Carmina cvm brevi annotatione

231쪽

In codd. Apollonii Lex. p. aio Variant quoque sic cocta-ap. Polluc qui bis laudat πινακι πτυκτῆ v, i et X, 57.

Totum versum damnabat et pro fetu seriorI x ιapsodi habebat Hartovellus de regia theca calamaria Iib. I, . . iustis iniustisque de caussis Nam et miscet moL. ta inter se diuerse, immiscetque aliena et disputat oxolgari interpretation de litteris scriptis et in tabula cinxata, cuius sua omnino it sublatum ex omni nntiquitate, reuocans Omnem scripturam ad atramenti siun. At qui neutrum bonus interpres admittit. Ridet porro rugnum liciatiles atqui βιβλίον τυχον xulgo dicitur,

quod binis tabulis, asseribus lateribus constat, Dae complieari, hoc est iungi possunt ac signari. Et quo in eo sensu δελτ:ον πτυχον et quidem ευλο ap. Herodot VII, abs ubi de Demarati tabellis insculptis, et, ne suspicio in facerent, cera oblitis narrat. Tandem vir doctos tanquam nouum inuentum affert, quod dudum vel x Eustathio vulgatum erat, γραψαι etiam esse posses incidere et πίνακα esse tabellam, cui insculpatur aliquid. o rum nunc eo deerrat, ut ἐν πίνακι πι κτιν legendum ossescenseat, in tabula bene σο acta et quod epitheton et per se inutile foret et alienum onere enim suo moIestae fuisset iter facienti. Itatuit quoque rarμεῖα uia notas arcanas, seu secretas, ut Liui verbo utar, ablata otanquam tesserae hospitali incisas Incidit vir doctus in lianc emendationem per sphalma in laudato ab Henris tephano loco Herodiani. Respicit Homericiam versum Lucian adii. Indoctum 18 et Herodian. VII, 6. aliis si ubi Gordianus noriae. κατασεσημασμένα γρα κατα ἐν πυκτοῖς πιναε . d. I9τα ποί-- καἰ κρυπτα αγγέλματα τοῖς βασιλέυσιν ἐπι- 1 o quod socerum recentiores edunt nomine Lo-halon. d. Ven ενώγειν et Sch. A. Ῥυτως 'Αρίσταρχος. νώγεε γαρ. Spectat obseruatio ad formam, quam pammatici Atticam vocant, i δειν Pro pia et similia.

232쪽

sup ad , 58S ubi ἔσκειν Aristarchus eam insere voluit in h. . non ex lectionis auctoritato, sed ex iudicio suo. I7I. εω υπ' ἀμυμον πομπν suere sorte omina et auguria areat in itinere obiecta ut euentus secundi e . ad 8SQ. Hion ἐν α ά προ τας ἐειγέσεώς ita μετL Ven. A. I a. Ξανθον - ρέοντα miratur Ven. . quod Porphyrio Petitum esse, disco ex Eustath. p. 34, 5. quis enim amnis non fluit et tentat varia. Scilicet est epitheton mere ornans ad animi sensum tamen seriem dum haud inePtum.

nes mimm Commentum l

174 μ cimo numero novenario lubenter utitur pomta Repetita assim obseruatio ex aliis quoque scripto ribus affert xempla Clemens lex in Stromat omnino autem hic Iocus est notabilis de hospitii iure et more; eum per Itaxos dies ne sciscitari quidem aduentus anniam liceret adde alios ex Odyssea, ira, ins Lis R. Etiam inter mores obseruabis, mactari bovem ad epulas. nonnisi in ipso epularum apparatu; 'gnum

quoque conoluantium numerum esse debuisse, cum quotidie bouis caesi carnes apponendae essent: tandem sacro domestico faciendo caussam iustam non fuisse nisi epulas paranda essent. Aliter hoc sequior aetate tum sacro laeto locus erat epulis. spectant haec ad vitam antiquom homini , non minus cognitu utilem et iucundam, quam grammatiCa et critica.

Rarchias virumque habuit: ξείνισυ et εείνι prius tamen respondet τοῦ Πρευσε Sch. . Intellige sic, sussis in edd. Aristarcheis utramque lectionem. 1 6. H quod mos erat, hospites Primo recreare, et in demum e causa aduentus rogare. Eadem ex h. LMeet Athen. V. r. f. d. Δ, 6 sq. I78. ' τι πιναεῖα λέγει, οὐ γράμματα εἴωλα ρα ἐνέγραψε. f. suP. 169.

233쪽

Dissident tamen in etymo alii πο ου μηκος μακετος, μαιμακετος duxerant, Vt est περιιι κετος alii a μαια- μαιμάκετος π Elymes Eustalli ven Sch. . ad A, 354. in nem irruere, quem adoriri nemo audet, issi eoque ingens, Vastus. D Chimaera nihil est quod tuto pronuntiare liceat, nisi hoo ex mytho perantiquo eam proseciam esse neque commenti caussa satis constat. Repetunt illud a momte xago Lyciae, cuius vertices sucre plures, in iisque unus Chimacra dictus, quo nomino etiam convallis erat: Strab. XIV, p. 80 B. Alii ad incendium montis retulcire, et ipsum speciem monstri tricipitis ita interpretantur, v vnstities, quam incendia montis faciunt, designent leo, Capra, attondens fruticeta et serpens Apud Eustath et alios mons ille ignivomus, in vertice leonibus, media sui parte pascuis ad radicem serpentibus requentatus harubetur Alias interpretationes memoratu parum digna Rap. eund Eustath Palaephat et alios ad eum laudatos. De hominis seri, seu populi latrocinia agitantis , in mon

to Crago internecione sustucionem apposuit oeppen Panyasii p. Stephan. Byz in Τερμιλ Si violari licet, dicam, pari modo, vi Minotaurum, ita Chimaeram ex antiqua figura symbolica natam esse, ita ut id, quod ad

cortam animi notionem inuentum erat, ab aliis pro mon'

stro, quod vere extitisset, haberetur Verum do incertis licet unicuique pro suo sensu statuere. Chimaeram ab Amisodaro Lycio nutritam narrat Homerus s. - II, 29. 33o. f. Apollod II, 3, 1. Ex Typhone et Echidna mon' serorum parentibus, natam edidit Hesiodus.

nes mirum commentum l .

234쪽

IN ILIADOS LIB. VI, 79 - 18 225

eaprae sed capite leonino et nuda serpentis instructae. Scilicet, ut e Schol. . et Eustalli intelligas, disput tum est inter veteres de Chimaerae specie, quae . . est uno capito, aliis tricipitem, aliis bicipitem eam pro dentibus. Fuae longam de hoc disputationem Porphy. xii suspicor ex Eustathio Addunt Sch. . Mi Hesio dum, qui tricipitem laciat. Verum Hesiodea specie haud dubio in ingeniosioris inuenti, eamque artifices quoquo sequuti sunt; bicipitem tamen Chimaeram vide. mus in vase antiquo: in Collectione Vasor antiquori Hamilton tab. I. docte illustrato ab ingenioso et docto

viro, Boettigeri Versus 181 18 leguntur male illati in lieogon. Hesiod 3a3. 4. Mihi, quoties Homerica legi, non bnus suspicio subnata est, versum I 8 a primo auctore carminis non esse profectiun Simplicior erat antiquior narratio ν δ' ἄρ' si θεῖον γένος, ουδ' ἀνθ ρωπων, δεινον ἀποπνειουσα πυρὸς μένος auομένοιο. Ita bene proce est omnis sententia. Nunc autem interiecto versu 181 obseuratu illa et corrumpitur. Nunc enim est μέσση δὲ.χιμ ρα δεινον αποπνειουσα πυρος μένος, medio corpors eapra, capite tamen leonino, per quod capra, hoc est medium corpus, emare fingitur ignem: ut etiam spe ciem Chimaerae ex . l. ossiciam vides p. Zenob. II, 87. et p. Liban. Ecphras To. III. Opp. p. ao95. quas vix placere possunt ut nec tota monstri species caprino eorpore, capite leonino, cauda serpentis. Praestat sic Hesiodeum monstrum, trinis capitibus ignivomis instit erum medio caprino, inter vita leonis et draconis. Potest tamen quodammodo occurri specie Homeri- eae, si melius, quam a multis si verba iunxeris. Non

lungenda sunt 1 δὲ χίμαιρα δεινὸν ἀποπνείουσα, sed est hoc retrahendum ad hi δ' ιρα - ἀποπνείουσα πυρος μένος Scilicet instituta oratione 1 ' - ' Θεῖον γένει, debebat sequi αποπνέον, sed rediit poeta ad a M.

235쪽

Parodia s. 81 expressit Ariston p. Diog. Laert. IV, 33 de Arcesilao: προμ Πλατων, πιθεν II μν,

μεσσος Διοδωρος. οπισθε δρακων male librarii scribunt plerique inere. dibili, enim eorum fuit metri et prosodiae ignoratio.

μέσση δε χιμαιρα in Hesych. est appositum το μέ- αι

183. καὶ τημ με κατέπεφνε λων τεράεσσι πιλ m. quod nihil de Pegaso memoratum est. Sch. . em, ni Pegasi Hesiod. l. c. versu Sa sed suspecto. Utarior est locus indari. Θεῶν τεραεσσι πιθησας quaenam illa prodigia iudirint, reticescit tanquam aliena a tali contabulatione, et forte, tanquam salis nota ex aliis carminibus illius temporis Pegasummineruae seu datum seu domitum aD Tant sequiores poetae ex iisdem, ut probabile sit, primo loco Pindares. Attingit rem versus Sa Thoogon vix tamen ille Hesiodens. Etiam supra Δ. 398 de Tydeo, qui Maeonem incolumem dimiserat, Θεων τεραεσσι πιει M, non additum erat, quodnam illud ostentum fuerit. 184. Δευτερον υ Σολυμοισι μαχματο κυδαλιMm. Mirum . . sine varietate μαχμσατο scriptum et editum

exhiberi etiam p. Strabon XII, p. 859 A. in p. 93ι B. XIV, p. 98 A. v. ad A, 98.

Sorum antiquiores fuere terrarum Lycia incolae; mox ab aduenis expulsi in montibus, qui confinia iaciunt, haesere unde bella mutua sacta sunt, ut h. l. et inscio, Iterum memorantur Solymi d. , 83. s. sup ad RΥ66. . a serioribus accensentur Pisidiae Montes quo

que Solymi sunt τα Σόλυμα, supra Phaselidem v Strab. XIV, p. 8a Si Eustathio p. 36, 35 Iides habenda,

eius adhuc aetate Eelymi locus sui in istis Lyciae edixis Indocte P. Hesych. Σολυμοισιν εθνει Σκυθῶν ubi V. Not Isauros eos serius dictos asserit tymologus.185. την γε μαχην BarOcc. Vrat. a. τήν δα186. το τριτον κατέπεφνε δ αβνα αντιανείρας. De

Amazonibus cf. sup ad P, 84. Fama de iis in antiquis

236쪽

aea ideo. Ineorta et obscura, in Asiani minorem eas laeursitasse es ad Apollod. III p. 3 a. 187 - δ αρ ανερχοιαέγa πυκινον δολον αλλον φαα M. Mutarchea haec est lecti Ἀνερπιαίνω, redeunti. Alii Iegebant ἐπερχομένον rach. A. quod esset proficiscem ti ad AmaEonas, aut in reditu accedenti ad Lyciae nos: vestrum commode. E Lips morauit Ernem περχομενω eum Iona, ευποστρωντι. Benilei ex eodem laudat υπο- ρεφοντι et addit ad metum scilicet quod non asso

cepta, quae locum suum iure tuetur Iam sup Δ, sa

deo erat: -- ανερχομένι πυκινον λόχον ε αν Lγοντεc unde etiam . l. pro ὀολον Venetus habet λοχον. se et in Vindob ex interpretatione Barnes adseripsit: τῶ σε αναερχοιιεν male. v. ad , 592. Provis. est πυκνον inorat. b. uόλον νέφαινε Vox per κατασκευάζειν, parare, a grammaticis exponitur. v. de ea

κρίνα est ἐπιλεμαενοe. Vnde εκκριτοι, πίλεκτοι. cf. Ad B, 56 et . l. Eustam. Tum in Lips erat: δεορ έει --τι cyci me et ita legitur in ToWnt. ἐκ Λυκίη έεώοσι φωτα αρίστουe. Benueius ex Lips cod. laudat καὶ ε κοσι quod ipso adoptat ut sit numerus certus, quemuit mo-

393 κούρου πεντηκοντα uit ergo antiquior I : κρίνα ἐκ Λυκίη ευρελ εἴκοσι φωταc.

169. - ουτ παλιν οικονδε νεοντο se quod παλιν nruae non de tempore dictum Sch. A. Fuit hao Atiliam chi obseruatio liquoties inculcata παλιν apud Homerum plerumque Poni τοπικω εἰ τομίσω, non χρονικaec. V.

B1moLmosych. h. V. et aliquoties Eustath. Da λοχον Fuida μαλσε scilicet proprium in insidiis Ddere. 19i αλλ' τε η γίγνωσκε θεου γονον ν ἐοντα. ,quod ex iis, quae uenerant, hoc collegit, a diis ego eum oriunctum. rari vero Pegasus datus fuit, multomatis fidos faCtri. Sch. . Notandus orsus ad cogno lauda vetextam iudicia de hominibus virtute infinibus.

237쪽

Colligunt ex lactis nobilitatem stirpis, haneque a diis da eunt, inprimis a Ioue, Unde notum epitheton Διογενεῖς. es Schol Pindari l. XIII, a b h. v. adseripsit. νίννωσκε. Etiam hic γίνωσκε edd. Hor. Md. I. Rom. et Codd. etiam boni en Lips Cant. Mor Vrat. A. v.

ad B. 468.19a. Θυ mo ην, Philonoen, Antiae sororem aliis est Anticlia et Casandra v. ad Apollod. p. 89. 193 δῶκε δέ οἱ τιμης βασιληλ rare.' λxis regii dimidium quanam in re hoc constitutum iudixit, quaeras. uni regia tum erant, ducere copias in bello, curare sacra, enum et populi concilium habere, iudicare. Honores autem, Proprie dicti, τα τέρα, erastro σέμενος, quod tamen Vs eqv. memoratur, η προεδρώ, copiosior portio vini et cibi in epulis. Haec igitur bcendus est Iobates communica si non partitus esse, cum genero suo. mni autem artem dimidiam non potest reddi non enim erat ea tum regnorum conditio.

194. καὶ μέν οἱ Λυκιοι τέμενος ταμον χο ntiri quod poeta το τέμενος per etymologiam deesarat inὸ του τεμεῖν καὶ φορισαι. Repetitur illa in Apollon Lex. h. v. unde Sch. r. Hesych. Elymo D voce trita iam sunt omnia. Est hic, cum alter L 74. locus classitas hac de re nunc quidem satis nota. Regum reditus nimerant ex agris assignabatur autem pro praemio et ho. nore agri portio, e quo siue pastione siue aratione oldiretur, siue arbustorum et vitium satione prouentus essent

maiores Ceteris.

καὶ μέν οἱ argutatu Barnes et subctituit MV. ptum fuit μεν οι. Λυκιον τέμενος recitatur in Schol. Pind. I. I, 83 ubi reddit την φωρισμιέγη χώραν. 195. τέμενος - καλον φυταλιχ, καὶ ουρης Versa Iterum obvius M. Si et L 185. Nolim iungere καώνφυ DR, ut subintelligatur ἔνεκα, sed τέμενος, ἔλπαλλων, καλον, φ. Vt sit τέμενος φυταλὶ e. - Itaque imterpunxi Post καλον. Non satis diserti sunt veteres ia

238쪽

discrimine φυταλ ῆς et αρουρης constituendo. gρουρα ad agrum arabilem spectare Vix dubites M, Si adiecti mel ἀρουρης πυροφοροιο, quod etiam in . loco nostro indo habet Venetus et unus Vindob. At φυταλ i latius patere videtur ad arbores, vites, herbas, olera unde dohorto et vinet interpretantur Sch. r. δενδροφορου γης, ε Φαουελοφόρου Possis laudare I, 574. 5 τέμενος πεντη-Mντογυοπι τὸ μεν ἔμισυ οἰνοπέδοιο ημισυ ε φιλήν ροσιν, Et in Taecia non minus quam in Italia vineas habent arbustis distinctas; quod et in Odyssi occurrit , i9a A, 9 coss. 1, a sq. Necdum tamen locum vidi, in quo φυταλ ῖ ad solas vites spectet ut nec φυτα lae vites fiant, sed omnino arbusta a, ia3. , 437. 8. Oleum ἐκ φυταλ ας est p. Callimach. . . 6. It que usus reuocat nos ad arbores et arbusta, ut in Moblon. II, oo5. III, 399. Callim L. P. 6. In Apollonii Lex. Est φυταHi κνποe addit Hesych. φυταλ ῆς καμπου δενδροφόρου γη c. recte hoc nam, που maxime ruboribus consita loca indicare, patet . . ex L. A, 37xa μοι κῆπον εχε πολυδένδρεον talis etiam ορχατος Alcinoi ossim, i R. Add. d. Z. 44. 5. 6. 355 sq. Etsi non ignoratas musse florum areolas, intelligas ibid. ex Alcinoi hortora, ia7 8. Jl. , Sosi). Quod Prima in φυταHi producitur, qua in φυτον et aliis breuis est, mirationem facere potest. Aestimaniadum est discrimen ex hoc, quod alia a φύω, πέφυκα, φυμιι, ducta sunt, in quibus υ productum est, alia a φυμτέφυα φυτον φύσις, in quibus υ corripitur. In Traj-eu discrimen apertum est, inter φυτεύειν et φιτεύειν, iblud breue, hoc productum a φίας, φίτυ φίτυμα.οφρα νέμοιτο. esych. νέμοιτο, καρποῖτο ad h. v. sp etati Alias usus omericus fert φρα νέμεὐαι. IF7. Dανδρον Πεμανδρον lectum olim v. ad OS.am Λαοδαμε μὲν Ir quod ad Laodamiam primo loco redit, quam ultimo loco memorauerat M Sch. λ. obseruatio nullius fragis saeve reseuta.

239쪽

frater ut seriores tradunt, aduersante tonaporum ordine

Sch. Similia sunt apud Apollod. III, , . a. 74. Scilicet confundi solent duo Sarpedones. v. Not. l. . a sq. Aliam στησιν veteres mouerunt, quam alio loco obiter attingit Eustath. p. 94. 38 ad i. . cum Glaucus natus sit ex Hippolocho, Bellerophontis filio curis regno priuatus paruerit Sarpedoni ex filia Bellero Phontis Laodamia nato. Dicendum crat, non liquere; ut multa alia in mythis. aoo. V τε 1 κακεῖ - καὶ κεῖνος uterque m. Quorsum illud καὶ spectaret, veteres curioso quaesiudirunt. In Schol. . ex Porphyrio, suspicor, longa si disputatio plena putidis commentis, cur repente Bellorophon diis inuisus factus suerit, et in solitudinem se abdiderit. Memoratu digna tantum haec Antimachum in Lyde aussam momorasse, quod Solymos Θεοφιλέις et erterat; quo factus sit diis inuisus. At Leo D Ha

χρυσαορικοῖς caussam ex o repetierat, quod antea Proe io, ostea Iobatae suspectus fuerat quae omnia a moliena sunt Leo illo vix alius Is potest quam Pella eus seu Aegyptius illo dictus, qui τι περὶ των κατὸτην Αἴγυπτον θεων scripserat; nec suit singulare ροτα χρυσαορικα, verum in loco do Chrysaore occurrerat

id, quod apposuit: χέων, ἐν τοῖς χρυσαορικοῖς ρ

Ceterum ex sensu et iudicio rudiorum hominum di et sunt haec, qui calamitates, in quas quis incidit, diram deorum reserunt alibi ad deorum inuidiam; qua.

illa res aduersa suerint, a Glauco ipso mox memoras' tur silium natu maximum cum ilia mort ereptum amrserat. At sequiores substituorunt aliquod a Bellerophomto commissum, quo deorum tra mo aeretur, modis ad 'cia illo latus Pegaso insidens in Olympum euolare in Iuli attigit ipso Pindarus l. XIII, 3o ubi σιγamum αυτα μόρον ait. Creditur itaque Glaucus subticescere .l,

240쪽

quid idque, quod Popius suspicabatur, o generis suis amam dedecoraret.

Legitur apud Aristotelem αυτοὶ ἐπεὶ και ουτος Problem. O, 1. ao I. quod in 'Aλ id poeta etymum suppeditataτο της λης τῆς πλανης. Alii scripserunt δηib ριπατου τους αλας ἐκεῖ πηγνυσθω. Similia sere sunt in Von. B. et in loco Porphyrii e Quaest Hom. in L descripto: ubi plura exempla laudantur. Add. tyniol Eust. Sch. r. Hesych. Apparet quoque ex eo fuisse qui Pro ἄσπορον acciperent, , μὴ χον χροι in 'Aλvibv. obserua articulum το ant 'Aλ ibν per ca umillum notum Aleium dictum. At senti recte hiatu offensus emendat τω et laudat A, 493. 4. Videtur tamen positus esse verborum diuersus in his locis: suspicor fuisse digamma in nomine αληιον, ab antiquiox usu et dialecto proscctum. Ceterum memoratur το Ἀλχρον πεδίον Ciliciae ab Herodoto VI, 5. aDI. Bellerophontem μελαγχολῶντα ex . . oxhibuero veteres in quibus, iam Eustathio laudatus, Aristot. Problem. So I. ubi et s. oo. I. a. laudantur. Mutu K inde hoc sunt multi, ut Auson. p. an, o Rutil. I. 449-45 a Galen in Medico . IS. p. 58i verss. ΣΟΙ. . adscriptis, ubi κακπεδίον editur a Charterio. Repugnarunt alii, nec insaniam, sed aegritudinem et misanthro piam in Bellerophonte agnouerunt undo et Petitum,

quod Sch. . et Leid habent: ουι, - οἱ νεώτεροί φασι, μελαγχολησας, ἀλλ' δυνών νος ἐπὶ τς των αυτου παίειν ἀπωλεία μόναζε. Addides seriores tragici suspicor, a citatem et claudicationem. v. cbol. Pindari Ol. XIII, 1 So. ubi et hi s. adscripti sunt. Nota translatio versuum P. Licer. Tusc. Qu. III, a Qui miser in ca is moesrona errabat Aleia, Ius tuum cor adeus, omisium vestigia

a a. πάτον τὴν πεπατημένην οδον καὶ λεωφόρον Apol'lon Lex. h. v. unde Hesych. EtymoI. Schol. r. At monendum simul erat, antiqui sermonis indole haec dici:

라틴어 텍스트