장음표시 사용
71쪽
ἐστιD Ak ὀὲ Τυδείδην si επε του λους, τουτέστι κα- νοπιν ἐλαυνειν. Itima expleas e Schol. r. καταπιν Διοus δους, μετο τον Διομηδη, ἔπεσθαι , εγουν κολουθεῖν. ἐποί era του λπους' equos Ara insequi fecit μετα Tt ἐε δην. Si quid variatum sui in his versibus, suspicor luisso hoe α α ὀὲ Τυδείδην μώλπον κρατερώνυχες ιπποι. equi Diomedem confessis insequuti sunt 'Euαεαρεως δὲ Κυπριν ἐπωχετο. Sic tamen praestaret Musuαως δ'ογε et ἐμμεμαὼς melius conueniret cum ἐπορχετο. 33o. I. ο δὲ Κυπριν ἐπινχεο νηλέὶ χαλκῶ γιγνώσκων,οτ αναλκις se θεος varie verborum iunctura fieri obest aut ιγναακων, τι harv. aut ἐπώχετο οτι quod Praefero, et γιγνώσκων absolute appositum, quia cognorat illam caligine ab oculis remota es Eustath ad . . et
τινά κων scribunt et hie Us et alii Dictum ad B, 468.
33a αἴ- ανδρῶν πολεαον κατακοιρανέουσιν. o Ptolemaeus Ascalonita scribebat πολεαον κατα. Vtrum Η inericis temporibuis obtinuerit, nemo dixeriti Sch. A. vim dicat vulgatum κατακοιρανεουσιν Ut d. A, 47. et insανακοιρανέοντα. Adde suP. 6 καταβοσκομεναί . Simile iudicium vidimus d πολεας διακοιρανέοντα Δ, a So.
apparet ex Scholio altero. f. Sch. r. Ludunt in tymo vocis tymol et Hesych. Praestat ex Sch. α παρα τοἔνω, - φονευω, ἔνθεν καὶ αυτ εντη leg αυτοέντης. s. Eustath. p. a. 4. Discimus porro e Schol fulae olim, qui νυ scriberent. Rarior sano est deae memoratio; ab a ductus Ἐνυαλιος inra.
72쪽
335 ἐπορε ενος φοραησας ἐπεκτείνας Ap lon Lex. h. v. Scilicet est prominens ορεμαενος, σι ν ι ετ αυτοic non hastam emittit Diomedes, sed hasta protenta eam Percutit hoc est υτα ra. v. ad Δ. Zo7. 336. Ear χαλκῆ. Ni δευρὶ Cantimori Baroc Vrat. h. e Mosc. a. a. Vindob. Ven M. Hor quam deseruatae i. et recepit χάλκον, quod altera pars codicum exhibet, ut p. enti Q H. L. Nil refert, et aliquoties stare varietas occurrit. Apud Plutarct Sympos u. IX, . S. sestiua est quaestio, utra manu Veneris fuerit vulnerata dextram fuisse graui auctoritate docet grammat, cua. Legitu et ibi χαλκε. 356 ad 35 ex Veneto A nulla σημείωσις est apis posita interciderant enim aliquot folia suppleta a manti orε itaquε nec lectio codicis in hac particula nos morabitur. At in Sch. . longum est Scholion adscriptum de Veneris vulneratae allegoria. At hoc esse deseriptum video ex Heraclide, ut vulgare nomen ess, 357. χεῖρα - - χρην - Verba antiqua, quae iam Alexandrinis grammaticis interpretatione egeris
visi sunt. ιμ χm Moia απαλην, ο δὲ ατθενῆ, Apollon. Lex. h. v. Schol. r. adde Schol. . ad , 7 eum Eust et Od A, 34. a8a De etymo disputant grammatici mirum in modum fuit puto ex βλῆναι, βαλλω
eriti res vix digna, in qua haereas. Alia disputatio est, sitne a praefixum negativum an intensivum tandemque de accentu, sitne αβληχρος an αβληχροe Est super his docium Sehonum in Ven. A. et Eustath. et perturbat expressum in Elymol. in βληχρον et βλ χρόν Comparauit haec inter se iam athen ad Theocrip. 48. et aliis otium feci Quod ad Pindari anctoritatem attinet, quem aiunt βληχρὸν pro σθεναρον dixisse, non satis fundi idonei habere videtur. v. Fragmenta imeari e Thren p. 33. At poterat laudari Apollon. IV, .ai ubi infast Eridant odore grauantur Argonautas,
73쪽
περὶ βληχρον βαρυθοντες φιν λευγαλέν haud dubie gra.
aDα nunc primo obuium ducunt Schol. r. u. mih et Elymia ab υΘυe, ευθα et Βαρ nec tamen docent qua analogia. Dicendum erat es dictum pro ευθυ αρα ευθ c. Quod tamen tota est, Dαρ putes ello εἶτα ἄρα ita vero του nulla apparet idonea ratio. 357. 58. ορυ χροος αντετορησεν ἀμβροσιο δία πέπλου v I Xαριτε κάμον αὐταί Primo ἀμβροσίου melius
refertur ad πέπλου quam ad χροος. Tum ν κααον, supplendum est περὶ ον καμον, quod et Eustath monet. At in verbis πέπλου ον οι metrum laborat, cum sito Fοι, quod syllabam a producit. Dicas suisse πέπλου
οι nam est et o πέπλο et το πέπλον. At Homerus tantum priorem formam agnoscit. Reponas tamen auctor,tatem alteri esse ex hoc ipso versu nostro, et ex altero Z, o ubi etiam πέπλον ora legendum est, non e I όeIοι . In uno Vindob οἱ exulat Benticius, qui dudum ob.
seruarat vitium versus, procliuior est ad damnandum verusum ratione tamen non graui usus: nam manus erat
nuda, non sub peplo. At vide s 3 i5. Versus tamen per se facit suspicionem est enim ex eo genero versuum, qui ad amplificationem a rhapsodis interpositi esse videntur eo omisi excipiunt se: χρο αντε ρπε πρυανονυπερ Θέναροc. Est tamen versus per se pulcerrimus; et praeivit in eo poeta multis aliis Elegantissimo eum expressit Apollon. IV, a sq. ubi πέπλος, vestis seu velum est, mentis superiniectum, memoratur Baccho a Gratiis elaboratus: τον μέν φα Διωνυσο κειον τα - ἐν ἀμφ:άλωXάριτες θεαί. Visconuius Pi, Clem. III, p. 54 suspi-eabatur esse utriusque poetae num eundemque Peplum, eoquo reserebat Plin. XXXVI, 4, 8 Liberum atrem palla Veneris elatum praestat tamen utrique deo suam
pallam relinquere. De θέναρ το κοῖλον γε χειρορ, lator ceteros V, inprimis Eustam.
74쪽
αν. N. Θεαίνης Barnea suo, puto, commento. o. χωρ οἰος πέρ τε δει μακαρεσσι θεοι τι. Fuit
retori di alioqui se deberet Ita περ es. M. ad
416 Benileius hoc monuit, videri esse το ωρ, H ὸ ἐδώρ, τῶ σκωρ, qua casu oblima carent. Ἀ eodd. striciae retinent etiam in scriptoribus, qui versum exeluat, ut Plutarch in Alexandro, ubi ille vulneratus hoe versu utu P. SI B. et de ore Alex. r. II. o. II, p. ii Diogenes Laert. IX, o Athen. VI, p. ast A. et Seneca Statas. I, p. 5. Eustathius, secundum veteres, lari Porphyrium, ampiam supe αωρ, quod alias est humor corruptus, sanies saltem serram, seu sanguinis aquosus et tenuiora mox apud medicos V. oesii Oeconomiam Hippocr. h. v. M pro hylo dicatur, quod EuItatbius vult, dubito.
per eorruptum humorem vocem interpretantur omnes,
Seh. r. tymol. Hesych. At Poeta ingenioso ac vocaesi a d clarandum humorem tenuem a crastiora humore, qualis mortalium sanguis est, discrepantem. Bargessi ad Dawes P. 4o4. suspicatur, Vocem ab A dii clam ab initio quemcunque humorem designasse. 34i. - γα σῖτον ἔδου - Subtile monitum est In ὀchol. r. Sch B. et Eustath non esse deos ea de caupli a Δαονας κώ θανάτους, quia panem non edunt et vinum non bibunt nam etiam animantia id non sacere, nee tamen Esse immortalia sed quia nectare et ambro- vescuntur hoc adeo esse alteri substituendum. Porphini hoc aeuirio esse, ex Eustathio disco. 34t. 4a recitantur p. Plutarch. Conuiu Sap. p.r6 A. ita enim esse constitutum, vi non modo linasia et mortis viriticum, ἐφοδιον, sit xibus. Ceterum versus M. i. a. vir doctus in Biblioth. de talen Getaeriatur IV, p. 26. ex interpolatione prolicio esse sistoebat, quia vox alibi in Homero non omctarat occurrit tamen iterum ies 416 qui versus am' et ipse erit damnandus. Ait porro diis a poeta tri-
75쪽
bui sanguinem, tau ααβροτον, V sunt cetera quoque, quae laus tribuuntur simili mortalium. Oeppene ipse mirabatur quod ἰχὼρ si olim in Homoronomen lectum fuit, non ab aliis poetis sui adopiatum ideoque accedebat viro docto, qui versus delebat. Inest aliqua vis huic colligendi modo: inprimis, si su spiceris natos esse versus ex conatu illustrandi ,1 αταῖ χειρος μόργα. Accedit, quod nec Apollonii Lex.
hanc vocem agnoscit Verum aut excidero aut omitti potuit, ut alia multa et desciunt nos ab antiquioribus ad hos versus notata in Ven is qui lacunam habet.
Occurrit pia vox in Apollon. III, 85a αἱματοεν Σωρα de Prometheo et IV, 679 de Talo Rhodior κ δέ οἱ diae τηκοαεντ ικελος ολι de με quam vocem Apollodorus quoque retinuit I, 9, 26. Vnde apparet saltem a poetico usu vocem non fuisse alienam Possunt praeterea pro loco tuendo assere haec: primo non bene accipitur
ἰχωρ, Pro noli ine liquo proprio sanguinis seu succi vi. talis deorum quasi ille appellandus sit χωρ , non an guis sed est interpretatio του, α αβροτο α α Θεοῖο, tu mor aliquis talis quidem, qualis esse potest deorum,
qui ambrosia et nectare vivunt, non cibo et potu Ortali ita ut nec chylum et sanguinem habere possint mortalem eoque ipso Scitur vi immortales sint nam si sanguinem mortalium haberent, quo vita , priscae aetatis iudicio, continetur, et cuius naturam ad corruptelas Pronam bene norant, non poterant esse immortales biit colligas concidit omnis hunc locum impugnans a tio. Conspirat cum his, quod omnino discrimen inter deos et mortales vulgari more ita declaratum occurrit: quicunqus Erra munero 'scimur. ος θνητο τ ε'
ἔδοι Δημητερος ἀκτην, A Z, 4a. N Saa. f. Φ, 465 Οα , 24. Omnino si vel maximo interpolatio incessi hunc locum, non tamen illa quaeri potest nisi in vis 34 s. a. O γαρ - Πύνε - ad interpretationem Versu Si dio. οἷος περ appositis: nam interpolatoris non sit doctam Ocem interponure, sed docta per vulgaria is
76쪽
terpretari, difficiliora aut obscuriora illustraxe per intempotita.
usi seriptum passim in codd. Ven Lips Townt Vrat. a. α - ώχρουσα, et ita editum ante Barnes, qui corirexit ad normam s. o σμερδαλέα ἰάχων Scilicet fuit sera μαχουσα es ad A, Benueius hinc emendabatriossam Hesych αχουσα, κραυγαύουσα. - . Ο Ε ἀπ έο, fuit olim απο εο V. Exc. VII, ad R. A, 95. P. 85. At laesit alita versu quod moretur hiatus, ἰάχουσα ara qui excusari forte potest caesura medii versus Benu.eon Δχου c αρ αποὶ Probabilior puto erit medicina L
In Cod Mose. r. adscriptum versui erat: δῆλον δὲ, ου ἐν ταῖς οἰκειαι σφοδροταταις ἀγαγκαις καὶ των sis νη-
- - ο του ἐλάσσω. Obseruatio iominis, qui a poetica ad OCtrinam ethicam aberrabat. Si ad alia deseenderes ouet, erat laudandus locus Pindari Nem. 544 μι- χερώ ἐρυσσατο. Ita editum erat inde a Barnosio: Ggg. et codd. habebant ἐρυσατο, in qua vore eum media breuis sit, geminauit το Barnes. Recto utique, si esset ductum ab ἐρυ diaco et si signifiem das esset . . ubduxit, subtraxit. Atqui non subduciatur et aufertia Aeneas, sed Immi prostatus ex vulnerisiaret, Apolliin eum nube occultatum tutante, nam in . 45 sq. Diomedes in iacentem irruit ut eum occidat et spoliet: nro x ααι ἰνείαν κτεῖναι καὶ ἀπο κλυτα τευχεα . Est ergo h. l. ἐρυσατο- ρυοααι priore longri, δε vatiis, uitus est, . Exc. IV, ad lib. I, p. 77. Recto Sch. r. ἐφυλαειν, σωσε. cf. ini Obss ad s. 346. ἐκ θυμον ἔχοιτο. Ita reposui sermonis ratione ita postulantE: τον μὲν ἐρυσατο --τις ἐκ Θυμον ἔλοπα seque codd. Hriri Ups Cant Barocc. Vrat omnes Mos I. Townt. Vinctob et ed. Ven. suppleta ed. Hor. ad.
77쪽
i. sicque supra legebatur s. 17. At Issi a cum ed. Rom. intulerant εληται, quod in oratione aliundo pen dent locum non habet et est suppl. φοβουμενος, cauens, metuens. Nec tamen subtiliorem hanc grammaticam in
Homericis ubique seruari, videbimus in Excurs de i. Irae ad II, 353. 34 . ν δ' ἐπὶ - Vrat. a. τῆ ν επι tangenda
sunt ἐπαρυσε, non ἐπὶ μιακρον.
alii scribunt, η υχ suillo pronuntiatum, nunc nemo duo bitat v. Claae Ineptias grammaticorum dabit Eustath. At αλις sui antiquitus Ιαλις ut docet v. AE, o I μέν--ΙαDς πεποτ αται monuerat quoque Benti Fuit ergo i ου FaeLς. 35o ε es συο ἐς πολεμον πωλεσεαι Apud Benil e Schol. Lips εν τισι ρ. - εἰ δὲ καὶ ἐς πολεμον. 35 I. ριο σειν πολεμόν γε Vrat. b. πολεσάν τε Futuro tempore haec enuntiata accipit quo Sch. r. auctor ἐὰν παλιν ελ ς ἐς πολεμον - alioqui futurum πωλησεαι Pro Praesenti dictum accipi possit, quandoqui dem pugnae interesse audes. 35a η δ' ἰλυουρ απεβέσατο αλυουσα, ιμμογουσα Schol et Hesych. h. v. ubi v. Inipp. Eustath ad h. l. et ad Z p. 654 exu et ad Od. I, p. 1636. Etymol al. ἀπορουσα καὶ ριπτα siani reddit Erotian apposito versu in αλυσμος , qui Hippocrati est a cietas. At Plutarchus de aud Poet. P. a E. αντι του δάκνεσθαι και απορεῖσθαι h. l. positum esse vult. In Apollon est δυων, αν αε νος quod ad L, a respicit, δινευεσκ δυων. et Od. I, 398 subiicit tamen et alterum locum Od. , 33 3 - λυεις. Vbi per χαίρειν reddit, et γαυριαν και χαίρειν Plu' arch. l. c. Ernosti de hac voco emittit ad orizon ad Aelian. V. H. IX, a5. Scilicet vox omnino declarat men' tem de statu delectam, adeoque ad moerorem, suporem, ex graui malo, insaniam, etiam prae gaudio, refertur Videri adeo debet ducta esse οι το σῆς αλης, quas URNαλυς est, tratio ea seri potest rae moeror ut Bel
78쪽
lerophon L , or κα-εδίον Ἀλ3ib OIς λατο. sum parum quoqo est αλυειν vulgari usu pro otioso Oberra. re discuaerere, incederes quom illustrarunt passim viri docti. At Ierique grammatici ductam esse voluere ποτῶ uti incia ἐκλέλυμαι, λυω Sic Sch. r. Eustath. Elymo qui tamen et alterum memorat. At Schol. Soph. Et aa - τῆ ἀλέαο ε λαχύσεως ducit, ubi notat, Vocem et ὀυςφορεῖν et γεγηθέναι notare. meliora habet Seho Eurip. ori a77. Scribitur vox quoquo αλυω et v teres αλυια quoque scripsisse, ut πυιαδε obseruant Eustath. et Elymol. Vndo caussa reddi potest, cur media vocis modo Correpta, modo producta, ut p. Aeschyl. VII ad Th. Ss reperiatur. Etiam R. amo P. 4 αλυω et αλαξ fuisse scriptum censet. απεβήσατο. Solus Vrat. c. et a m. r. b. habent απε' το cum vno Vindob.
1 54 μελαίνετο δὲ χροα καλόν. Accipitur de liuore,
secundum Sch. r. ἐπελιδνουτο, καλον σωμα. Si quinque Scho Theocr. V, 99. Quidni ad sanguinem resoras vulnere emicantem, sollem epitheto, nigrum, atriam, dictum Ἀωρα enim languinem referro, eiusque notionem habere supra vidimus. Ad mortalis natura modum adumbrata etiam alia omnia sunt in desorum ubieribus, etiam defectus virium, animi deliquium, suspiria, ut do Marte , 416. . etiam ipsa vulnerum curatio. Vulinus Iouis fulmine indictum l. Θ, o vix decimo anno an rum iri legimus at Venoris vultius es 416 4i deter-- Iovi tactu coit grauiorimartis vulneri medicus adhibetur Paeon L MI. Erat vir doctus, qui μαίνετο δὲ x eoniicoeto
79쪽
maticos ex το κλείω duxisse ἐκέκλειστο, αντὶ του ἐκεκάλυπτο, περιεκέκλειστο, καὶ περιέκειτο Simili modo into pretati sunt ius. 7o9. ad quem locum vide et A, 571. II 68. i8. X, pr ad quae loca vide. Salioni si vicendum erat, aut κλειω etiam κλίου scriptum fuisse, aut, κλινι etiam idem quod κλεια significasse. Fatendum est, ipsam sententiam videri requirer o Io verbum occultantur ros ἐέρι caligines. Si ἐκέκλιτο est octinata fuit, deratasta quidem recto dixeris an E- 1 et do qnis At enim ut a κλείω sit ἐκέκλιτο dracrum.
vix grammatica admittet. Hoc puto, mouit Bonuolum, Ut tentaret: θι δ αρα καλυπτετο. At hoc It tit rhrores, non vitiosa emendaro.
Vulgatum bene se habet. ἐέρι est ἐν έρι, hasta autem κεκλιτο sc. νον pro ἐπὶ τῆ ν acclinata est δευ- mi, ut , I δορυ κεκλιαένον μυρίκν. h. ἐπὶ a. f. ibid.549 et K, 4 a. Similiter λίαν κεκλιαένοι, pro ἐπὶ . inf.
o do iis qui mari adiacent, loca maritima incolunt. Similiter , M. et Od. Δ, 6o8. Hactenus ἐκέκλιτο est idem ac κειτο. Translatum itaque etiam ad alterum, καὶ σαπι ἶππω, qui adfaborat, παρώταντο. Vt παρστητην alibi Eustathius quoquo per ἔκειντο vel σταντο exPlicat. Adstabat ergo hasta Martis et currus; sed mortalium c lis conspici non poterat. 557. - ἐριπουσα. Benil ex Hesychio notat ἐριπουσα et ἐριπεσουσα.
558. πολλὰ λισσομένη. Argutantia Sch. . quo Venus neeesse habuit multum rogare et fratrem et amantem sacere tamen hoc ex sensu imbecillitatis muliebris. Malim grammaticum docuisse metri rationem Benileius adscripserat πολλον, quod et Barnes coniecerat, melius am πολλά λισσομένη. Clarho non opus esio Pronumittit pro arbititio. Respondet Ernesi, et recte, Pronuntiando missiora geminatum, ac si esset πολλαλλισο αενη. χρυσο uet κας τεεν ἶππους. Satis declarat Apollonii Lex o με Ἀπίον χρυσοχαλίνους hoc et Schol. Pindari Ol. V I asserit, ubi μονααπυκία reddit μονοχαλίνω
80쪽
3anis, χρυσεους δεσμους εἴχοντας, παρα τήν απυκα, ς ἐστι των τριχων εἰς- αν συλληψγις. s. Villois ibid. et in auris L. ins ad x 469. Hesycli in χρυσώπυκος similia habet, et Sch. r. Erat tamen disertius dicendum esse ruo ipsam αναδέσμην, vinculum quo iuba equi religavir, quocunque tandem modo facium est; nam dorem modo nihil affirmabo vii αμπυε sascia quoque em
v eoma mulierum religabatur αναδεσα', ο εστι στρο
et x. ErymoI. Apud Pindar. L VII, 17. ii 8. Lache se est χρυ απιυο, aureo diademato cincta, tanquam ea;
Mhil tamen exponit τιαία, quia χρυ- Ἀσροθλ et similia per uti exponi solent scilicet quia signum honoris illud est
359. Πλε κασίγνητε, κόωσα τε με δο τε μοι ram a pro φίλε, iam olim Ptolemaeus Ascalonita . scribere iubebat. f. dicta ad A, 155. Consentiunt tamen edd. in φίλε ut et in altera vitiosa lectione, quae erate δε κασίγνmr ἐκκομιισαι cum in libris sit κασίγνητε, κο- μα Sic diserte an L. C. p. enu. Vrat. a. b. Tomi. n. Vindob et Schol. p. enu κόαισαι, ἐπιμε- uiri τι ἐλου καὶ κομιιδέ. Similia habet Eustath. Et Et Mα in κομῶ, - το ἐπιμελουμα και περιποιω α ου καὶ τώ φίλε κασίγνητε, κομι ταί τέ με, αντὶ του ἐπιμελείας με πο και περίσωσον. Vidimus iam supra , 59 ἔνθα sar εὐανδρες φαρ κομίσαντο πεσοντα, cxceperunt lapsum et recrearunt. Vitium istud codicum auctoritate sustuli: at aliud vitium in sine versus, quo minus, vel sine odis . tollerem temperare mihi haud potui, δο δε μοι. sermonis ration necessario κόιυσαί τε δος a scribendalam. Constrinarunt haesitantem Benu et Barnea γρ. τε.
o62. ος νυν τε καὶ Eustath. p. 57 ω δη γε καὶ 365. ως απο. - Αρης Sic vulgo legitur sano etiam alibi producta prior syllaba letitur Ἀρης cant brigiens tamen p. Bonu offert melius ν δ αρ Aρης, quod cur respuamus firmat quoque rat. b. Osc. I. tum binis Victob.