Carmina cvm brevi annotatione

141쪽

producitur, quae alibi est breuis hactenus tamen posset occurat geminata littera, αγνον secundo, quod duo diversa sunt vocabula, το αγον et ὁ και Ῥαγος, innuis, subtilis illud ductum ab ast εν- αι, quod fuit εω ad

κασσιτέροιο ductili stanno. Veteros tamen confuderunt viramque vocem Apollon Lex. ανος ενδυμα γυναικεῖον - παρα το γπσθαι σημαίνει d. ποτὲ καὶ το ευωαυ

σματι hoc melius V et Thrax ap. tvmia per arris interpretatur. In Seli ad h. l. χυρον καὶ τρυφερώ-leg. ἰσχνον. laudat versum Pollux VII s. i. cii , νος αντικρύς ἐστι manifeste περίβλημα. οκεῖ ὁ ο ανάς εἶναι τα πέπλω πέπλον μὴν κατέχευεν ἐνιοι δέ φασι, aμῖν γε ποικιλματων ἐσθηματα ανους καλεῖσθαι τα εσυν ποικίλμασι πέπλους. Vndo est ap. esych. ανός. etis

λαμπρον ματιον.

756 7. 1 ε χιτων ἐνδοῦσα Διὸς νεφεληγερέταο - χεσιν ἐς πολεμον θωρησσετο δακρυοεντος. - quia iri di visim scribitur, non ilia, cf. ad , a7. Potest autem

duplici modo interpungi, vel tri να Διοe, vel ut Δι- ο τευχεσιν iungas alterum hoc amplexus est Aristarctui. Scilicet quaeri potest, volueritne poeta τῶν Mineruδ' esse a Iouis. Prius vix locum habet: nam χιτωνι amerat induta peplum tantum deposuit, unde ergo esse χιτων ἐγὀυσα Si tamen Διος - est, primo quaei.=, cur hunc induerit Minerua, deposita sua tunica Scili eo dicendum, τῶν muliebrem non suis idoneu RDperiuiiciendo thoraci adeoque in Ioui thorace P

142쪽

mendum quoque suisse χιτῶνα. Interpungere tamen vel se praestat, χι γ Ἀγὀυσα, ν τευχεσιν , t PTIIn sigillatim tunicam, tum τευχε seu generatim, τα et λα, seu thoracum proprie, memoret, ut mox subiicit sigillatim alim et κυνῆν. Si enim contrario octo πτων ἐν Aa Διος νεφεληγερμαο, interpunxeris, nudo versa se . quenti τευχεσιν positum os Amsilexus itaque sum alteram distinctionem, quae est Aristarchi. Vt χι ν sit thorax'. in lio contexto seri vix potest 7o7. ποΛεοον δακρυόεντα primo nunc loco memoratiiser Milo Bliuni saeps cinceps, et δακρυόεσσα μαχη.etoiax δακρυων αἰτία λυπηρα. vi Sch. r. ad A, o et Hesych. 58. ναοὶ δ' - μοι τι βαλε αἰγίδα Θυσσανόεσσαν. Moii et ni occ in mam βάλε ασπίδα. De Aegides dbetum ad B, 448. de etymo f. ad B, 48. Est hic locus de ea unus E praecipi is plura teneremus, si superosset libellus de ea Aristophanis, quom Eustalli memorat. Dis proprie aegidem αἰγείαν δοραν, nam 'la est pro Luci, vulgaris est sabula, qua Inpiter clipei loco susesse fertur. Quippe antecesserant clipeorum ex aere et torio sum vellera brachiis circumiecta ac Praotenta corpori, quod etiam in antiquioribus nonnullis Iouis, erculis et inexune signis visitur Inuenti clipei et scuta translata Postea ad deos, manente antiquo nomine. Eodem prisco more pro thorace erat pellis pectori iniecta, cui succossit thorax ex aere; itaque egis alio quoquo modo memorata legitur pro thorace Ceterum elabora se videntur in aegide Iouis estingenda poetae maxim in Titanomachia et Gigantomachia nam in hac narrata erat Amalthea monstrum terribile caprina specie, cuius etiam pelle Iupiter manum inuoluit repetita sabula in perseide et in Heracleis. cf. Schol. . ad , 187. et sch. r. ad , 18. Conlineo enim me in bis antiquis

myliis intra Homerica et gramma liccis Homelicos.

143쪽

argueris ex , 53. εστεφανωται retraxi lio ex Hor. H. I. Eustath et codd. Hari probante Bonileio, en Vrat. o. Mosc. a. . no Vindob. et Clement Alex. Strom. II. P. 495. ubi II 39 - 4 excitantur. Induxerat id. a. iam seqq. etiam eis Rom. Est tamen hoc deae Perpetratoni Vt caeside uti metur: sic quoque si p. a εισί et a έντεταται de curru. Allier res se habet ins A. 6.

d Agamemnonis clipeo, ν ' eis μὲν Γοργὼ βλοσυρω

πις στεφανωτο , δεινὸν δερκομένη, πρρ ὀὲ Δεῖκος τε Φόμβος τε ubi praeteritum toro pus locum liubebiit. Hactroa sorte cum coeppeni in constituendo, quaenaui rei si mcies in animo sit effingonda Terro i or res siste Pro ι ti, eam circumdanti. ne igitur eo delabaris, ut n-sulus has formos, tanquam personas, Terrorem, Robur, Stragem clipeo insculptas mento circumferas monena iam est, poetam hoc ipsum agere, ut ad oriendum audio tis animum obscuris et nouis et mentet percellentibus speciebus utatur, ut obuersentur phantasinala, in quilius ad verum reuocandis non iudicium animi laboret, sed in iis effingendis et repraesentandis mens innis O MP ta sit laesi dicuntur clipeo eo, qua aut eius adspe' et eificiuntur aut in eo sunt, qui co utitur, Ut terrent. Pugnando ardeat, robur exerat, suset, fugienti innoti Inritantur hao in erui species, in Phantasmata ad se riendum sensum idonea. 74o. ἐν δὲ κροοίσσα Ιωκη. De Are Omnes monent,

etiam Apollon Lex. h. v. disso Dicium do me iam sui'. ad s.

144쪽

terpretatio φρική. Apud Clem Alex. I. c. κρυμ- e.

titur.

4i ἐν ta τε Γοργε κεφαλὴ δεινοιο πελώρου pro iuφαλη Γοργογος est Γοργεών. et haec pro Γοργὼ simplies

ter de schemate monitum ad B, 54. I. Eustath. Est in Sch. B. ετ σι super Gorgonia Uit trans-ἴmpta e Porphyrio, ut disco ex Excerptis Mid vero noillud Mine a clipeo insertum fuerit multo magis, cum OL , S illud in locis inseris seruari memoreturi pergit: δηλον δε ε ειειλα ταυτί ἐστιν 11 αθέσεις animi affectiones vi το ενθ' ενι μὲν φιλοτης. R . ai 6. Repetit endem Eustassi occurrerat huic dubitationi iam Ardioteles ora μηποτε ἐν σπί ου αυτὴν την

γορωσι παθος καταπληκτικον. Recte quidem ex parte tamen Antiquissimum fuit signum seu symbolum terroris eaput horrificum specie, oro, capillis, horrendum serennalis Pallor et auor in geniis Hostilia denario m ibum assinxerant poetae, qui Perseidem condiderant repetim illo in Heracleis, in loco de descensu Herculis ad inferos: via Apollod II, 5, a. in No . - 433. d. Λ, 635. porro in Gigantomachiis, ut apparet ex Eurip. Io ne 987 sq. ubi Gorgonem Minerua ea in pugna occidis se narratur. Eam inde alii poetae pro si quisque imgenio ornarunt; inde etiam sculptores, modo ad torrorem, ut etiam in numis Siciliae, Italiae et M lingua e

serta modo ad insignem pulcritudinem. 45. κρατὶ δ' ἐπ αμφηαλον κυνέην Θέτο τετραφαλη- ρον. Attigi haec, quantum necesse orat, lassi ad ,δ7 i. p. 5a8. Nunc audiendi sunt grammatici veteres ad h. LSA A. φαλον et φαληρον ita declarat, ut φαλοι ipsisntri κατα το μέτωπον της περικεφαλαίας σπιδωκοι; quali sorma bos clipeolos si putarit, non addit c

145쪽

gnoscere tamen licet Ex altὐro in Scholio cl , 58 croditum osse, αλου esse promi uulti in galeae iram se

leas Corybantum o Palla liorum Eudem ex Arione et Horodoro adscripsit Eustathius . o ex tr. AH Ctorem rei misso Apionem, intelligiis etiam ex Apollon in φαλος, oumque sequuntux obcb. in α ιφίφαλο , tyrnologus tribus locis, iri uζπαλος, φαλος et φαλοοῦ etiam Eu. Rathius Fatendum lamon rei declaranda Pariam id

noam vocem esse ασπιδίσκου aut ραφαλου Alii momor aut προμετωπίδιον. . Alii scutella, στραγαλhκους, in ii's' galea fronto posita intellexisse videntur, a. e. clara os scutellis in vertice nuructos, galeae extrema ora in fron

te infixos idetur scilicet g ileam in ima ora ambiisso

lamina clauis rixa. qtios et umbilicos vocant, Maurata tri non sol mi , ut scutella galeae infixa videro; itor quam quidem ornatus speciem in monimentis antiquis Occurrexe memini; λευκοι ξλοι sunt apod osycli in φαλος. Iam φάλαρ Sch. . ita exponit, it ni o ἐν acie παραγγαθι τι κρικοι, annuli 0 hamuli, in huc lis h. e. in Paltibus galea maxillas auibientibus, per quos haο buccula iunctao firmantur, ut galea capti su applicet. Voreor tamen ut haec sint Homerico noculo seriora. In

Nomor est χευς, quo galea sub mento alligatur ut sus. Γ, 7 I. a. σαλον et φαληρον pro eodom ab 'nt Apollon et Elymol cum Hesych. in τετραφαλγρου Sch. r. Eusiavi. Suidas ct exica. Ita salioni dicendum esset, φαλον io

tam anteliorem galeae super fronto partem notasse, in fronte autem ornari solitam clauis seu scutulis, quae ιφαλοι et φαλαροι seu αλ ρα uero dicta. Manis estum fit x his, grammaticos nec ins rerum adspcctu cognita nec ab antiquioribus radii memorasse, Priam ea quae ipsi rani liariolati, insteque os consu

disse σαλους et φύλαρ iocis, in quibus φαλος naei ''ratur, comparalis, ultio ita luci non possum, quam quψ

146쪽

iam sup ad Γ, o r. p. 28. opposui, ζαλον suis canalem eoni, crat infixa erat crista, ριφοc. Eo ducunt loca, F, 614. . ubi hasta desuper in ioci γλορυθος φαλον λα αν ἄκρον π λοφον αυτον. Et de consei iis ordinibus Pignantiunt itingunt se galeae cristata nutantium peresu: h. λοφους. . Sa. 3. II, 2I6. . an loccsserat iam

ορ-όρυν et , 57 Diomedi datur μη φαλος καιαιοzota Et τετράφαλος, quiatuor risus mimus. Nam Fomodo in galea quatuor prominentiae esse possent Itaque galea τετρωφαλος est, quae qua tornos habet conos, adeoque et cristas l. X, 15, unde καλαι περισσε ιοντο - λιραι Apollon. II, at ἀμφι- καλη τετραφαλος φοίνικωδετελεα πετο πηληε. Ita et haφίφαλος galea, crista quaquauersias Tominente. ' si porro φάλου ut φαληρα dine, , Aio emo ostro loco, ἀμφίφαλον κυγεην τετραφίDρου. ScilicEt τλαλαρα sunt ornamenta galeae supra oris D tem acleo Crrae galea τετραφάλγηρος est quae quatuor clauos habet ento ornantes. Iterum occurrit , t et ep. Apollon. II, 227. Gale ictus excinit κοι φάλαρ ευ- τω'r II. Π, Iosi Ne me tomero ita sat uero putes, ponsum quoquo τamnanticos laudaro sc ad , 5 insedimn .st Scholion in Scholiis A. φίλοι συριγγι - τοῦ με- τύπουν, ἐζ α καθίεντα οἱ λόφοι - Explicatur quoquo intorali φίλος - λοφον in exico Sangomnanensi apud iuisit ad Apollon. p. 383. quod idem esse videtur cum, Lexie Rhotoxico apud Eustalli et tymologum quem xide in φαλοc. Duplici leto quo accentu scribitur φίλε et φαλῶ: Si tamen φαλὸς si λαιι ρος, debet conus critia scribi LHς, ex canon grammatico in similibus. It iam s. A, i repetiuir vl 745. 44. κυνδεμ - κατο πολεων πρυλ δεσ αραρυIαν. - οτι οἱ πρυλέες, πλα εχοντsς Sob. . ol lorantur ea in ad A, 40. 77 sic Noque cetori grammatici Eliasiath. Elymol. Hesych. t prior illis Apollon Lox. πρυλLτε ὶ . A περVλeeς, ο ποpr X ripae m. mira tymυ-

147쪽

Iosa At de sententia versus tacent, nisi quia Sch. B. galeam contum urbium incolas insculptos habuisse comminiscitur. misertior est Eustath. qui duplicem sensum

verborum gnoscit, alium proprium. alium allegoricum. Idem quoque nonnullos memorat κατον πόλει ad re tam reuocasse, ut esset galea ornata signis bellatoriun Cretensium, et quidem Corybantum: τα τῶν Κορυψαγτωγεργα χουσαν ἐυτετυπιημένα. Id vero acumen grammati- eum i Ernosii: quid si putemus, inquit, Homerui non tam magnitudinem, quam firmitatem laudare voluisse, et verba sic si intelligenda adueritis centum rbium ex ercitias fisfacturam, nedum aduorsus xoianos. Ulla vi humana laedendam aut comminuendam. Ei si ne se

sublatum est et το ἐμβρον τον et το μειραγιιῶδες forte est imminutum vix taine αραρυῖα hoc sensu accipi posse arbitror. Iensus grammaticus vix alius osso potest, quam galeam tonio GP magnitudinis, ut Pugnat

rum diui urbibus vita morae QR. Iia tibi dicit κόρυθα κροσαφοις ἀραρυῖαν quod sane, primo adspectu,

onui monstro monstrosius videri potest. Enimuero non ex uno hoc loco, verum ex toto Phant notum Homericorum gener et ordines hoe est diiudicandum. Sunt ut heroum, ita deorum species imgentes, vastae, supra omnem humanum morem modiumque . quemadmodum robore omne mortale et heroum senus superant. Porro poeta haec non oculorum feni idolineat, sed animi sensu solam magnitudinis et vastitatis speciem cogitantis Avocandus itaque sit animus ab oculoriuri sensu, in galea una tot capita tegente, ad solum sensum magnitudinis deae, ad augendam terroris notionem quem eius adspectus inferre debuit, cum galeat ep set Conuenit autem hoc cum aliis, quae non minus iudicio Uro parum probanda erunt: ut si ins. 785. 6.

Iuno vociferatur voce tentorea, ut quinquaginta viros clamare putares et 86 Mars vociferatur vocibus decies

mille hominum si ille prostra ius per nouem leuita extenditur et , or quinta corporis species si Neptuniri

148쪽

IN ILIADOS LIB. V, 44 - 45 59

uinis gressibus a Samothrace Aegas peruenit , ao si in L 7 de Iunonis equis similia narra nutri si Iono caput mouente totus Olympus contremiscit Vides haec omniano nisi unam notionem abor magnitudinis, in qua mens in continenda. Credere licet, homines priscos hac rerum specio multis minus esse offensos quopiam deo . rura speciem omnino magnam et vastam animo fingebant undo et ipsa ars rudior deos coloisorum, quos appellamus, tignitudine expressit. Multo autem inagis ea species animo insedit, quando ad terrorem id vim habe re volucrunt. Itaque et hoc phantasnate si sunt poetae, ut deorum species maiores maioresquo fieri et ita crescere fingerent . ut caelum capite attingerent, quoties irati terrere moxiales vellent, ut Eridis exemptui docet: quo Maro in Fama ad simile figmentum usus est. Amplectamur itaque quod simplicissimum orat, aleam ess '

ρσι ita cogitationi cuiusque et phantasiae permisi poeta ingere, quaniam vellet aut posset. Vorum sensum habuit subtilis iudex Lesing in Laocoonte P. 35 e .

Ceterum in hoc versu ruinam, πόλεων repente nuno prodire, cum Poeta biquo roquonte πολ . Cum mmen etiam πολεως et cognatum ei πόληος occurrat nil mutare ausim. Etiam , Si πολεων erat in cod. Lips. Gregori Corinth. p. 86 hanc Ormam inter Ionieno fert recto forte verum, si hoc est, cor poeta Ionicus dictus hac forma no tantuni loco sus si Haud dubio haec in is sunt, qua librariis obontur aut ramalicis nimis aplentibus.

45. ἐς φλόγεα ποσὶ μετο. Edebatur i,

rara Barnos: γρ. μετο. Addit Clarho is vide ad scios B, 55. Atqui βησετο est lectio omnium edi.

tionum, quam Barnes temere mutauit est ea quoquo te. otio odd. ipsa Ven. Vrat trinorum, O . . . trino. rum Vindob nec in aliis variari vidi: et se luitur . .

λα το ἐπεμ αδετο De vocis forma v. Obssi ad B,

149쪽

lon Lex. h. v. reddit ἐφηπτετο adclit e*cb. Ιαυσεν, recto hascet v et μάσασθαι est ψασθαι. Enfiniti Alia apud eos speetant ad alia loca Scilicet uαώσθαι diei tu damotu et impetu seu corporis seu animi, qui sertur ad aliquid, ἐπί τι, incumbere, imminere, appetere, adeo. quo συγ μάστιγι, Ilagris equos, ἐπιαα σθαι Hrπους', P, 45 πολλα μὰν ἄρ μαστιγι θον περιαώτο Θείνων. Enoeomparabat Κoeppo pedestre, καθικνεισθαι τινο ράβδω. Apud Eurip. Hippol iis ἐπῆγε Σεντρον ιπποις. In Euisnathiora non legi obseruat Clarko et non peiorem honeelso lectionem pronuntiat Sic tamen insori et hiatiam ἐπρααἁτο ιππους Θοας H rους coni. Benil sane et hoc eleganter coniiciat alius Θον μάστιγι sed quorsum nain et bene se habet sic sup Iaa et iterum , na. 749. αυτοααται δὲ πυλα ριυπο ουραγου se quod πυλα ουρανου τα νέφη scilicet ex s. 75 translatum in glossaria ; vi p. Suidam. - δὲ omittit malo Ald. a. et grex sequax edd. - αὐτοματος laudat Barnes ex ed. Hes vag. S. ost ea edit. 55 i. At est ibi racifixum choliis, nec cro in hac primum, sed inm in Ald et seqq. etiam in Eustath. Vrat. a. b. ignoratione Prosodiae. μυκωpriore breui cum μυῶασθαι Primam habeat Prodrici viri.

150쪽

Od K, is Scilicet duplo fuit forma Vocis υκae, aulera rerii, altera longa priore οῦ. Vt in ceteris, quae vulgo Clarkio quoque auctore, ad sat sec. et orist. sec. reseruntur, si corripiuntur, cogitandum est suusso orbum duplex. A cxae prior . producta est αυκ . υκ ouaeia M. Suidam μυκησαντος, ηχή σαντος adscripto hoc versu, una cum K. O. a. ex Epigr. Dioscoridis in Analect.

I. I. P. 495. Lας ἔχου 'Mοαι, suavi mytho, quatenus Per eas mni tempostates declarantur tum etiam diei, et ipsitus a talis partos , inprimis iuuentus declarηntur. Disputantem

de iis victo oeppen et auctorem libelli de oris et Gratiis Oi787 . 75o. μέγας Ουραγος Ουλυαπός τε. De discrimino

duarum vocum cs. Excurs VIII ad M. A. Apparet ex toto loco, Phantasma poeta animo inlidero hoc Olympo moniis vertici incumbere nubes, ουρανον, ex his, adeoque ex caelo, descendi in montem Olympum; nam ubi ea fores caeli egressae sunt, nubibus clausas, bden Iouom sedentem in montis vertice. Ergo h. l. deo. sedos, συνοe: Δ, cum Iouis aula et aedibus in nubi. bus, ἐν τω υρανῶ, est constituenda. 751. με αγακλῖναι πυκινὸν νέίος δ' ἐπιθεῖναι pro ἐπικλῖναι. Sunt haec vocabula propria de oribus, ex Iorma Oxum propria, ut at obdere Ioves. ανακλῖναGἀνοῖξαι Suidas et in παρακλίνασαι ex Aristophano idem. Duxit in Callimach in ApolL 6 αυτα νυν κατοχῆες ακλίνεσθε πυλάων, αυτα δε ληως, pessuli, notante Schol. ad . l. s. ibi Notam Ernesti do αὐταὶ quod bio ut 4 est αυτοι ται. 75a. ν α δ ο τραν κεντρηνεκέας χον K τους Vox

κεντρηνεκῆς iam Alexandrinis grammaticis erat ignota: quam ex etymo ἐνέγκω ηνεκης, interpretantur modo non uno Apollon Lex τους διηνεκως κεντριβομενους non P-

라틴어 텍스트