Carmina cvm brevi annotatione

171쪽

hoc extra caesuram . Excurs. II ad A. B, p. 446. Habet illud Ed Ven a Sch. . tia ὀ 8 a. Repetitus versus 757. ubi vide. Legitur tnunc τάδε ερτ ea λα in Canti et in Sch. ip memoratu lectio.

873. τα ρίγιστα τὰ φρικτα κοὐ χαλεπα grammatici ubique et ipse pollon Lex. h. v. ubi vitium ιγέσσατα editores notarunt, τετληοτε εἰμὲν pro exemplo schematis Chalcidensis laudat Lesbona p. 79. dum articip. c. verbo sum Pro ipso verbo ponitur. - in sinem Vrat. b. ex auditus ambiguitate. 874. χάριis ' ἄνδρεσσι φέροντες. Est Aristarchea loelio δ' ait Ven. A. cum Schol. p. enu qua sane Paditicula bene carere possumus. Etiam p. Eustath occuserit χάριν ανδρ. sine δ', et in Canti artei Townt.

θεῶν οτητι. Vox Ionica postea antiquata, a Poetis tamen seruata, inprimis ab epicis. βουλησε Apollon Lex. h. v. et disertius Hesych. βουλησει θελησει αἰτια οργy. s. μιν. Vt Sch. . ad , . χάριτι interdum ἐμης est simpl. animus mens consilium. 875. σοὶ παντες μαχομεσθα se quia σοὶ est pro δια σέ. Sic et Eust ei Sin. r. in quibus additum σου χάριν, σὸν εἰς μάχην καθιστααεθα. et Hesych. σοὶ r. a. δια σε. Etiam Lesbona p. 86. qui Doricum schema faciti Ven. B. addit: ἡ συ πασι πολέμος εἶ, ταυτην ἐπιτρέ- καθ' ρμων ἐνδεως an ἐνθουσιαν 8 Et sano hoc multo simplicius, nos omnes tibi irascimur, vel a s diffidomus, ut in illo Δ, 9 ἔρδ' ατα ου τοι παντες ἐπαινέομεν θεοὶ ἄλλοι μαχ α sic saepe v. α , II 8. I9. Vbi μαχεσθαι et νεμεσσασθαι eadem vi iuncta. Adiicitur quoquo μαχεσθαί ἐπέεσσι ut A So4. Duxit hinc sua Euri. pides in reste 585 Σ σοι φυτευσας θυγατέρ et θον, κακην πώλεσας με. 876. υλπιι νγ ν τ αἰὲν οἰ συλα ἔργα μέμηλεν. Vbdimus iam Α, a ουλομένην μῆνιν , τ ν λεθρίαν. De ely'mo sunt Plura P. ιmol. h. v. Debuit ino λαν si

172쪽

IN ILIADOS LIB. V 8 , 8 9 165

.hara perdo, - ουλόμενος perniciem asserens, perni.

τυλα ργα Vox hoc uno loco occurrit esse hara, αχρτωλα, Vt Sch. r. Elym et alii exponunt, mo dubitet: sed do tymologia varie aluunt cli: ven. B. Sin. x. Erymol Eusath. Esse nam eandemque o-em cum Ionυλος quod apra vidimus o αι λα Morinis improbabile est Virum vero ex altero formatum

sit, hau facile dicas Si ανσυλος prius est, probabilo fit, ut ab ἔδω Θυλος ua ab aliis temporibus,

σπι, ductum esse συλος, τερπνος, et inde αμυλος. Abgris, Mao, longius repetitur: a συλῆν male ducitur, nam συλῶν spoliare, pro clam habui priorem. E S. σοί, Ἀπιπεχοντα κοὐ ωα αεσθα καστος. το - αα quod tertia et prima persona iunguntur: aestve iit eadem Eustathius debebat esse, ex recta seriaberim ratione, ἐπιπειθομεθα καὶ δε μεσθα Et pota erat quoque sic scribis verum nec negligentia grata alteriis sormas inusitata est. s. ad , i. Refert tamen soloeca grammaticus ad Alcem Ammonii P. Io mnescio unde notauit σοί τε πεια fuit sorte σοί τοι quod et ex Vindob notatum. Habet si . 87 . 87S Apollon de Synt. p. 45. sed nil variat. B s. a ἔπει προτιβαλλεαι υτε τι ἐργω. Verbum υμβαλλεσθαι, etsi hoc uno loco obuium, vim tamen lim t. ipso ioco et tymo satis definitam esse proprio L, obiicero se alteri, occurrere, Agredi , adoriri, fit Ogna vel lucta, unde vulgari usu προύβαλεῖν et Οὐ λ Dequentari coepit de con 's . s. ustath. Acteo. h. . est dicto vel octo incessere, rurimores,

ε---οιe. ἐπιπλήττεις, In Cbouo p. Hesych. ποτι M Mαι idonea et aliena mixta sunt, versu hoc lauda .io. Confundit ille προβολην et προύβολὴν προβαλλειω et, οβαλλειν relium loco Posita de aggressu dicuntur, προβαλλαν et προβολη bans vocem illustrata Ruhnk.

173쪽

Ep. erit. p. o de Proiectu telorum: adde notam Gloiloni ad Apollon. p. 574 d. Toll. 88o. ἀλλ' ἀνιεῖς, ἔπει αμὸς ἐγεινα πα3' Ω λον. Vulgatum erat ἀνίεις. Hoc tamen esset imperfectum, ab h. l. alienum: est enim εον ιεις. Requiritur praesens ιη D;μι, Vel ob πω, a. ἀνιη legitur in Cant Lips.

ion Lex. in ἀνωαιαι p. 1a5. etiam versu laudato ἀλλ' ἀυi,i exhibet. mactenus adeo nemini repugnabo, qui sit reposuerit. Conuenit μεθιηι in codd. , 5a5. et Od. A, 3 a. t in aliis huius verbi compositis videmus poetam praeserre formam ω, ut in imperfecto ιεον, ἱέι fere rubique Seruari itaque potest et ista forma'. Lmutato accentu ἀνιεῖς. et forte hoc in multis codd. ita se habet, e quibus ibi est notatum hoc praesedirem adduxit me versus X, a πολλάκι γὰρ μευ τε καὶ ου Θελει ,ογεεσθαι. a μεθίν αι esset ρελνσι amplexus igitur est μεθιεω, unde μελεῖ scribendum exit Io loco. Sic ευνιεῖς, resiliuit ruis in Sophocl. ed. B. 6a8 ubi nunc video eum hunc quoque locum autigisso. Vocem ἀνιεναι proprie de canibus venaticis incitandis in s suisse etiam ab Apollonio est obseruatum.

cf. sup ad 4aa et , 7S. Videbimus paullo post Ma

αυτος ἐγείνα Sch. r. συ αυτος μονος νε μητρὶ Dominerua e capito Iouis nata nihil in Homero occuruxit, nisi forte in epitheto τριτογένεια obscuriore Seba B dedisse τὸ αυτος, acceptum pro μονος ait, OPPortunutalem Hesiodo ut fingeret sabulam de natalibus Minervae

Iouis capite Theog. 9a4 sa5. Quod si haec reo Leta sunt, etiam hoc argumento hymnus in polita m adiguitur auctorem Homerum non habere: nam in o HS i 4. 3a Hesiodea reddunt. Veram o sic Hesiodo an liquior esse potuit sabula, et Homerus eam ignorare, sabiem ea non uti nam verba hoc unum produnt, inervam a Iove natam esse.

174쪽

88 r. περφίαλον Διομέδεα. In edd. est πέρθυμον. At Sch. A. et glossa ipsistunt vulgares edd. hoc habe te Arisarcheam autem περφίαλοπι probabilius est, alie rum quod et Δ, Sa Iegεbatur, simili in versu huc illatum

esse, et pro veriore habendum quod reposui. 88a μαργαίνειν νέηκεν - ἀθανατοισι Θεοχι. Dotan tu modo vidimus ad 88o. μαργαινειν ex h. l. interpretantur veteres grammatici, Schol. Eustath et alii, primoque loco Apollon Lex. ἐνθουσιαν καὶ μαινεσθα, seque Sch. r. Quorsum autem reseremus 4πὶ λ μ αρ- γαί- ἐπι Θεοῖς, pro εἰς θεους vix recte dicitur. Ergo iung nda sunt ἐπανῆκε θεοῖς ut sup 4o σοι δ' ἐπὶ τουτον ανῆκε Poterat adeo scribi retracto accentu G. 883 Κυπριει με πρωτον σχεδον ουτασε Vrat. b. et in Vindob. πρωτα σχεθον naud dubio suauius ad aurem, et probabilius.

abiis νεκαδε σιν, ε κεν ο αμενηνος εα χάλκοῖο τυπῆμιν. primo dubitatur, ad 885 et . sino 1 an a scribendum. Seho ven ait si disiunctiva ut sit η τε κεν et κεν, nisi tamen, inquit, altero loco est διαβεβαιωτικούς, quod sententiam putat magis postulare Schol. . contra altero accipit pro εἰ positum, ut II, 43 φρα καὶ Lκτωρ χεται, ε ρα και Iς τίστηται πολεμιζειν esso enim ibi pro ' ρα - Vt sensus sit: δεινα αν ἔπασχον ἐν τῶ νεκροῖς κωμενος, to ασθενῆ δια το τραυμα ην Similia etiam apud Eustathium leguntur. Scilicet haesere veteres in eo . quid Homerus de diis statuat vulnere e

tussis qua de re iam vidimus sup ad 357. Est itaque dym τις et λυσις in Soh. B. Verum Μ rs diserte memorat duo diuersa evenire potuisse ut iaceret in strage caeso. Ium, aut ex vulnere grauiter dolens, πηαα μασχον, aut sine sensia, ex animi deliqui αμενηγος ην ' Quod ap.

Hesiod Theog. 795 supra ad 388 laudatum est: κεῖται ετ ιος τετελεσμένον εἰς ἐνιαυτον. Reliqua tantum ampli-seam. ς, laus quidom. Da morte deorum non est

175쪽

eogitandum eum Ernestio. Ex his igitur apparet, reo

in edd. ubique indo a Flor legi ἔ τε κε - ε κεν.

forum. Si diter Ensiath. Et mol et Hesych. h. v. incius ad . 54o. Pro eo ius. IJ, 6 est ἐν νεκυων αγυραετο xLὸν est ὀεινον, στυγερον.

scribero iubent grammatici Ptolemaeus Ascalonita. Dic, improbante grammatico Ven. A. aliter rem se habει- ro in σῶ ε σόος, ut Philoxenus censet, vel, nod mlius, ex σχος Translatum Scholion in tymologum. Ansor eadem Eustathius ex Apion et erodoro. in

porro cum Sch. r. ait c ἰς esse ex aeoe, δι ομνε rara, parum docte nisi so scripserant. Est quoque iremss. Herodoti I, 94. at inscii soce in s. Mori, Baroc Vrat. b. et t. Tandem is κε ζω est scribendum, non κεν ante litteram geminaiam Nola porro Sch. . ae esse pro iv, breui sill AbnPriore ut d T aa το ος εο ἐν πολέα C ἐν-. coinalias sit ἔα es. Seh. . ad Ε, 533. Lectum est taciam Zar εἰ se κουρος δα ubi V. OUI Apud Barnes est: u Schol. Aristoph. ad Plui. 77 laudat ου γαρ ἀαεν - νος εα, corrupte illustrat ibi Atticum ' pro D, et com

parat α.

ααενηνος, ατλκης, Versu adscripto, Apollon Lex. Addunt praeterea ου ιχων μένος Sch. r. tvmoL889. τι μοι --ινιριβε dignantur Vocem interpretatione grammatici, et ipse Apollon Lex. θρῆνει, λίγνίφων καὶ οἰκτρῶ χρώμενος V. inprimis usi ath. 8so. 891. Versus adscripti a Polybio, ubi docet, quam detestandum sit bellum. 80 t. li γάρ τοι ἔρι τε φίλη πολεμοι τε, ιαχαι a. . ni versus hinc malo translatus est in verba Agam renonis ad Achillem , 77. ubi vide. Norat quoquo Eustath asseriscum veterum. Etiam Diomede in Diony

176쪽

s Artem apti Viuois in Diauibo p. 73 extri cesssuram

iterat in versum rhapsodiae λ89a μητρος τοι μένος ἐστὶ ἀασχετον, - ἐπιεικτον. - quod manifeste nunc Iunonis filius Mars editur non Enyus ut nonnulli erant. Schol. A. - ριάσχετο Apollon Lex. α ιατ χετον --πομονητον - laudato hoc hemistichio Similiter Sch. r. esych. Etymol subiecto hoc versu, in quo recitat αἰὲν αασχετον quod sane non indignum poeta. Idem addit Δατακράτητον ασχετον. quod occurrit II, 549. - ἀνασχετον vitium est operarum id Lips. - - ἐπιεικτον. Videri potest cognatum esse eum ἐπιεικὲς consentaneum, modicum, tolerabiles, utici ναι, ἐοικὸς dicitur. Si est ab εἴκω, cedo, εἰκτον, debebat si cui ceditur tanquam victori a victo. Est unien sensu activo forte ex εἰκετος εἰκτος, qui σῶν aut cederes Otres adeoque το ου ἐπιεικτον, quod nomcedit, eruiciax Eusath. p. 96, 8 ad , a b Iovi tribuitur σθένος ου ἐπιεικτον, notat: Θένος ου ἐπι-τω, κατα του παλαους, δυναμώς υκ υσυγχωρητος , ἔ- - ου ραδίως εικουσα τινι active ergo accepere. In

quem sensum interpretantur vocem Schol. r. In Et m Q p. 668, 39. est υ υποχωρουν τινι ου μέτριον. In

eundem sensum accipio illud d. Θ, o εργα γελαστοὶ

κα ου ἐπιεικτὰ, immodica, morem et modum ac

dentia ut πένθος ἄσχετον οὐκ ἐπιεικτον II, 549 ubi Sch. br. α μετριον. οὐ φορητον bene ad sensum. Bene meminit oeppen Pelida stomachum es res nescii x Horatio του υκ ἐπιεικτον μένος εχοντoc. Benti laudat μητρος τε nescio unde. Idem scribebat εMIεικτοπι, non bene V. de Digammo.

sua habet stigmen F at SehoIion excidit. In me in ηιἱ ἐπέεσσι manifeste interpolatum est ab Alexandrinis. Fuit haud dubie ὀψιγημιοεπεσσι.894. κεινη τοιδε πάσχειν μεσ*σι. Vox no hoc loco obnia: at Apolloniora hodio frequentata, ut statim Ι, . et Callimacho in Dian. Io8 ubi V. Em. O-

177쪽

tant eam et interpretantur Sch. r. Eust. Hesycli. Et mol et primo loco Apollon Lex. ἐννομεσι βουλητεσι. Malo porro do tymo certatur cum manifestum sit, ductam esse vocem ab νιηαι, concito, moracto , horto ινεσις. Bentleius recordatus in esychio occurrere qumque u ἐννεσις , suspicabatur . . lectum suillo πασχειωτάδ' υ ἐν σινσι. Verum potuit illa glossa ad Apollon. Rh. pertinero, in quo aliquoties illud et ἐννεσ*σι in

currit.

895. ἀλλ' ου μάν- τι δε ρον ἀνέεο αα αλγε' χονθα obelo transfixus versus in Veneto descit tamen Scholion adeoque iudicii caussa latet. Nisi forte gnom ad vel sum 896 spectauit, qui ingenii rhapsodorum suspicionem facit iustissimam dilatat enim otiose quae dicta erant satis diserte porro inest versu hiatus ἐσσὶ ἐιεοί Benil coni ηες μοι - ου is Vrat. b. Ab edd. Hor. Ald. i. aberat δηρον, haud dubie operarum vilio. 898. καί κε δὴ παλαι σθα ἐνέρτερος Οὐρανιώνων. H quod Zenodote lecti sui ἐν πατος minus bona a, sit enim comparatio respecti ad Titanes habito. Haec Schol. . nimis arante. In onni Scholion est: νέρτερος ουτως 'Αρισταρχος ο ὲ Ζηνοδοτος ἐγέρτατος. Idem Scholion est in s. Lips sed pro ultima voce ἐνέρτερος legitur. Quicquid est, deprauatum habemus versiam rVerba Σεσθα ἐνέρτερος Iaciunt hiatum. In Townt. κώκεν παλα ἔσθα νέρτερος Ουρανιώνων, quas non minus laborant. In ed. Ven expressum est ησθα ἐνέρτσρορ.

Si ex ipso eod. sic editum est suspicari possis pro Pra tetit habitum esse Dyri, secto e ησλ' ut οἶδα, atae.

Ozia. tenueius coniiciebat: υπενέρτερος. aut σθα ἐνέρτερος. Da Aristarchus videri debet legisse τι νέρτερος, aut ΒΘ αρα νέρτερος. Certo νέρτερος, non ἐνέρτερος verior est lectio nam sollenn est οἱ νέρτεροι, de inruris vi aliquoties apud Lycophr nusqus ἐνέρτεροι. Et o Titanibus ipsis M. O aa οί τε νέρτεροι Aσι , dio Κρονου αφὶς ιντερ et et ibi libri variant. Ad

illvi locum spectat glossa esychii in νέρτεροι. Ex O-

178쪽

IN LIADOS LIB. V, 94-sor 169

dem, cum ἐνέρτερος et νερτερος in suam penum intuimrit, colligere licet, duplicem huius loci lectionem etiam per lio argui Solum ἐνέρτερος agnoscunt Sch. r. Eust. Schol. B. Etymol. Tandem Oυρανίωνες sunt Titanes ut recte Schol. A. h. r. Eust. Proprie est Vrani progenies, inprimisqucto περὶ τον Κρονον Apollon Lex. υρανιώνων, ων πο τήν Ουραγο αρχην τεταγώνων. ut ex Hestellio, qui ista exscripsit, recte emendauit illois quod et ipsum verum es Praecesserat enim Vrani imperium quod excepit principatus Croni est tamen id alienum ab . . nam de Titanibus in Tartarum coniectis agitur; qui fuere I

Post haec omnia suspicio animo insidet, praeter s. 896. etiam us 897 898. rhapsodorum sedulitati deberi: nec plura a primo auctor esse Prosecta, quam us 895 λλ' ο - se δηρον ἀνεξομαι ἄλγε' χροντα. 899. Παιηο αγώγει 1σασθω. - quod Homerus I. versum ab Apolline deum medicum, Paeonem vel a

mnem, memorat. V. sup 4o I.

αγωγε μιν et ἄνωγεν ex Eusathio laudat Barnes. Verum in vitainio tantum hoc occurrit, quod νωγεν illo egerat in suo alios ἀνώγει ait legere. In Towni est αγώγειν in quo potest αγωγέοιεν latere quod ab mνωγον ducendum erit, non ab Gωγα.9- τῆ δ' - Παηων δυνηφατα φάρμακα πάσσων. alii πασσεν vel ἔπαπτεν v. ad vexs seq.9ox. κματ' ου μὲν γάρ τι καταθνητος γε τέτυκτο. ει αλλω ο στίχα ουτος οὐχ ευρεθη. Sic Schol. . Ita in fine antec versus scriptum esse debuit πασσε. Quo

saeto recte caremus altero versu, huc retracto ex suP. loco oa et tenemus iterum manibus malam Thapsodorum sedulitatem. Etiam in ps et Mosc. I. n. Vindob. abest versus, et legitur πασσεν Abest etiam a Vrat. A. sed relictum est πασσων ' et glossa in marg. ἐνέπασσεν. Putes, Ennathium quoquo sic legisse: το δὲ πασσεν, sit.

179쪽

dum ibi παμιν recitat quoque ille paullo post vulgata-In inarg. Stephani est φαρ e ετα σεν, ne constat Vo- de Scriptum tamen sic est in optimo artei e ira Tomia apposito altero versu in margine. κατα θνητους Vrat. a. κατα νητον Vrati . ut solent interdum composita dirimi sic et in Townt. γε τέτυκτο Cant quod et suavius et Ιωνικώτερον est quam vulgare γ' ἐτετυκτο.9oa G μού γαλα λευκον ἐπειγομενος συνέπηξεν Ἀπος omnino succus arboris aut herbae v. Apollonis Lex in πος, et Elymol eundem locum ex Apione ais- dans, cum Schol. Nicandri Ther. 9o7. nunc accus a coagulum adhibitus v. c. ficulneus, ut h. l. nonnulli, morant in Sch. . et Sch. r. Iane fictilneum lia imprimis in via suisse testantur non modo Columella Io eus de R. R. VII, 8 I. amoeppenio laudatus, sed Varro II, 1. Di v. Not. Plinius XVI, 8 et Geoponia XVIII, a, a. 9 I. bi doct. Nicias et πον et πιτυαν illustrat. Iunt haec locupletiora quam quae Conr. Gennor dedit libello do acto . 9. dicta enim vulgo πιτυοι, ut est in Sch. . vel τιτυνη apud Hesych. in μαο, ubi cs. Ol. πυετια et πυτια seriptum est ap. Eustath. notam doctam Bernardi ad Nonni Epit. Curat Morbor.

To. II, p. 76. Iam ille μος ἐπειγόμενος quo sensu dictus sit quaeritur. Cum ἐπείγειν de quocunque motu accelerante alitaquid frequentetur, coagulum debet accelerare lac, ἐπείγειν, t Osguletur, γαλα autem est το ἐπειγόμενον, quod acceleratur, cogitur ut concrescat Et lectum quoquctii l. esse γαλα λευκον ἐπειγόμενον testatur Eustalli eliga Idem in Mori, o l. a m sec. no Vindob. MO . . et πος γαλα λευκος ἐπειγόμενον in Mosc. a. Attamen a liqua et communior lectio sui ἐπειγ μενος ut cum πού conueniat quod praeeunte Eustathio vertunt accelerans

R. quasi esset vi media positum seu reciproca ἐπείγωνεαυτον, et non video quari commode ita dehθret coagulum accelerare se, vi essiceret id, ad quod adhibetur.

180쪽

Loeppen ἐπειγόμενος accipiebat pro πείγων, vereor ut recte. Ressat, ut accipiatur palliue, μος ἐπειγοαεηος, scilicet coagulum versatur, circumagitur, cum lacte, ut eum eo misceatur, mistumque lac concrescat hoc est κωκῆσθαι, versu seM. et μος est κυκωμενος una cum lacte. In Schol. r. ἐπειγόμνος redditur ταραττόαενος, σπε ὀο- μενος Congritum concitatum versando ut coagulet lac. A D. Versus Empedoclis seruatus est ap. I tarch de inicor mutat. p. 95 A. ex Homero expressus: α δ οτ οπος γαλα λευκον ἐγομοροσεν καὶ ἔδησε - τοιαύτην γαρ ἡ φιλια βουλεται ποιεῖν νότητα καὶ συμπνειν. 9o S. γρον ἐον, μάλα δ' κα περιτρέφεται κυκόωντι. Vulgo lectiam ἐπιστρέφετοι in edd. et codd. Mirari licet Barnes, Clarke, Ernesti, lectionem veram memorare ex Eustathio, qui eam ex Herodiano profert, nec adsciuipse quod recte secti Wolfius ineposuerat eam enit in suo exemplari Correxit quoque sic Toup ad Hesycb. in Opp. o. III, p. 355. Est τρέφεσθα oc proprium de humore concrescente. Sic Od. I, 46 αυτίκα δ' 1.

W- -- Θρήψας λευκοῖο γάλακτος in caseos vertit est ergo Θρέψας αας. et de aqua marina in sal durata πολλη da περὶ χροα τέτροφεν ἄλαν. d. E 4 7 de gla

cie και σακέεσσι περιτρέφετο κρυσταλλος, ad quem locum

Hesychi glossa spectat περιτρέφετο, περιεπησσετο Quod

lectio ill nullis in codd. reperitur, ne in Venetis ubdem, Townt. Mori mimuero Scholia bri non aliterra gerunt, nam in iis est περια γνυται. οθεν η τροφαλις docaseo et Apollon Lex. τρέφετα, miγνυται, P. 654. et disertius P. 45 περιτρέφετα, περιπεσσεται. θεν καὶ τροφαλὶς το πεπι1γαένον γάλα.κυκόωντι Pr varo του κυκωντος, ut recto Sch. B. --tat. At a cli. . nil notatum ad h. l. κινουντι, ταράσσοντι reddunt Sch. r. Omnia eo ducunt, ut consset veteres coagulum iniectum, ut tanto citi mae concrescere versalia et circumagitasse.

9o5 τον δ' Ηβη λουσε, χαριεντα δε ιματα σε. se quod Puellarum hoc munus est Iavaro, ac vestes Prae

라틴어 텍스트