장음표시 사용
41쪽
bent recte , exemplo multarum comparationum habet
futurum vim a frangeres solest in Sch. r. est ε αυχέ ιαξε κατέαξε συνέτρισε. Bene hoc se haberet, nisi et per se probabile fieret peti tum hoc si e similibus locis A, 1 5 P, 3. et Ver ab emendatione ed. Cantabrig. hoe venisse; nam d. r. id cum sqq. exhibent αξει, ωατεαεει συντρι ρει Priora vitioso. At Barocc. - Sch. A. B. OWnt Lips a r. m. Vrat. A. Mosse tuis. hoc igitur pro vero est habendum; et est alibi quoquctae cum coniunctivo obuium in comparatione. v. ins actX, 93. Variat quoque in codd. Vindob. αδ et ξει. 16 a. πορτιος βοος, ξυλοχον κατα βοσκομεναανε is quod Zenodotus legerat βουκόλου i βοὶ haud dubie minus bene variante taliae sic lectione Soli. . monet 3. dictum esse pro κα . t , 38. Benti quoquamulat i in D, quod cur necesse sit Iacere, non asse quor Argutatur quoque Eustalli in discrimine βοος et πόρτιος, quod per se obuium est esse iuuencae et vaccae βοσκοαεν- subsutue αυτῶν των βοαν ex βουσι. Variavit autem poeta fructuram, cum vulgare esset, ἐνθορὼν βουσὶ βοσκομ εγαις. Rm de grege αι βοες. ξυλοχον κατα ita e graminatico canone est scribsmdum, non κατα Vulgo sectum iunctim καταβοσκομεν-ν, prauo grammaticorum more, de quo liquoties monitum est ieiungunt κατα en S h. r. l. Ceterum verba haec κατα ξυλοχον non temere sunt apposita nam densiore saltu latentes serae prorumpunt
in loca proxima patentia. s. rh. 57 sq. Λ, i5.163 164. ως τους ε ππων - βῆσε transitiva, κατεβίβασε deiecit. s. ad II, 8io. I 64. έκοντας. Monet Sch. . aut is, e quo hactetransscripta sunt, scribendum esse Uκοντας, aκοντας otreprehendit Niciam, qui spiritu leni extulerat qua de re monitum est passim. f. sup ad 2 76 ad Δ, 3 in Ex- rss. de digatumo nam antiquior pronuntiatio fuit Sm
42쪽
165. -ου ον ονεταροισιν necesse erit cum ponito io statuoro, pronuntiatum fuisse 1οις, si modo versus est a primo iactore. Nisi scriptum fuit ἡπο- αυ. 166 τον δ' ἴδεν Αἰνείας similis est dubitatio. Bonu eth. I. refingi τον ιθεν. Equidem malitii οὐδὲ si3 αλαπαζουρα στίχας ἀνδρων. unc demum aeniit grammatici d voce Homerica λαπαύειν, quae iam lecta erat , 367. Aiunt esse proprie εγουν, inde πορθεῖ, vide et ἀλαπαδνος, Ἀσθενε. V. Apollon Lex in λαπα- Δοτεροι. Hesych. Etymol Sch. r. ad h. l. Eustam p. 13. ei l. Latinis poetis est, sternere, Nasiar agmina, ut κλονεῖν mi στα169. D sino Scholio Versus 68. 69 1am supra erant Iecti , 88 89. iro. rῆ δὲ πρόσθ' αυτοῖο enu malebat mi Q κα μι r a Mox μ ηυξ supple προς μιν omnes particulae, etiam Praepositiones a rudiore sermone abesse, nec nisi cum sermonis usu frequentato accedere solent permultas tamen aetates adhuc in vulgaribus negliguntur: rudis enim sermo non nisi nominibus et verbis conti
171. a. Recitat vs Plutarch de disciam. Adulati p. 7 C. i a. δέ τις ἐν Λυκίν - quod Lycia nunc Troadis
eli ad B, a4. Etiam Suidus versu apposito: τι νυ Σικην Ομηρος Λυκιαν λεγει opponere ei solent δευκίαν - λην, yciam nonam, scilicet Proprie diciam, in australi Asiae parte. Vtitur eo nomine, tanquam isto aeno adhuc frequentato, Eunathius in loco in Nota ad v. 9: a m adscripto sed facit hoc tanquam grammaticus; nam nulla ista aetate erat Lycia magna Lycia erat prouincia consularis in Themato anatolico id quod ex Constantino Porphyrog discas.
1 4. ωδ' ἔφες ἀωδρὶ βέλος. ch. r. cum rati a stil ἄψεe: sicque edd. Ald. g. cum progenie discessit Tum neb. Steph. Eadem varietas notata A, I. ubi vide.
43쪽
I 5. 76. Is repetuntur II, a. 5. Oemeriti κρανέει Sic , Si ος α νυν κρατεει, μέαον δ' Ωἰσα Θ οισιν Absolute κρατεῖν, superiorem esse pugnando. 176. γουνατ ελυσεν nusquam γουνατα λυσε sormesa loquendi vetus nunc innum occurrit, qua robur et v, xes in genu poni solet, et recte. Saepissime hoc occv xit v. c. I, o6. Itaque γουνατα λυεσθαι dicuntur eius. qui vulneratus aut occisus conciditi
177. εἰ μν τις θεος ἐστι. - quod ambiguum est. virum, ut ipse Diomedes sit deus, an ut deus sit qui ipsi adsit. 178. ρων μηνμαe adscripsit Suidas nec aliud quia
adiectum. Est ερων νεκα, Vt , 5 et saepe χαλεπηδὲ θεου πι μῆνιe. Misarchus accepit et scripsit ἐπιμῆ-we, Una voce, Ut ἐπι σμγερωc. ἐπιβουκολοe, ut ἐπι abundet. Videntur quoque amplecti hoc Sch. . . et Sch. br. ἐπια νιc ἐπιαο- οργη. Nec aliter legarat Eustath. eis male nunc excusum est. Mireris argutias nihil enim manifeltius est, quam πι, quod et illi memorant, est pro πεστι quod saepe est pro παρεστι, ἐστι. Est u quo ἐπὶ in ipso al. ἔπι in Mori et M. et hoc recte. canone grammaticorum. Porro interpunctionem vulga rem mutaui quae totam sententiam turbabat. Nam δὲ non est disiunctivum, sed copulatiuum a Si Tutia μιν ἔγωγε - μκω. Misarchus et μευ et u legebati Sch. . . . in eius κώσεσιν utrumquo
occurrebatir 8a ασπίδι γιγνωσκων γινωσκων en Lips et pluris
eodd. et edd. et diserte agnoscit Eustath et Hesych. ἀσπίδι γινωσκων. δια τῆ ασπίδο γινώσκων. Me tamen a liquius seruare in Homericis professus sum ad B, 468. αυλώαιὸ τ τρυφαλεί V ad , 37a. α 5 a. s. Sch. B. ad loc nostrum. I 83. - ἱππου εχοροων σάφα δ' οὐκ I . . Θειοἐστι αλτειτα Versus, tanquam insertus ab aliquo, qui . Pandarum putaret dubitare, essetne vertis Diomedes μεch. A. admoduni subtiliteri Verior ratio dubitandi es
44쪽
set, quod versus inutilis est, et languidam facit ora
185. - Ἀνευθε θεου - μαίνετα Praegna tici sententia, quam Vulgo percipitur: ἐνθουσιωντα et amat diuino actum ita declarat, ut deum ei adstara dieat animantem et inflammantem eum. Ad notionem antiquorum, qui μαίνεσθαι dicebant Pro ἐνθουσιῆν, iam dat versum Plutarch de vir mor P. 45 C.
memorantur in his μοι unde et ductum Nub can-Herates humeros amictu augur Apollo, cum proprie t tum corpus nube obscuratum sit, ne cerni possit; os a
me et caput inprimis caligine tegendum est. I 87. ος τουτου Πλος κ κιχημενον τραπεν ἄλλν. quod Zenodotus siΘέτηκε exsum; ου γαρ ἐτράπετο αλλ το βέλοe, mutam a Pandaro in Diomedem. ἰλύδευκεν αυτου. in κιχημενον τουτου Respondetrach. A. mertit tamen sagittam numen, ne mortale vulnus insedixet quod idem factum erat inmenelai vulnero , Ias. a So. quodque Virgil. X, a9. reddidit tela irrua minexi Partim fringentia OrPua.
i M. μη γάρ οἱ ἐφηκα βέλος - forte respectu Q 98 99 Scholion excidit. 389. ἀντικρυ διὰ θωρηκος γυάλοιο se quod iterum
τυαλον Pro κυτοe, et γυαλον θωρηκος periphrasis pro tho-Tace. v. sup ad s. 99. Beuu etiam hic m. αντικρυς.
v. ad , 59.εso. Aitarii προῖέψειν multa ineptiunt pluribus I eis grammatici, in his Eustath super auaritia Pandari. nil ex . . emendat Hesych. Αίωνι, τῆ q. Αιλίων et προίαψεν est ap. Apollon. ne in Excerpi. Vin in calc. Mailiatrii de dialecti a Mialo d. p. 454. reser is inter Aeolica ut solent grammatici anaiquas Io mas pro Aeolicis venditare Apollon Lex in αβι ποτὲ
45쪽
Ceterum προ ιατειν δε προπέμιπειν satis expositum
est ad A, S adhibuit quoque Aeschyl. VII ad h. 23. 4 οἰκτρον τα πολιν τηνδ' γυγίαν Aie προιέψαι ορος αγραν. Idem απιειν pro βαλλειν aliquoties dixit Letoi
eonstitutum est, id quod supra dubium erat s. 183. - τοι n. Vindob. 194. καλοι, πρωτοπαγεῖς νεοτευχέες μriodotus 1Θέτηκε non μετέθηκε cum per tautologiam ea dicta sint. Responde Sch. . et recte: esse ea παραλλελως dicta e more poetae. Sic B, 4 χιτωνα, κα- λω, νηγατεον Apollon Lex. νεοτευχέε νεωστὶ κατεσκευασαένοι. ὁ δὲ ἐπὶ τω -ρων et in πρωτοπαγε, κα- λοι, πρα ποπαγέες - τοῖς πρώτως νυν πεπηγμένους. 195. - quod binis equis vecti sunt Sch. A Q. γs gπποι quomodo hoc memorabile videri potuit De που πτανται V ad P, 7 I. x96. κρῖ λευκον ἐρεπτόμενοι καὶ λύρας Arguta urSch. . super κρῖ laborant nec minus ceteri grammatici Sch. r. Eustath. Etymol. esych. Suid praeeuntis Apollon Lex. Sufficit, fuisse formam antiquam το κρῖ quod et κριθη erat. Ipsi Straboni VIII, p. 56 A notabilis visa est haec forma. De ἐρεπτεὐαι agunt ad h. i. grammatici. De eo iam dictum ad B, 776. Schol. Pindari P. IU Aa iam dat Arποι δε κρῖ λ sorte ex , 56o.
Pυέστα Sch. .i98. όμοις ἐνὶ ποιητοῖσι, quod alias υ vel πυκα ποώητοῖς. Et affert Vrat. a. ὀόμοις υ ποιητοῖσι.r99. ιπποισί ι ἐκέλευε variauit structuram, cum pergere deberet, ἐπέτελλε κελευσας saltem Σπποις γαρ με κέλευε αρμασιν ἐμβεβαῶτα εα αεααωτα Mori rati C. Flor Ald. I. Emendatum ἐμβεβαωτα in Aldra et inde ductis, etiam in Ilom. Reuocatum tamen vitium a Tur
46쪽
nebo, et Stephano donee Barnes iterum eiecit. Sic refingenda erat nota larkii et Ernesii. ROQ. αρχευειν Τρώεσσι quod ρωες h. l. qui Zelea profecti erant. Sic et Schol. r. Itaque Hector inham, a clamat Din καὶ Aυκιοι καὶ Δαρδανοι.ao S. ανδρων εἰλοαενων ε&θοτες ἔδμεναι ὀδην Dota v. Excurs ad h. v. Recitat verba Harpocrat ina 3τα γους τριηρεις. εἱλοαένων ita ed. Hor. Id. I. Γλοαένων Id. a. cum sequentibus. Iterum εἰλομ ων Steph. et hinc in recentioribus. Eadem varietas occurrit in codd. Et vide. tu non una suae pronuntiatio seu forma: ἔχω. λω Ιε-ue et hinc ductorum. f. ad , a4.ao4 α λιπον αυτυ εος ες 1λιον εἰληλουθα haec aut corrupta esse, aut a seriore rhapsodo prodiisse, mihi manifestui sit perpetuus enim usus του λιος in Homericis est ιλιος, ut statim aio adeoque peccat ες Fιλιον. εin sustuleris, versus exit parum numerosus. Si saltem esset αἶ ἄρα, Ιιλιον εἰληλουθα. Verum est in to
to loco iam sutilis et molesta loquacitas, ut vix ab uno eodemque iactore tot iterationes eiusdem rei ac sententiae prosectas esse existimes. λι- recitat versum esych. in ae et addit Ar καὶ ι . - ao5 τα δε μι υκ αρ μελλον νητειν. Mirabar Vnde repento τα ὀ - δαελλον venisset, non μελλεν et
οἰκ αρα μελλεν. Nunc viduo ελλεν esse in Eustalli. Ven et Vindob. a . ατρεκὲρ αει εσσευα βαλὼν se quod nunc βαλων non modo si oriens, sed et vulnerans, τρώσας obseruatiunciala ad fastidium repetita cum sequente aio. τε λιο εχ ἐρατεινὴν se quod λιος Homero dicta.
a I s. 7γεομην Πωεσσι se quod Τρώεσσι de iis, qui Zelea sub Ida monte prosccti sub andaro militabanr. est aceipiendum: quod iam s. o vidimus Quod
cum non viderent nonnulli, refinxerant versum: γεο-
47쪽
memi erant in Sch. . . Lips asa. εἰ δέ κε νοστ σω καὶ ἐςA ομαι - quod dictum pro οστησαι αἴ κεν ut illud πληθυν δ' αὐαν ἐγὼ μοjura νω B. 488. Male addit alia manus, περιττευε δε δαὲ σύνδεσμος De hoc asserto grammatici v. ExC. ad h. V. at 3. καὶ ψερεφε μέγα δω- edd. usque ad orinctum ψηρεφες, quod et in codd. est, ips Vra, .
c. o Steph. d. aberrauit in φιρεφες, quod retinum re editores, donec Barnes correxit. Est tamen istu in cod. Barocc. Vindob. l. et in ipso esych. edebatur quoque in Aristoph. b. 3ο5. nunc emendatum a Brian Ch. Attamen ψερσφλο est inmori. Ven et ceteris.
at 4. -τίκ' Υπει δ ἐαεῖο κάρη τάμοι ἀλλοτριούφως - dictum vidstur pro λλ.e τις ἀποτάαοι κάρα μου. At Sch. M. et Eustath. πολέμιος κερ. quid quod ipso Apollon Lex. αλλοτριος, πολέαιος adscripto hoc versu; vndo glossa in Hesych. illata est τάαν Vrat. n.
λα ειματα δυσαν de Thersite sed ibi iunctura erat di. versa εἴ κ' ἔτι, ἀφραίνοντα κιχηρσομαι - μηκέ ἐπείη, μη ὀ -- υ, εἰ μὴ δυσω - - σω. Nunc autem est alia κε νοστησα και οψομαι - αυτί επει αποτάuοι - ώ μιχ Θείην At Sch. r. Θείην ἐν πυρὶ βαλω ευκτικον ἀντὶ ποτακτικου est adeo ei insolens optauuus, et illo
requirebat εἰ μη Θω. In Apollon. III, 74. 5 οὐ δέ κε λώβη τίσειε Πελίηe, ε μ 1 συγε νοστον ὀπάσσpe runcia
reposuit πάσσοι alterum enim soloece esse dictum, pr vocans ad notata ad Eurip. Hippol. 474 ubi tamen tam rem de generali usu optatiui, quem Attic amant, Obseruatum est. Recto vero optatiuum praetulit, quandoquidem μειεν praecesserati Saepe in Homericis occurrit, plerumque cum indicativo iunctum, etiam pra cedente, vel ἄν ut A. Si r καί νυ κεν ἐν Ἀεσσι πέσον
48쪽
παυσεν. Vt Plurimum enim temporibus praeteritis hareiunguntur rarius praesenti tempore aut futuro B, 387 οὐ τὰ παυσωλε τ ι τέσσεται - εἰ - εantecedente futuro et praesenti antecedento , Si DΩ - εἰ μὴ συγ δύσεω ἀλκην. o. 7ι ἐεια φέροι - μή οἱ ἀγάσσαιτο conuenit hoc postremumen eo quod saepe in Atticis obuiam est, cuius exempla v. p. Valli ad Hippol. 48M. Verum usus optatiui domo h. l. quaeritur, in tota Aiade nudum exemplum mperio in od1sse vero haec tria: E,
τως μελοιπι - εἰ mi /ιω - , oa SH επειν - σμει κάρη τααοι ἀλλοτριος σῶς, at M Y κει ι τι κακοὶ πάντεσσι γενοί ra v. Constat ergo in his de vis optatiui etiam in Homericis a coniunctivi e amplum nullum est, praeterquam Od. , 'ε πο- L δε ἔρχομα, εἰ-που τι περίφρων Πηνελόπεια ἐλθώων τρυννσι, ν ἀγγελίη πόθεν ai6. χερσὶ ακλαπσας geminato ubilo scriptum hoc esse ait Ven. . quoniam fracti cornu strepitum ita ressidero voIuit poeta: sicque rati a. b. Atqui ex Pros diae lege hoc actum: d. Z Ia ἐκ πυκινῆς δ' ὐλης-ρθὸν κλάσε χειρὶ παχείν. dat versum Plutarcta de inhib. ixa p. 455 . quod irascimur etiam rebus im
ἀνεμώλια γάρ μοι ὀπηὀεῖ. Apponit hemistichium Apollon Lex ἀνεμώλια μάταο add. Huhch. Eumo Volunt idem esse cum μεταμωλια de quo v. ad , 55. a18. αδεω ν ου μεται λλω Sch. r. παρο παλ- παρόν. Immo vero est iungendum cum πρὶ
suR,icor et a grammaticis insertum, cum tono cui sybubam hau viderent. Non iungi possinit σφε ανυ --
49쪽
τοῖ. v quartum casum hoc uno Iliadis loco , et iterum Vno Odysseae Od. O. 474 νὼ ναβησα αενοι est tamen et alius locus Π, o οπον τις - ὸ A. cum alias adlib at poeta, unde acta apocope scribi debebat νω νῆ sci ibitur tamen νω. Sch. . . additum in iis Ἀα τί ἡ ου περιεστασθη, ἐν τω περὶ ἀντωνυμιῶν ὁ λουται. Est itaque id Seholion Apollonii Dyscoli, nam liber ille eius lati datur: v. ad , 545. 344. Pleniora dedit Elymol gus, qui prouocat ad τεχνικον, qui idem ille est. Eadem Erba respicit Eustathius p. 53 extr. et P. 4, ad h. v. Is Apionem et Herodorum laudat in quo, ut et mi illis aliis locis, apparet grammaticos liberales fuisse in Tepotendis aliorum dictis. Apollon Lex. I. ἐπὶ μὲν του ηα ς, μονον uno loco Οαηρος πριν γ ἐπι νω etc. Elymol. νω, τὼ ανδρε Rom. d. miro vitio ἐπὶ νάτω. Coiorum 4ὼ habet eandem rationem quam suP.
Iterum. V sup io καταβησε -ρου, noua verbi somma occurrit ἐπιβησο um . idem quod ἐπίβημω, ἐπιβαω- Qua d re v. dicta ad B, 35. Γ, 6 et saepe. VE- τυ in ἐπιβωσο φρα intercedere videtur hiatus. ut ergo εο una syllaba fuit pronuntiatum tis Contra tauri; mit legendum eum ens ei ἐπιβ ἐσεαι quod etiam inisa regitur , 165 πυργων ἡ μετερων ἐπιβησεαι Ουὀε .a aB. ιοι Τρίοι -οι, ἐπιστα αενοι πεδίοιο i excidit Scholion quod spectauit, suspicoi , ad πελοιο, quod omissum δια πι
εσθαι - quod hic versus inserpretatur, quid sit φόβον
50쪽
IN ILIADOS LIB. v et i 9 - 226 4 i
pro σορόου ται B, 767. Parum commode nam Lβεσθαι si fugere, cedere, si maior vis ingruit, ut mox αδ φεβώμεθα, verum et Plato hoc versu adscripto imierpretatur μιέστωρα φοβοιο, qui recto sugere norit, fuissendi peritum, in Lachete p. 9 A. B. aa4. Excidit Scholion nec apparet, quis obserivationi locum fecerit. εἴκεν αυτ Vrat. a. pro εἴπερ αν
mo hoc loco occurrit vox, cuius vis satis constat, nam declaratu aliquid mirabilo vorum de origine disputatur Fulgo ad σιγὴν refertur, quatenus res pretiosa stuporem et silentium acit plura alia v. p. Schol. . . Sch.
bri Eust ad . l. et pluribus locis, inprimis ad , 37. X, 468. Scitot Aeschyli S. ad h. 48. Aliud acumen est, en τὸ σιγαλοεν, nod nullum strepitum facit, adeoque molle παλον Eustath. p. ia8o, 8 . Defendit
hoc alarior ad Hesych. ρνια σιγαλοεντα Communior plerisquo antiquis est interpretatio ποικίλα, πεποικιλμενα. Praeivit Apollonius Lex. h. v. aliamquo originem subiecit σιγαλοεντα, σεσιγαλωήγα, πεποικιλμένα καὶ σιγαλωμα καλουσιν οι σκυτεχ ἐν τα ποικίλα των δεραατων φιαλακυνουσι ut legendum videtur inust memorat τα ευμα-
λακταν Iam p. Hesych. occurrit σιαλωσαι, ποικίλαι. Commode itaque Taylo Leci Lys. p. o recordatus Aeolicum digamma etiam in et abiisse, ut tot exempla ap. esych. testantur, perspexit ex ιfαλορ, antiqua voce σιγαλοc, σιγαλοει esse factum. Debuit quoqne sis σιγαλαν σιγάλωμα Commendata haec sunt a viris do. ella Fose on Accesnt P. 55. R. ayno night et t. Sedicet si credendum σιαλοe, quod proprio erat υτρα-