus, uti grande crimen inscruerunt,
quod ille quarundam Ecclesiisum electiones violentasset , utique per designationem eligendae persenae. Uerum nec laudatus Innocentii tertii Canon potuit Reges ab inquietandis electionibus cohibere. Etenim de Rudolpho primo Imperatore
scribit supplementum Abbatis Uspergensis: Tempore Rud phisulse usum
Frimarum necum , eo itur ex sal, forma. Addit & formam seu Epulo- A. iussilam , . qua Rudolphus Elpiscopis& Abbatibus iubere solebat potius quam
supplicare: Cum ex amurua or approbata, ac a divis Imperatoribus is M. Nus ia nos perducta consuetudine qualibet Eccuia , in nostro Romano Imperio constauta , - quam Ecclesiasticorum beneficiorum pertinet cclusis , siperaemia ben Pii. collatione precum nora amn Primas teneasur admistere ,
Devotionem tuam rogamus , quarenus huic Clerico de Ecculastico beneficio , quod ad tuam coliationem pertinet, ob reverentiam sacri Roma, Imperii μ- deas liberabeterprovidere. Istarum precum antiquitatem & approbationem No certe ignoro. Etenim Ludovicus sextus Francorum Rex Apost
licas, quibus primb vacaturam in quavis Cathedrali Ecclesia Praebendam donare permittebatur, sibi delatas litteras exussisse laudatur a Radulpho de Diceto, & Henrico Cnyghtono. Mebat ipsarum causa A 3ν nolle animam suam in insono exuri. Sod ipsum de Ludovico sancto a. Q. testantur ex Broymaro eius Cancellario, laudantque Michael Rousset.&Rebinus. Et quidem Rudolphus Imperator aut certh ejus posteri consuetudinem istam auxerunt. Quod enim Alberti Imperatoris precibus. Ecclesia Basileensis dederit tres Praebendas, scribit in suis Annalibus Albertus Montinensis. Erant preces armatae , de quibus Parisiensium. Archipraesin Petrus de Marca: Guillelm-Benedicti, celeberrimis Iu - ε
325쪽
3io D IssERT. III. PROOEMIA LIs, consistus, a se preces inι habuisse , or habere de se vim imperii apud L ο ς 9. Cammeos Electores. Et lucet ex larmulari Rudolphi Imperatoris Epithola: Tenea sin admittere. Etenim antiquus est versus : ELI orare Dueum steries violenta iubendi. Quare ejusmodi preces Canonicarum electionum re collationum libertati ropugnare, ac inducere electionem per abusum
I a1cet potestatis , non est dubitandum. Earum tamen consuetudo crevit pedetentim, & serpsit ad Regna omnia: Etiam ad Abbatum & Epis.coporum electiones. Quin & ipse, probarunt Sanctio pragmatica & Synodus Basilaeensis. Ita callida iniquitas adversus quemvis liaclesiae Canonem semper facit aut reperit rimam irrependi. Et cogitur Ecclesia diu simulare. Et haec est una ex causas , ob quas in sua cum Francisco primo Francorum Rege Concordata Leo decimus Pontifex facilior conlansit.
Expediuntur maria tauaestiones. O Uaestio prima est , an Regibus postulanda eligendi licentia ad
versetur sacris Carionibus & Ecclesiasticae libertati λ Respondeo adversari. Etenim Brunoni Trevirensi Archiepiscopo, Henrici quinti Imperatoris pro componendis investiturae litibus ad Paschalem secundum in Gallias Legato, licentiam istam esse antiquissimum Imperii jus peroranti, apud Sugerium Abbatem in vita Ludovici Grossi Regis Francorum respondit laudatus Pontifex Ecclesiam pretiose 'seu cir
sanguine redemptam ct liberam constitutam, nullo modo iterata amisiari oportere : Si Imperatore inconsulto Praelatum eligere non possis , casasa Chrim morte , ei servibter subjacere. Et Abbates non ad sbiam Regis, sed ad
Episcopi insuper jussionem eligi mandavit anth Caroli Magni faciem
Synodus Francosordiensis. Et in laudato superius de electionibus fraucam. mento Florus Magister ait Regem in elestionis negotio Ministerium Can. i7. suum dumtaxat debere adjungere, non praeserre. Et nihil, quidem per indulgentiam 3c consuetudinem, asseverat competere, nisi solum factae electionis assensum. Et Ecclesiam Normandicam, dum Abbates
sine praevia sua licentia eligi permisit Richardus primus Rex Anglorum, a magna servitute fuisse liberatam dixit nobis supra ex totius Anglicanae Eccusiae sensu Matthaeus Parisiensis. Et supra laudatum Philippi Augusti simile privilegium maximis suis libertatibus semper annumeravit E clesia Atrebatensis. Quin imb adversus Paschalis secundi & Calixti se- eundi , qui UeZeliacentem Abbatem de praevia Cluniacensis licentia &consilio eligi praeceperant, Decreta ad Guillelmum laudati Vegelucen sis
326쪽
DE REGIA NOMINATIONE. 3 irsis Monasterii Abbatem, scribit in illius Chronico Alexander tertius:
Statuimus ut vestrum Monasyerium Clun censi Ecclesia in nucto penisus sub jacere debeat,'electionem ita liberam per omnia habeatis, ut Cluniacensium Fas 3 1. Abiarum consilium vel consensus nusio modo requiratur. Quia nempe non
solius Laici, sed omnis extranei consenius praeuth requirendi debitum est jugum durae servitutis. Et hinc merito, & sanctissime olim ad Tarraconensem Archiepiscopum, caeterosque Regni sui Episcopos, Abbates,& aliarum Ecclesiarum Rectores scripsit Petrus Rex Aragoniae: Rem
Regum, per quem Reges regnant, re erantiam debitam exhibentes, Ostonsa eius , sanctae viveticet Ecclesia, integram libertatem conser re volentes, pes am consuetudinem a nobis hacte s conservatam, qua elemonem 'Hατο-rum sine nos tro confise 2 assensu procedere non permittebamus, amore Dei est sancta Ecclesia, ct pro remedio anima nostra, s parentum nostrorum, relaxamus. Consuctudinem istam fatetur tuisse pessimam Et hinc inter omnes, quos Decretalibus suis Gregorius nonus inseruit, Canones nutilus hanc consuetudinem Regibus permittit. Q nimbde Ecclesia Conventuali Patronata statuit illic Clemens tertius: In conventuati Ecclesia
non electioni Praelati facienda, sed iamfacta honestius Patroni postulatur m Lib. r.
sus. Soli Patrono, & quidem aegre indulget istam authoritatem. 38. c. Altera quaestio est, Qua occasione vel quo colore Reges istam authoritatem invaserint 3 Respondeo colorem in Ueetesiacens; Monasterii fundatione assignaria Gerardo Comite, mandante ejus Abbatem semper eligi, eum interrogatione est consilio sanctorum Varo rum. Ex antiquis. simo enim more viduata Ecclesia, antequam ad electionem procedat, audire Blet Metropolitam, vicinos Epilcopos, Abbates, nec non de alios viros prudentes & sanctos. Provincialis Metropolitae, vacans Metropolitana Ecclesia Primati aut Patriarchae solebat ac debebat Episcopi sui mortem mox intimare, postulareque eligendi licentiam, nec non& Episcopum Visitatorem , qui electioni dircinor praesideret. Ita lucet ex plurimis magni Gregorii Epistolis, ex Adriani primi ad Carolum Magnum Epistola de antiqua consuetudine Ravennatis Ecclesiae, & ex Gallicanis Episcopalium promotionum formulis apud Jacobum Si mondum. Hinc ergo Reges etiam se, quod Epistopi & Abbates sint avitum non solius Ecclesiae, sed& Reipublicae membrum, voluerunt in ipserum elictionibus audiri. Et quiὸem Romanorum Augusti, quod vastissima esset Imperii moles, quoad se iam elcctionem Patriarcharum
ac Primatum Episcoporum, Barbarorum autem Reges quoad Episcopos & Abbates omnes. Et quia etiam nominationis sibi jus arrogabant, Canonicam et distionem censuerunt esse suum singulare beneficium,
ideoque per singulares preces singulis vicibus implorandum. Elcctionem
327쪽
3rx D IssERT. III. PROOEMIA LIs, Canonicam concedendo videbantur sibi quasi nominationem , Re aedignitatis partem, cedere, idecique eligendi licentiam voluerunt Maberi grande beneficium. D hinc post restitutas a Gregorio septimo C, nonicas electiones fuerunt istius coniuetudinis longε tenacissimi: Clandestine sine venia quandoque eligentes Ecclesias durissimh tractarunt. Amtistitum promotiones noluerunt plenδ a sua potestate emancipari. Tertia quaestio est, quomodo licentiae huius petendae necessitatem Ecclesia tandem excusserit λ Resipondeo, duobus praesertim modis. Priamus fuit spontanea Regum gratia. Etenim Ecclesiae Mindens Henricus sanctus I m perator concessit hocce privilegium: Concessimiu lumtia Q. gerati inter se Pastorem dignum idoneum, salvo tamen Reiusu Imperarmru consensi. Utique consensu in selam factam electionem. Quod ipsum privilegium eisdem verbis dedit eidem Ecclesiae Henricus tertius. Simi. Ie Atrebatensibus a Philippo Augusto Francorum Rege datum est sirpra laudatum. Laudavimus it Petrum Aragoniae Regem, qui Innocentio tertio Pontifici ob accepta Regiae dignitatis titulum & ornamenta gratificaturus, pessimam istius petendae licentiae consiletudinem omnibus sui Regni saeclesiis ae Monasteriis remisit. Eius Epistolam Stephanus Bal χius inseruit suis additionibus ad opus Petri de Marca. Et Hugo Picta. vinus Urieliacensis Monasterii Chronico inseruit hocce privilegium Lib. S. Guillelmi Comitis Nivementis: Ego Nive risis Comes dimitto Des
Q quandam pravam consieturinem , quam ras kn Macensitici a exigebam , l.sos. scillare ut de elemone Abaris nultiti ulterius a me requiraris consensus. Uo.
rum non s mtanea, sed compulsa filii ista gratia , quod nempe & R mani Pontifices & Francorum Reges ab ista Nivernensis Comitis servitute laudatum Monasterium liberassent. Et ejusmodi seu Regalia seu P palia privilegia adduci possint plurima. Monasteriorum Fundatores se quenter illud ipsi Fundationi apposuerunt , & tam a Rege quam a Pontu
Alter modus processit ex Romanis Episcopatuum Abbatiarum re servationibus. Fredericus secundus Imperator, ubi in Romanam Eoclesiam cUit palam insurgere, quoties Ecclesiis dabat eligendi licentiam , pusum etiam designabat eligendam persenam, neminem sibi sinsmehum permittebat fieri Antistitem , atque ita per obnoxios sibi Episcopos & Abbates insigniter arietabat Romanam Ecclesiam. Hinc post Varia consilia Gregorius nonus Pontifex Canonicas in Imperio & Sic, , liae Regno Electiones caepit suspendere , sibi res are , vacantibusque sedibus Episcopos & Abbates Romanae Ecclesiae fidos, & Frederici vi lentiis constanter adverses nominare. Passus fuit gravissimos obices, evi 'cit tamen, ideoque post degradatum praesertim a Lugdunensi Synodo
328쪽
DE REGIA NOMINATIONE. 3i3 Frederi cum alii Pontifices eundem morem ad alia etiam Regna extenderunt. Primum de Regum licentia, postmodo etiam sine ipsa reserva- 'runt ac nominarunt. Hinc adversus Martinum quartum, qui sancti Augustini Cantuariensis Abbatiam sine ejus licentia dederat, apud Gublielmum Thorne gravissime expostulat Henricus tertius Rex Anglorum. Apud Albertum Argentinensem longe vehementius expostulat A. io63. adversus Clementem sextum Rex Eduardus primus , asseverans omnes Anglicante Ecclesiae Cathedrales sedes esse Regii Patronatus, sine Regia licentia illic non posse eligi eκ Innocentii tertii cum Joanne me
Concordatis,quae si observare nolit Pontifex ,reverti omnia in statum pristinum , Regi redire jus nominandi, aut certh designandi eligendam persisnam. Musmodi querelas Regum adducam plures suo loco. R A. t 3 a. mana tamen authoritas praevaluit, atque ita tandem eligendi licentia de Regum manibus fuit excussa. Redierunt post nodum electiones C nonicae, vertim praevia eligendi licentia Regibus, ad Apostolica nominandi indultaret picientibus, non fuit cordi, atque ita permansit extincta. Regius tamen in factas electioncs consensus semper perseveravit.
Quarta quaesito est, cur Philippus Augustus Francorum Rex, pr sectus ad bellum Sanctum , selas Episcopales Ecclesias, & Regales Ab-hatias adstrinxerit ad eligendi licentiam possulandam a Regina λ Respo deo rationem dari a Baldrico Tornacensi Episcopo in Chronico EO clesiae Cameracensis, agente de Abbatia sancti Gisieni: Qua u --
Lutirpauprar ι Er pendet ranun de main Regia. Et de No ero Lib. 3. Leodiensi Episcopo, qui FratresGemblacenses Abbatem ab Ottone teris cap. ao.tio Imperatore postulare parantes retraxit, scribit eiusdem Mon i sterii antiquum Chronicon : Nogeriti, non negans consilium qua entiabus, insinuare incoepit quam potuit eloquentiuι, quam inutile sit pauperes Rogibus subjacere, quam arduum ch docile humillam Cis i selium Regni attingere, videri sibi multum esse utile, fl Mi Ludiensis Episcopi patiantur sub iacere , unde prompta adses defensio. Et de Piscariens sancti tamentis Fes.str. Abbatia ad Berat dum & Rainaldum Comites scribit in ejusdem ' Monasterii Chronico Conrardus secundus Imperator: Solimstro Dominior . Esse suam specialem Cameram, icum jacentibus Abbatiis teneri ad manus R Niorum Rex Guillelmus. Quod ab Imperatoribus gubernaretur, ideo Folsox. que Romanae Ecclesiae protectionem ignoraret, profitetur Abbas Gri- moaldus. Et Robortus Comes lcribit ad ejusdem Monasterii Capitulum: Fol εῖ Ecclesia vestra in Aganibus Domm nostri Regis est. Hinc circa ejus negotia Fia 3 3
mandat nihil sine Regio placito attentari. Quapropter Regalis Abbatia est quae celat ad Regis proprictatem ac Dominium, aut certh advoca-R r tiam
329쪽
334. DI s s ERT. III. PROOEM IΛLI s, tiam seu protectionem. Quod enim Ecclesiae & Monasteria olim ad R ' manos Pontifices, Episcopos alios, Reges & Principes, tanquam ad Dominos & proprietarios spectaverint, suo loco ostendemus. Ea sibi mutuo donabant non solum, sed & permutabant, imo ic vendebant. Eodem modo tractabant & jus advocatiae. Et hinc ejusmodi servitutibus subjecta Monasteria sine praevio Regis placito nequibant et, gere Abbatem. Erat dura ac periculo a servitus: Hinc Fratribus Gemblaeensibus , ut sola Episcopi sui protectione contenti Regiam non ambirent , persuasit Notgerus Epilaopus Leodiensis. Q Mirca Rex Philippus Augustus, solas Regales Abbatias ad postulandam eligendi lucentiam adstringens, pietatem suam & justitiam insigniter commendase viti Etenim in libera ab isto jugo Monasteria Rex, nisi per violemtiam, praetendere non potuit istiusmodi potestatem. Jugum istud erat hodierni Patronatus non penitus absimile: Hinc cunctis Laicis Pan is Clemens tertius istam potestatem indulsi. Porrb Episcopatus omn: Gablicani sunt se a Regia , de plerisque autem istic Abbatiis scribit in Co besensis Monasterii privilegio Benedictus tertius Pontifex: Oillina permax- Asiata Ad m commm s a Deo constri esse Διψώ. Hine igitur inter Episcopatus & Abbatias distinguens Philippus Augustu ,
omnes illos supposiait esse Regales. t m Quaestio quinta est, an praevia eligendi licentia , factaeque electionis confirmatio spectist privativh ad jura Regalia, ideoque competant se lis supremis Principibus non cognostentibus Superiorem p Respondeo passim spectare. Etenim in Cameracensis Ecclcsiae Chronico scribit Bal. dricus Episcopus Tornacensis i IVks si titi prater Imperinarem -
3-ς 6, A Vasallis Principibus, licet advocatiae potestatem habeant , ait non posse Abbatum eleetiones confirmari. quod est donare Abbatiam. Linruitur adversus Ginerium Longicollum , Hannoniae Comilcm, pro umentem donareAbbatiam sancti Gisieni,adversus quc m pro Monasterii libertate mulium certavit Gerardus Cameracensis Episcopus, in v rans istud jus ad selum Imperatorem & Episcopum pertinere. Utriusque enim confirmationem Abbatis electio semper requisivit. Et apud Lucam Dacherium extant litterae, quibus sancti Giseni Elcctum com firmat Imperator, dc Nidolao Cameracensi Episcopo mandat conis Crandum. Eundem Rainerium , quod Lobiensem Abbatiam dedisset, a Brumne Coloniensi Archiepiscopo , Ottonis primi Imperatoris Fratro& Vicario, ut laesae Majestatis reum fuisse damnatum & proseriptum. R affirmat in dicti Monasterii Chronico Abbas Folcuinus. Nempe Minhrius, uti scribit antiquum Gemblacensis Monasterii Chronicon, toti
330쪽
Romano Imperio sermidabilis dictam Abbatiam per nominationis vio-ilentiam dederat Heri uino primo Gemblacensium Abbati , ideoque merito fuit reus laesae Majestatis. Cui enim Eleebri confirmare non licet, longh minus potest nominare, adeoque nec dare eligendi facultatem. Etiam Atrebatensis, licet Flandrorum esset Metropolis & Principis sedes, civitatis Clerus & populus eligendi Episeopi licentiam ac Electi Confirmationem numquam a suo , quousque ille recognovit Galliae Coronam, Comite pollulavit, sed semper a RNe. Nam & a Philippo Augusto accepit Privilegium sine praevia licentia eligendi. Horrenda illa inter Balduinum Comitem & sanctum Fulconem Remensem Archiepis.copum lis eidem principio inhaesiti Vediuinii Monasterii commendam, a Carolo Simplice Francorum Rege datam Fulconi, sibi non datam invidit Balduinus, per immitas latrones trucidavit sanctum
Episcopum, atque ita Rege, quem multa rebellio impotentem fecerat, spreto 6c invito Abbatiam invalit. Porrb commendare Monasteria , eligendi facultatem dare, de confirmare Electos, spectant ad eandem , testatem. Et Gemblacenses Monachi, dum ab aula voluerunt pendere atque Abbatem accipere, non ad Brabantiae Ducem, sed ad Romanum Imperatorem parabant accedere. Et Fratribus AHegemiensibus in erecti Monasterii diplomate concedit Henricus tertius Brabantiae Dux .ut ipsi possint sibi Abbatem eligere, positumque super altare baculum illi committere, nullo Principe aut Episcopo contradicente. Non dicit, Nobis auisuecessordinosibis, sed nulla Principe contradicente: Quod nempe talem potestatem in se necdum agnoscerct, & Germanici Imperii, quod per verba, Nusio Priscipe , omnino intelligit, potestatem vellet a Br bantia exclusam. Et in Sclavorum Chronico Hemboldus Presbiter longam Henrici Leonis Saxoniae Ducis cum Frederico primo Imperatore
de investiendisic confirmandis Episeopis, seu de donandis Episcopat,bus litem refert, quam potestatem Fredericus praetendebat frictare privati vh ad Augustam Majestatem. Et hinc Henrico Duci, qui Sclavos Barbaros subegerat, pro magno indulsit privilmio, ut omnium illic suo gladio subactarum Regionum Epistomtus donarer. Et uti grande Lib. Privilegium Dux laetus accepit. Nam qui donat Episcopatus, Vocatur 6 p. Episeoporum Dominus e Pirm esse solius supremi Principis titulum 73. af rmat ibidem Hurtuicus Metropolim Hamburgerilis. Et ad Amol- dum Bavariae Ducem, in Henrici primi Imperialem electioncm consentire nolentem, apud Luitrandum Ticinensis Ecclesiae Diaconum di.