Carmina cvm brevi annotatione

91쪽

4oa ου ἐν γάρ τι καταθνητος γε τετυκτο. Ioni corrida Vrat. A. cum Vindob. Vno pro Vulgato καταθνητο γ' ἐτετυκτο κατα γητου γ V. tam apud Benti. Enimvero καταθνητος aliquoties occuriit, ut Z, 23. Κ, 44o Versum iterum legi ins 9o iam monitum est. ρο- terum ades nunc mori nequit quia deus est, at Marsus S periturus erat V ad . l. bst . Etiam haec in ter se tam diuersa satis arguunt versus hos aliundo Hesin carmen nostrum illatos. 4Ο5. σχεγλιος, ο*ριιιοεργος. Deletis versibus 98 4o ut anto dixi, bene decurrit sententia. Nunc dicendum est nouam sententiam per exclamationem institui: quod et Clarke videbat.

οβρiμοεργος οβριμα γα ποιων Apollon Lex. v. ibi Villois Soli in varietate alii ομβρ. stribunt. ος ου οΘετ Βυλα esse qui non veritus est, sed insolenter ausus est nefanda sacere. Θετο Atrach. r. - ο ται. ου ἐπιστρέφεται - τη λως καὶ φροντιστως αἴσυλα άμαρτωλα, παρανομα haec recte Sch. r. in

quibus mox adiicitur etymologia parum probabilis ex Apione, Ut sit Βης σεσυλημένα. Ita primo debuit esse αδεσνσυλα repugnat tamen vel sic prima in τυλii producta. Habent tamen hanc etymologiam Apollon Lex. h. v. ubi cs Tost Elymol cum alio Scholio, adde Hesych. Si altera lam αμυλα, es. 87 obuia prior temporctfuit, ab ξω συλος, τερπνος, deduci potuit, Unde α σν-λος, τερπνος.

4o4. ος το ισιν ἔκηδε εους of πιλυμπον Σουσι. erissus manifeste ab interpolatore rhapsodo procustis, et Pro sus otiosus nisi contendas, antiquiora suisse utique interdum loquacia et nugatoria. Sch. . ad h. v. obseruat: ουδή ποτε οιδε o ποιητης, Ηρακλέα οὐ χρώμενον. Atqui modo s. 393 contra-xium vidimus, et in Od. A. in inseris. Excidisse apparet εἰ μν τολ Nunc video in Lustath. egi p. 56ι. l.

92쪽

δ' - recte Vero monent Sch. . esse iungendum ἐπὶ eum ira a Pro ἐπανῆκέ σοι τουτον, incitauit in te alias deberet esse ἐπὶ σέ. 4oG Dicta etiam haec ad sensum et iudicium anti l

ita iis sunt, quod impietas των θεομαχουντων, impiorum, qui deos Contemnunt, non impunita mane cf. mox ,

a So R. Bene oeppen haec inter elementa disciplinao

ethicas odium hominum reuocauit.

ob mat esse variatum v τιος Pro τουτον - νηπιον. Sed, im acidit haec per exclamationem iacta epexegesis saepoobuia Apud Eustath usi κατα φρενα και κατα Θυμον.ν πιον ut a τουτον retrahatur,on Vindob ουδὲ esse pro γα contendit Sch. B. 4o7. ττι μαλ' ο δηναιος, ο ὐαγατοισι μαχοιτο Sane νααχηται est ap. Eustalli Etymol in δηναιος, sicquo Hari . ii s. rat C. et a m sec. b. duo Vindob edd. Hor Alcl. . neque hoc in Homero prorsus improbem; reetitis amen mox s. ix sedem suam obtine μαχοιτο inde ab Ald. a. legitur, et in codd. ceteris. 4o8. οὐδέ τί m παῖδες προτὶ γουνασι παππαδευσι. Mirtim δε hoc versu iudicium est veterum in Sch. . qui eum clamnarunt. Acceperant haec de τεκνία nullos liaberos Diomedem esse suscepi m. At agitur do inieracepto Eclitu, quo futurum fit, ut liberos suos non sit re visuros, deoque non amplexurus redux factus. Aiunt Poreo Diomedem non rediime, sed socios: d. R 8o. I 81. Has in oraculo interpretando versentur. Tandem addiant , versum esse exilem. Atqui versus est dulcissimus. Magnam vim ad animum habet verborum simplicitas, non patres eram appellari a liberis, in ipsa rei specie dulcem affectram moventis pro vulgari non ille rediturus est beL O. Si ocl. 4 quisquis ad Sirenes accesserit, ae δ'

93쪽

δὲ γαυ σαι. Similis locus ins I, 455 μηποτε γουνααν Iσιν ἐφέσσασθαι cyno υ όν. προ ὶ γουνασι quod in Callim in Dian. γουνασι. Blandum parentis affectum paterni amoris amat poeta designare ac liberorum in genibus patris colloca. torum specie V Π, 445. . oo et I 484.

παπιrdictυσι. Verbum Omnes grammatici obseruant

esse νοαατοποιηθὲ, primo loco Mollon Lex et ex eo Hesych. tum tymol et Eustath. 4ii φραζεσθω, μη τις οἱ οἰήκείνων σεῖο μαχηται. ratia. μαχοιτο male nunc si notio est cauendi, subiunetiuo opus est: v. Exc. ad H, 353. de να, αν optatiuus locum habet, si est deliberantis, vi I, Ita φρα ιεσθ' ως, δερ- ρεσσααενοι πεπίθοιμεν et si est, videre quoniodo, indicativo locus est, ut T 8a.

nunc μη est de effectu cum subiunctivo millo ἐγείρει mon. in οἰκηας Lips et Mosc. I. γε p. ην, quod coli stanti usu est diu, ut , 59 ουδ αρ υ 8 ην, nune videtur esse pro γ dictum, nisi de continuato luctu accipias Vindob. ut πως οἰκῆας vel seruos, vel mai no domesticos, οἰκείους Ammon. l. c. οἰκῆες, παντες οἱ ἐν ς iata τυγχανοντες ν αὐτῆ. . Eusiath ad h. l. et ad Z 366 et iam Apollon Lex et ex eo Hesych.

Suaviter et haec cum rictu animi declarata, immedem in patriam non esse rediturum, per ea, Nau OP to Diomedis audita euentura erant. Reddidit poeta haec sic ne uxori mors eius audita lugenda sit luctus autem nocte insomni lamentis factis declaratur quibus illa omnem familiam somno excitat. Putes ita repentinoa

eiulatus requiri ita ut illa paullulum sopita repente DPergefacta, Viso quoque aliquo perturbata eiulatus itoret. oeppen suspirabatur Aegialeam resciscere mariti mortem per somni speciom recordatus Alcyones p. ouid Met. XI. 6 8 sq. Potest addi exemplum Laodamiae, cui Protesilai umbra se per somnum obtulit. e.

94쪽

gna quoque affectus in ipso verboriam dilectu et iumetum. Sic κουριδιο ανδρα. v. ad A, ι4. 4 i5. Ιφθίμη ιλοχος Διομηδεος ἱπποδαιαοιο Aliis potest hic versus otiosus videri, aliis vim habere. - .3ora , sititidi, vi et gustath. h. l. reddit, quae propria verbivis est, parum accommodat h. l. diceretur mulier. αγα- est Apollonio ex magis laceret γενναια, generosa

Do emistia, Adram sata v. Apollod. I, 8 6. et

Mias hoc autem loco Sch. . r. Eustath. In E ara I est συνετῆ, versu laudato vitioso in hunc modum: Iφθίμη λοχος Διοuηδους Ἱπποδαμεια videtur vox esse ex his, quibus generalior laudis notio inest, ut nostratibus μου --ler. Saepe Penelope est φθ&η aliae' que heroinae, quae et μυγιονες sunt.

4is. AH - χειρος αὐγ- Editum erat indo a Flor et Idd. αὼρ Tumebus χῶ. Stephanus iterum eorrupit e Romana, quod et cod. Cantabr. Refinxere edd. xon. Cantabrig. ρ ρ Barnes restituit ἰχῶ quod iterum, reuocando χωρ, corrupit Clarke Ne hoc Litosum esset, necesse foret, ut fuisset, di , atqui supra L 34 erat χωρ Ξ περ, et in Hippocrate aliisquo sunt οἱ ἰχῶρες. Barnes coniiciebat suisse ἀμφοτόρη diis ατο χειρος μοργνυ Schol. r. laudatur lectio: αφο- τερν ατ πιπρος- ῆρα μυγ- , verum ea est ex serioritas edd. interpolatis in ed. r. Id Schol. r. χωρ χῆ λέγει δὲ θεῖον etia. 1 γρα θεῶν μία χωρ καλειται. Enimuero veteres di legerunt, ex ἰχωρ, χῶρα Lxaea. In Apollonii ex vox non occurrit, in Hesychio tantum ἰχώρ. At ἰχω legerat Elymia laudatis his verbis L. - - χειρος μορεεν Legitur quoque χω in Ven. B. Mori in a m. r. Benuei probante, et in Ven. A. sup pleto, eque legerat Eusast. ἰχῶ ut δρῶ pro βρῶτα muχωρος Aristarchea est lectio. Zeno te erat χερσί quod notauerat erui e Schol. ips

95쪽

4i . ἔλθετο χείρ. γιάβετο Apollon Lex. h. v. mde es, ch. sed adiecto παρὰ τὴν ἀλθαίαν quod .cox-ptum est. v. Schois. item Sch. B. 4i8. De episodio, mod sequitur, in tramquo Paritem licet disputaro. Si sensum exquisitiorem sequaris et subtilius iudicium, ineptum est et ab epica grauitate alionum. Si in antiquo poeta versari te memineris, qui rudis naturae inapitisus et ipse sequatur et motus animoriun in aliis carmine exilibere studeat, recte et hae expressa facile dixeris. Postunt quoque videri cum artificio aliquo interposia esse, ut varietate rerum narratarum lectores delecto et teneat seriis et grauibus interpononiada ridicula ei ludicra, etsi diis indigna, a m thorum tamen moro haud aliena.'4aa. Est in Sch. r. longum Scholion do nomino Κυαγῶος, tum do aliis deorum cognominibus ab allegoria

Tepetitis pannus inepta arte variegatus ex Porphyrio insertus tamen Scholiis quoque Ven. . ad V. 45ου. et Et mol in Κυπρις et fundus multarum ineptiarum, quas alii adoptarunt. ioca illa mutua ope corrigi possunt ut verisus domino a cuius epitheton Γλαυκῶπις ου ἀπο ου η ακρης θῖνα γλαυκωπιον ζει, quo regerem, L. colu glaucopium tenest Scilicet τι - γλαυκώπιον Ἀροι-

B, p. 45i, exir. Antiquiorem tamen veloritatem habero illa ineptiae debuero. Nam ipso Apollon Lex vo Κυπρις elymum ἀπὸ του κυειν repulit. Scilicet est in gnus numerus epithetoriuii ex antiquioribus arminibus supersitum, quorum Verum significatum ignorabant Graeci meliorum elatum itaque aut nologia et etymologia aut alia coniectura probabilem senium inserebani plo. inque haud infeliciter, quoties ab antiquis locis aut hominibus causas peterent, ut ab antiquis vocabulis Pin. quam autem allegorias olide intulerant grammatici liblosophicis placitis imbuti, epitheia ad suas allegorias a Eommodarunt, solido plerumquo et inepto. Nuquo dis

96쪽

IN ILIADOS LIB. V, 41 - 4 et 5 87

gna haec quae iterum repetantur aut ubique inculcentur,

aut refutentur.

Ceterum Cypriam Venerem, ut innumera id onus, ad cultum deae antiquissimum in Cypro spectare Probata fit. SoIent dii in locis, in quibus memorabilis aliqua eorum est religio, habitare, regnare, ea loca uerbfrequentaro, visere, et sic porro. ανιεῖσα πινα αναπείσασα, τρυγουσα quo sensu vocem supra vidimus s. o5. videbimus A. a, o9. i. Apollon. Lex in ἀνέσαιμιι.4aS. Τρωσιν α σπέσθω suauius auditu, quam α' Axis G, suppeditarunt ori, ari ToWnt. Sane quidem μετο, αμ δεπετο equentatur, non autem --cθαι, αα ἔσπέσθω. Malueram quoque restituero Ionicum ἔκπαγλα φ Δη-

, V sup feci , i5. 4am των τινα καέέουσα Ἐχ-ων ἐύπωλών - mo σα iam Apollonii aetate tam parum nota fuit, vi ille eam diserte illustraret, versu apposito, reddatque per καταρέζουσα, καταψωσα et χειρὶ sicqus e-θeh. Schol καμύουσα Ἀχαιaeοων hiatus intercedit, sorte et hic

excusandus, quia in medio versu pronuntiatione lenitur.

Possis laudare similem versum ex Od. Φ, 6 ἄλλην τι επειτα ἈχαιKειν υπεπλων μνάσθω. Alius paullo

seuerior, si non totum locum, inter emblemata ha indorum reseret, versum saltem hunc insertum esse suspic bitur, onerantem sentcntias et similem aliis amplificationis inutilis notam habentibus. Habet tamen, quo se defendat vorsus, auctoritatem Apollonii modo memoratam, O PIutarchi, qui versus aa-4a laudat Sympocta, . in eodem legitur ἈχαιὶΣοων βαθυκολπων. 4a5. προς χρυσέν περον καταψατο χειρα αραι- Perperam κατεμυλτο in codd. en suppleto, Scb. B. Sob. r. cod. r. Itaquo monetur in Scb. B. Aristarchum

97쪽

nius A, 43. χρυσέ, antiquior forma, χρυση contracta, variat h. I. et ubique noe iterum monitu opus erit. χQρ αραι γ Eustalla Ἀτεικον δασύνειν ἐν άρπι-- et V . . Ἀρίσταρχος ο sia αραι ν, ἐπὶ του Μενη, δα-σ' ι, ἐπὶ δὲ του ιβλαβῆ, φιλοῖ add. tymol. in αραιος. En argutias ortas ex usu του digamma. Fuit antiquit 1αραιὸς quod iam Benileius vidit, L , tr. , T. ergo et restituendum , 6 i. d. Κ, o Coniecerat Idem, antequam digammum animaduerterat, χειρα Iακ'γ, Vt s. 36. Recte Sch. r. ἀραιην, σθενῆ. τη- μαίνει δε και λεπτεν. Nec aliud voluis Apollonium in Lex docuit vir doctus aduocato Hesychio . v. f. ad II, 6 i. Vocem plura gnificare, docet Erotian. in Voc. Hippocrati rarus tenuis angustus ut Od. Κ, 9 αραιὴ

Fibularum sum antiquissimum locus hie testatur cum aliis, et Herodoti V, 7 88. Scilicet et tunica, χιτων, fibulis in viroque humero constrigebatur, et v. Hoc, Palla, et virorum χλαῖνιι, χλα- et venimentum quodcunque axum ac fluens et buIis affabro facti deI ctato talia iam misso homines iectantur loca L Tisa5

4 di a9 43o passu memorati ab antiquis, et quDdem a8 4a9. adscripti a Cic. ad Att. XIV, 3 et a Plutarcho do aud poeta D. 36 A. via docotu contineri in iis sententiam γνωθι σεαυτον. Et munera deorum dis versa ex his s . declarat auctor do Astrologia sisa imter Lucianea. s. a in p. GaIen Proue . . et Schol. Pindari P. IX, 16. et in Artemidoro V, p. 59. - s. 45 excitatur a Io. Lydo p. 85. d. Schoum 4a8 ού τοι male. d. Steph. cum l. ουτοι nais es. In Cicerone l. c. editur τεκνον ἐμὸν δευτοι.

6 9 εργα γαμοιο γαμικα πραγματα, τα κατα τους τααους, τον εραπα. Habet nusquisque deorum suum

τερας, suam μοῖραν, ut P. Hesiod. . ao3 sqq. iis d

98쪽

IN ILIADOS LIB. V, 495 - 45 8s

illam muneriuri assignationem a Ioue Iactam referre hoc

nolim.

43a. Videamus oeconomiam poetae in sequentibus paullo diligentius Aeneam saxo a Diomede percussum Venus peplo suo obductum pugna auferens, Sio 3 id a Diomede et ipsa vulnerata Aeneam proiicit LS 4-S43. Proiectum Asneam Apollo nube obducta ser-

at ac tuetur, ne quis eum interficiat 344-6. Interponit poeta narrationem de Veneris in Olympum reditux 357 451 sero tandem ad Diomedem redit, qui id

agit, ut Aeneam, humi prostratum, occidat et spolieta Norat tamen ille deum eum tutantem, quippe sublata ab eius oculis caligine, qua tenebantur ceteri Aelitui, nodeum viderent neque iidem Aeneam videre poteranti be ab Apolline occultatum. Aegre tandem increpante eum de Diomedo recedit, et absportatur Aeneas ab

Apollino ad templum in acropoli Troiae. Ita poeticophantasmati sua ratio constabit. Hinc videbis rationem eoriun qua ad verasi disputata sunt. OS. γιγνω meων. Alii et hic γινώσκων. ad B, 468 pro καθ ο eo, Ern laudato in io 36a.

Lip αλλ' ὁ γαρ - γ ουδὲ Vindob. gor laudato hoc versu redvit Hesych. σέβετο, et paullo ante ἐνετρέπετο. reliqua ibi descripta sunt ex Apollonio in αὐτο. 436. 7. τρὶ μὰν ἔπει ἐπόρουσε - S llis locus est de Patroclo ter muros Troiae adorto, Π, o R. et de Hectore , 445. 45 . ρὰ LOI ἐστυφέHε φαεινὴν ασπίν Ἀπολλanti Videtur vulgo accipi s Apollinis clipeo , quem ille in.eusserit Diomedi, ut eum repelleret quomodo Iupitero, 67 αυτος ἐπι-εδσιν ἐρεμνην θίδαι- ν. Nihil tamen si in toto loco, unde Apollinem armatum aduolasse appareat immo vero sup 344 μετα χερHν ἐρυσατο, manibus iacentem tuetur Est adeo Diomedis clipeus, ApoIIo manu retundit, hoc enim est σαφέHB. Seh. br. εσεισε, ὀιεκίνησε. Nec aliter Apollon et Hebcb.

99쪽

Elymia cum Eustath mira etymologias asserunt. In promtu est a στυφελὸς durus, compactus, στυφελιζειν esse durare, malleo aut alio ictu, percutere. Sic saxa iniecta στυφελ ζειν σπιδα dicuntur, M. II, 774. et hastae, traiecto clipeo, irruentem reprimere, V H, a. SI

σθαι καὶ το ιανοεῖσθα ad το Ἐφραθ T. και Sic et Sch. r. 44 I. ουποτε φυλον μοῖον. μοῖον in Homero esse, moneμοιον, quod Atticis tribuitur, obseruatum est passim a grammaticis, et ad h. I. v. Eustath. Eimol. Sch. . . ad

44. μῆνιν αλευο-νος. Sic legunt Cant. Venetus suppletus, Sch. B. Lips. rati a. b. TowM. O . . et hoc postulat ratio grammatica. Etiam in Hesych. αλευο- μενοι ἐκκλίνοντες Od. , 57. Legitur tamen ἀλευ μενος et λευασθαι frequenter, etiam ubi praesens tempus requirebatur, et in hoc ipso versa II, ii repetito, ubi ex ipso Veneto A. λευαμενος expressum ost habent hoc nosti quoque loco Sch. br. et edd. omnes. Eadem varietas in Apollonio Arg. v, 359-παροιθε συνθεσίας, μέγα νεῖκος Ἀλευόμενοι, ἐταμοντο erat ante ed

no genere et hic dici ἐν ἱερῆ laudat Benu nescio undo; et potest ferri. Ionicum erat νηος γε τέτυκτο quod et est in uno Vindob. etsi omnino dubito an γε ab Homero sit Pintuit δε ηος τετυκτο , γllabu tono producia vulgata tamen est quoquo apud Schol. Eurip. Or. Io96.448. κυὀαινον Mirum in hac voco veteres esse tam ieiunos. Eirmol et Hesych. ne quidem in numerum x

100쪽

atulere. Nec tamen vulgaris notio , fama et gloria emtollere huc sacit. λόγω παρεμυθουντο Sch. . quo fundo haec interpretatio nitatur, nemo dixerit Sch. A. per totum hune locum desunt Eusti nil mone Sch. r. ἐξόδεμ, πρὸς ὀίεα προετρέποντο, quod quis serat Alierum

scholion non magis declarat hanc nostram vocem πιιέ- ον , ἐθεράπευον νυν η ἐπεμελοῖντο, i παρεμυθουντο. Vbdebatur anili esse fianarunt utqus etiam avgotiorem reddiderunt; ut φαιδρυνει το σῶμα Callim. Iou. Saraia φαιδρυνασα et λιπαρα χρὼ ex Iotione viido hami Ima illud do isse Od. , a sqq. Analogiam habeo, non sum vocis Daceria mi αινον emendarat, curarent, sed formam vocis Homero esse ignotam recto monet Clarhe, qui reddit honorisco ue*iebant et Darum honores adiciebant, quandoquidem dea mort lem curabant. Sane pro Otres, θεραπευειν , demrectri,

dictum reperi aliquoties p. Lycophron. rai κλέο δὲ σὸν - Λοιβαῖσι κυδανουσιν, ἀέλθίτοι Βον. Vt ego, meris veneraBuntur ut doum et a I'οιβαῖσι καὶ M-σθλοισι Ιαρθενοπη βοων ε ει κυδαγουσιν libaminibus et sacris ictimarum quotannis venerabuntur Partheis

umen add. a8 9a9. et Sa. 33 ubi est ταψου σιμι ει de infestus. Apparet ergo do honoris cultu et obsequio aliquando dictum esse κυδαινειν. 449. εἴδωλον est quod φασμα in Euripido et aliis, bene monent Iacob Animadueris P. II o. Super εἴδωλον longa est disputatio adscripta Sch. . quae eadem habetur in Suida eiusque pars in Schol. Fuit autem πταρ οειδωλον adeoqus mox 45 legi debuit, quod et Benit monuit: μι ὀ 1ειωλιν et ἄρ est ab interpolatore Alexandrino, Mo. τευχεσι τοῖον mori, cum Vindob. Alieri τείχεσι orsio. Pro αυτού. Mi Moiae quaestions Seb. . satis iniquus in poetam, cur Diomedes non agnouerit spectrum et Achivis id declarauerit, quippe citi tam acutus visus esset