Carmina cvm brevi annotatione

161쪽

815. υουο Δγονος ἐσσι, Διφρονος iriliato Eust. Τυ3εH. Sch. . adnotat se αγονος ο υἱος εγγονος ο νος. Ex tymo tranari haec non possunt. Aiunt lamen grammatici . si ea probari scilicet usu scriptorum tariorum nam ἔγγονος no quidem Hon fricum ii εγγωνος ουξὲ Ομηρικος ἐστι, και ηλοῖ -ον παρα το μεθ' 'Osιηοον. Sic Eustath ad h. l. ei ad Od A. P. 68a. cf. ad Od Γ, iaci. Est tamen in rat. b. ἔγγονος in margine γρ. και εκγονος, et in uno Vindob.

δαπρογος οι νειδα peccat in meimm . Haud dubio alterum olim lectum est sollonii epitheton, quod iam Δ, 3 o legebatur, δαίφρονος ιπποδαμοιο monuit iam

Mo vorsut i apposta est signio eo nil in Scholiis respondet suspicor eam ad s. 13 spectasse, in

qua vox κγονος orat.

sequor fori fuit o. 8ai nθνον ἐς πολεαον Vrat. b. λΘν. ἐν γ ν-τίμεν miit. γ alii, ut Vindob. n. 8a3. Ἀργείους κελευσα λημεναι ἐνθαδε παντας ἀλγηαεναι Sch. r. ο ροισθῆναι, συστραφῆναι. Sic et Ely mol. Hesych. Eustath et Apollon Lex. αλεντες, συστραφέντες, συγκλεισθεντες καὶ λεχ, αντι του συστραφεθ. Cum spiritu leni scribunt votustiores visen Euliath plu-xibus locis, Apollon. l. c. Helich. Elymol. Aspirate seri plum in odd. usque ad Turnobum, qui intulit aut exed Rom. repetiit, ensi spiritum. Praeseri Ernelii a b Tatam, ne confundat Ur cum ληαι. At enim discreta erat satis antiqua scriptura habuit enim digamma. Ia. ληαι , αλεις etc. Stirps enim vocis est eadem quae τουείλεω, quod fuit 1ειλεω. . Excurs do Digam D. o. Ab alia origine prosectum eli αλεω. ληαι, vagor. Mirum Iaλεω, αλ αι, est proprie conuoluo, cogo, cumulo,

162쪽

adeoque etiam ad turbam et coetum transfertur, in D D ς Ιαλη Iαλια Pud grammaticos prisci moris ignata ros in his omnibus adipiratio variat modo eris modo aspera; at in exodoto, ippocrate, rei aeo, constan

8a4. Ἀρηα χην ανα -οιρανέοντα Schri A.monet ανα esse pro κατα alios porro scriber μάχην να, ut scribere solent praepositione nomini postposita ita ap. Apollon Lex in ναὶ p. ii 7. Misarchus tamen vetuit hoc Iacere ne confundatur ανα cum ανα Pro ἀλαστηθι et cum D ex Gα ut 4 Za ανα Δωδωναῖε. Contra Sch. bri defendunt ἀνακοιραν οντα διατασσοντα διέποντα sicque codd. Mori, Cani edd. Hor. Id. I. si intulit Ald. a. cum Rom. quod desertum in Ernest reuocauit Wolf ei ipse retineo. Res tam non est, ut iterum nouetur Me.

exhibent nisi quod Steph. d. margo τογε, et ed. Cantabr. ἰ δέ τε habet adhuc corruptius, nisi Ἀρεα scribere oblita est Tam parum de metro cogitarunt editores Primus Barnes correxit: M, τε σύ τ υρεα τον am δε ξιθι, nec tamen monuit, qua auctoritate adiecit tantum γρ τόν δ' ἐγι. Atqui omnes codd. habent ἴρηα, et aberrant tantum in eo quod sequitur: τον aaddunt Cant Lips Mosc. 3. τον γε Eustath. Vrat. a. pr. - Townt τον Ven uterque s. Mori Barocc. ratab et A. in quo Schol. το γε το γε νυν εχον. Mosc. l. a. Sic et codd. Vindob. Tandem Hallei optimus p.

Bρnil et cum Barnesiana emendatio sine libro facta sit, hanc puto inre substitu In fine αλλων Cant Vrat. a. 8a8. τοίη τοι. v. ad o8. Nec mitius do hoc versu sentio quam de isto, ab interpolatore Profecto. 8So. σχεδίην ἐκ του συνεγγυς reddunt Schol. r. Elymol. Hesych. ἐγγυθεν αυτου, πλησίον. Ven. A. Melius,

inex alia minus bona, Eustalli. μον σχεξίην ori t

163쪽

'A. μηδε ἐντρεπου του πηδητικο Ἀρη item Schol. Eurip. Ale. 333 ubi is legebat Θαρσεν προ τουτου τοι λέγεινουχ α μαι pro quo receptum ο χωμα non refugio.

8St. τυκτον κακόν Apollon. m. h. v. κατεσκευασμένου laudato hoc hemistichio, I μεγα κακον quod exseripsit Hesych. In Elymo μεταποιουμενον leg. μέγα ποιουιρενον κακον. Sch. B. ου μογον φυσικον, αλλα καὶ ἐπιτ δευκτον κακον. Similia ustath. Volunt illi hoc: Marium esse natum in aliorum malum ac perniciem. αλλοαγοςαλλος per se non uno sensu dici potuit vel, qui temerario surore fertur nec consilio regitur vel quod varia ortuna pugnatur, et quod inconstans illo et leuis est in pugnantium partibus tuendis item quatenus modo Troianis modo Achiuis suduit vel qui modo hune modo illum adoritur seu pugna seu vulnero et clade in . ferenda. Grammatici reddunt αλλοτε δελιν φίλον. Sic iam Apollon Lex. h. v. Hesyph. Sch. r. Etymol Eustath. Definitur tamen, puto, vox per id quod sequitur πρωην μεν μοι τε sqq. adeoque varium ac leuem modo ita modo illas partes amplectentem Tryphiodori s 565 ausus est dicere τη αλλοποςαλλον ἀθων v. In rat. A. erat glossa διπρούωπον. 83a. ος πρώην μὲν μοί τε καὶ ' στευτ αγορευουν H quod στευτο, κατα διανοιαν ριύετο. . ad B, 597. ος πρωτον μὲν laudatur in Sch. . ad B, 4. 833. Τρωσὶ μαχησεσθαι Induxerat Ald. a. μαρσασθαι, quod ex ed. Rom. habet, usque ad Turnebum, qui ex Hor et Ald. r. μαχπεσθαι, quod Lips et alii agnoscunt. Benuei et hic adscripserat μαχεσσεσθαι ex erat χαχωασθαι in rat. a. uentur μαχησασθαι rat. A. O . . cum l. recent. Vide ad A, 98. 834. νυν δε μετα Τρώεσσιν μιλεῖ τῶν δε λέλασται. quod μετα Τρωεσσιν si pro μετα Τρώων. ex vulgari usu ἐν Τρωσίν.

164쪽

ἡμιλε autem et . l. μάχεται ut V. 86. λέλασται. Aiunt esse doricum pro λέλησται quod et Vindob habet. Atqui dorica Homerus non habet adiere saltem antiquiorem suillo formam. Alia tradun rad II, 76. Vera tamen nec haec sunt. Sed fult forma duplex ηΘω et λάθαν priore breui, unde etiam λανθάνου duetum hinc λελαθα, λέλασμαι occurrit o albquoties A. i5. , 69. Hesycb. λελάσθαι, λαθέσθαι, λωίσθαι alierum hoc ad aliam originem spectat, λάμβ u capio, λελασμαι. 836. χειρὶ πάλιν ἐρυσασα. - quod παλιν est εχ του-

τίσω. Sch. . eadem Sch. r. Eustath. ὀ α, ἐμμαπέως πορουπιεν Sch. B. αλίκα εχυς, ια τῶ λογω ἄμα τω ἔπει Apollon. Lex. σπουδακοτως. Alia cumulant sch. r. Eustalli Hesych. Etymol occurrit quoque vox in Scut Herc. 44a. In ratio erat glosis in mam. γρ ἐμμεμαως scilicet x locis aliis, ut L

857. παραὶ Διομηδεα equidem prorsus damno παραὶ, ex ignoratione syllabae tono productae ortum, legituutamen ubique etiam in ed. Heruag. ex qua Barnes lauudat παροι

versus obelo notati μετουνται στιχοι ὀύο οπι ου Gναγκαῖοι, καὶ γελοῖς ηα ουδὲ ἐναντις εχοντες. Videntur in versibus his damnandis, hoc est improbandis, nam essentne ab Homero an a rhapssidis, nihil inde colligas rimis seueri fuisse grammatici. Nam inter phantasmata poetae, in formis deorum quidni locum habeat et hoc, quod eram us pondus sentit Imitatus est aro in Aonea gemuit fu nonaeses Ombra Aen. VI, i 3. quem hos xersus legisse ex hoc ipso arguas. Mireris autem e nullo eodie laudari mi his alων ita tamen veteres legerunt.

165쪽

δορ. Proclus tamen in Polit Plati p. 36o citat φηγινος. etiam Apollon Lex. in voc φηγούλη ὀρυζ. In G ἄνδρα ' a ristarchea lectio fuit et est pracserenda. Venis A. Ato retinetur etiam p. Aelian. V. H. IV, 9. bide laione Syracusas inuecto sΙ. 58 9. usurpata rari

rantur.

Desideratur copula. s. gQ Aρει τε πρωτω -

quod spolia legentem Martem inducit et quod non milli scribunt ἐξεναριζεν desiderari lamen imperfectiani, nam sequi etiam ἐναριζεν 44 is Sch. Elt scilicet Ioctio Veneti codicis ἐμναρκε. Ita conuenit cum altero μαρι- δε quod et Clarhe maluit. Et erat sorte hoc relinquom dum. At Wolsus intulit utroque loco oristum, qui et ipse locum habet et qui iam erat in Flor et Ald. i. ii orni Lips Mutouit, et priore ναριε reliquit, altero loco ἐναριζε intulit Ald. a. nescio casu an consilio hoc sequuti sunt sequentes editores atque hoc ei in codd. arte, ut Vrat. b. A. TOWnt. Porro obseruat Ven. A. Disse Odices, in quibus eolus hic subiiceretur quarto abhinc versui: haud diabie errore librarii, quod uterque versus Aa et 46. ab τοι initium habet. Quod tandem ad ipsam rem speciat, ἐίεναρίζειν a ceperunt veteres, spoliare, nec si inpliciter interlicere, ut ἐναρίψει dicitur, ut modo s. o et saepe. Per se lane non insolens est, tribui Marii hoc quoque, ut in spolianis do hoste sit occupatus Est quoque illo ἐναροφόρος, vii est τροπαιουχμ. 845. Αἰτωλων ο αριστον, Οχησώου γλαον υἱον S eundum Nicandrum ἐν Αἰτωλικοις chesus fuit ene ialius alibi non memoratus, nec in Apollodoro, qui inter Agre liberos habet O πιστον postis 'Oγχ-ιον sui Paenrive 'Oχητιον, I, 8 6. In Diomedem Aetolum igitur et hoc machinatum esse Martem suspicabatur V . .

166쪽

IN ILIADOS LIB. V 850-855 15

844. ἐναρο Cant. Hari. Vrat. a. c. Vindob. νάρ alii et edd. vide ad 4a. 845. Ayeος κυνέην νέφος, δι' ου οἱ Θεο αλληλοις δ φανεῖς γίνονται Ven. A. inepto, cum Sch. . qui tamen melior subiicit: et c. ust qui ubique misere arguta iuxta extunde, dis allegoriis Add. Hesych. p. 43 ubi αιξος πιεν α θάνατον τι νεφος Benu emendat αφαντον. V. Not. tuo si μβριμος variant et hic. f. ad Γ, 357. 846. . δὲ a. ex ιδε. Vitiose s r Is Vrat. b. et alii multo magis ab ορο ιδ Vrat. A. 848. κεῖσθαι Θι πρωτων Vindob. πρωτα bene κειὸΘ'οθι μιν πρωτον Cant. Benti memini J B, a κεῖτο -

85i. πρόσθεν Ἀρηο ρέ θ' υ περ ζυγὸν Ven. B. ωiat esse, qui πὲρ accipiant pro πο dictum: τινὲς αντὶ τῆς πὀ, γα τρώσν αυτην λαθώ inepte. 85a. μεμα- - Θυμον ὀλέσθαι Benit. απο θυμὸν ἱλωαι inmari et Cant memorat et praeserti Sciliceto θυμὸν ὀλεσσαι, quod vulgo legitur, est itum amittere, non er*ere. l. Κ, 45 et t. Et sane sic bique, etiam simplex Θυμον ὀλέσσαι, tantum de eo, tilius Dam tuam ordit, . . amiιtit, Vt A, O5. τορ ὀλέσσης E. 5o. Cum his accedat Venetus, mutaui id, quod ab usu aberrabat. 853. καὶ το γε χειήι βουσα. Obseruat en B. L.

neruam ipsam cum Marte nunc non pugnare, et seruarishoe sibi poetam in aliud tempus: scit in μάχη καὶ τοτ Hari Townt unus Vindob. 854. σε υ ἐκ ροιο. Erat evσεν Vrat. A. ω Moen. 855. δευτερος αυρο ιύραατο δευτερο α Cant praesert Benu ut respondeat τω 854 πρόσθεν - Variis a dis laeus, qui secruitur, interpungi potest retinui simplieita

167쪽

ρεισε ὁ Α πέλεθρον Vrat. a. cπέρεε indocte. 857. νείατον ἐς κενεῶνα, ολ ωνασκετο μίτρην. istarchus egebat μιυς, testantibus grammaticis Sch. A. B. Loid. p. aiken dissis ia8. Addit Sch. B. LAυη scribi ab Herodiano, et Praestare. recte, quia oetius est; et sic L M 3 χαλκον ννυσθαo etsi et alteram occurrit Κ, 78 - ο γεραιὸς ν-το. Habet quoque υτρην ipse en etsi SchoI. . recitat θι ζων,

μέσοισο μιτρη, et Eustath. Addit Sch. A. ἐν δέ τισι των πομνηματων' ' στ' - λεωκετο μιτρη. Et Scholion p. enu. τελέσκετο quod Benil emendabat τεμ ατο minus feliciter. Debuit Id ego ρελλέσκετο, noua forma, Pro ἐστέλλετο, orna iatus, induitis, erat. Dicitur tamen σννυσθαι proprio et ex more sectatur autem Homum ProPris. νυσκετο una littera ν Flor Ald. a. om. Eustam Vrat. c. os

α. Sicque haud dubie scripsere antiquiores, et recte, togis , non ζύννη, ex Oω. Adoptauit tamen sus υνυ-m, vi et editur indo ab Ald. a. ln qua euam corrupto

κενεων οθι facit hiatum, qui forte ferri ore in Eaesura versus medit Benu emendat κενεοῦ μολ. testes 573 οππόθι πιότατον πιθών. Lentus esset, κενεων ἀλιporro Iuno possunt verba, vi editum est. Possunt quoque sic interpungi, ut ἐπέρεισε ti Παλλα 'A fuit sint in medio, in parenthesi inclusa, iunganturque το αἰν ἔγχει si κενεῶνα, quod tamen insolens esset pro

κατα κενεῶνα.

νείατον δε κενεῶνα Sch. . dubitat, sitne κατα - - σατον τῆ λαγόνοe, an κατα τὸ ἐνδότατον, in iniimum ventrem haud dubie prius verum ut aliquoties alibi oeceurriti supra erat νειαιρη ἐν γαστρι, s. 559 ubi rei et Apionis interpretatione, reddebat κατα τὸ σχατον. .

168쪽

Tandem de ipsa re monendum est esse inferiorem eorporis partem eam, qua vulnus et facillime foterat imsem, et illud quidem maxime mortale. v. sup ad 15.6 add. ad Δ, S ubi de hoc ζύματος genero dictum est ora κατα τα κοῖλα μέρη ζύννυντο τη μιτρην, ait Sch. 1. et addit: και ἐστὶ διδασκαλ κος ὁ τοπος. h. e. locus Homericus occi, qualis illa cinctura fuerit Schol. Leld. alieno loco immiscet Martis corpus septem Plethra occupans ex , o . At ibi ut deus, cum diis, diuina oriporis specie hic pugnat Mars assumta facie humana Ac

manus ,

858 ρα υν υτα πιον reddere iubet messi: ea, inqlaam, igitur, parte. ὀια δὲ χρ καλὸν Mero. hemistichium est ap. Athenag. deprecat. Pro Christ. 7. .

aeripiendum est de strepitu a Marte Indignante et ois lanie armis allisis facto vi toties ααφὶ δέ οι βραχε σευ-χitat. Accipitur tamen Mars vociferatus est; et sequiiue lane 6 ἐπιαχον et: 48. ubi iidem versus subiicium tar est, Neptunus εἰπὼν με αυσεν, substituitur. A repere quoque sic poetae Alexandrini Apollon. II, 5 5ιasea n μέν αχον βραχε αυτος ιφυς ἐρεσσέμεναι 86o οσσον τ' ἐννεάχιλοι ἐπιαχον enu suspicaturino L. argute.

Cum ιαχω olim scriptum fuisse constet v. ad A, 8a. Benti haerebat In ἐπιαχον, reducebat itaque e .nm simplex fιαχον, et DaWes P. 177, 18O IιIαχον. Inhibet tamen omnem conatum Obseruatio iam ad B, 3i Iacta in compositus digamma locum modo retinuisse modo deseruisse. f. Exc de digammo. δεκάχιλοι sunt Λήριοι. At hoc vocabulum hoc DL scat ignorauit Homerus. Hoc est, quod ali aiunt iveteres per χιλ αοα numerasse volunt dicere, eos μυρι- Ea ignorasse. s. D. Lydus P. 7. d. Schom qui et

usum excitati

169쪽

ἐννεάχειλω et δεκαχειλοι scribebat Aristarchus ameente Eustathio, ut sitis χειλος, pro στόμα, merito laaliis explosus. . Ceterum apparet, fuisse olim et ex 86 i. ιδ, ευναγοντες Αρηος primum occurrit haec

antiqui sermonis sormula proprie dicitur συναγειν ρας, conferre, Conserere manus tum ais v. Et ερις A ρηος ut Τρις πολέμου. μαπη-

lubet το παρέλκεται γαρ. Immo vero aro τρο uoc ana est pro φεῖλε subiit eos terror. 863. ατος πολέαοιο, pertinaciter pugnans, vidimus sup 363. Pro τόσον legi τοσσον in Steph et I et in codd. Mori et si vix credas tanta est metri incraria.

νεται oro ἐκ νεφέων δυραέος ανέμου ὀρνυμένου ἐκ καυμα- τος rach. A. paria Sch. B. Eustath Sch. r. Iuncitaria sano seri potest non uno modo, ut tamen res manent eadem vel ut ventus oriatur ex aestu, quomodo grammatici laudati iaciunt, vel ut caligo obducatur ex O1tia;

iunganturque adeo et g - ἀηρ καυματος α, atqui lioedurius fiereti Esset tertium, ut sit καυαατο absoIute, δια κατα . uligo oriatur se suto φαινεται j αἀνέμου ορνυμένου Vrat. b. in marg. ρ καὶ ουτωe οῖος έκ νεφέων ἐρεβεννων p. ἰηρ ex interpolatione. Apud Homer est , αερ. Sic et p. Pindari et I ἐκ καυματος positum se pro μετα aiunt Sch. r. et Eustath. Aeα e pro σφοδροc. Ceterum nolim Clarkium hic et i 5. 16 ineptas Heraclidis allegorias p. Eussiath amplecti. Aliud est, si

omnino quaeritur, quam, et qua de caussa Marti et Veneri indolem veter tribuerint, quodque intersit discrimen a in poeta. Constituta iam semo persona, non amplius quaerere licet de symbolica origine seu notatio ne Ira et Furor dei Vulnerati et vicii caliginem et noetem postulant, quηndoquidem Cum ea cognacionem ha-bo quicquid ad sensum atrox ae uisio est.

170쪽

866. Talis Mars φαίνεF - νεφεεσσιν ἰων εχ α - μνὸν ευρυν Laborant in Verbis αο νεφέεσσιν. Primo possunt ea iungi cum antecedentibus et cum sequentibus: in non satis liquet, quo sensu οὐ νεφέεσσι dictum sit. Sch. Ven. A. cum Sch. r. distinguunt post αο νε- φὼσσι. non enim cum nubibus in caelum abiit, sed abiens in nubtans conspectus est: κατ αυτ γενοίεενος Luxro, quo ipso celeritas motus, inquit, et dei vis intel . imr. Bene modo αο νεφέεσσιν esset idem aera τα νεφη. o tamen addit, posse totum versum iunctim acceptum innuero, τι νέφεσσι κεκαλυμαένο απὸ γῆς 'ρχετο. Schol. . o quoque memorat verum primo μου Pro αοιως dictum vult sine auctoritate senem si μαως esset mox φ. αο νεφέε- iungit, ut sit ἐγγυς τῶν νεφων ut sit simile Demosthenico Ἀθηναῖ, οι ὀ εωιν κου Αραυριοι. Parum placent et in Sch. br. etiam occΠrrunt. Peius Eustath. εἰ νέφος μεε ε ηαατωθαι ὁ αυλκος Αρης εὐγων ἐκ του πολέαου. Inn-go et interpungo ἰων te ουρανον, ἐφαίνετο uo συν νωφίεσσιν, una cum nubibus visus est et ipse. Nam otiosesi ut permixtim, inter Responde τῶ ἐκ νεφέων estque adeo quod in nubibus, ines nuhes, vidit

Martem sublatum. Compares forte αα ποιης νεαοιο.

verum hoc similes an dissintile sit quaeremus ad M, O7. si esset αο νέφει, aut pluralis ita accipi potest sublatam eum docere una cum nube qua circumdatus erati

ceterum nec hic aliquid de soleis memoratur, quarum ope uolet ars aevisti υρανον ευρυν de Marte autem soleat nihil omnino est acceptum; nec facile o soleas induet quisquam, si de eo in caelum ascendente a

diuerit.

aai. Apparet, editorem metro metuisse. Sic edd. Ω-quaces, etiam Rom. et Turn. Tum Steph. δεῖ&94:

라틴어 텍스트