Carmina cvm brevi annotatione

271쪽

336. ἔαην ἐν Θαλαα- ναχ ν, esse scribendum docet ven. A. pro καθεαην. et nonnulli ἔμην acceperint ab

ειμι. quod raro, 'pud Homerum nunquam, occurrit: iquod se docuisse ait ἐν re περὶ των εἰ μι. Est adeo hoc Scholion Apollonii Drseoli, cuius ille libellus in

moratur P. Suid. h. v.

o. λου δ' ἔ kr προτραπεσθαι. Cria mammaticorum ab omni inde tempore, simulque exemphum interpretandi artis parum adhuc elaboratae. Debebant sum vocis in aliis consuIores atqui προτρεπειν, προτρεπισθω, ita occurrit, ut sit προσω τρεπεσθαι setera es in loca an- ιο no Possita Ε, - ουτ ποτε προτρέποντο ιελανω ἐπι ηων, ουτε ποτ ἀντεφεροντο μαν Ἀλλ' si οτω χαβοντο add. d. A, 8. N. 8 i. Est ergo προυέτε- σθαι ἐπί τινοe, pro vulgari ἐπ m. et ex usu casu tertii, προτρέπεσθαί τινι Apparet adeo si αχει cum verbo iunctum est, non aliter accipi posse quam pro εχ sensusque esse debet conuaertes ia luctum, dolori indulgere. solebat Paris domi se abdens dolori indui gere ex pudore quod victus fuerat. At grammatici e teres varias rationes inierunt, partim coniectando ex contexim petitas, partim ex usu vocis aliis in sentenuia et scriptoribus Schol. Ven. A. μνε εδ-αι ad Gui ο

Ιta miscentur duo diuersa προτραπέσθω exin, o eum texto voluere esse idem quod fugere αποτρεπεσθαι,

τραπῆναι, nune supplent, rite μάχηe, qua durissima sunt: χει ita est λοι σου εοe, διὰ τη λύ ς. fleo

repetunt Schol. A. et B in his etiam additur: παραπρο πην τινα καὶ παραμινθια ευρεῖν quia recentioribus ορντρεπειν. παρατρέπεσθαι pro hortari, consolari dicitur. Recoquuntur hae in Sch. r. et Euss. addo Hesych. iaἔχεὶ προτραπώλ eo in προτραπῆναι. In Apollonii Le . h. V. interpretatio excidit, qua In Hesych. h. v. se εἰ est υποει ei, quod vidit illoison. ii rai A. glesta es: ἐνλ vati παραμυθησασθω ex iisdem repetita.

272쪽

IN LIADOS LIB. VI, 536-546 65

537 quod κατα το σιωπώμενον intelligitur, e-Ienam antea esse hortatum maritum.

359. νίκη ς ἐπαμειβεται ανδραe sententia est expe dita verba Petita sunt a cursu et saltu. Int. Ο, 684 do eo qui lares equos agitat, ο δ' πεδε ασφαλε αἰεὶ δομο ιων αλλο ἐπ αλλον μειβεται, pro ἐπιαείβεται. Itaque h. I. ars errat, αλλο οeαλλος Bene Sch. r. ἐε πιιωρῆ παραγιγνεται. 34o. αρη τευχεα υμ, πολεμιστηρια Apollom Lex. h. v. ex . L ct Hesych. 341. σε Θ', ἐγω ου μδεειμι μέτειμι Pro μετελεύσο-

345. . . 8 Venus tradi, a ventis rapi, prisco loquendi more, Pro Perire, evanescere. Magis mythico ac poetico Procella per arpyias declaratae sunt Od. A,

273쪽

347. Vorsum recitat Plutarch de adulati p. 348. γλ αε-ῖα ποερσε - obuit olim cliabit tum et scriptimi a nonnullis esse ποέρσε Nam Vera. et B propugnant, ut sit leniter exaratum ἐρσε. V suP. ad A, S in controuersia de ρω vel αρω. - igitur quoque inter veteres de etymo a ρεα aliis, aliis lae γω ducentibus. In tymol est yρω, τὸ φθεὶρω απο βερσε, ἀπεπνιμ, quod et Sch. r. habent et Id sych et Primo loco Apollon Lex. h. v. Arεπνιξεν ἐν δατι lauri dato hoc versu de submersis etiam inf. p,483 3a vice occurrit ad . . vide. Dubitari nequit cum alga scriptum suillo απο=ερσε. κta απόερσε contra metrum Rom. cum Eustathrior Aldd. cori exit Priinus iarnebias. 349 αυταρ, ἐπεὶ ταῖ γ δε εοὶ κακα τεηματρα Sch. r. ἐβουλεύσαντο si ἐτελειωσαν. η εἰς τέλος ἱ-lio et Sch. B. Et iam Apollon Lex τεκααιροααι , απτελέσω, ad locum Od. Η, i 7. idem τεκώφραντο, τέκμαρ εγαγο ἐστιν ἐπι πέρας. Vnde Hesych. in ἐτεκμηραντο, ἐπὶ τέλος γαγον. Idem in τεκ;ινρατο, συνεπερανατο sorte ad Od. , 563. Fluctuant homines in hoc verbo cuius vis constituitur in eo, quod priscis o τέκμαρ et τὸ Duae est primo, πέρας, sinis meia, scopus, ut L , o II, 47a tum finis cuiusque rei, Oct. Δ, 373 exitus, euentus, etiam excidium, ut Auωρ Ἱλίου al. Η, o Porro est fides, qua firmatur et consiti intur euentus, gnum, argumentum A aa τουτο γαρ δε ἐμέ. ν έγιστον Du , cum Iupiter annuit, eo is nutu euentus rei sciscitur et sancitur. Ita est τέκμωρ decorum. Volumas. Ita tandem τεκuae est id, ex quo finis ei, adcoquo tota res cognosci potest inque τεκ- ψεσθaia modo, nis ac peragore, modo constituere, destinare, ut . l. et II, 7 ἀλλα κακα φρονέων τεκμ ρετοτ αμφοτε- ροισι add. d. II, 317. et ibi Eustast modo, ex Ertis

signis colligore, στοχάθσθαι, praedicero Od. A, II ει

Verum non esse, quod aiunt, v. Eustath. p. 665. o

274쪽

IN ILIADOS LIB. VI, 348-355 6s

notionem et του f Fcar του AG et τεκμ ριον, in voce τέκμωρ si τεκμαίρεσθαι, se recenitorem Homero. Obula tamen est iam in Pindaro, til. VIII. 4. . Indicem. Vnde serius est Obseruare, notare ut P. Eurip. Phoen. 88 ubi v. aiken.

gata lectio, cum peccato in digamma: debet enim ess1ν Et est ος ' inmori. Harlei To I. Vrat a . uno Vindob et Ven. In rata . erat ο τ ὀ . Schol. B. δει προς το φυλάτσεσθαι, καὶ μὴ εχ αυτὰ ἐμπιπτειν. Recte, quia alios ex usu Homerico εἰδέναι νέμεσιν esset νεαεσαν, indignari, εἰδέναι Gσχμ, αἰσχυνεσθαι ' esset ergo: e νεμιεσιντ καὶ α ἰσχυνθε Iners ratio esset, si eum Ennath. p. 4 exu et cum arkio acciperea qui nosset ea , quae apud homines odia et probra laciunt. Verum amum nunc non est, modo nosse, sed et festit re, αἰσθάνaσθαι, odia et probra plurima, quae ipsi sa-eiunt homines.

55a. τούτω δ' 'τ α νυν φρένες ἔμπεδοι ex pP. lenitatis, quae nullam rationem habet odiorum et probrorum quae quis sibi contrahit mens composita, prudens, cum consilio et grauitato. Scilicet ex eo quod ιμπεδος proprio est sabilis, firmus, mens 1 Hrεδος est proprie firma, manens in eo, quod constitutum ost, ut LT 18 de Priamo ου εμπεδος ουδ αεσηρων Conistra οπλοτέρων ἀνδρων φρένες ηερέθονται sup Γ, 1o8. Indo

omnino prudens, ut in dyssea de Telemactio. 353 τω καί μιιν ἐπαυρησεὐα ου. Ei At κέν μιν. suisset καί αι scribendum vel sine libro, alienum enim est illud a sensu. Succurrunt lamen libri ari. Vrat. b. Mose. I. unus Vindob. Venetus. ἐπαυρφνασθαι Schol. Bibl. S. Gem.

355. ἐπεί σε μαλι στα πόνοο φρενας ιμιπιβέβηκε. Erat in aliis scriptum ἐπεὶ σὲ , et recte, censeo; nam vis in τε σὲ st sed tuetur marmuaticus Herodianus puto

275쪽

in Sch. . Ugatum Obseruatio saepo repetita. f. ad a, 497

ἀμφιβέβηκε, occupat, tenet, κατελαβ Vel καταλαα- βανει. Proprio est περιηῖλθε. Similiter αχος isti φρενας ἀμφιβέμηκε, d Θ, 54 r. quod alibi saepe αμφεκαλυψε.356. 'Aλεμυδρου νε ἀρχης Hor Ald. I. Vrat . . nec non Apollon de Synt P. 137. repetii a lectio ex ,1 oo Alexandri ατη, flagitium, quo illo sibi ipse exitium arcessiviti Iterum occurrit uti a8. 357. Iσιν ἐπὶ Ζευς θηκε κακον μορον. οῖσιν ἔπι Ascalonita, ut sit ἐς 1. At Schol. A. cum Heracleon praeseri ἐπὶ ut sit οῖ ιν ἐπέθηκε aut vacare hoc etiam Alexionem esse. In ne ab καὶ πισσω es in Cant. ος κεν. 359. Insertus est h. l. in Ven. . et in Cod. Leid. sup ad , 4 locus Porphyrii do αἰόλος, ni est in Quaest Hom. . . et cum habebat sup B, 8i6. bi v. ObT D sensu vocis dixi ad A, 86. κορυθαίολος Pro simplici ceser, sed cum phantasmate seu notione aec Π, xia, celeriter sic rota galeae Redditur bene l. εὐκί

36o μ μ ε κάθιζ Ελένη se sed Scholion periit: -- inuit puto ad φιλέουσα περ quod appositum no ira et

odio recusare id videatur. Cum constet, scriptum olim suisse Fελε , enu em l μη α Αον Fελένη. Vidimus tamen iam aliquoiae in Homero vocem istam digammum non agnoscere. 364. κεν εμ εντος -ολιος καταμαρ ρ ἐόντα. Fuit, Puto πτολιος. Erat editum ante Barnosa κεν ἰδμνοοΘε Correxit ille λ κέ μ ἔντο in Atqui codd. lia benta κεν εμ . Sic Canti Barocc. Mori Hari. V ub Mosc. I. ToWM. Lips. Ven. 365. καὶ γαρ ἐγω οῖκον δ' ἐςελευσομαι, φρα α μαι. οἶκόν δε ἐλευσομαι vulgo legebatur, quod ossendit mirum hiatu illato. Improbius etiam edd. ante Turne-bum οἶκονθ' ἐλ. ut ipsa nom. et Eust Vrat. b. Atqui iam Barnes γρί-I ν δ' ἐςελευσομαι. Benuei disco

276쪽

IN ILI AD OS LIB. VI, 355 5 5 6

Erat Porro vitiosum, φρ αν λύμαι. Debuit esse ἀοα ιδωααι. Et sane φρα δωμαι Cant. Mori. Ven. Mota et quo ipso apparet, Vt in ceteris sic h. a. igno. rasionem digammatis intulisti nouationes. Alludit Amamonius in taxia p. Ioa qui recitat οφρα Ιωαεν. --d Em in versus capite sui εγω Iοικονθε. 566 οἰκῆας do voce agit Euct ad h. l. Vide ad E, clxo Sch. r. νἱω αντὶ του οἰκειους, τους κατα την οἰκιαν. Barnes intulerat οἰκῆας τ' nec male est enim is Homericus nos, probatus Benileio et legitur Isse in rat. b.

Stabrilitis grammatica ex Herodiano excerpta in Sch. Ven. Iegitur scribi τι σφι hoc loco cum deberet esse τι excpis, quia est ετ σψλίσι Ψ, ἔρχευ αραοῦ,αε 'A. Ξ, 37. ubi tamen αρα σφιν editur, ut et sis P. , 59a in eodem versu. 4 γαρ τ' ιδ'. Iterum viabia inimia ex , et in Mosc. 3. Ald. a. cum sequacibu

υτότροπος. Laudat Versum Apollon. h. v. Vox it rum legitur ins. o I.

373 πυργον ἐφεστηκει. Ita Aristarchus apud Sch. A. et sic Pro vulgato ἐφειστεκε reposui, ut scriptura sibi constaret. V. ' a 367. 0γρ πυργον ἐς Bτηκει. a nos volgata etiam in Apollonio si in πυρτος. 3 5. Ec634 4ὐὀο ἰών. l. πιων Ουὀον εστη. vel quod sollemnius est, Vt iae abundet, ων, ἔστη - ουαν Albi est . . -υδου. s. . . ad I 57 d.

277쪽

376. et V γε μοι δμωαί obserant Clarke bene se Pro γεπε dici. Bentlei se an ει , αγε πια - et Eustath ad II, p. Io8o, 6 κελευσμαπικως αντὶ του εἴαδν αγε, δεθε μαλλον, περ ἐνZοιαστικως αυτ του εἰ iaβούλει, αγε. Potuit lanae principio si ellipite loquendi sorma εἰ δε βούλει, βούλεσθε, γε, ut L 167. rubi Eust mox tamen latiorem vim accepit. 577. rai βη in ὀρομαχ . tymol scribere πῆ iubet et distinguit a που in voc. μωαρτον et in πν ποι est ap. Thomam Magistrum quod Atticorum sero esse obseruat Ernesti ad Callim in Del. Ii 7 πῆ sit p. Ammon et M. 578 4έ πη ἐς γαλοωγ ῆ εἰνατερων ἐυπέπλων γαλως, ἀνδρος δελ φῆ, ut Cassandra erat elenae, iam Apollo. alio notata sup R ia εἰνατερες in eodem videntur ex. cidusse habet inde Hesych. αἱ των δελφων γυναῖκες addi Id. in ἰνατερων Item Sch. r. i. Eust qui disertus est in vocabulis cognationis. 58o Τρωά ἐυπλοκαιιοι δεινγῆν Θεον -κονται ἐυπλοῦ καμον δεινὴν Θεον legerat Eustath. p. 49 pr. ut Mineri vae esset epitheton e hoc praesert enti hic et 385. vi. Conueniat Cum V. SOS. 75. a. Ἀθηναί1 ηυτλμ

38 a. αγωγας νημερτέα ips male repetit e 376. pro νωγας ληθέα μυθε νασθαι. 386. αλλ' ἐπὶ πυργον η μέγα 'Iλίου. Hic haere mus in metro: μεγαν 1ιλιου. Aut igitur sui olim: λίου αλλ' ἐπὶ πύργον ἔβη μεταν, ουνεκ' ακουσε, aut quod Pro vero habeo, versus 386 38 lant serioris manus: nam eando prorsus sententiam labent, quas est in xss588 389. Nisi et hi et illi versus ab opera rhapsodorem profecti sunt ad sententiam explendam pro eorum Mila.

278쪽

IN ILIADOS LIB. VI, 5 6-596 6s

Mosc. I.

394 ἔλοχος πολυδωρος. - πολυεδνος, quod

alibi occurrit. 395. . . mPetuntur, ut nunc sunt, P. Strabon.

ἐπαναληψιν, quae aliquoties in Iliade occurrit, et propter eam mutatos Ηετιωγος et Ηετιων ος, quod inter σολοικοφανῆ refertur Simile est alterum illud B, 353 Κρονιωνα - στραπτων ἐπιδέει. et , S τοῖαλλίστους πατους - λευκοτεροι χιόνος - Non minus tamen prohabile videri potest, a seriore manu u. 396. . . in inculcatos et talia disputari possi int, non probare mentiet emendabat: 'Hετ νος , ὁ ναῖε aliis locis idem casus repetitur, ut sup. s. 53 4νθάδε Σίσυ φος ἔσκεν - Σίσυφος Αιολιδης. diuersa lant sup. s. 14 φυλλω - φυλλα. Od. A, 3. 4. Alii latuere accipere 'Hετίων ο dictum pro ος Ηετίων, qui erat et Claris multus in hoc est Verum vix poetica haec esset oratio: 'Hετάον ιναιεν - τουτου η θυγατ' εἴχετο. Si versus stant retinendi, haud dubio casus sunt imitati, seu grata negligentia, quam saepe memorant vir docti, seu neglecta grammatica subtilitate. ioca huius generis oecurrunt multa, congesta a Vassien ad Eurip. Phoen p. 176.

υκ πλάκον Post verbolam animaduersionem Lem pii Animaduexis p. 4a et post alios recepta lineo laesio a Wolso, pro vulgari scriptura 'Tποπλάαν, quod de tractu acciPiebatur, in quo Thebe era sita. Verum

279쪽

iam veteres alterum probarant ita hic et X, 4 9. emilari Mosc. a. S. In Schol. apposita in sabula de Thrube nympha ab Hercule amata, κτισας πόλιν υπο τὸ si κιον καλουμενο ορος τῆς Κιλικιας male en τῆς Δυκλ). Ceteram in hac lectione est ponendum, mi Πλώο dbetam esse, quae vulgari nomine το Πλακιον se ορος erat: ita 1 Πλάκος α χέρα pro tracti montano dictum Itavero nec minus 'Υπο λακος aba ferri poterat, eodem modo quo Jl B, o Υποθῆβαι, et se 'Υποχαλκli apud Stephan in αλκις Montem tamen lacum nullum in ea regione compererat Strabo p. 9i A. De situ urbis Thobes f. sup ad A, 66. Fuero itaque qui ποπλάκω non a monte laco, sed ,ο se πλακος, a planitie, dincere mallent. Quidni tamen seu collem seu tractum si yosum in iis locis esse potuisse natuas, qui antiquitas nomine τῆς Πλάκου designaretur Porpbrri notam ad h. l. excerpsit Eustath. p. 49, 5ο.

397. Κιλίκεσσ α ὀρεσσιν Mor mi ανδρασαν. a Schol. r. et en cum Eustath sabula domosilea e Dicaearcho apponitur, e qua apparet, Theben ab Adra. myttio deductam suis et urbis originem nido antiquam ereditam esse, cum ea ad Herculis tempora referretur.398 τού περ θυγάτηρ εχεγ Eκτορι se quod pro εἴχετο φ' Εκτορος.

4oo. παιδὶ ἐπὶ κολπον εχουσ αταλαφρονα, ν σαυτως. quod κολπον nunc dixit τα ἀγκαλιις alibi esse superiorem vestis partem κολπου ανιεμένη , 80. 'Atqui in hoc ipso sinu puerum portabat nutrix. τὶ κολπον, Pro ἐν ἐπι κολπφ. et est ἐν κολπ in Bameia Vindob. - κολπιν Mosc. I. Ven. Ceterum superstructa his sunt pueri sata sub ex silium Troiae, narrata, ut suspicari licet ex Pausan La5. p. 86 exu primum a Lescheo. ἀταλαφρονα , αταλοπρων ὁ μαλο φρονῶν, Pine potest ferre aerumnam. A. B. Sch. r. Inanis sub tilitas Est ex eo genere epithetorum, eum composii

Pro umplicibus onuntur: αταλάφρων est pro, simpliri

280쪽

IN ILIADOS LIB. VI, 596 4o a i

bet, tanquam analogiae conuenientius Legitur tamen Hierum ubique, etiam in Apollon Lex. ταλαφρονα, .απαλοφρονα et tymol. h. V. Binis Vocibus dictiun παρθενικα δὲ καὶ ἰλοι ταλα φρονέοντες A. , 567 vndo facile Potuit alterum, ταλαφρων, inferri. Verum mi quius est vitium, quam Vt rutar nunc liceat; etsi cum Benia verius esse puto αταλοφρονα. πιο αυτω quod iterum legitur , 484. CZ, a 6. Reprehendit Eustath exponentes κατα c. ipso contendirin inia die ita ex friget. Est cum gestu, δεικπικῶς dicrum , quod nos noc so grana Din prorsus a tio in αδ m s. ad Γ, ao αυτως To L et alii et . . cloi. Εκτοριδην γαπιντον, μονογενῆ Sch. br. Placent sibi in o sinincat et . . Ernem et vir docti aliis in locis. v. ad Hesych in quo additur κεχχρισμένον quod et ElymoL adiicit quodque h. I. non minus bene to cum habet. 4oa. Σκαμανδριος καμανδριον Ald. a. eum at quod Pemetuo variati 4 S. D sed Scholion excidit. Spectauit haud dubio a nomen Ἀστυανακτα.

OI γαρ ἐρυετο Ηον Εκτωρ ἐρυετο ducendum csta μω prsore longa, tueor non ab Φυιο, quod ἱερυωstiit Vide ad , 38. ἐρυατο rat. c. Repetitur Iocus ins X, O6. 7. Respicit haec Plato in Cratylo ' λιον

ήo . Δαιμονιε, φθισει τε το σον μένος in δαιμόνιaauniantur: Eusessi. Est vox compellantis: is bone, praeclarea sunt in seqq. nonnulla, quae cum Tecmessae oribi, in Sophoeso omparari possint. Excitat quoque Sch. ad Hae 4ss Oxsu' , 5 L. Sa et ad sol, exsus

라틴어 텍스트