장음표시 사용
181쪽
hero. Itaque in heroum vita hoc nihil habuit quod L fendere Seruarum ministerium hoc plerumque esse videmus in Odyssea, ut Δ, 49 P. 88. , 56. 1, 364 6. vetularum praecipue es et M. T . t ipsa Nestoris filia Polycaste lauat Televiachum d Γ, 64. s. Athen. I, o Addit Sch. . non ergo nouit Homerus Heben ab Hercule ductam, - ἐν τοῖς μετηψνοις ἐν, 'Ο3vem σεια. ' Scilicet respicit Od. A. oo. Apparet antiqHitus in ita deorum ad vitam hominum adumbraiam Heben inter Olympios ministerium praestitisse puellare adeoque et aduenientes lauisse ad mensam adstitisse, poculum propinasse hoc deinde in Hercule in Olympum recept tanquam singulare aliquid ac proprium haesisse. χαρώντα τε rati a.
H quod versus non bene huc translatus est ex II. A, 4o ubi est o Briareo. Nihil enim exultatione dignum
peregerat ars, et a mortali victus, potius dedecusncccperat si Schol. A. praeclare. Addit B Zenodotum versum damnasse. At Lips. s. qui eadem verba, quae in Ven. . sunt, habet Aristarchum nominat quod verisimilius. Videtur enim ex Didymo cum ceteris haee σημειωσις inserta esse. Postis sorte defendere ii quidem ex vulnere sanatus nunc nouos spiritus sumit et solita vanitate ac leuitate Grens se et serocion assidet. o. rum iam antea assidebat Ioui 369. Putidum adeo hoc iterum rePeli. 9o7. α δ αυτις πρὸς ait - αυτις ariet Vrat. . b. Ven. . notat bene deas nunc domum in Olympum redire vix enim recte inierosse potuissent sermonibus inter Martem et Iouein aut enim otiose sedissent aut parum commode selinones miscuissentio cod. Lips ivltimi res vorsus aberant a r. m. nec improbabile fit,
a rhapiodis eos suppletos esse. 909. ταύσασαι βροτολοιγον χρην ἀνδροκτασιαων παίσασθαι Mosc. i. Afi Cant.
182쪽
aoS. ωποι - ε&Θοτες ἔδμναι G1ν Haec Nicias plura essti igit' pro αδην', metri causa, ut syllaba per se breuis Ν, 3 i5 7 μ ιν αξην ἐλοωσιν producotur; at Aristarchus αδην et α' scribebat is sic Sch. A. et B. et Sch. r. repetita ab Eustathio ad h. l. et iterum p. 539 et 1394 ulia de hac voco eiusque etymo disputata sunt in Elymes Hesych et Notis ad eum: add. Pierison ad Moerin p. o. cheid in exic Elymol. Spectantalia ad prosodiam, de qua inprimis egit Clarke, et ight p. a. partim, sitne αδην priore longa, et an α- δη scriptum olim fuerit, quod quoque factum volunt in ἴδω, αδω. Exponam, quae mihi probantur licebit aliis uti inuentis suis. Icilicet statuo, formas olim suisse plures eiusdem verbi, cuius vis erat omnino fati iacere, iam iactares, latiare: indo asino inicere, molestiam afferre.
Fuit ata a mimitiva forma ae, vi unde est ἔμεναι, Φ, o μένη χροος μεγαι quomodo fuit hia, eo, εἶμι facio. Ex - occurrunt ducta ab latur ασω. ἶσαι. -Θm ubique priore longa, et sine digammo et asspiratione αδιατο ασαι Αρηα δρόμου ασς Noe ἶσαι. γο- σαι κύναρ ασαι. Ducla hinc αση et ab hoc δε--. u. Nec novi, quod digamma arguere videri possit, mi
183쪽
s quod legitur A, 88 ταανων δένδρεα ακρα, αδε τέ μινιωετο Θυαον quod esse potuit μακρα αδα. Ii vero et correpta syllaba et per digamma scripta, prorsus ab hoc
verbo recedit. Praestat, puto, dicere suisse ακὰ . dociqno conuenit cum ηοοe simili modo formato Debuit huius vocis diae priore longa, exemplo aliarum vocum,
esse alia forma priore breui, Lo, seu δέω, 3ῶ, satio: unde venit αδη, ὀθν αδδέαν, es κότεe de quibus dic
Alia forma quae nunc quidem scribitur 1δω. ετω.
doquidem το 1ὀο inde ductum esse debuit ut A 5 5 ἐσθλη Dσεται 1cte nisi et hoc suitu Me, et scribendum sit ἐσθλῆ δεται Ιηὀne, sicque M. A. Si 8.
Mia forma, αθω, Primo breui, pro MMMO, Plocss. unde αδέω, νώνω, et hinc δον. δεῖν. v. c. se φελa Θάνατο μοι αδειν. Γ, 17S. Vnde ductum εαδον tata, mina rem quod idem Q αει ευαδα scriptum. ἐπεί νύ τοι ευαδεν ουτω Ῥ, 647- . . Cum duo fuerint verba, priore modo breui modo longa, eodem sensu, a diuersa tamen origine, ita, ita, cita, 4fata, media Producta, et ab Mao εαδα, Ιαδα, Θαξ media correpta non miraberis etiam istara ab utro- ductum verbum fuisse corto fuit Ιανδαν I ἀανε, A, a ου Ἀγαμεινον Ιηνειγε add. in 74. Od. E. 55εFηνδανεν 1, 5 νγ' ιλλοι με πασιν ἐγηνδανεν ad Od. . 43. Sine digammo occurrit d. Κ, 373 υχδανε Θυμῆ quod tamen scriptum esse potuit ου ηνδανε. Redeundum est ad Ar /iores correpta sine digari, mate, Iatietua et a Jε vel Miao, alio cuius aliam sormam priore producta Ast vidimus. Ex αδη ductum,
quod pro adverbio haberi solet, dην,4 μιν ὀ ν ἐλοαπι N, i5. Τρωα αδην , 423. et quoties syllaba erat producenda, αἰδην, v b. Liμεναι ὀξνν. Est enim, quod
184쪽
nune pro adverbio habetur, αδην Vel αδδην, proprie εχ vel ατ αδ α Discas hoc vel ex Apollon Lex. h. v. gyἡην, εἰ κορον ἐπὶ πλεῖον, laudato hoc versu. In Od. R
ἐλάαν seribendum. Grammatici certas rationes non buerunt ereant inter x Ar et diar , ὀξην et αὀθην. v. Eustath Hesych. Sertores poetae ex grammaticorum commentis pependerunt, neque adeo ad Homericat rationem exquirendam adhiberi possunt aliquoties tamen σ3η in Apollonio et Callimacho occurrit, ubique priora eorrei'ta. ὀδηψαγος etiam Lysiae et Philisto dictum suit: quod interpretatur Harpocration Lex. h. v. Apostol. Pro. verb. I, I, 5s. Super αδην ἐλααν πολέμοιο v. ad , Si 5. Ceterum vulgari quoque usu habita est vox ' quod conastat ex Herodoto IX, 3 ubi v. Valli. Me vox Dorum, pro se φιλες, memoratur a Gregorio de Dial. p. 49. Ductum quoque hine est αδινοe, densus seu numero seu ordine, h. e. continuus, priore breui de quo v. ad
Tandem ἀοhκοτε superest, satiati, quod ad exemplum του utin etiam αἰει κοτε scribitur, v Κ, 98 κα- μάτω φκοτες ὀὲ καὶ πνου ad quem locum vide obsL
de ει κεν cum coniunctivo, optatiuo et suturo indicatiui.
Ε, ara a δέ κε νοστησα καὶ ἐύο φομαι Schol. A. de L notauit, dictum esto Pro νοστησα α κεν ut illud: HUυν δ' υκ αν έγω νομ ν B, 488. Patet exemplo allato, γομφνω, grammaticum statuisse, νοστ σω esse coris, iuueiunctivi sequente futuro indicatiui quod per se recte fieret; nam oristum subiunctivi et futurum in catiui cum a vel κεν iungi et eodem loco haberi, saepe v. c. Κ, 449. 45 et alibi videbimus, tante iam vidimus Exe Iu ad A, 66. videtu tamen v
185쪽
o ira non minus en pro suturo haberi, ut a lutrumque reseratur, νοστήσω κεν et ἐςο ρομα κεν. quoque ducit similis locus B. 58 εἴ κ' ἐ- απρούνοντα κιχμομα. ως ν περ δε ne vivam, at ii ἐγώ σε λαβὼν ἀπο μὲν φιλα ιμιατα i/- - αὐτον κλαίοντα Θωας ἐπὶ νῆας πνσω. - Tuturo cum κεν iuncta omnino ab omero frequentari nunc nemo dubitet; v. ad A,I75. 37. 159. Δ, 76. I, 5 et al. uni in Atticis scriptoribus do usu suturi cum e statuendum sit, ad nos non spectati Egeram supra de usu του aer κεν via a κεν, in Exe. IH ad A, 66. et in Obss ad A, r. bi expressis pIagmuis et inspectis vidi obseruationem de usu σου at κεν cum subiunctivo esse turbatam sphalmate . o. L exre. I loocum esse εἰ cum subiunctivo cum deberet ex sumesso ueros. Ibidem paullo post . . p. i. ubi dixi:, Sic quoque εἴ κε εἰ- κε - ο κ μη. excidit, cum
futuro indicativi. Monobo igitur, cum in h. l. deuenerim, omnino pameis do usu του εἰ, εἴ κεν εἴ περ in omericis. Demulgari quidem δε του εἰ cum indicativo et optatiao non quaeri, per se intelligitur. Frequentissimum in Homero esse εἴ κεν et αἴ κεν, quod idem est atque εἰ v, αν, cum inhiunctitio iumctum, iam in notato Excursu pronuntiatum est occum
at etiam ει κεν πω , V IJ, a5. Cum hoc usu του εἴ κεν cum subiunctivo non saxatio confundenda, cum εἰ etiarn in αν, cum iuhiun. eritio iungi posse contenditur id quod ἀκριβεστεροι omnino negant fieri posse, non magis, quam ut G cum indicativo iungatur. Praeivit recto ni iudicio bonias Mag. in εἰ p. 67. etsi is obscurauit doctrinam hanc per alia adiecta quod acuto nuper obseruauit doctussi L.
B. de ocella ad Xenoph. Ephes p. 85. Itaque Potest
186쪽
ridem diei εἴ κεν ἱκώμεθα non autem εἰ ἱκώαεθα quod Gecuam esset. Quoties igitur talia leguntur, eluitur vi fiam, modo interponendo κεν, εἴ κεν κουαεθα, modo in iando subiunctivum in optatiuum I ἱκοίμεθα. IntΘrdum male Occia uerat locum οὐ M., ut apud Apollon. IV, 418 εἰ u καὶ αυθις κώαεθα in codd. damnat Brach et tuetur ου κεν Erit ergo etiam Ε, 68 almis ευμ τε opera mutandum non in ἔτερος κε γνα, sed ris οἶν τερός γε φύγνσι. . , 57 εἴ τινα που Πω-.ο- βάλσμα in βάλοισθα. Et in Hesiod Ἐργ. a atria i ,αἰ-βιον μέγα ολβον ἔληται erit emendandum εἰ ται - κεν, ut idem vir doctus v 344. Si γε γάρ τοι καὶ χρω ἀλλοτριο αλλο γένηται mutauit in Κατο poterat quoque scribere εἰ γάρ τοί κεν - m et in Apollor III, 6 εἴ κεν περ ἐς lare istina
sae, nullo ante, M a μοι τοσα δοιν - eod. lib. 455 v. xc III ad A. et in ea quidem iunctura maximo sibi placent Attici, ut omnino in optatiui Iu quem tamen e pleis poetis obtrudere nolim nisi odicum auctoritas vel sententiae indoles sacer ilicterit nam hi subiunetiuos plerumque Praeferunt, praeeunte Homero: v. c. nisi ον - δέ κε ΜΠ κρείσσων τε γέγηται, scriptor Attiens praeserret γένοιτο σν Δ, 9ι φαρααχ α κε ν παύ σι αλαινάων δυνάων πα-τειεν αλ A, S ἐγω δέ κεν αυ- τος nae rara ἔλοίμην αμ ao ταχ ιν ποτε Θυαον ολμσς, ω is ἄν et sic sexcentis in locis. meque itaque, cum oues in libris variet et erret optativus cum Coniunctivo, isne ubiquo tollere et istium substituere ausim, nisi conditio lacerta aut dubitatio vim inde mutuetur. l. I, i 4ι' u κεν - ' κοιμ mutaui in Laeuae ali de caussa. 0bseruantu etiam loca, in quibus promiscue εἴ κεν cum rubiunctivo et optativo aut alternis iunguntur: v. c. Il
187쪽
I, 78 εἰ δε κε αυθας αστυ μέγα Πριαμι Θεοι ὀίω οι- λοιποιμι - et statim εἰ δέ κεν Αργος ἱκοίμεθ Tandem ει κε ut quoque αἴ κεν cum futuro in ru- riui iunctum ab Homero frequentari iam initio huius Excursus et Exc. III ad A. declaratu est Cum εἴκεν conuenit lare usus του εἴπερ ν, Λερκεν, quod ut plurimum cum subiunctivo, arius eum optativo iungitur cum optativo quoque εἴπερ sine κε, es ad A, i. at cum indicativo iungitur quidem Ηερ,
v. c. II 848 εἴπερ μοι ἐείκοσιν ἀντεβολησαν. Τ, 364 περ γὰρ θυμον γε μενοινόα πολεμίζειν non vero εἴτεραν, εἴπερ κε hoc quidem non magis ac εἴ κεν vel αἴ κεν, praeterquam solo futuro indicativi, ut in illo αἴ κεν ταύ
punctione. Vidimus in Obss axe. v. acriter etralitersimode dispu-
tatum esse de pronuntiatione Voc. ἱμαρτν nec mirum, cum tanta pronuntiationis Vis sit non modo ad aurium iudicium, verum etiam ad sensum verborum. Cum in lingua, cuius usus est vulgaris, de pronum tiationis ratione inter populares satis constet, ad eam declarandam gnis et notis opus non e st nec necessitas existit, nisi aut in exquisitiore sermonis cultura, aut, si ab aduenis et extoris illa est addiscenda. Quod si prius illud euenit, disputationes exoriuntur primo tantum de singulis vocibus, aut dialecto molli0re, duriore, Variatis, aut vulgo male pronuntiatis aut dubitationem qualemcunque habentibus idque in Gramcis, quamdiu Athenis omnes sero litterae continebanturν rarius, mox mulio magis locum habere debuit, ex R'
188쪽
fueratura Alexandriae florere coeperat, maxime in o
mericis carminibus. Obseruatum erat mature, differre nonnullorum verborum sensum pro pronuntiandi modo obseruatum qu que illud, ad orationis perspicuitatem et suavitatem imientem vim inesse in vocis modulatione, cui syllabasmam, ομνεσθαι aliarum s 1llabarum sonos mitti, ειρυνεσθαι. Illis tonus os e accentur, προeaedrae, dictus quia ad litterarum sonos voce προeαειδεταί τι docori poterat facito si quis pronuntiatione ipsa haec doceret.
Recte autem Pronuntiare ad grammatices rudimonia et puerilem insuitutionem referebatur. Aiquo hoc senis x eriιαι sunt accipiendae, quando in Platone, Aristotele, Aristoxeno ad eas prouocatur sunt accentus, Dibus vox modo cuitur, modo grauatur, sola pronuntiatione, praeeuntis alicuius exemplo a monitu, addilaendi.
Tandem signa inuenta sunt, quae et ipsa appellata sunt προ vara et accentus. Proprie non nisi unus, Foacutus est, quo acuitur et eleuatur syllaba, ceteris syl labis emimore sono pronuntiundis, isque est 1rgula et in fine , haec et ipsa vulgo grauis dicta, proprie t me gratais nulliun habet signum omnis enim hilaba
grauatur, grauem tonum habet in qua tonus non elevatur adeoqo non acuitur. Variatus vocabuli, grauis.
usus plus obicuritatis intulit in hanc doctrinam per soria. tis inculoniam. Qui acutus est in prioribus syllabis, idemas quoque acutns in ultima, siue sive ' pingatur. Acuisius abit in circum oeum, hoc est, duae syllabae, qua-nim alier acuebatur, altera grauabatur, contractae sunt in unum tonum, . c. βοαουσι. in quo acuitur, ου
granatur in βοωσι hoc ex usu, quo ' grauem tonium declarat . a grammaticis declaratum est per ου et hinc unde factum , lineis binis in unam circumdiactis. Haec superioribus aetatibus plerumque Perperam tradita nunc sunt inter nota ac vulgata uti et illud. --eentus prorsus diuersos esse a quantitat syllabarum, itiqua κοό- spectatur, cum syllaba breuis nam moram
189쪽
seu tempus, ρογον, babet, longa duo χρόνους. Horum temporum ratio non habetur in accentu est tam pronuntiandum tiιti, θηκε, et haec pronuntiatio ita fa- ei esso debet, et adhuc fieri potest, ut etiam χρον ratio habeatur. Praestat inter ceteros, qui de his tradiderunt, libellus osteri. Ex antiquioribus Praeiverat Dionysius lira Aristarchi discipulus, e cuius τάχυν seu ex iis, quae alius ei praenxerat, meliora excerpsit o
sqq. V. ReiZ. Prosod. gr. p. 65. Iam cum puerilis doctina recte legendi a pronuntiandi maxime Homeri lectione contineretur, facile intelligitur, dubitationes huius generis et Esncultates primo subortas esse in Homero in eoque traditas PraeCeptione. Ciun de iisdem προςωδιας etiam scriptis ageretur facile seu scriptio seu praeceptio adducere viros doctos potuit,
ut signum quoque, quod την προςωαν declararet, inusnirent idque cum primo in singulis forte locis ambiguis et controuersis adhibitum, tum et appictum esset, eo
tandem inualuit, ut codices signis iis tantum in locis controuersis, mox, seu puerilis insiitutionis seu minus graeco doctorum caussa per totum carmen προςωδίας essent instructi quod an Alexandrinorum grammaticorum
aetate iactum sit, dubito verum probabile fit, eos ipsos eodices, qui προύφας haberent, non nisi locis, de quibus controuersia agitata erat, signa appicta habuisse soris ne hos quidem nisi eos codices, qui grammaticorum
manibus versabantur adeoque paucos; nec si v. c. Aristophanes dicitur instruxis Aristophanem Comicum aut Pindarum signis, hoc de totis codd. accipiendum se
censeo, verum de singulis tantum locis ac vocibus ambiguis serius demum, Graecis litteris iam ruentibus, et Pronuntiatione Ioede corrupta, mos innatuisse videtur, , totos libros signis his pronuntiationis antiquae instrue rent quo ipso nobis antiqua et vera legendi graeca a tio est seruata, saltem quod ad tonum verborum attinet,
quem alioqui mulio minus in Graecis, non dicam assis-
190쪽
es, quod nouo modo nos posse censeo, verum ne quutam exputare possemus. Itaque Romani sermonis to num multo minus tenemus quam Graeci unde enim v. e. es Diomedo memorasset, sciremus, in si aduerbium esset, acuto, si praepositio, graui esse pronuntiatum. Simili modo statuendum esse videtur ae Diritu: proprie nos tantum habetur spiritus asper isque erat agnandus in vocibus nonnullis, quarum significatus per eum constitvohatur otiose postea etiam lens intulere, qui per so nullus est, et perperam appingitur multo inagis quotios accentus non appinxeris. Ab aspero diaversus exat spiritus digammo, de quo disputatum est Excursu singulari. NeFE Iio modo subnatam esse putabimus interipunctionem, quam a simplicissimis gnis τῆς τελείαο, φάσης στιγμης et ποστιγmi ductam, et in singulis locis, dubiis et obscuris sententiis, primo assitam, serior usus ad eam, ori nunc habemus, omnis orationis consti . inenda Tationem adduxit ita ut ex interpunctionis plerumqu lucticare possis, an logica subtilitato sus sit scriptor in cogitandis iis quae scripsit. In Scholiis Marciani codicis Nicanor περὶ στιγμῆς laudatur tanquam is scriptor, ad cuius Praecepta potissimum interpuncti Homerici car- in meis constituta sit. Praeclara haec ectionis et interpretationi subsidia et adiumenta grammaticis lexandrinis deberi, cire amnum CC ante C. N. in conlata est: eaque primus, non tam Teperisse, quam scite comulussis et in sum vulgarem δdaxisse videtur Aristophanes Byzantinus quaeuam metrica Primus curauerat, ut ex Grammatico dometris Pindari discimus cus in eam rem praeclarus Areactio in appositus es a Villoisono ad calcem Epp. Vinax. E cod. Paris. Neque tamen seu Aristophanis, seu Aristarchi, discipuli, auctoritate omnes huius doctrinae controuersiΑ fuere aut compositae aut sublatae. Memorantur enim diuersae clarissimorum grammaticorum se tentiae et Censura multis in locis tum vero etiam scri-