Carmina cvm brevi annotatione

351쪽

est, sed sero lasnitivus, ut , o ο δ' ἀναίνετο μηθὲν ἐλέσθαι. Tum ne delitterat quidem negationem duplicem talis sententia: Σ, 45 ἀνννατο λοιγον ἀμυνα 186. ἀλλ' r δη τὸν κανε Ven. A. χ ρ κανε. In Schol. notatur dupliciter logi, χ ρ' κοντα et ὀ τον me νε. 4 ομιλον Ἀχαιων Vrat. b. a r. m. 187. se quod non litteris verba inscripta suerunt, sed insculpta signa. Alias praeco recitasset nomina Ven. A. docto et vere Sch. r. ρααμαῖς τισι lineis σημειω- σααενος. Porro ἐνὶ τρέψας adscripto γρ. καὶ ἐπὶ

Mosc. I.

188. ος μιν ἐπιτρέψας κυνέν βαλε φαίδιμος ω.

late unxi post βαλε, nec tamen sequor oeppenium, qui a coniungit φαιδιμος ἴας τοι πεσχεθε χετρα, quae dura esset iunctura. 393. τευχεα ων Aristarchus Alii sim Ven. A. et Mosc. r. Nil refert utrumque frequentat Homerus. I95 ad 99. - obelo confodiuntur a grammaticis, ἀθετουνται addunt en A. ad 98 actum iam ab Arbsophane et Aristarcho, non critica auctoritate, . libro. Tum aut grammatica ratione, verum quia non conueni. x visi sunt Macis personae et quod ipse sibi contradi. citi Atqui et seroci Aiacis ingenio et fiduciae in virtute sua videntur os conuenientissit ni iidemquo cum priscorum hominum superstitione coniuncti, qua precibus, quae fiunt, alii et fauere et eas turbaro ac profanare possunt. Quam in rem hic ipso locus notabilis est, primo de ipso more precandi clam ne preces verbis aliorum, Io ominatis turbarentur, isque precum interciPeretur, cum ita minus gratae ad deos pereenire crederentur; Poterant quoque, si palam pronuntiarentur, alii vota contraria sacere, et diis maiora, quam alter, Ouere. V.

ad Tibuli. II, 4, 84. Spectat eo το ευφημεῖν, et quod prosani abes iubentur. ἐν ριῶν, καθ' υμων. mcisonpud se quisquαινοι μη Τρωε πεπύθωνται edd. Hor. Ald. r. etiama cum seqq. addo codd. Vrat. c. Mosc. S. quod praes

352쪽

IN ILIADOS LIB. VII, 86 198 45

verborum forma V. sup 5. Reuocauit Turn. Τρωες γε πυλσνται ex Rom. d. quod et Ven Mori aliiquo codd. cum Sch. r. antiquiores seruant. Τρωες γε, Troiani quidem, quantum ad hos attinet.

196 ἀμφαδιην ἀναφανὀον, φανερῶς Apollon Lex.

apposito hoc versu. Et hinc Hesych. Fuit ades aliquando ἀναφάνδιος, factum ααφαδιος κατα τὴν ἀμ φαλην α σαν aut simile aliud. lucescit in hoc ferox animus et animosa virtus, quod adeo metus expertem se dicit, ut ne tum Didem, si vota ab iis turbarentur, ideoques nec exaudirentur, tamen se superiorem ore confidit. 8δου

tant a r. m. et n. Vindob. Enimuero κων οἰήκοντα

est sollienni more graecorum dictum tum fuit βμι a1εκων Ιεκοντα; at βιν γε λῶν est hiatus. In Apollon. Lex est διεται διωφει haud dubie pro δίηται, ut benedoe et Tollitis. Simile vitium in Hosych et Elymol. 398 ουδε Gieρειν α ὀρειν est lectio Aristarchi. At Aristophanes: ουδὲ μὲν ρει SchoI. Ven. . et Leid. ἰi-δis et ipsi legerant, interpretantur autem: τῆ πολυ πειρία ἐπιτασει του de quod et in Schol. Lips legi suspicor. At Apollon Lox άβρειν, ἀπειρία laudato hoc versu Hoc unum norat Eustath. at Sch. r. cum tymol et ΗΘbcs. in quo tamen etiam ὀρειν, ἐμπειρία. Legitur ἰi8ρίν Vrat. B. vi quoque editur Od M, r. Scriptum autem e debuit αγιδρειν. Benueius praesert ουδε τε ιδρειν nec dubito hanc lectionem praestare. Nam ignoratione του digamma ουδέ τε D. abiit aliorum commento in α- ,είη, aliorum, in μὲν ὀρειν. II, 350 ε ἀκοντισσαι ὁ λβρει πολέμοιο - ουδ' ua ευλογως μνεν 'Hρωδιανος. idem Ven. R. Eodem spectat et Schol. Α.

νιθα Interpretatur vocem Apollon Lex. νῆις - μάδει τον Arειρον κατα στερησιν τοῖ σαι, o ἐστι γνω

353쪽

ad Apollon et M. et h. l. Eust. Sch. r. v ante υτxς male omittit Cant. In uno Vindob. Yρ νὴ δία. Versu 398. 99 ut nunc leguntur, adscripsit Schol. Pindari N. II, a. 199 ελποααι ἐν Σαλααῖνι γενεσθαι τε τραφεαε τε. argutatur Schol. A. dum caueri ait, ne τετραφέμεν τε una voce esseratur quod erat in ori. Ad gramma ticam minus subtilem Homeri reser τραφεμε pro Ua φῆμεν ex τραφηαεναι ἔλποuae Pro δοκέω, V. 9 Vt si dia a. Ζει πατερ. ὁ θεν μεδέων se quod in M. ἐν vacat εν esse enim pro 'he Sch. A. At non est Prorsus idem est, qui regnat ex Ida, tanquam regia ac

sede.ao6 νώροπι χαλκῆ de no Voc. v. ad 578. zo reser Hesych. περὶ χρο εσσατο, περιεβαλετο.

2Ia μειδεορον βλοσυροῖσι προσωπασι hic solus casus Oecurrit ductus a προςωπας, τος Aeolicum esse aiunt Ecb. Vcn. . in quibus multa argutiae. Indocti libra Tii, ut Vrat. b. A. et g. ad Lycophr. II 8 προσώ- scribunt quo tamen loco in ipso Lycophrono est ο- ρατων, b γειρας puto. Benti ad h. l. trahit Hesyeb. μειλοων τελῶν - τὸ βλοσυρὸν est τὸ καταπληκτικον φο βερὸν ut etiam p. Apollon Lex redditur. De vocvide tymol et Eust. p. 77 pro a I S. 1iε αγιρα βιβας. Sic Aristarchus ait Sch. Quid igitur, dices, in aliis lectum fuit Foris 'IA, t , a ακρα βιβῶντα. De Apollonii loco ex is προβοῶντε v. ad M, 77. Per iocum hoc versu utebatur Vespasianus p. Sueton. o. Porro sustoli interpud Ctionem post ib editur enim νερθε δὲ ποσσὶν ἰρε, quasi infra autom pedibus incedebae hoc nouum quid esset, aliquem pedibus incedere. Immo vero I Mevi δε βὰς ποσί Noto Homeri mors adiicitur νέρθε inprimi Vi oppositi περθε, cum do manibus vel capite auοδ memoratum sit ut , 78.

354쪽

aI4 τον ὁ μD 'Aργεῖοι. Vulgo τον δὲ καί mlior est altera Iectio, quam Misarcheam esse docet Sch. A. et Mosa. I. ars Τρῶα ὀὲ τρο ιο αἰνο υπη7λυθε γυῖα εκαστον In Vindob et in rat A. pro emendatione, superscriptum Dauστου Perperam forma est: πηλυθεν εκαστον κατα ταγυια. Laudat ussisI5. 16. Plutarch de aud poeti p. 3 A. bi πηλucta editur, etiam a Wyttenb. a16. Εκτορί αυτοῦ Θυμο ἐνὶ σπινθεσσι παπασσεν. Sch. . obseruat in Hectore decorum esse seruatum non pallet ille ut aris , 35. nec tremit, Vt Dolon, Κ, 39o Sch. . autem comparat locum de Iro Od. R. Similia sunt apud Plutarchum, nem si a I 5. a I ericlitis modo dixi, et apud Auct de Homer poesi s. 16'. At Cicero Tusc. IV, a ut i um Hectorem, usmain modum est Pud Homerum, Oto rector tr-Entem. Sed is nigient oculo vel saliente memoria o Troianis dicta ad octorem male transtulit, quod iam docuis lacte ad a. l.

h. ετ πιν hiatus, iterum recurrens P, 354. quem Meile tollas cum enu λ n. Vindob. οἴκω γ' ἔτι

a I 8. προκαλέσσατο χαρει. n. Vindob. - λ

355쪽

se quod nunc priore breui. At B, o erat ea producta, ubi vide. Facile tamen liceret breuem in longam mutare ἄριστος ἐν Υλ οἰκία ναίων. Fuit porro notante Srrabone IX, p. a C et XIII, p. a B ei hic lectum ' qua Lydiae fuit, unda ellinxit hiae Tychium coriarium iactor ita Homori Ionismum mem itus, a quo exceptus sit Homerus in urbe Neoteleu Νεοτεθει. c. . et 6 in cuius gratiam poeta hune Iocum interposuisse dicitur, etiam p. Eustath. p. 73, xa. Ad lectionis variationem spectat locus Apollonii Lex.

aa3. ταυρων ζατρεφέων Apollon Lex et inde Ηρο sych. μεγάλως τεθραμμένων Schol. r. et tymol αννευτραφων. aa4. προσθε στέρνοιο recte inde ab Id. a. at non Ald. I. cum codd. Parte V Canti προμεν. a 26. . . et 3o. I. memorat Plutarch. do austpoet. p. o . et commendat sensus Aiacis generosos omis laudis alienae obtrectatione intactos. De οἰόθενοῖος, omnino solus, vidimus ad s. 39. aa8. se Ἀχιλλη μειγορα interpretatus est vocem ipse Apollon Lex. πολεμιστει, quod et esych habet ἀπο τω διαμ1σσει τας φάλαγγας, τουτ τι, τὰς τάμανδρωπι καὶ αυτο τ εργο ρηεινοριη od T i7ὶ Me rat in tym Sch. x cum eid cum τον 'γνυντανορέν reddit, ut et Eustath. Adsuta deteriora in Sch. r. Erymol. Est ad h. v. In Schol. . et Leid. Porphyrii fir m et λυσις. Cur Aiax Hectori iram Achillis nuntie, ne omderi poterat, quia prudentiam hanc nos politicam 'Pellamus, nec heroum aetas serebat nec candidum et promtum Aiacis ingenium. At Graeci eouimenti sunt varia ipso Ar teles Atqui nec ignorabant Troiam

356쪽

Actillis iram, et dissidia hoc ipsum enim erat, cur, enm intra moenia adhuc se continuissent, nunc repent urbal aciem egressi essent. Equidem pro sensu meo hoc tibsuper adiicio versus hos a9-asa curas secundas alibeuius Thapsodi esse videri a poeta profectos esse non nisi vir. 26. . . a 29. ἐν γρεσσι κορωνισι esse naves ἐπικαμπεῖς μακρας ἐχουσαc, συσπι τας πρυμνας, vidimus ad B, set. ago κεῖτ' απομηνι rae, Vindob. Alteri, κεισαι μηνiσας male. Vs . hi duo a as. 5 iam legebantur B, 77 I. 77a.aSI 'μεῖο δ' εἰμὲν τοῖοι, ναν σέθεν αντιάσαιεν, καὶ πολne. Versus leguntur p. Plutarch de aud poet. c. P. O . vitiati in edd. Ad τοῖοι Schol. . eum Leid. Glotagraphos notare obseruat; τοῖοι dictum pro ου- ταθοι, unde et Callimachus voc τοίων semper tirur. εSpεctat eodem Scholion Hesychii in τοῖον. Scilicet se natentia interdum ita fert, ut τοῖος possit reddi per αγαθος. Schol marg. Vrat. b. γρ. τοὶ οι cum glossa ποῖοι. vi latine esse lectum /μεῖς δ' εἰ ais τοι, σι αν .a54. Atae Διογενες - pro hoc Cant Vrati A. et uti. Vindob substituerant Αιοι αμαρτοεπὲς βουγαε, ποῖον ει

a55. μητι μευ, υτ παιδού ἀφαυρου, πειρντιζε ἀφαμ ρου ἀσθενους Schol. r. cum Hesych. Inis 45 occurrit μαυρότεροe, et , I ἀπαυροτατω, quod solum enotu-vit Apollon Lex. σθενεσωτος - του παυρος hoc ei mon cum aliis habet tymol aliud praeterea Eussathius ab αυος, aridus. Utuntur Voco Pr ασθενης, μαυρtic, Hesiod Apollon. Bh Theocr. Quintus, loris et alii.

357쪽

Secundum haec notatur gnificatus pro corio anxino, adeoque pro scuto, saepe obuius es. Etymol. P. O4. Hebch. βως repetita erant quoque haec in si Mose o. Etiam Apollon Lex βῶν την σπα, cum ipso verna.

Pro IV post δεξια, alii haben non apud

Eustath. Cant Vrati A. vn-Vindob male sic luatus im

fertur.

νωμῆσαι βῶν κινῆσαι πλον p. Apollon. p. 6 in ἐνώμα. καὶ νωμησαι, διενέγκαι Euam tymol. Iaudato io versu: διενεγκεῖν βασταεαι. βαστασαι forte eo senisi quo est ponderare, librare, ut Od. xv, 4o5. ξ ινη- σαι Forte prius illud acceptum notione του μεταφερειν es ad , 594. Γ, ai8. Sch. br. ad h. V. διακινεῖν. στασαι ἐπιχειψίζεσθαι Inepte en B. δεξιὰ μὲν τὸ εὐτειν, ἀριστερα δὲ - ὀιωκειν.a59 αὐαλέην βω o sup ut τό μοι ἐστὶ ταλ-υρι- νον πολεμίζειν se τι iv ηραν σπίδα λέγει βῶν, Etiam Apollon Lex. p. καὶ ἀζαλέην τὴν χραν, Iam dato hoc versu, et Hesych. tymol. - Pergit Sch. A. et quod post semininum βων ζαλέην subiicitur neutrum:

σο μοι ἐστί προὶ το σημαινοιχενον. ταλαύρινον est ευτολμον. do voce v. dicta ad E, Ss. Edd. primae et an Peccant ταλαυριον Mori ταλαυρηνον. Vtrumque codd. Vindob.

itarchus δηίων Sch. A. voluit esse ἐν σταδί μαχ ταν ἐν Iesu. Praestat Ao: dici ἐῖον infestum omnino. σταδί συστάδην μαχ Scb. r. tymol. Multa alia cumulat stath adde ooppon. ἐνὶ σταδίου Cant et edd. Hor. Ald. I. a. nec eorrectum nisi per Turnebum exed Rom. Et iam ante in eruag. μέλπεσθαι Sch. . ait κυρίως με παίζειν η τέρπεσθαι νυν δ οῖον, κινεῖσθαι υχερως ἐμπείoως κατα vi μαχην Eadem Sch. br. Elymia Schol. Mosc. I. nec . ivorsa sunt in Apollonii Lex. h. v. p. 45r. Videntur mi eres ita accepisse, ut sit tam peritum esse pugnae, theam tanqua rem Iudiciam tractos. tibi videtur vox

358쪽

π Dicere ac referre morem priscum, irem etiamnum imho Americas populos requentatum audimns, quum Pu-gorim armati exhibent ad certos numeros, cum gestu metoriciore, ut genus mimi sat. Eiusdem saltationes in ammis, ρπεσει ἔνοπλοι memorantur in antiquitate Grasis

citas , iam inde a Curetibus tum alibi v. Strabon. v. is est in iis Ayrrhichs. Sic quoque Merionen, qui annexo commode corpore hastam in se emissam uita arrit, ορχηστὴν appellat Aeneas II, 6i7. et solet inde gri Pe θιασον, χορον, ορχησιν, reddi.a4. o. 4 I. Transpositi versus in Barocc. Ven. UL - Vrat. . . . osc. I S. et edd. non modo FIox Ald. x verum et AId. a. et hinc ductis. utauri πα-ebus secundum ed. Rom. Nihil interest, viro modo Imasaa4r. ἐπαπαι reuocaui nimis importunum erat ἐπαμε Eo quod ex vitio unius librarii natum per plures libros uxosagatum esse debuit satis mature est et in Mosc. r. ει cripto τρ. καὶ ἐπαίεειν, male aut scriptum aut e clom. At ἐπα*αι Ven. Ut cum gi ὁρμῆσαι, Canti ori Tomia Vrat. b. A. Etiam sic est Alcl. a. cum

Arctgo hinc ductarum mutauit hoc iterum Turn et repetiit quod in Hor Ald. I. et Rom. erat. Haereas in semIia forte, si velis iungere arαιμι μοθον Iππων, quod LIEt irruere in Pugnum curruum. Enimuero est ἐπα εαι, ruere, inuehi, se curru κατα μιοθον Ioa v. nam do hoc pugnae genere, quo curru Pugnatur, git nunc pom a. - ἐπαπα ma κατα μόθον plene dictum , 59. i.

nos commode iungeres οιδα ἐπαὶεαι ἐπὶ vel ἐν Alarae, κατα μοθον. Quae vulgata erat lectio, durissima erat: ora: μόθον Iππων, ἐπα*αe etsi hoc et alibi interponitur

σαδον Plato in Sophista p. ar D. το ψεν αναφανδον χειρουν Ἀλο αγωνιστικὸν θέντες, το δε κρυφαῖον αυτie

359쪽

τυχοιαι. Si semes antiquos libros sequendos eis contendimus, scribendum est . . cum Mori, o LVeneto, uno Vindob. α κε τυχωμι. Eustath. γρ. eat τύχωμ' καθα και ἐπὶ το κτείνοιμ, κτείνωμ, καὶ των ωμοίων. Sic R ,-ι3aisdram εργα τέτυκται Eustath. viderat legi An pro δοι υ et κτείνω υ, ubi nunc κτείναιμ legitur Od T 49o. Potuit haec forma aliis in locis mutari potuit quoque nata esse ex antiuua scriPtura. Mox do ἀμπεπαλων v. ad , 55.

tur licaturae. Sunt plagae, strata, coria, Iaminae, bracteae, quicquid alteri superimponitur. Bene ad h. Apollon Lex. πτυχεe. - λωται δὲ καὶ τη α'Aoe πτυχες, τα διάφορα ἐπ αλληλοι ἐλάσματα. Paria tymol. Iterum in controuersiam πτυχας adductas videbimiis Dif. , 48 I. sed expedit rem locus , 69 sq. Etiam ibi duae laminae basia perforantur, retunditur illa a tertia. δαῖον χαλκος ἀτειρηe Apollon Lex. δα ζων, διαιρων.

λέν ultima et corrupta et ab alia manu lege λεχ.a5o. και βάλε Πριαμίδαο κατ ἀ-ίδα πάνυ cstri v. signum sino Scholio sorte enodotus variaverat in παντοσε ἴσην de quo V. ad Γ, 47 bi bi idem versu, a49 ,5 occurrebant.

25 i. διὰ μὲν ἀσπβα ηλθε de prosodia dictum ad Γ, 35 . et ad , 135. ubi suspicatus sum excidisso se δια μὲν - ἀσπίδο ῆλθε, ut A una syllaba pronum

fietur.

οβριμο εγχος. Alii ομβριμον. . ad Γ, 357.a5a. καὶ διὰ θώρηκος πολυδαιδάλου se ρει reo Sch. B. etiam lue t , 55 reperire sibi videtur studium ali

360쪽

IN ILIADOS LIB. VII, 245-256 5 i

cino singulare poetae in ρηρειστο exasperasse eum vi Iabas , Ut vim intrantis asino declararet. α53- ἀντικρὰ ὀὲ παραὶ λαπαρ' ὀια σε χιτῶνα Emendat Benu et hic αντικρυς, cum syllaba produciam Dictum de his ad 35Q. παραὶ equidem granun iacta initiorem sui παρα λ.α55. 56 τω ἐκσπασσα αεν δόλιχ ἔγχεα χερσιναμ λασαν. Σ. γυ ἔπεσον λείουσιν ἐοικοτες uοφάγοισι se destini ins Non admisisse nonnullos duo hos vo stas, ut nec Zenodorum, discas ex choL A. Sed appo. nain totiam Scholion, quod lacunam habet: τοῖς στίχουστουτου - προςιενται ἔνιοι , ά περ υτε Ζηνοδοτος Ἀλλα τοτῆς συνεπείας ουτω ἔχει παρ αὐτω Descit haec υ--κια, se nexus in Scholio, qui esse debuit sero hie ut, tortio Exsu unu omissis, iuncta essent: α δ' ἐκλio καὶ D -ατο κηρα μέλαιναν Πριαμί , μὲν μειτα μέσον σα- κού υ ain δουρί Procedit bene sic sententia; at munequaoxotiatur unde in tu suppetierint, cum ea iam

Qinina emni et a5α Itaque fuisse videntur, qui δόρυ mox 58 et ἐγχείη 6 pro ense dictum accip

Y-t, Purum docte Subuentum altera lectione pleniore, has in habemus duo Pugnantem extraxere hasias clipeis adisorsis infixas, iisque percusserunt se cominus. Lectiotia i , rram antiqua an ex interpolation adscita fuerit