Carmina cvm brevi annotatione

101쪽

spondet atqui spectram neutrum erat, ne deus nec

homo.

45a. 3. repetuntur ies N, 4a5 426. e miris Vrat qουν, nunc κοπτον Sch. r. 455. λαισγ1idi. Super hae voce Pluae ariolantur Marer matici, ex imo pleraque, unde apparet sum Vocis lam olim exoleuisse. Primo loco Apollon Lex. h. V. Θυρεου Dος. male trusum, iis addit ille, πτεροεν- τα dici quod alia senilia sint; et κουφα, qua voco ani illa interpretantur: v. Schol. . . . quod SchoIiori Pol ph)ru se adscriptum est in Schol. Leid. Sch. r. Enit Schol. . . ad Μ, 4a6 Elym Hesych etiam homo Mag. in cuius Attica vox haec irrepsit. Sed praestat laudare Herodoti VII, 9 λαι rii εῖχον αντ ασπίδων μοβο-μ πεποιημένα. 455. υρες, υρες vidimus iam versiam, sup ut 3I. Obi vide. 457. ος νυν τε και αν ι πατρὶ μάχοιτο non est, quod Eustathius volebat, καν, sed μαχοιτο αν, καὶ Διχ,

vel ipsi Ioui μάχηται rati P.

458. Κυπριδα μὲν πρωτον σχεδον ουτασε. MOC πρῶτα facile praeseram si codd. consentiant. Ad Κυπριδα Schol. . fragmentum satis longum imseruit grammatici, haud dubie Porphyrii de cognominibus deorum, quas a locis petita sunt, res tum argutiis; ducto exordio ex eo, quod Cypris . . non ducta esses

possis a Cypro, quia sunt verba Apollinis, sed Κυπριδα

esse την το κυειν πορουσαν lepidet 46o. Bonum inuentum, Apollinem, deum ui ut lηrem, prospicere pugna fortunam ex arce Pergamis rin qua eius etiam templum fulisse vidimus 2 446. s. 515.

46i Τρωας δὲ στίχας Sic legerat Ven. . pro Τρωικῶς addit tamen, si Τρῶας scripseris, expediendum ess hoc modo Τρωας δὲ μετελθων, ουτρυν στίχας, et Τρωας δε τρυγε, μετελθὼν τας στιχας quo nil durius. Verum Τρωας exhibent Mori, Hari. . p. enu. puto

102쪽

dicium putarent pro Dexiχῶς, Vt Ελλην στρατον , pro 'Lu νικον, P. Lesbonaet P. I 83. qui ρα- memorat et damnat, quia ρωιας esse deberet. Quidni igitue Dauli scripsi Etiam usiath duplicem lectionem codicum memorat, ραρας et Τρῶας et Τρεας editur . Taedet pigetque talium minutiarum. Apparet tamen, DI- ων esse ab interpolatione prosectum obtinet tamen edd. etiam Rom. Et Sch. r. Da re χας σοῖο δὲ Πλα εχ τάμις appossiere seqq. editores κατασταντας. οἶλοο ρης Apollon Lex. υλ , - του λεθρε ιυλος Ἀρης et tymol αἰ,τι του λετήρ, ο ος, esych. 463. κέλευεν recte post ἄτρυνε Codd. tamen Cant.

V et Κτι, quia in Hesych. est: ἐρ- αν, ω αν-Vix puto τι elidi, et illud est l. a. Barnes comminisci

bunt, in unam syllabam cogi, obuium est. εχ κεν melius distincte scribendum esset ut sit εχ ο μά χωνταί κεν, quod post Homerum sollem μάχοιντο αν.

Vsus tamen obtinuit, ut una voce scribatur εχοκεν, idque cum subiunctivo iungit plerumque Homerus ut statim , 53 ειώκεν ιστυ μεγα Πριάμοιο λωμεν. et et ipse optatiuo aliquoties utitur, ut , o. r. χό Ἀ- πυοὶ λιον αἰ- Γλοιεν et, quandoquidem locus suspe-enas est, d. , 78 εχόκεν μιγείης O, si X, 444. Sestim est in his oristus subiunctivi pari loco cum fu- uiro; nam hoc fere cum a όκ iungitur, ut , o εχόκε

103쪽

467. ο τ σολ a serioribus essicium, antiquitus suis ιν γον ον ισον. 468. Post hunc versum Vrat. b. o. Vindob et mnrgo ed. Liberi inserunt versum ευχεται ἐκγεγαμεν ιη σηρ δ' δὴ οἱ 'Aφροδιτη repetitus ex s. 48.47ο. ωτρυνε μένος καὶ Θυμον καστω. Cum ueritDκαστου, necesse est antiquius suisse Θυμον τε ἐκαστου. Sicet enu emendat oτρυνε Vrat. b. 47 a. ii Z τοι μένος ο χεται Vrat. b. O . I. ποῖ 473. που Sch. . pro πελαβε esse . nam vix probabilis est, ectorem esse ausum dicero hoc Oram

sociis.

474. συν γαμβροῖσι κασιγνητοισί τε τοῖσι ' 'ρ κασι. γνῆτοας τε σοῖσι Barnes. Sunt autem γαμβροὶ h.' λ- rorum maxili, trans. N. 464. Vocem latius de omni ai finitatis genere adhiberi, passim notatum est a viris doctis v. c. a Brunck ad Sophocl. ed. R. o. 475. ἐγων δει intulit ἐγων Barnes ex Eustast exemplo tot aliorum locorum et usus perpetui, quem, Ixequidem censeo, a grammaticis prosectum esse et hic locus testatur. 476. καταπτύσσειν vocabuliam ἐναργla, quod . per ipsa adiuncta declaratiar: Συγες ζ, αφὶ λέοντα intitum, ut iam in lexicis obseruatum, ab antinantibus in ticulosis quae caput demittunt, contrahrint artus et subselunt hoste ingruente. Pro eo apud alios est alia sor-m', πτησσειν, quod vel ex Sophocl. i. 71. notum esse potest utrumque a πτέω πτχναι, πήσσω. τορο πταμ

104쪽

478. μαλα τηλοθεν ρκae Sch. r. παραγέγονα. Miltiaeet Ugari usu, quem noster quoque patrius sermo Gmittit, κω est pro praeterito, esui. Solent hoc inter Atticisinos referro, Passim ad Tragicos, ut Eurip. Hec Pr. 479. ΞανΘ ἐπὶ δινηεντι επι et ἐπὶ scribitur pro b eis modo iungendi Δανθα μι. et S. ἐπὶ δινηεντι.έ8r τά τ' λδεται ος κ ἐπιδευ' mallei. Vra b. . . eum uno Vindob alter οὐ sinois et ' in vulgari

per quod Parum placet; nam pauper etiam exiguas opes appetit hic Butem notio magnarum opum requiri

videtur Eustath. ων πολλην et ὁ ἐπιδευνς ειοι πεσιν. quas indigesna quisque bi Utiaret: sc tamen esso de.

re τα τολλιτ αν. laxke: t- Ριis in ad cuiusuis animum visndum at sic ἐπιδευης otiosum et Videtur eo ἐπιδευης, omnes GVctres, adiectum esse mera amplificationis caussa, νυ fati magnas, quas omnes Glii abero euent. oeppen accipiebat: quibus pauperes imminent potiundis, ut adeo ad eas tuendas debui nom domi manere.

48a 483. καὶ μέαο αυτος ἀνδρὶ μαχησασθαι Primo Iunc loco ιιέμονα occurrit, de qua forma multa argutantur grammatici, Ut tymol. p. 578. Persuadeo niihi, iubis primo Ioco fuisse volo, fatuo, vio, quod etro μένος declarat, unde ἐμονα, remo in volrentat , πρόθυμουμια. Recte craebcb. μέμονε ex A. , οέ θέλει. v e. καρτερεῖ προθυμεῖται. η προεθυμηθη. Ac cedit notio animose audendi, ut Si μέμονεν δ' orana θεοῖσι. Inde demum ducta est notio manesndi, μιγειν, et tu inendi. Ανδρὶ facessit negotium expectabas ἀνδράσι Barnes: cum viro quouis Clarke cum viro so Diomede Soblenne erat δουρὶ μαχμασθαι. μιαχ-πιτλτι et μαχησασθαι hic quoque scribitur; adscivi hoc, ut sibi conflaret Iectio. v. sup ad A, 98.484. Avis η φέροιεν, η κεν ἄγοιεν. Natum orto ex L . sollenns illud φερειν καὶ ἄγειν. v. Eustath Pra

105쪽

Haro vessu do animi bonis utitur Plutarch de tranquiII. p. 4 5 D. ubi legitur μ' αν αγοιεν. 485. τυνη δ' ἔστηκας. Benti hinc restituit glotam Hesychianam: τυν δ' ἐποίησας. οὐ M. 486. μυνέμεναι Ῥεσσι Apollon Lex. ρεσσι γυναιν παρα το συνεζευχθαι of αγδρασιν. scit. παρα το πρειν, αείρειν, φορα- ορες, Vt νηννορος Similiter eridunt Hesych. Sch. r. UmoL adde Eustath. nam

connubium per iugum declaratur. 487 8 9. α πως ως α ρῖσι λίνου More παναγρου, αναδρασι δυς-νεεσσιν λωρ καὶ κυμα γενησθε οἱ δὲ - ἐκ- περσου , εἴ ναιομενην πολι υμεν Primo monendum, no-xum et iuncturam videri esse leniorem, si continuetur

oratio cum antecedentibus, τα ου κελευεις--αυνε αεναι

ωρεσσι , μηπ- - γεν θε, o G m ἐκπέρσωσι - cit ea tamen Homerum decere solutior et honidior oratio.

Ita ad ιι πως supplendum quod Plerumque omittitur, δά- δοικα, με. ώς ψ σι λίνου αλοντε παναγρου. Sic ubique legitur in eodd. et edd. vitio anilauo, nisi quod en supΡIeius vitiosius α φῖσιν exhibet, quasi λίγου α - pedem comnituere posset a prior in λίνον est breuis, es. l. I, 657. Σ. 5 o et Miath. h. l. In αλογra prior est breuis. Facti produci possit, subtiliorem rationem excogitauit Heri

Clarho interposuit που sucilior erat λίνοιο λοντε, nam sui Fαλορο scriptum. At quorsum dualis pro Iurali Noui et hoc exemplis defendi a rationcta non ad sunt Claris sic expediri posse putabat tu et opulus rvt paullo ante τυνη et αλλοι λαοί. Vidit verum enueius misso λίνου παναγροιο λοντες. Lapsus erat librarius scribendo παναγρο αλόντες, aut alio casu aberratum est in vulgatum αγρα primam habet brevem ut ossim, SSo. et breuis Prior in παναγρω . ut in παναποτμος et aliis et in ipso παναγρος apud Paullum Silenti 8. Brunck. o. III. p. oi Eustathius aliquoties

αλόντες recitat, ac si ita legisset. ch. r. μοντε ληφθεν-

106쪽

IN ILIADOS LIB. V, 485 - 49 97

rem lectionem nouusso. Plutarch de sollert animal. p. 9 notat Homerum πανάγραν δικτυων το γένος dixisse. quia eo omnia Piscium genera capiuntur prohabiles sit,

λι λίνου ἄμφι- ἀπο τη συναφῆς Apollon Lex. h. v. vnd eadem Hesycli habet. Sch. r. τοῖς μαασιταῖ συναφαῖς του λίνου. Eustalli. si ac nam etiam ad Pirnt scribitur, ut in ed. Rom. Eustath. Etymol. B. δε δικτυον, αἱ καμπαὶ καὶ γκάλαι. Idem ad ait, , t xa scholia scribere iubere βαρυτονως, α ρις. 488- λωρ καὶ κυρμα γεγησθε Alterum, το λου, iam vidimus . . Di Ἀλωριον. κυρμια Polion Lex. h. V. ἔντευγμα, συγκύρημα Iam dato hoc hemistichio. sicque Sch. r. tym Hesych. Mi ieet est id, cui quis ἐγκυρει, in quod quis incidit, praeda. Apollon Arg. , οι αὐ Dνοῖσι καὶ ἰχθυσι. κυρή- γενέσθω. omina aberrat n. Vindob. 489. I δὲ - ἐκπέρσου - ita noua procedit sem

tentia. ἐπιτέρ Barnes Sicque Hartei Mosc. a. n. Vindob quo α orationem cum antec ligaret. 49i. τηλεκλητων ἐπικουρων recte sunt longinquo arressui. At GPs. a m Pr Cant Vrat. . . ToWH. cimi edd. Hor. Ald. 1. τηλεκλειτων qui essent vald c

rent.

107쪽

4sa κρατερὴ δ' ποθεσθαι ἐνιπην Cant . Vrat a. b. Ven. n. Vindob. χαλεm' Vtrum o ariet oravior quaestio est de sententia. Obscurum enim est, sitisne de Hectore hoc accipiendum an de sociis: Eoiro tamen modo idoneus inest sensus. Si Hector iubetur mi aias vel increpatiohem omittere, h. e. ea haud ti: Dhil de ea praecessisse dices tum ea potius utendum sis in se Hectori, κρατερην ὀ ιπιθέσθαι ἐνιπὴν vi socii fori liter res gererent Attamen Eustathius quoquo τραρωνυε- σθαι οὐδε κατα των ἐπικουρae Ἀλλὰ τουτο με χρη κτατω ο&ειων ποιεῖν, τούς δὲ ἐπικουρους λίσσεσθαι SaIt indieendum esset, nil esse nisi variationem prioris sententiae, supplicare te par est, nec nisi submissis verbis vii. Seli. . addit verbis carminis τοιουτος γαρ ην Εκτωρ, pronus ad increpationes, et comparat si . , aeto sqq. Dubilari quoque potest, an etiam νωλεμέως ἐχεμεν , ad ipsum octorem spectet, ut ille exsistat in pugnando, non remisso agat, ut ut 47 dixerat Sarpedon eum Laiaeere. Si de bociis accipitur, sensus est: ora Orobo νωλεαέα ἐχέμ ε κρατερην δ' ποθέσθαι ἐνιπὸν, tortam quaeritur, quae illa eorum ἐνιπη sit an, cum minantur,s longo bello attritos discedere velle atqui et hoc Ioniago petitum est. Omnino de auctoritate duorum veri suum non minus dubito quam de sensu.

493. δακε δὲ φρενας illustrat haec Aristoph. Aeham pr. cum Schol. ad . L quem exscripsit Suidas in δέ

πυκνωμένοι ' primo nunc occurrit.

Barnes teinere mutauit: δ' Ἀχνας νεαος quasi novum sit, ultimam tono produci. Vulgata lectio est as

108쪽

Apollon et Schol. Aristoph. Vesp. a. απια iam Apollim Lex. h. v. interpretatione indigere existimauit . ια. Plura ollegit Eusath adde Sch. r. Etymol. Hesych. laudato hoc loco. Scilicet χνη proprie est quodia superficio supernatat, το ἐπιπολαύομφορεν Hesych. l. l. ἀλωας Iii scribunt, cum ota subscripto, etiam n es sane est quoque αλοιαν do terendis frugibus si que Sch. B. Leid et Eustalli. h. l. et ad T 496. ex

Apionis et Herodori auctoritate. Dicitur autem . . λου proprio de agri parte editiore in quo et tritur stet purgatio rumenti: cf. ad Tibuli. I, 5 aa. alias agrum omnino designat, etiam arboretum, quod et . L Sch. br. monent, una cum vitibus. Praotuit Apollon. h. v. RAvi, 'πὶ ἐν της ααπελοφυτον, ut Od. Λ, 9 ἐπὶ dare ἄλαν, ut hoc veris. 6oo. νἐρων λικαύνταο οτε τε εανθη Δ μετηρ Benit.,rat, e Scho Lips suspicor Πτολεμαχιος νους - οε συλλαβου στ&ους ἐκτιθερ φησι κω τουτον ὀτως γραφεσθαι ' ,ευτ α εανθη 'πι- ρ.5or κριυς, ἐ- γομενων ἀγμων, καρπον τε καὶ σπας κρων pendet ab τε Ita editum erat in Flor Ald.

i. Suinitivi κρινε id. a. Cum 1 Om. Einenduuit Turneia κρίνει. Barnes reduxit κρινν, iterum eiecit Claris, ruinas bene. Est enim is usus in comparatione οὐ cra 'ora. ωρ τε V. Excurs ad H, 53. Et est κρίων firmatum luctoritate codd. etiam Sch. r. Sch. . nec habet κρ m ictoritatem praeterquam Eustathii et rati a. nec

γούνων ἀνεαων η καρπους τε καὶ χλιe codd. Vindob. errant inter has lectiones. ἐπειγοπινων Volunt esse pro ἐπειγόντιχον dictum. At est, se AntiBus antis. ἐπείγεσθαι est accelerare se assimque iustare.

-3. κονισσαλ vulgo scribitur sed uno sibilo voeomesse mandam vidimus iam P. IS. Et erat κονισάλω iam Flor. Id. M Rom. sic a codd. Iapc rati

109쪽

ουπερθ' ἐγένοντο scribi monet Barnes sic quoquo

Vrat. c. osc. I.

De de mox occurrit s. D. 5o9. Φοίβου 'Aπολλωνο χρυσαόρου χρυσαοροc, Puχρυσαωρ Hesiodo et aliis est Ignorarunt iam viri docti Nexandrini, quae vocis vis esset. Neque ita nunc ali. quid inter nos ad liquidum perduei potuit v. inprimis liliis eri ad Hymn. in Cer. 4. Vbi pugnat Contra eos, qui Δήμητρος χρυσαορου mutare volunt in χρυ-οθρόνοιν. Ex Apollonio excidit voc, p. 714. etiam ex Etymologo, at seruata interpretatio in Hesychio χρυσουν in ἔχοντα, ἐστι φασγανον, μαχαιραν, σπαθην Suidas χρυσοφασγανον η χρυσοκοαρον alterum hoc do cithara commentum est recentiorum, quod discas ex Schol. r. In Sch. . nihil est annotatum praeter allegoriam a radiis solis e litam, qui satis sunt βέλ, . Excerptum hoc est exiera- elido p. a ed. Scho . at in alio Scholio . et Sch. r. ad , 56 es t τοι πουσοφασγανον, η χρυσουν τον

ψους αγνο γαρ Moci Vltima haud curo sed audatur

esset sane pro antiquissima interpretatione, ut ad ingli Dan auresum referendum esse constaret epitheton. Apollinem cum Uis exhibitum sane aliunde non nouimus ἰhasta instructum erat antiquissimi eius signum Amrii idem galeatum et arcu instructum: ap. Pausan. III, 9 pr. Antiquissima aetate omnino dii deaequo armari an, m et manu Graecorum solebant seruauit quoque res gio et ars Venerem armatam et Iunonem armatam potuit igitur Apollo, non inodo assa, et arcu, verum exens instructuis esse opportune vir doctus supra laud/'tus ad Hymn. in Cer. p. Io6 Dianam χουσα Φρον ex Π sco oraculo p. Herodot. VIII, 7 excitauit et exi in

Phr. 155 Cererem sφηψλορον eruit. Adeo nihil hic est, Pq4

110쪽

praecis neges. Altera tamen ex parte vox M antiqui; sima non habucto videtur notionem tam definitam, ut ubique εὐ- declaratum esse pronunties. Ita tymol.

1ορ εχτοe, πλον, δορυ- Potuit itaque poetico loquendi sumeres ιφηφορο dici, quae alcem teneret et simili modo Diana χρυσάοροe, quae sagittam et arcum tenebat, uti eadem χρυσα , πη dicta est. Posssis adeo diei rogo fuisses antiquitus nomen generale, uti πλον telum. Ita Neptunus ορ ριχλώχιν nabet Callim in Del. i. At HercuIes vo manu tenens, exhibitus erat in arca Cypseli Pausan V, 8 p. 23 ubi ad Atlantem accedebati nec Δικα ειφηφορο in Tragicis mirationem facit. Apud Cares fuit Iupiter χρυσαορ e, ut Strabo tradit

5xo. ρωσι Θυμον ἐγεῖραι. Ita legebatur iam in Flor et Id. . Substituit γείρειν Ald. a. et Rom. ememdauit hoc ἀνεῖραι Turnebus, inde Stephanus. Recte γεῖραι restituit Barnes, et hoc firmant Sch. . cum codd. Mori, AxoCc. Cant Lips omnes nostri, et Vindobonen

sis. Et Eustath qui scripsit γεῖραι, ait πλείω των -- Τράφων habere ἐγεῖραι Scilicet ἀγείρεται Θυμο vi, qui animi doliqisium passi sunt. V. ad O asio. ἐγείρεται Θυμος

pugnantibos, excitatur, incenditur. Pro ἀρηγών - vn Vindob αρηγόc. 5 i5. ἀρτεμέα Apollon Lex. γιῆ ex . . reddit, scilicet ἀπο ου ρω, ρπιον. σωον. s. Elymol qui versum

recitat, et Hesych. 5 a G. μιεταλλησαν γε - ου τι Core pera Iectionem Ald. a. adscito ου τοι quod tamen etiam Sch. Ven. B. exhibet Erat ου τι iam in Flori Ald. i. et placebat Ernestio ex s. Lips. Subnixum est auctoritate codd. L. Hari. P. Benu TowU Vrat. a. b. c. et Amos x. Schol. r. μιεν, non Hν, constanter omnes. 5x . o ταρ ita πονο αλλοe Languere videtur αλ-λοe, et Pitheton requiri grauius, v. c. πονο αδε e. Satitem πονο αλλος est pugna, in qua iam sic laus erant

라틴어 텍스트