장음표시 사용
351쪽
336 DissERT. IV. PRO OEMIA L I S, L.s. e.y. perat, ubique pro Praefecto hias uri Et magnus Proto syncellus: υ ab antiquo in mo re positum HI, ut post traduum a tua L feriale bacaciam, Patriarcham adeam, cst consecrentur. Et de Ecclesiae Constantinopolitanae Patriarcha scribit in opere de sacris Ordinationibus Simeon Archiepiscopus Thessilonicensis: Imperator Electo virgam propria manu tradu. Et ite-Cap. p. rum : mirgam, ut honorabilius potestatu Pastoratu Ombolum, Imperta ον manu tradit propter honorem securitatem, atque ut demonstret se Past rem, quem Deus elegit , cha sate complecti. Eodem modo alios item Pa triarchas, ac Bulgariae Archiepiscopum promoveri affirmat antiqna Patriarchae Constantinopolitani eligendi formula, & adjungit de eleetia Abs itibus: Ab Imperatoris manu Aeptrum supedum accipiunt. Utriusque investiturae ritum largh describit Georgius Codinus Curopalates Rus exordium quidam referunt in Leonem Isaurum Imperatorem , aut certh in ejus filium Conitantinum Caballinum, qui Constantinum Patriarcham produxit in Ambonem , ipsique illic tradidit insignia Episse patus. Quod ipsum dictus Leo fecisse dicitur Patriarchae Anastasio. Hine ist. a. enim ad illum scripsit Gregorius secundus Pontifex : simmadmodum
Pontifex introspiciendi in Falatium non habet potestatem, ac dignitares Regiis deferendi; Ac neque Imperator in Ecclesias introfficiendὶ, est et bones in Clearo peragendi, neque consecrandi, vel Symbola sanctorum Sacramentorum ad minintrandi , sed neque participandi sine opera Sacerdotis. Hinc meri ib&Silvester Sguropulus & Nicephorus Gregoras assirmant esse morem antiquum. Erat ad moilum solemnis. Hus enim in Metrophane Patriarcha videndi causa Theophyladi us, nescio cujus prope Constantinopolini pagi Presbyter, accessit eandem Regiam urbem , di in ipsa Dominicae Lib Alcensionis vigilia populum suum curiosus dereliquit. Ita scribit idem uropulus. Et hinc etiam hodie barbarus Christianae Religioni hostis Turcorum Imperator Patriarchas omnes, Episcopos atque Abbates per baculum investit, existimans se in cunista Christiani Imperatoris jura successi sie. Et quibusdam videtur id non penittis admirandum. Etenim quod Hi roselymitana Ecclesia Patriarchae sui electionem etiam a Choseoa Pe serum Rege olim confirmari postularit, supra audivimus a Nicephoro Calixto. Ast exemplum non est plenh ad rem . Nec enim constat Cho Droam fuisse Paganum. Longh aliud in sacri Belli Historia scribit Guille,
L. i. e. x. mus Tyriorum Archiepiscopus: Chomas Persarum Rex potentismus , Domini R uritii AuguIZisbam, nomine Mariam, in uxorem duxis, cu- Ius gratia coniugii Lavacrum regenerationis adeptus est, fuiti Roma reum amicissimus, quamdiu prαiritus visis Imperator. Ad hujus caedem vindi
352쪽
candam irrupit ille in Imperium, Principis sui trucidatorem Phocam indignatus a Romanis admissum in Imperatorem. Quod an verum sit, estres longae quaestionis. Quidquid sit, investitura non fuit aliud , quam Regius in Antistitis elictionem consensus, ideoque etiam a Pagano Principe possit per dispensatoriam patientiam tolerari. Nam & apud nos,
quod in quinta sua Romana Synodo questus fuit Gregorius septimus, etiam foeminae investiebant. Quod Mathildis Augusta , Regina Anglorum, etiam Episcopos per pedum investiverit, diserth scribit Si
meon Monachus Dunelmensis. cap. 4.
Abusus hic videtur nunquam fuisse in His inia. Etenim Gothis in
ipsa regnantibus,Constantinus Caballinus aut Leo Isaurus necdum erant,
Roderico fatali Rege usque ad Urbani secundi tempora sub Sara cenis Tyrannis gemuit ista Ecclesia, atque ita dum per laudatum Pontificem reviviscere caepit in Christianam disciplinam, & eius & Gregorii VII. adversus investituram Decreta omninb recepit. Quod Daimbertum Pisanum Archiepiscopum in Hispanias ad Alphon sum Regem legarit laudatus Urbanus, in sacri Belli Historia scribit Albertus Canonicus Lib. 7. e. Aquensis. Laudata Decreta est ille istic haud dubie executus. Eadem de r. causa Orientalis sub Latinis Regibus Ecclesia fuit libera ab isto abusu. Godefridus enim Lotharingiae Dux, ac primus Ierosolymae Rex, lichtomnia Gregorii septimi in Henricum quartum acta non probarit, Rudolphum Sueviae Ducem , dicto Pontifice pro dicto Henrico degradato sugectum Imperatorem , propriis in bello manibus occiderit, nunquam tamen legitur investivisse. Sed nec ullus ejus Successor. Regii tamen consensus morem illic viguisse, palam scribit Guillelmus Metro. - polita Tyriorum. UEtiam in Italia, praesertim in Provinciis ad Romani Pontificis cons Crationem spectantibus, nunquam fuisse abusum hunc audivimus supra Floro Diacono Lugdunens. Et hinc de semetipse Ostiens Episcopo scribit ad Nicolaum secundum Pontificem sanctus Petrus Damiani: C do juri Disivaim, Ur per hunc annulum, virgam enim tui , renuntio. Pontifici reddit annulum & virgam , quod per ipsa ab illo , non a LaI-co Principe fuisset investitus. Et de Henrico sexto Imperatore scribit in Sclavorum Chronico Arnoldus Abbas Lubecenss: Henricus in Longo. Lib. 3-c bardia pusim Oscopum quemiam ias accersiri iussit, cui etiam dixis, Dis Clerio . a quo investieturam Pontificalemsi episti λ Et ille , A Domino Pa'. Curi tertio eisdem verbis eum reqvisset, dixit Episeopus: Domine nihil de
Regalibuι possideo, nec Minineriales nec Curies Regias habeo, idcirco de mmmm Domini ripa Tarachiam, cui praesum, teneo. Tune indu tu. R
353쪽
338 D I s s E T. IV PR O OE M I A L I S , pracepit simu suis, ut pugnu eum caederent, or in luto platea con . carem. Quod factum omnisus iusplicuit. In Italiae Episcopos singularem authoritatem semper habuit Romanus Pontifex, adeo ut Papale Epiccopatuum reservationes proscribens Basileensis Synodus exceperit Italiam. Quo tempore, & qua occasione Papalis illic investitura caeperit,
ignoro. Quidquid si, etiam post sui ex Henrici quinti Manibus est
cationem omnino permansi. Et hoc sextus Henricus indignabatur, . tentabatque in se traducere. Husdem servitutis ad eb expers sim per suit Romana Ecclesia, ut de dicti Henrici Patre Frederico primo scribat ad Arnulphum Lexoviensem Episcopum Alexander tertius Pontifex: . a Q. Friacricus, ut Ecclisiam Dei suae videretur sub Nareosupponere aerioni, ream in supremam redigere servitutem, e postato Octaviano, Schismatich in Papam electo. Pontificalia insignia reddidit, Ur eum de Papam, quod es a seculti inauditum, inυestivit. Et in litteris ad Angliae Episto Ep. ar. Pos : Octaviam ad Frederici pedes ipsa dicitur Apostolarus omia rese nasse. posteaά de manu i m investituram accepisse per annulum. Denud exaggerat uti tacinus inauditum. Quod ipsum in litteris ad Romanae Ecclesiae Cardinales agit laudatus Arnulphus. Antistitum investituras
sibi reparare tentabat Fredericus, ideoque ordiebatur a Romana E clesia. Porrb Rex investiens utebatur certa verborum sermula, de qua in Lib. t. litteris ad Alexandrum secundum Pontificem scribit sanctus Petrus D
que divitias illius Ecclesiae, an potius . quod certum es, Accipe Ecclesiam stExinde adversum Godefridi Lotharingiae Ducis Capellanos docet non seta Ecclesiae temporalia , sed & ipsis annexum spiritualis Potestatis justribui per investituram , ideoque sine manifesta Simonia illam non posse Vendi. Etiam Constantinus Caballinus Imperator, dum Constantinum Sylei Episcopum de Patriarchatu Constantinopolitano investivit in E
clesiae Ambone, magna voce pronuntiavit & dixit: Constantino univem μι Patriarchae multos annos. Ita testatur Theophanes, & antiquus ac pro
batissimus in sancti Stephani Auxentiani Monachi & Martyris vita Author, & ari ungit: cinnanti Imperator sacrior is quemdam nacim, cui ct nomen cum ipse idem , ct eadem fidei sententia eras , ra , pia dolor
Felestum factnm, Ecclesia curam ct iaministrationem commistit, non P trum electione, non 'nodi examinatione . non denique Canonico se fagio,
atque Decreto, sed Tyrannica potms potestate Antistitem ipsim co Duens. Etenim non secus, ac si in saena aperte ruderent, ac non serio agerem, ambo in pu imm Uenia fit, ac deinde Imperator mambm impuris sic md pol. Di ilia by Coosla
354쪽
DE LAICA ANTIST. INVESTIT. 339 ploidem nefario homini profane imponit, iuenum Epistopazu esse eum clamantiquigra potius ignominia st vituperatione Agnus erat. O impuram ct abseς dam audaciam s O execrandum 1acim 4 Qui ense accis eras, errabat Iacrum Ant rem. bessis ac caedom per omne vita reuem operam dederat,
sacri initiinoris munere fungebatur. Qui eum tribus mulieribus flagitisi ἡδε contaminarat, inter sceleratos Pontificem constituebat, id quod nec apud Gentilium quidem SacerdotG unquam perpetratum Disser epertum HI. Coninstantinus enim tres successi vh uxores habuerat , quod Graeca Ecclesia
nunquam permisit. Graecorum porrb Episcopi passim non gerunt annulos , ideoque non per annulum , sed per sacram diploidem , haud dubiὶ& per baculum , profanus Constantinus investivit. Laudati Scriptoris in ipsum invectiva lucidε clamat Laicam Antistitum investituram ab omnibus tunc in Oriente fidelibus fuisse cum execratione damnatam. Et quia tertius septimae Synodi Canon istud praesertim Constantini facinus invadit & proscribit, Gregorius septimus, aliique Romani Pontifices,& authentici Scriptores recte dixerunt Laicam in vinituram a laudata Synodo fulsib damnatam. Nec enim nuda verba, sed Canonis sensus & scopus debent attendi. Quaestio secunda est, quis fuerit proprius Laicae investiturae esse Rus p Respondeo jus administrandi cunctas temporales Ecclesiae facultates. Hinc enim de Georgio Cyprio, Ecclesiae Constantinopolyanae electo, ac per Andronicum Imperatorem in vestito scribit Nicepho usGregoras: Proinde negotiis intentus Patriarchica jura , quaeτum Sacerdotio nihil coniunctum habebant , administrabat. Qui mos viguit etiam in Latina Ecclesia. Etenim apud sanctam Macram adunata Synodus olim ad Ludovicum tertium Francorum Regem scripsit a sacris Legibus & Regulis praecipi, ut Canonich electus Epit copus Regi confirmandus adducatur, et Rex facultates & Res Ecclesiae commendet, ipsumque ad Metropolitam leComprovinciales Episcopos mittat consecrandum. Huic Synodo adfuit Hincmarus Remensis Archiepiscopus, laudatasque omninb scripsit lita Ep. 11. teras, quarum fragmentum habes in alia ejus Epistola ad eundem Re- cap. r. gem. An Ludovicus Electos per baculum & annulum investiverit,ign ro: Data interim periplumelcctionis approbatio, seu Episcopatus concessio omnino conferebat temporalium administrationem. Et hinc in litateris ad Hugonem Lugdunensis Ecclesiae Primatem scribit de Regia Episcopatus concessione sanctus Ivo Carnutensis Episcopus: Θ concessio gβώδεα mou, Me nutu, e lingua, Me virga, quid refert Reges nihil
stirituale se dine intendunt, sed taηtum aut votis petentium annuere , aut villaι Ecclesiasticas est alia bona exteriora, qua de munificentia Regum obti-
355쪽
34 o D IssERT. IV. PROOEMIALIS, neri Eccisia, ipsis radiis concedere. Et ad sanctum Fulbertum Carnuten sem Episcopum de Bernardo suo electo scribit Monasterium Cellae B Ep. ro7. noni: Majoris Monasterii Abbas, qui eisfilam ex Orinis Regis mandaro prasederat, obtulit praeiadum trem nobilissimae Comitisse Carnutensi , sibcuius duione locus i e consistit, or Stephano Comiti eius filio, a quibus donum rerum temporabum ad idem pertinentium Coenobium suscepit. Et hinc G defridi Lotharingiae Ducis Capellani crediderunt in vellituram essed num penittis temporale , ideoque posse vendi. Quod nempe solarum temporalium daret administrationem. Spiritualia olim nullus Antistes anth consecrationem administrabat. Hinc item Calixtus secundus Poniafex , famosa illa iniens Concordata, Henrico quinto Imperatori quoad Theutonici Regni Episcopos & Abbates concessit: Electus Regailiaper Sceptrum a te recipias, ex abis vero Imperii partibus consterasus ina sex menses Regalia per Sceptrum a re recipiat. Unde adhuc dudum post Germanorum Antistites statim ab accepta Principis investitura, licet necdum consecrati aut confirmati , temporalia pleno jure administra.
Moris hujus rationem habes in superius laudata congregatae apud sanctam Macram Synodi ad Ludovicum tertium Francorum Regem Epistola: Res ct facultates vacantis Ecclesia ad defendendum er tuendum vobis Dominus commendatis. Vacantium , inquam, Ecclesiarum bona temporalia , utpote Regia passim seuda seu beneficia, olim erant ac etiamnunc sunt in singulari cullodia ac proicetione Regum.Barbara ac efficenis multorum , Ducum praesertim & Comitum, rapacitas ita coegit. Et
Ecclesiae Laudunensis , dum ejus Episcopum Hincmarum sibi Romae sisti jussit, bona sub Caroli Calvi Regis cultodia &protectione esse V luit Adrianus secundus Pontifex , nimium e proterve per Hincmari Remensis iratum calamum respondit ille se elle Regem, non Castaldum
aut Uice-dominum Episcoporum. Etenim protectio ista est Regii ossicii pars aded antiqua , ut de Eusebii Doryleensis in Phrygia Episcopi, qui a Dioscori Patriarchae Alexandrini in Ephesino latrocinio violentiis Romam appellarat & fugerat, Episcopali substantia scribat ad Pulcheriam
EF 39. Augustam etiam sancius Leo magnus: Eius commendamus Ecclesiam, quam duitur Hare, qui si iniuste derisursubrogasus. Et ex hac custodia Guillelmus Rufus, Anglorum Rex, ansam caepit vacantium Ecclesi rum proventus invadendi, ac inserendi in Regium aerarium. Quo pessimam violentiam etiam alii Reges sunt aemulati. Electum emo Episcopum aut Abbatem Rex investiens aut confirmans Ecclesiae istius bona ponebat extra manus suas atqbe custodiam , tradebat investia
356쪽
DR LAICA ANTIs T. INVESTIT. 36Ito , 8c dabat ipsorum administrationem. Et hinc etiamnum hodihTornacensis Ecclesiae , , quae Gallicana consuetudine regi perseverat, Electus, antequam temporalia ad manum habeat 3c gubernet, debet supplicare Regi, ut is levet manum suam , custodiam seu tui lam. la Papalis confirmatio illi non dat istorum administrationem. Etiam Graecorum Patriarchas, Episcopos atque Abbates fuisse mox post electionem ante consecrationem investitos, adducta superius testimonia
Antiquus tamen ille mos jam pridem est in Gallia mutatus. Olim Usctus mox offerebatur Domino Regi seu investiendus seu confirmandus,& accepto Praelaturae dono statim administrabat temporalia. At verbpostmodum Carnutensi Ecclesiae Capitulo, quod Gollenum Archidi conum et erat in Episcopum , ideoque ipsi& Regium assensum praeberi dc Regalia tradi supplicabat, apud Franciscum du Chelae res ,ndit Sugerius sancti Dionysii Abbas, & Regni pro Ludovico septimo ad
sacrum bellum prose o Vicarius: Nos quantum ex parte Domini Regis, cujus vices agimus, facere habemus, huic elutioni libenter assensum pris mus ; de Regalibus a tem oscut in Curia Dominorum Regum Fra carum mos antiquus fuisse dignasiitur, cum Episicopus consecrasus, est in Palatium ex more Canonico fuerit introductus, tunc ei reddentur omnia. Hic enim est red-d tionis ordo or cons sudo, ut in Falatio stas ut us Regi or Regno Deliarem faciat, ch Ac demum Regalia recipiat. Et hinc Lingonensis clesiae Ele- um , qui a consecratione suspensus festinarat ad Regem 2 Regalium m-vesituram obtinuerat , eraviter in litteris ad Innocentium secundum Pont:ficcm arguit sancius Bernardus. Notanda sunt verba Abbatis Su- M. au
gerii, Mos antiquus fuisse dignostitur: Utique a Calixti secundi tempore, ejusque cum Henrico quinto Imperatore Concordatis, selos Teutonici Regni Episcopos anth , reliquos post consecrationem pem mittentibus ac mandantibus per Sceptrum de Regalibus investiri. Exinde Regius in electionem & elem persenam assensus caepit ab investitura non settim natura distingui, ted etiam tempore separari. Antea haec illius fuerat caeremonia Zc vestis. Et lichi ista Concordata cum s is fuerint Imperio inita , fuerunt tamen ab aliis item R nis admisesa, atque ita etiam Galliae Reges caeperunt non amplius eleistos, sedlos consecratos investire.
Uerum hisce obstat authoritas Brunonis Trevirensis Archiepiscopi. ab Henrico quinto ad cum Paschali secundo de investitura Concordandum Legati in Galliam , ac in Conventu Catalaunensi coram
ipso Papa di grandi utriusque partis Curia perorantis: Talis est Domini V v 3 nostri.
357쪽
3 et. DIs SERT. IV. PROOEMIΛLIS,mstri Imperato u , pro qua mittimur, causa. Temporibus e me reum
nostrorum . sanctorum Apostobcorum virorum, magni Pegorii , alti rum, hoc ad ius Imperii pertinere Ansitur , ut m omni elestione hic orido servetur. ε qntequam electio in palam p eratur, ad aures Domim m. peratoris proferre, ct assensum ab eo arite factam electionem assumere. δε- inde in Conventu secundum Cariones petitionem populi cr eis nem cieri assensu Imperatoris proferre , consecrarum libere nec Smoniace ad Dominum Imperatorem pro Regabbus, ut annuis cst virga investiatur, redire , Cap. s. or fidelitatem 2 hominium facere. Extant haec apud Abbatem Sug rium in vita L, udovici Grossi Francorum Regis. Mendosa sunt, videnturque hoc modo restituenda. Respondeo autem Brunonem istum . . esse authoritatis. modicae. Quod enim hanc perorationem . variosque in malὸ accepto Episcopatu excessus recantare in Romana Synodo, de
triennio poenitere justus fuerit a laudato Paschale Papa , restitur La r. magnum Belgii Chronicon. Et quis unquam audivit a magni Gregorii tempore L licam investituram fuisse in Ecclesia λ Est fabula nimis manifesta. Quod item Henricus quartus, ac iple quintus Hcnricus,& alii passim Germanorum Augusti, non consecratos, sed elictos Antistites statim investiverint , & non nisi post investituram consecrari permiserint, est aequε manifestum. Nam & a Leone octavo datum,& Adriano primo affictum privilegia ita lucide sonant. Quin & Calixtus lecundus illud ipsum quoad Germaniae Episicopos de Regalibus
per Sceptrum investiendos concessat. Forsitan ut Episcoporum saltem, post consecrationem in vcstiendorum facultatem p Pontifice impetraret, ab Henrico Augusto in secretis mandatis Bruno habuit. atque ita vera salsis miscuit, & patenter erravit.
Iste tamen Galliae mos obtinuisseyidetur in solis Episcopis. Etenim de Odone Eleeto sancti Dionysii Abbate scribit apud Lucam D Rr 28. cheri in ejusdem Monasterii Chronicon : In festo sancta Sciabinea facta fuit eliciis , scimus die Odo recepit a Rege Ludoviso Oftavo R
galia , a Domino Romano Cardinati e pomisca Sedis Legaro confirma-ι- fuit , ct in crastino ab Episcopo Cinnutensi benedictus. Non solum ante benedictionem , sed & ante Ecclesiastici Superioris confirmationem fuerunt Elccto data Regalia. Eodem modo fuisse in Bernardi ad Bononi Cellam Abbatis promotione processum , adeoque illum esse a liquum Galliae morem , lucet ex Epistola sancti Fulberti Episcopi
o7 Carnutensis. Regius enim consensus , ipsumque ornans & comitans
seu per pedum seu per sceptrum investitura olim spectabant ad electi ncm, erantque ipsius postrema pars dc complementum, ideoque non solam
358쪽
n E LAIcA ANTIs T. INVESTIT. 3 3Blam benedictionem aut consecrationem , sed & confirmationem praecedebant. Calixti secundi & Henrici quinti Concordata eodem tenore videntur loqui de . Episcopis atque Abbatibus. Ambigua tamen sunt , & posteriora investituram permittentia verba restringi possint ad selos Episcopos. Hinc illa sorsan antiquitatis tenax Gallia sic intellexit. Porrb Innocentius tertius Pontifex varias variorum Regnorum circa hanc rem consuetudines redegit in unam regulam, statuens a nullo Electo vel sela temporalia, ab omni autem Confirmato & temporalia&spiritualia plene administrari. Hinc Regalium investitura aliam ru sus induit faciem. : Et Episcopis & Abbatibus fieri ubique caepit post a ceptam ab Ecclesiastico Praelato confirmationem. Et hoc more hodiὶ vivit omnis Latina Ecclesia. Quaestio tertia est, an La1cae Antistitum investitura fuerit olim s lius Augustae vel Regiae Majestatis actus & dignitas, ideoque Ducibus aut Comitibus mon permissus 3 Respondeo passim fuisse opus stalius Majestatis. Etenim de Wicetino , citra Henrici Leonis S xoniae Ducis investituram in Aldeburgensem Episcopum per Hart-Wicum Bremenscm Archiepiscopum consecrato , ideoque dura patiente ab irati Ducis violentia , scribit in Sclavorum Pisonico Presbyter Hemboldus : es Disivo verbum , de accipienda
per Duccm invisti rura , durum, eo quod esset praeter consuetuissem. E. psons enim investire solius Imperatoria Maiestatu es. Henricus Dux armis suis subact im omnem Sclavoniam fecerat Christianam, fundarat atque dotarat Episcopales Ecclesias, ideoque investituram tanquam Patronus praetendebat. Nihilominus nullis prccibus aut consiliis amicorum , nulla Ducalis manus violentia induci Wicelinus potuit, ebque consilium roganti respondit etiam Harimicus Metropolita, ac omnis Ecclesia 'Bremensis : 'in em in hoc negotio penseri daebet qualiter investitura Pontificum Imperatoriis tantum dignuati sint per . . qua fila excesiens , post Deum in Abis hominum praeminens , hunc honorem non siue faenore multi Diter conquMit. Neque Imperasαres dig-nsiimi levitare usi sunt, ut Disivorum Domini vocarentur, sed compensa m noxam hanc am simu Regni divitiis , quibus Ecclesia e piosius aucta decentius honestata, jam non vile reputes se ad modicum es,sse subjectum, nec erubesias uni inclinari, per quem post in multos domi.
Accipiendam a Duce investituram, ac praesertim faciendum illi manuale hominium Wicetino acerrime dissuadet Harimicus , suaden potius sustinenda perpetuum exilium, extremam pauperiem , & quase
359쪽
344 DissERT. IV. PROOEMIALIS, vis calamitates. Dux enim fiscalem manum miserat in omnes Alden- burgensis riclisiae possessiones. Et hinc Nicetinus tandem mutavit '. mentem , pergitque Hemboldus : μω ad Ducem Dominus noster Episivm Micesinus , rogans pro Disivatus sui promotione. Et fecis quia necessim imperabat, or suscepit Disivarum per virgam de manu Ducis. Ita Ducem plene placavit, dc Episcopalem suam dignitatem insigniter ampliavit. Uerlim Hart icus Metropolita in proposito suo firmus perstitit usque ad inita inter Ducem & Fredericum Imperatorem Concordata, de quibus laudatus Hem idus: Dux apud Cesarem o tinuis authoritatem Episcopatus suscitine, dare, or confirmine in omni temra Sciavorum , quam vel Vse, vel Trogenitoressui sufugaveram in ei
peo suo or jure Bessi. Eoque privilegio Dux deinceps fuit usus. Quo etiam usum fuisse Britanniae Comitem , liquet ex litteris Gregorii se' timi Pontificis ad Rudolphum Archiepiscopum Turonensem. Α Robedito item Flandriae Comite Abbates consuesse investiri testatur sanctus selmus. Quod item Robertus Normandiae Comes& Episcopos& A bates investiverit, testatur in variis Epistolis sanctus Ivo Episcopus Carnutensis. QMd ipsum jus suisse Campaniae, Sabaudiae, & Andegavorum Comitibus Pendit Petrus de Marca. Et hinc Gregorius septimus non Eltim in Imperatore ac Regibus, sed etiam in Ducibus, Marchionibus,& Comitibus investituram damnavit.
An Lmea investitura sit Haeresis
FSse Haeresim adeo constanter olim docuit Gosedus Abbas Vinia docinensis, ut ipsi Paschali secundo Pontifici, qui ut semetipsumti Primarios Romanae Ecclisae Cardinales h captivitate & mortis periculo redimeret, dictam investituram Henrico quinto coactus indulserat in civitate Castellana , intrepidus scripserit: Cum Laream inve- suuram, quae secundiam traduisne octorum Patrum Haemesis comprobatur , Ecinyia non contradicis, sed praecipis, cum corrumpitur usa muneribus, cum saeculari potectati subium , fides , cisi ι, ct lictis et I
mul aufertur. Et quae vitam non habet, non immerito mortua creditur. Huim mortis Authorem vel novi um Minyia membrum credere , etiam si Pariore videatur, errare eLI. Huic errori quicumque inhaeserit, merebiatur ab ipsa vita rata ce praeori. Super his autem I uis aliter senserit, non
360쪽
DE LAICA ANTIST. INVΕs mT. 34s est Catholies . . 3 canifestetur, in ga nemo probabnuin esse Ha- reti . Toleraraiam quia em est Pastor , in Canones Aunt, pro reprobis
marisus; I vero exorbum rit a fide, jam non est Pastis, sed adversariis, a q-bbet peccauo tantum Catiatio dete M u. Affirmat Pontificem esse lapsum in Haeresim , Ecclesae fidem Ec eum castitate liber tem ab illo eversam , amissam Papalem potestatem , imb de Christianam communionem , ideoque ipsum line poenitentia & Synodali authoritate ren posse erigi ac reparari. Et pergit :. Sum quidam Episcopi, quos nec Clarus nec populus eius, sed eos tantum Lauca persena --mu. Ηι contra Cathotarum statuta Patrum , maxime contra veri-iacam beati Gregoris septinu Papa vocem , sui pro defenseo, hujus si
mortuus est in exilis, investituram passiariter , eam negarent esse Hare
verbis ad se cendum compossis , si possint. Eorum argumenta affirmat esse stateras dolaas. Addit paschalem Pontificem, quidc suam&on nium Cardinalium mortem sustinere debuerat , nullo incussi metus aut dispensationis suco purgari: inod fidei causa nec timorem admittat nec dispensationem. Sensum suum lucidius exponit in littoris ad Rainaldum Episcopum Andegavensem : sim cognGere volae- Lib. 3.ris , q- Cauhesis Aristostea Eessia de investitura sim eris, quid δε-cuerit, quid iudicaverit, conmmerit, letas in primo Ca suis iam Comolli , quod tempora Gregorti septiani ripa factum est. Et oi --s clericos , qui de manu tauri investituram suscipiunt, mrerisos vocinos , ct ideo iam ros esse π excommunica ros inveniet. Laeet enim alia Haeresis da investitura dicatur. aba Simoniaca, scta tamen, qua de invenitura ἀκirare , contra sanctam Ecclesiam strum iaculatur. Ibi enim imprimis omnis Ecclesiastum oris confuse itur , quando hoc , quia a suo Consecrauore in Eccusa cum oras nisus dari debet . a Iaculari potestate prini μαμ-r. Quia sncti Apostoli non solum interdiserunt , verum etiam omnes ausqui Eccusam per secula em potestatem obtinent . . Chrsto si tradaa ρ tenare damnavreunt. Et merito Apostoli iuduio Spiritus sancti hoc Haer in uso Eccum principio damnare decreverum , quam longo tempore ex patre diabolo naseusinam es praeviderunt. cum igitur Laico ex in vestitura, er omnis etiam Ecclesiasicinum rerum diffonendinum faculiau ad risu sancto. qui in sins sequebasur, Nata δετ pemtua or inre dicta , qui investituram a Lateo sumpst, non jam contra Arimis ta rum , imo contra Apostolorum P num , quod sinctum est canibus emporis. Inis ura erum , de qua loqu-- , Sacramentum eis , id est. se um Agnum, quo Princeps Ecclesia, E cum bibere, a cineris hom,mbu se miser pariter inque dignosiitur , Ur qua sura Cisseuinum rem cura Pastoralis ei liauitur. num investituram ab illo solera Met,