Carmina cvm brevi annotatione

221쪽

quod οβ a duae Voces sunt, non una, τοίη υ διοδεύπερι rαστέον τὸ το δε Fuit ergo alibi scriptum τοιῆda. Spectat eodem tymol in ηδε δε οἱ p. 416. Cetox αInversus receptus et insertus erat legis Simonidis et diro καλλώττον Aς ειπεν ανξρ' Ogη περ φυλλων - ἀνδρων, p. Stobaeum Serm. XCVI. p. 53o et indo in Analeci. o. I. p. 45. IV. Probatus quoquo exsus Pyrrhoni p. Laert. IX, 7.

Ogη γαρ legitur p. Schol. Apollonii, sed περ quoque est P. Clement Suom. III, p. I 8.147 8. φυλλα τα μέν τ νεμος χαμιαδις αεει, αλλαδ υλη τηλεθοωσα φυει εαρος δ' ἐπιγίγνεται ι ν

Sehol. A. Arissophanem narrat scripsisse τηλεθοωντα, ta φυλλα referretur eundem ἄρ casu tertio scripsis . καὶ το ωρ μετὰ του ι γράψει, κατα δοτικην. Ergo alii scripserant ρη. nec hoc tamen expressum in ed. Venis nec Scholiis praefixum. At in Vindob. ab Altero expres.s est δαρος οτε τίνεται ἄρη et in alio ἐααρος δ' ἐπιγεί- νεται ἄρη. Fatendum est, nominatiuum praesare idori, ut sit ρη δὲ δαρος ἐπιγίγνεται, nam iuccedit σφυσvernum, more Homerico, pro te oro reno Iucc

durato, τῆς εαρος ἄρης επιγιγνοώνης si autem casu tertio, scribitur α ιν durius subiectum mutatur, τὰ φυλλα δὲ ἐπιγιγνεται ρ εαρος subnoscuntur enim folia vernoto ore. Redii tandem ad vulgare sed interpunctionct melius instituta cum etiam recordarer supra , 46 A- σα τε φυλλα και ανθεα γίγνεται υρν habet enim et H-terum aliquid paullo durius dictum. Non bene interpungitur post φυλλα, τα - quod facit quoque Eustath. qui omnino turbat. Est enim rφυλλα τα με pro των φυλλουν τα μὲν - αλλα a pro

ἐπιγιγνεται. codd. et in his optimi ἐπιγίνεται, cum odd. ante Turnebum. Seruamus tamen alterum, ut sibi constet scriptura antiquior. v. ad B, 468. In rati a. est ἐπεγει το gcrauit, debuit ergo etiam in Ovr sed vi-

222쪽

uos in Iectio, quia insertur hiatus. In uno Vindob. motius es ἐπι ινεται. Clemens Nex. Strom. VI, P. 38. versus 47. . . Mucio surreptos esse contendit, prauo iudicio cuius nominis Proditos narrat si versus: λ αυτω κοὐ φύλ

σει C. αρουρα, terra. Vides imitatoris sucum. Aristophanes versum ante oculos habuit nobili loco de hominum fragilitate Au 686 αγδρες ἀμαυροβιοι, φυλ- λων γενεῶ προςομοιοι, ὀλιγοδρανέες, πλατματα πηλου, ταιο-

Ven. A. et B. Leid. 1 μεν - sic quoquo Cantiquod esset καὶ φυει καὶ ἀπολήγει Potest etiam η μεν - , seribi Schol. . tamen priore modo αντὶ του καὶ aecepit addit quidem, posse et articulos esse, praestaro tamen, si copula sit. Adstipulatur Schol. . qui addit: Alexionem pro soloecisino habuisse, si si μεν η δὲ articuli essent, antecedere enim singularem , qui partitionem non admittat censet tamen Schol eum falli, posse enim etiam H ενικου Iris sρισμον exi. Et est haud dubie, nisest Partitio, γενεα η μὲν ἡ δε generatio quidem alia - lia autem vi s. 48 τα μεν - αλλα δέ. Tu in quoque hanc scripturam Apollon Lex γενεη -- ἐπὶ μεν γαρ παντος γένους των ἀνθρωπων ως ἀνδράκη γενεὴ , ἡ

μα φύει, η δ' ἀποληγει. In Lips est xl μεν α δ', cum

glossari ποτε μεν, ποτὲ δέ. Etiam Schol. p. Bonu αμεινον συνδεσμου ειγαι η αρθρα. Porro, quod grammatici non obseruant, φύει, quod paullo anto erat et ubique fore est activum facit nasci, emittit, snstat, ut et alibi v. c. d. Η, 19 Zephyrus τα ριεν φύει, αλλα δε πεσσει, nunc reponte est, actione immanente, noscitur quae notio alias tantum in πεφυκα et πέμα locum habere solet. Dudum expecta iam suspicionem de toto versu ex rhapsodi alicuius inter

223쪽

Pre amento nato alicubi subortam verum nec Bonitoriam ad ioc laesisse video. Veram pra stat abiicexe notionem

τοῖ si i ei supplere γενεὴ φυε ανδρας, ἡ δ' αποληγειφυειν ὀρας. Ita paullo durius diei haec sunt, actyrammatio m tamen rationem accommodatius conoenit

quisque melius το πολ ήγειν, quod alias dictum esset PT cpθίνειν quod proprium est de sirpe desciente, Extimcta. t αποληγειν est παυεσθαι, αποπαυεσθαι , cenare. De fructu dictum est o l. Η, i ουποτε πολ-ται υτ

i5o. εἰ δ' ἐθέλει καὶ ταλα δαημεναι οφ atavo se quod distinguendum est post μελεις et δαημενα -- eipiendum pro imperativo, δαηλ. Ita Sch. A. et it rum ad T a13 ubi duo hi vorsus repetuntur. Non hoc Praeferam vulgηri rationi, qua post αξαεναι distinguitiam et suppletur apodosis δάηθι, scito, teneto. v Notam. Anus bene eum Eustathio pro apodosi haberes verba πολλοὶ δε isti αυδρες ἴσασι, ut sit si vis scire, multi id neu

Tunt, a quibus resciscere possis. atra Θέλοις Vrat a contra nam Homerisum. εἰ ἐθελοις excitatur p. Lucian. Contempl. 4.

Versum multa suspectum faciunt. Primo peccat in digamma vhac ισασι. Cui occurrere liceret legendo πολλοὶ δὲ ισασι ιν ανδρες. Accedit altorum a Bentleio,

talum, quod φρ ε ενς ηαετέρν γενεν iuncta sunt ratqui nusquam εἴ Aάδ, ευ εχνς, accusativo sequente o currunt, sed ubiquo absoluto, et in modio, sino regimi 116. Adscripserat loca dyss B, m. Η, 17. Δ, 6 , N,aSa. T 86. Exputes Ort medelam structura sic acta, ut explendo Διηθι, iungas πιμι ετ ρην γενεην, aut tiungas: ε δ' ἐλλεις καὶ κατα ταυτα, ουτως δαήαεγαιν μετέρην γενεηλ Enimuero contorta haec sunt, et versus

224쪽

IN ILIADOS LIB. VI, 149 153 i5

labendus intor expletiuos a rhapsodis inculcari solitos: quod iterum tactum ins v I 4. Ductum est alteriun

είρεαι - χασι δέ μιν μάλα πολλοί i5 a. Αντι πόλις 'Κφυρ' , μυχ' Ἀργεοο -- ,,quod 'haeris nomine heroico dicta est pro Corintho male expressum est, τι 'Εφυρην τὴν κορην εἶπε . Et sunt plures vrbes hoc nomine quod ad fastidium docent vetores. v. ad B, 659. Apollod. I, 9, 3. Totum versum Maximus Tyr dist XVIII, 5. et Sel L Pind. . , 85. alterum autem hemistichium recitat Strabo VIII, p. 57 A. vi declaret Argos dici pro

Peloponneso.

μαλ'Aργεος ἱπποβοτοιο ut iterum Od. Γ, 63 C rinthus quidem in extrema Peloponnesi parte sita est, satamen frequentatum hoc est, vi sit inpliciter in Argolide, aut, Vt veteres acceperunt, in Peloponneso v. Strab.L l. s. a B Io9. Sic Pindar. N. VI, 44 -χφ Ελλαι- ὀος, et sic Romanis reostra. Similis usus latio τολμώσος ut inf- aa ἐν μιώσω Ἀργει. Habemus hic insigno exemplum myilii historici stirpis ac gentis ad posteros Perlati rebus in miraculum auctis re ille quidem stirpis Aeolica cuius memoria fabulis suit locupletio aliis. I, S. ἐνθοι θεαί φος ἔσκεν ο κέρδιστος γένε ἀγορῶν.

- quod κέρδιστον dixit τον συνετον, καὶ κερδαλέον atrecentiores τον φιλοκερδῆ accipiunt Sch. . Sicquo Apollon Lex adscripto hoc versu: ο συνετώτατος καὶ πανουργοτατος add. Suidam. Et Pindarus I. XIII, a bryphum appellat πυκνοτατον παλάμας, λον Schol rem di συνετο et h. s. laudat. Subiicit alius grammaticus in eodem Schol - συνε-

τατος, ἐντρεχέστατοί, οὐ γαρ αν τον προγονον αυτο παν-

ργοτατον ἔλεγεν. Similia repetunt Eustath et ElymoLin κερ- Scilicet ignorarunt heroica vita sollertiam Re prudentiam a vafritie o calliditate nondiu fuisse dis Mam spectasse l)oque eam maximo ad olli laudem,

225쪽

et ad ea, quae nunc dicuntur strategemata V Polynon. lib. I. r. bi inter strategematum auctores refert Sisyrbum, Autolycum, lyssem. Eodem sensu Minervae ob

ευρυάγυια ipse de se praedicauerat alio loco cl. I, 9. a. εἴμ' Ο σευ - ος πασι δολοισιν ἀνθρωποισι ιέλω, mi' nime autem ad honestatis normam est constituendam aut exigendam Promiscue itaque ponuntur OQ. To νοέ,

απάτη καὶ δολος, κέρδεα, aliaquo similia Loc class. d. N, 9 sq. ubi no loco κέρδεα βουλὴ, μυθοι, μι τι

memorantur. Itaque adiectum interdum κερδε κακά es ad G 44. Recte ideo in Sisyphi laudem cessit

ingenium ad dolos et fraudes compositum, fido tamen in populares et amicos integra. Sic Myssis doli non sunt ubique ad honestatis normam exigendi ut nee Mercurii. Sisyphi autem calliditas miris, prisco tamen loquendi mori accommodatis naria qui insigniter callidus habe tur calliditato deos vinceres dicitur commentis fuit in Iebrma, quae ex herecydo seruarunt Sch. r. Ven. A. Ipsum mortem Θάνατον a Ioue mussam circumuenit, et vinculis tenuit. Porro x inseris dimissus non rediit. In telligi ex hoc postremo potest quae caussa Ρoena fuerit, ut saxum sibi impendens volueret sine intermissione noscilicet facultas esset itertia aufugiendi ex inseris. Cons. Not ad Apollod. p. 4 a. S. Stur ad fragm. Pherecydia P. 78. s. In ipso nominis etymo ingonium hominis interes quaesiuerunt, esso enim σίσυφον aeolice pro Miso. φλον. . Eustatho ενθα δὲ multi, ut Vrat tres, osc. 3.r54. Σίσυφος Αἰολίδης se quod per panalepsin

συφος bis dictus est, quodque Homerus a saeps utitur in liade, at in Odyssea seine Auίοπε σοὶ id A,2 a. o. ad quem lociam veteres grammaticos hoc idem obseruasso doco Eustath. Est tamen obseruatio et alibi repetita: ut ad M, 96. δ αρα Γλαυκου τέκεθ υίον unus Vindob. arisiet Mosc. 5. τέκεν sed medium hoe habuit eandem

226쪽

IN ILIADOS LIB. VI, 53 is si

vim quam activum τεκεν etiam in scriptoribus promis. euus usus est. 155 αυταρ λ κος τικτεν Aristarchus τίκτεν, α- L . Sch. A. suauior tamen versus cum augmomo. Do est rophontes fabulae fuere plures, ex varia Tragicorum tractatione. In Sch. . . r. locus de eo est ex Asclepiad ἐν τραγωξουμενοις. Nomen habuit a Bellero occiso, cum vexum nomen esset Hipponous quod et Elymologus narrat cum aliis Pegasiam ab eo do mi tum, de quo tam praeclarus locus es in Pindaro, o. merus non memorat. Accessisse illo videtur primo in

Chimaera domanda. Fabulam Corintlitis fuisse domest eam satis apparet, expositam quoque in rebus Persei, in in catasterismis, quibus praeivit iam Hesiod Theog. 234. . . Reliquos mythos V. p. Apollod et Not P.

ασθαί ἐστι. Ad . . spectat glossa Apollonii in μα.

αενο p. o - ὀ του περιεποιγησαν, πασαν. et in ωπά τ p. a esse vocis notionem Vt sit περιεποι σεν, adscripto hoc versu. Ad αυτὰ Ernesii notat is ατα Flori Ald Iunt quod serri potest, si anto legatur: πασσαν. Nullo modornam peccat in digamma πασσαν ἀταρ οι - non LPM quam ames: γρ. οῖ, ut , 695 Librariorum visio ιτα et αυτα saepe permutantur. Proetus et Antea. Ab Acrisio fratre Argis expulsus Proetus apud Iobatem in Lycia exulauerat, cuius silia Antea ducta in Argolidem rediit et Tirynthem tenuit rApollod II, , . Filiae ex eo coniugio natae, Proelides poetis dictae, insania sua notae sunt, et curationo

Melampode acta v. Apollod ibid. sis. Virgil. cI. I, 8. Confugerat ad Proetum Bellerophontes medie

227쪽

perpetratae reus. Pro Ante Tragici Sthenoboeam Hsciuerunt, filiam Amphionactis, Apollod ibid. secvnctiam alios Amphidamantis Arcadis filiam ibid. III, 9, t. . 159. Ζευς γαρ ο υνο σκνπτριο δαμασσεν. Est ευστά μιν in rat a Mosc. i. o in Ven ubi Sch. Α - ToZεῖς ταρ οἱ Recte se habet Vulgata ἐδάμασσε se. -υσAργείους ι αυτ τῶ Iρομω. Ἀ ιιιν pro αυτὸν non ti-bet sensum esset salium pro αυτους dictum. Vrat. a. πο σκηπτρα τε δάμασσε Barnes ne Iovnde Ἐγρ. πο σκήπτροις ἐδάμασσε et πο σκηπιγοισι

i6o τω ὁ γυπι Προιτο ἐπεμηνατο, δῖ' Ἀντεια. quod Homero Antea si quam recentiores Sthenoboeam appellant. Notatum iam Apollod. II, , I p. 88. M Not. p. 77. et quod a malo adiectum de Impudica muliere unde suere qui Διάντεια scriberent: quod et Ira uno Vindob occurrit. Melius dixeris esse epitheton orinans, nullo ad mores respectui praeclara, eximia, nombilis, ut δῖα Κλυταίμνηστρα Sch. . . Similiter ααυ-υ Αἴγισθος Od. A, 9. Neque Bellerophon s. 155 aut x

dictus αἰ μυμων, quam omnino egregius, Praeclarus Arigutatur tamen Clarke, dum ad solam corporis venis a-tem refert.

αίαν ἐπτοηαενης μω τῶν δὲ γυνj etc. Aristidis nota iiotiem vocis rmat Callimach. in Cer. 3 οκα δ' ἐπι- μαίνετο - ον Ἐλευσῖνι - ubi L. Not. Versus 6o. I. a. sententiis praeclaros commendat Plutarch de aud Poet. p. a . . Idem in Coriolano p. a D. laudat Versum 6 r. Vt doceat Homerum desos non immiscere iis, quae ipsa ratio suadere possit Nimis subtiliter nec vero, nisi hoc loco. i 64 η κάκτανε Βελλεροφόντην Vrati A. κάτθανε im docte quod et erat in Luciani codd. Calumn non tem. Cred. 6

228쪽

a 65. ος α Θελ φιλοτητι μιγεμενα ου ἐθελουσν. ρι pro μοι ossendit dura elisio etiam enueium, qui paratam habebat medelam: ος μ' . - ου ἐθέλουσαν. Malim dicere, si omnino esse liciendum, et scribendum e. Θελε. Vulgata tamen ubique occurrit, etiam apud Lucian L . De diphthongis elisis dicam singulari Ex

eursu.

ἐθελ' ἐν ab Vrat. A. nec male. Suatio est Scholion. A. et Leid ad h. v. quo tres modi μιξεων discernuntur congreditur aliquis cum alte

gnum habitum a Valkenario, quod exscriberet ad Am mon. P. 4 excerptum iam ab Eustathio . Sa 15. Ot

I 66 του δε ανακτα χολος λαβε. Male edd. ante Ald. a. et eodd. passim τον δ' ανακτα. I 67. τε ι μέν δ αλέεινε Vrat. a. λέεινε.σεβασσατο γαρ τό γε θυμῶ Baroce cum l. σεβα- σατο vitiato metro Hesych. σεβάσσατο σεβαστον ήγη- σατο. ἐτιμησεν. ἐνετραπη hoc Vltimum, fritus si con- enit huic Ioco. pollon Lex laudato hoc versu gἐm σεβαστον δεησατο. Scilicet σέβα est maius aliquidquam ιδ A. I 68. πεαπε έ μιν Λυκίηνδε, πορεν δ' ἡ σηματα λω 'ρ Sic Flor. Id. i. Mutatum in Ald. a. Λυκίην δοι ορε δ' ογε reuocauit antiquius Stephanus et firmatur hoc a Ven utroque, Lips. Townt et al. Apollon. Le . πορεν περιεποιησεν. υχι δὲ παρεσχεν πορε δ' oramit τα λυγρά. Immo oro est h. I. pro παρέσχελ Scilicet scholion ad alium locum spectauit, . . , a. μαντο

συνην ην οἱ πόρε Φοῖ3ος Ἀπολλων, ubi est περιεποβσεν. 169 τρψας ἐν θακι πτυκτι, θυμοφθορά πολλα is quod litterarum usus ex his liquere visus est accipien. da tamen sc verba non sunt, sed τρψαι est εισαι οῖονος ἐγχαραξας αλα, sguras δι' I ἔδει νῶναι τουπενθερον του Προίτου Sic Sch. . nec absurde, Ne di,

229쪽

vorsa sunt, quae aliunde attulit Eustath. p. 63a, a qui subiungit multa, pro quibus meliora expectabam. Ipse Apollon Lex P. εο γράψαι οῖον ἐγχαραξας σημεῖα πουλά Verbo, γραφειν est μινι scalpere, incidero qui sensus conuenit cum altero, quo do ut incisa, et vulnere, frequentatur, V Η, 87. Sed niuerse pauca monenda sunt ad hunc locum vexati imum, qui tamen classicus est, quoties de seri plura origine agitur actum autem est de a ad lassi. dium a viris doctis disputauit quoque docte nuper Woli. in Proleminenis. Ἀ Homerum ipsum ex tota diiudica

tion parum fructus redit, uti nec ad eam ex Homero. Littestarum enim notas non modo ante Homerum, verum etiam ante Proetum et Bellerophontem a Cadmo in Graeciam illatas esse, fama antiqua ervbat certiorem fidem rusti a quaerimus Enimuero dissicultatem facit et u litterarum quem multo serioribus temporibus paexum adhuc requentatum esse videmus, nec nisi in prublicis monimentis, et in marmor et aere. Vnde parum probabile fit, iam tum, paucis post Cadmum aetatibus litterarum sui ad vulgares hominum intercursus et commercia suisso adductum, sic ut Corinthi rex regi Lyciae, diuersa lingua utenti litteras mitteret in ligneo pugillari exaratas. Vt tamen rem tam parum probabilem admittamus,

nihil est in Homerico loco, quod nos cogat et vetexe id credidisse consset in quibus ipso Apollodor. II, 5, . habetur: σναατα enim notionΘm generalem habent, usurpata vox de quacunque re, ex qua aliquid colligas; ta Odyss. io Penelopo et lysses iacile se inuicem agnoscunt εστ γαρ νον σημαF α δὴ καὶ νῆ' κρυα-- να δμεν et ἄλλων. e quo genere erat ipse torus coni galis singulari modo fabricatus. Itaque σηματα possunt esse formae, signa, figurae, possunt quoque esse notae, χαρακτηρες, quibus aliquid adumbratur, designatur, vel innuitur sicque iam veteres accepisse, docet Schol. A. Infra , 75 sortientes sortibus signa vel notas impri'

230쪽

IN ILIADOS LIB. VI, 169 ar

anunt vel insculpunt, ut discerni eae possint: οι δὲ κλη- ρο ἐσημι γαντομαστος, ἐν Γ βαλον κυνες. Conuenit hoc ipsum ingeniis priscorum hominum, declarandi animi sensa per similitudines , formas, symbola, etiam in sermone interdiam familiariter habito. Videtur ergo res redires ad tesseram hospitalem, clam tum usu habitam, qua εIHerophon declararet vero se a Proeto missiuin D se Vncle s. Iobates postulat Τμω δεσθαι, quod a Proeto attulerat Bellerophon, tum vidit ille inscriptum esse Sisa κακον Potuit enim conuentum esse de certis signis, quibus intelligi posset, quo loco habendus essetis, qui missus erat in iis esse exuit signum, unde Iobates intolligeret usu homini mortem inserendam sis. Quae tamen ista σημεῖα suerint, figurae an χαρακτηρες, vanum studium esset si quaerere velles At quae tabulae fuerint, ex ipsis Homericis verbis intelligitur: suere complicatae pertulit adeo eas Bellerophon obfgnatas rmemorabilis ideo vel sic locus est, quod ex eo discimus, vetussissimum suisse pugillarium sum, id quod etiam Plianius obseruauit XIII, o quodque iis insculpebantur cerita remam signa; ita ut quoque genus essent tabularum hospitalium: tandem inde et hoc colligere licet sim rum, seu figurarum seu hieroglyphorum seu symbolorum, iam ante scripturam per litterarum ductus exaratam, apud Graecos sum aliquem extitisse similem ei, qui inter Aegyptios suit: id quod cum ipsa ingenii humani sollertia, et ciun exemplis populorum Americae et insu.

laxum conuenit.

Nunc vide, an praestet, ex Homerico usu cumulana di epitheta, interpungere: πορεν ' γε, ατ λυγρὰ, τρώρας ἐν πινακι πτυκτω, θυμοφθορα, ut sit τρίsae επορε οραψε καὶ πορε. Ex vulgari interpunction accipiendum est γραψε πολλα εἰς φθορα αυτου, ως--τον φθαρῆναι παρὰ του βασιλέως πενιχρ θυμοφθόρον αυὰρ dixit Hesiod. Εργ. 17.

ἐν πίνακι πτυκτα. Est πυκτω in ips. Cant urat. a. c. osc. I S. binis Vindob et edd. Hor. Ald. i. et

라틴어 텍스트