장음표시 사용
61쪽
Terit. Velis argutiarum rationes audire vide choI ad B, St. -- μακρὸν aiunt esse pro εἰ pia Eust. εἰς παλὐmiκος καὶ διάστρνμα αερος. a84. βέβληα κεγεωγα διαμπερδε κενεωνα interpretam tu grammatici τον λαγονα παρα το κενον εῖνα αυτὸν στερον. A. B. Sch. br. ad h. v. et ad 857 Etymol. Hesych. Eustast. a85 Δηρὸν ετ in πτεσθαι Hic nulla varietas. At vid. ad io4. Interpretantur Sch. r. ανασχεσθαι , πο- μεῖναι το ευχος Primo nunc loco occurrit, proprie, δκαύχη e frequentatum Homero et Pindaro pro νίκη imterdum ita positum, ut saltem designet aetem superiorem
αμβροτεc, monente enu.a88. πρίν γ αποπαυσεσθαι, πρίν γ' η ἔτερον γ πε- σοντα. Trina repetitio τῆ γε o ου με σφῶι γ ου. Barnes recte monet illud γ post πρὶν abesse poste, Leoque Rusi olim πρὶν ποπαυσεσθαι πριν i, nam ipso inno producitur syllaba. Consentiunt tamen excepto uno Vindob. o. a. in . et Clarke adeo nescio quid saceii in hac repetita particula sentire sibi videtur. At πω
παυσασθαι Cant. Moec Ven Lips Vrat. b. c. A. Mosc. I. 3. αναπαυσασθαι To l. edd. Hor. Ald. . eseruit eam lectionem Ald. a.
289. ιματος σαι Ἀρηα ταλαυρινον πολεμιστην. quod ταλαυρινον dicitur paragogice. Scilicet quaesitum est do imo vocis. Missarchus putabat ex ταλαο sacrum es ταλαυρινος, etsi non docuit nec apparet, qua analogia nec esse aliud quam ευτολμον καὶ ἰσχυρόν. prinpius ad tymon tym Hesych. Sch. r. πομονντικόν. Subiicitur ομοιως δε καὶ Αριστέαγει deb. 'Αρασταρχω ἡ Τρυσων. At alii a ριγος duxerant, qui Γρctum tenendo Perdurat; ο ταλαων, χων- χερσὶ ν ρινὸν την - σπιδα qua res non arva laboris toIerantia egebat Itaque iidem cum adspiratione scripserant ταλαπινοe: scit. Vt ex αλαορινο factum sit ταλαυριrae, forte x ταλα=ρι- νοe Addit Sch. A. ώντοι aραασις πείσθ' Ἀρισταρ-
62쪽
πω. Et ita res se habet. Nam similiter Apollon Lex. ταλαύρινον, τολαηρον παρῆκται ὀ 'is παρα το τλῆναι. d υκ εγκειται ὁ ως ως ουδὲ ἐν τῆ κελαινεφλ. το Lipoe. d hoc sup ad Δ, 4o. Sic quoque esych. Sch.
br. etiam M. ad , 7. Sch. Aristoph. Acharm 963. utraque ratio Proposita in tymol et in Eustath qui mira alia comminiscitur. αI erm ἶσαι χρηα. Nil in Sch. Ven notatum. At Enstam Martesm pro ense dictum notat: στείως imquit, δηλοῖ, εχ πολυ αἱ quia ον αρην, χργου τὸ ξίφος. Praeiverant veteres grammatici v. tymol qui
h. l. apposuit, Hesych in Δατος α A. Ipse pollon. Lex in Αρης - - δε του σιδηρου laudato s. 569 μὲνΘα αλιστα γινετ Ἀρης λεγεινος idυροῖσι βροτοῖσι ubi
saltem sene pro vulnere dictum, non pro ense. Nam Martem ad Pugnam, vulnera, caedem, transferri satis
Debebat homines sensus poeticus docere, artem etiam in his tanquam personam adhiberi: Satiatur illo sanguine a caede, adumbratus ad ingenium hominiana ferocium Prisca aetatis, qui ferarum mors caesorum hostium sanguinem gustabant: cuius rei vestigia occurrunt tot alia in Homericis ut Δ, 35 Iupiter do Iunone
ris degustarct cf. Hesiod. c. erc. 51. Nisi haec et alia exempIa essent, dicerem a leonibus aliisque seris hoc esse translatum, ut in vetere poeta est cuius Dagmemtum nunc inter Theocritea habetur XV, 53 leo ααιμ- χροος ασαι. ans modus loquendi temperata iam seritato hominum. Expletur igitur et satiatur sanguine
Mars caeso hoste, dum adstat pugnanti, et tribuitur ei, quod olim seri homines faciebant host occiso Similiter tribuuntur Marii alia, quae in pugna fiunt. Marasistit impetro hastas enitissa in loco, in quem est adactus ne tua ad interiora penetret: Π, 13. , 539. N, AB Mars orarem creat vulnere, ut in illo , 569.
63쪽
Mars interimit pugnantes, ut 1 a6o Incalescunt mgnantes Maris, adeoque ars eos amat, subit, ut vatem ἐνθουσιωντα Apollo, h. vis Apollinis si δέ νυν ρη P ID. At veteres largutias suas petierunt ex iis locis In quibus as dicitur vello Iatiar is corpore seu viscerubus h. e. penetrare. ὀουρα λιλαιομενα χροος -ο Λ, TS. O. 17. i 68. Atqui et hoc antiquo more dictum est, quo rei inanimatae sensus tribuitur. Versus repetitur , 78. X, 67. - ωτω, πληρωσα Apollon Lex ubi Apion notatur, qui ab A duxerat. Male, cum ductum sit abra vel αεμι, quod serius factum M satio. v. Excursis v. o3. Apud Suidam προ-cte primo loco κορέσαι memoratur tum vero inepta clin
quaesitum est, oriarm quomodo hasta a Diomede milito in Pandarum, eurrui insistentem, emissa ex alto deorsum subter oculos descendere potueriti ira argutantur Sch. A. Sch. r. et ad s. 93 Sch. . cum Eustalli Simplex responsio erat, assam missilem torqueri, circumagi, ut in altum acta desuper in corpus incidis possit. 29r ἐπέρησεν MAEM. Benti hinc emendat Hesychii glossam: πορησεν, διεπέρασεν. a9a. γλ-σαν πρυμνην - Scribendum esse πρυμνην, cum sit adiectivum, at πρυμνην, si sit prora, docent
Sch. A. Gath et at grammatici. Quaerunt veterea acumen in hoc, quod, qui inanister multa dicta iactauerat, Pandarus nunc linguam tran fixam habet nec modo assast verum et Athen. I. 8.
64쪽
Mira est laetionis varietas in hac voce. Erat αελυ- ct in Hor. d. sed Ald. I. αεχυΘ3 intulit, una cum
Rom. hocque retinuere edd. donee secundum notam mnestinam olfius V. C. reuocauit αελυα , recte ac vere.
Iam αεχω quod ex Aldd. prosectum debetur haud
dubie interpolatori, nec ex codd. praeterquam in no Vindob notatum vidi. ἐξεσυθη accommodatissimum
est per so rei et sensui et si in Eustathii verbis legitur tanquam ex eius codice: Legitur quoque sic in cod. Si phani, nisi is est Eustathius in rati a. et A. et no indob. αεσσων rat. b. Nec alienus ab ea lections a Benueius. In Sch. r. d. r. id erat ἐξελων, substituerunt edd. ex vulgata lectione ἐδεχύθη ἐωμι σε, διήλθε. Necesse est grammaticum legisso ἐζετυθη. In Mosc. i. est ἐξεχυθη in litura, at superscriptum est ἐῖ πισσεν, ἐειμ . Itaque et ibi scriptum erat ἐξεσυθη. Legisse quoque sic Venetum . necesse est, nam in Sch. B. est re ορυ ἄλθε διὰ του τενείου. idotu eius I cum inuasisti alterum quod in Lipe est ἐξέσυτο, quod
totis in Poeta occurrit de eo, quod celeriter erumpit, ἐξέσυτο vel ἐωσυτο ut Lm, a. κατέσσυτο 38a Aia συτο ini. 661. et O 54 αιχμη δὲ στέρνοιο διέσσυτο μαασα. Exhibet quoque ἐξεσυτο Townt. Verum, uti contra ἐξεσω moneri potest, aorisiis primi passivi Homerum non facile uti, ut nec ἐσχη vel συθη in om ricis occurrit, ita alterum ipsa tacilitate sua suspicionem
Ressat Aristarchea lectio ἐδελυθη, eaque doctio et firmata codicum auctoritate. Nam est Homericum λυε- σθαι de impetu, qui sistitur; et omnino de vi et robore Meto, vi in Patroclo IJ, ω λυθεν δ' - φαμι - γυια et λυθη fitata Homero forma, ut mox 96 του δ' aeo 'λνθη ' χη τε , μένοe a. Est adeo sensus τῶν αἰχμελ , i etu Iu elanguit hasa, Idem sero quod in illis do hasta non vlterius penetrante. 8 ἀφίει Dος hi ιος Ἀρηe N. 44 et t. Tum αελυθη legitur nuptimis codd. Mori Baroce Cant Vrat. c. et nunc e deis, etiam in Hallei superscripto x et in uno Vindob-
65쪽
In Hesychio est αελ . ἐπαυσατο τῆς Diate. Nec aliter
Code Apollonii ex in αἰχμηται et sic recitatur versus in Luciani Pseudolog. 7. Mirum in tymologo nouam
In fino versus pro uΘερεῶνα vitium in ed. Hor et
Ald. I. ες κενεωγα, ex codd. Propagatum nam sic quo, que scriptum est in rat. 295. παρέτρεσσαν ἔδει taetra tantum de motu, quem equi consternati facere solent, accipi potest non, quasi consternati fugerint, ut acceperunt Sch. r. δια δεος ἔ- έφλυγον. inam, si fugerant, abreptus fuisset cum iis e lneas curru insistens - τευχε αἰολα, varia seu colore seu splendore v. sup ad A, 86. 297. Αἰνείας δ' απορουσε. Aeneam necesso est descendisso curru, si tueri volebat corpus Pandari quod ηριπενέε χεων. variavit tamen lectio. Erat ἐπόρουσε in edd. Hor. Id. I. cumque Ald. a. vulgasset πορουσε, quod
etiam d. noni habet, seqq. edd. exempla iterum des Tuit Turnebus, et ἐπορουσε reuocauit, quem sequutus est Henr Stephanus cum ceteris, etiam Barnes, Clarke. Et ferri utique potest hoc quoque; nam et Phen res cumo et irruer debuit Aeneas, si cum Diomede congredi voluit. item Iectioni iterum mouit Ernesti, et απορουσε Probauit ex Sch. r. et e Lipsis pr. m. itaque reCte re Cepit Wols quem v in praef. p. XXVII Nunc aucto-Titates habemus octionis en cum Sch. A. Cant. Hari. t. b. A. Mosc. i. duo Vindob. Etiam Hesych. απορ σεν, φηλετο. Vox in eadem re aliquoties occurrit, ut RP. s. ao et int. 856.
In Schol. . nugax est subtilitas Heliodori gramma-tἰci, apud Herodianum ἐν τῆ προοφθία, qui interpunge bat post πόρουσεν, ut a Pandaro clipeum et hastam Aeneas ipse receperit Videtur adeo quoque L 3οοlta accepisse, ut Pandari arma essent δορυ- ἀσπια Sci' licet, ne prorsus inopia liae esse putes, cogitandum est,
aurigantem non tenuisse clipeum si hastam undo a deo hac Aeneas acceperit, non monuit poeta. Credendum
66쪽
lamen, aurigantem non nudum adsitae, sed si laeua labenas tenebat, dextra hastam tenuisse, clipeum in te resectum habuisse.
am se 99 se oo se apposita stime, quae sortis
ad modo notatas Heliodori argutias spectauit, nec tamen milequam monitum, Praeterquam ad V. 99 quod ἀμφι- ν ductum ab animantibus quod iam vidimus sup. ad at is super ἀλκὶ commentati sunt grammatici, esso famam ex δεκη quo quid indoctius siderat Ptolemaeus Ascalonita, etiam antea Apollon Lex. h. v. esse, ab ias ductum, quod recte Sch. r. sequuntur, et Tryphon in libro Primo περι τῆς αρχαίας ναγνασεως ad Aristarchum prouocauerat docentem, Aeoles nam Αλευσι et pro αυτοῖς ita dixisse, ἰῶκα Pro κ/v, κροκα pro xροκην, ergo δεκα pro αλκην. Eadem p. Eust Elymol. .chil Suid. in υκα et M. quorsum enim notarem haec let ad A, OQ.3oo. rίδα παντοτ 4Bην iterum variat scriptura παντοσε ἴσην ut in omni. v. ad Γ, 347. So I. ςτις του γ αντίος ἔλθοι Μοχ. r. τουδ Erat rίον in edd. prosectum ex Ald. a. accinente ed. Rom. reuocatum αντιος ex Flori Ald. . tum codd. Hari et L. apud Benti. Ven. Vrat. c. A. Mosc. 3. Vindob.
Tandein λθ pro nθοι rat A. minus bene. Soa. σμιεμαλέα ἰάχων Tyrannio scribero iusseratiaχῶν, quod refelli Sch. A. s. ad A, 48a. χερααῖον χειροπληθῆ λίθον Sch. r. Eusath. Et
nol passim alii. Vorsus Soa. . . repetuntur ins T 85. . . ubi in Aeneam transferuntur molientem in Achillem ea ipsa, quae . . a Diomede in ipsum Patrantur quae res si spicionem facito induere possit. Ceterum hic locus de Diomedo notatus est in quaestione d priorum hominum magnitudine et robore cor- pcris, sequiorum aetatum corpora multum lapsrante: quam opinionem iam Homeri aetate viguisse ex . . a
tet. Ite Iocus est , 58 de Aiace, 449 de Hectore,
67쪽
et , a8 . ubi do Aenea eadem, quae hic de Diomede, narrantur. Expressit a Virgil. XII, Aen. 8o sq. Sunt
alia loca, sed remotiora a re, in quibus virtus maiorum Praesertur, ut A, 7a. S. et M.
3. ο ου δυο τ ανδρε φεροιεν. Est hic unus ex illis Iocis, in quibus Attica subtilitas in usu optatiui desider tur, qui recte sine αν vel κεν ponitur, si vero optantis est: si potentialis, αν vel κεν desiderat qua de re ad Tragicos et Comicum saepe monuere viri docti, inprimis Branck ut ad Aristoph. in p. 7. videtur adeo In δυο γ' latere δυο, ανδρε φέροιεν φέροιεν αν quod et censuit nuper fecundum ista Eichnaedi V. C. Quaest Spoe.
p. 68. Est tamen constans librorum lectio, etiam repetiato in hemistichio , a86. et in Homerica grammatica nolim istam αικρίβειαν Atticorum, inprimis cum a grammatia eis antiquioribus desiderata non sit, requirere, saltem
omnino tanquam necessariam inferre non ausim.
χερμαδιον - μέγα γον. inrum est, Eustam et Seh. r. in hoc argutari et reddere, μέγα β ορ. Renim haud dubie, quod serioribus μέγα χρημα. Emissis autom frustra haliis saxo obuio hostem petere, non ded
μιν καλέουσι ἔνθα a Vindob. Mosc. I. ἐντρεφεται, cum H Dὀον τρέφεται. χιι αναστρέφεται ed. Rom. vndo ἀνστρέφεται secit Iunia. κοτυλη notatur Sch. A. B. r. Eustath Apollon Lex. παν το κοῖλον etsi locus ill non ad h. l spectat, sed ad X, 494. vox mensuractgenus. Conficitur ex iis, κοτυλην esse cauum ossis, in quo caput ossis semoris Vertitur, το πο την σφιν οσἀ-
ω εχ ο ἔγκειται το ἱερον στουν περ καὶ γλουτος καλεπται, καὶ κοτυλην παρα τη κοιλοτητα. Ceterum pro uas anatomicas rationes accedit, quod poeta narrat duo tendines, quos ambo narrat ruptos, saltem luxatos; nam mox iterum conualuit Aeneas quibus os semorato in coxa vortitur et firmatur. Laudat quoque versum,
68쪽
quid κοτυλη sit, explicat Galen ad librum de fracturis . XII, P. 24. oo8. σε MI- νὸν - se et Ascalonita scripserat, quoniam est απῶσε, et retrahitur tonus, quose verbo an nomini postposita est praepositio. Repugnaro tamen videtur Sch. . nisi verba manca sunt, quia 4 interpossiium est.
versus bene se habet, minus bono in locum democtore est translatus Λ, 355. 6. Sch. A. Rationem certam iudicii haud video. - φὶ ab Homero si nequit, hiatu Insolenti relicto Barnes: γρ αμφὶ δ' οἱ οσσε et αμφὶ δ' a ιν raperperam, nam ei tuo et In Eustactio in απιμο οσσε Benti refingit μφὶ δ' αρ οσσχ. Lentus erit ἀμ- μυέ, οσσε. De modo loquendi αμ φιεκδεν - τλοσσεκε, ins ad 659. Sin καί νυ a απολοιτο αναε - mutatum pro ἀπώλετο si Sch. A. Benu coni. απολωλε, et laudat Od. 2, 13 ις ὁ μου ἔν απολωλε, ubi sententia est diuersa, nam est definito pronuntiatum. Verum απολοιτο κεν est pro πωλετο αν. Spectat huc Eustathi obseruatio p. 56α qui ho ad Attica refert: b. e. Atticos talia amarer ωτὶ δὲ Ἀροικον, το αντὶ παρφου μένων χρασθοι τοῖς ευκτικοῖς. εὼν το ἐλθοι αντὶ του σελθε καὶ το δραμοι, ἀντὶ του Γραμ, καὶ τοῖς μοίοιο, ν η χρῆσις πειροπλη e. Debebat grammaticus addere αν ελλι αν, δράμοι αν. 313. d. 'Aγχων τέκε de forma loquendi v. ad B. i. et de tabula B, a I.
Vindob hoc melius. Scilicet fuit δευον. 315. πέπλοιο φαεινου ad candorem reser Sup. Γ, i αργητι φαεινα Qua in re iam tum artem es,
69쪽
quam nouerunt, saltem ια του πλυνειν, ut L CL, 146. 7. 516. ρκος ἔμιε βελεων non quasi ita eum tutum vulnere, Ieddere voluerit, sed tantum occultare notanto Sch. A. et r. cum Eustathio Scilicet in numinum Potestato situm hoc est, ut se adspectui hominum subd cant nunc etiam sub vest mortalem visui hominum exiis pit. Verba tamen satis declarant, ese deam tela exci-Pere voluisse. Si . μή τις - απο Θυμον ελοιτο vulgo legebatur. ἐκ ἔλοιτο Cant Baroce C. H. L. Bemleii, Ven. Vrat. a. Mose. i. duo Vindob vicini. 346 Est tamen et alte-xum frequentatum ins. 73 69i.
318. η μὲν εἰ φιλο υιὸν In Mosc. r. η μὲν τεον cp. in uno Vindob σὸν - porro πεμφερε πολέμοιο, seu ut vulgo interponitur , πεξέφερεν πολέμοιο. Est πτολέμοιο in Hartei quod olias legitur, si breuis syllaba amtecedit, ut in μαχης Hi πτολέμοιο, et sic sexcenties.
319 ουδ' - ἐληθετο συνεισιαων. -Θηκων ἐντολων-Seh. r. Hesych et Eustath τας φιλικας, inquit, παραινέσεις ἐνταυθα συνθεσιας Scilicet proprie sunt συνθῆκαι, ομολογιαι, de quo conuenerunt duo inter se, ut sup Η, 539. et Apollon Lex. h. V. Conueniunt tamen inter etiam monitus et qui monet de obseruando monitu.
Sao Longissimum est excerptum in Ven. . super voc. αγαθος, quod satis declarat, grammaticos exemplari suo Homeri interdum sos esse pro aduerseriis, quibus consignarent, quicquid alicubi lectum esset. Extat idem excerptum apud Diogen Laerti VII, s 94. et p. Suid. in γαθον Extrema ibid. in γαθου δαιμονος, quae ex Philopono ad Aristot de anima c. a. petita esse docuit Κussor Ad poetam haec omnia nihil faciunt. Sar τους μεν ου ηρυκακε ἐρυκακε vitiose Ald. a. eum seqq. et Rom. etsi usi recte ερυκακε exhibet. Saa. νοσφιν , φλοισβου. Non esse ἄπο scriben, dum monet Ven. . esse enim πο φλοίσβου iungenda.
De φλοῖσβος, qui Proprie est aquae sementis et ebulliea
70쪽
tis o του φλεω, αναβρα a tanquam de voce ad sonum iacta, diligenter monuere grammatici: v. tymol tum
omnino ταραπῖ ν θόρυβον, exponunt Sch. Hesycli EusLIterum hoc sensu f. Ε, Θ Κ, 416. , 577. Et sic tandem pro ipsa pugnH.Sa5. ' quod Zenodorus scripserat Αἰνείως ut Πρων,- - Scilice fuit ab eo scriptum Αἰνείω δὲ ἐπαἴDe.
Vix enim sequi licet, quomodo Zenodotus tam indocta in hoc versari potuerit nisi malis suspicari, grammati eum in vitiosum codicem incidisse Verum supra quoquo, ubi a65 clem versus legebatur, Zenodorus Αἰνείω legusso tradebntur. Iungenda autem sunt Αἰνείαο ππους, non Adrita ἐπαίεις, ut Stephanus facit. Sa5. ν περὶ πασης τῖεν ομηλικίης Erat editum πέρι pro περισσως At recte monet en A. non esse περ scribendum esse enim περὶ πασης pro υπ0. Prouocat ad Scholion A, 87 quod excidit. s. ad B, Si. Sasi or οι φρεσὶν αρτια ' Apollon Lex. h. V. -- τια υτιῆ. ρμοσώγα quod . . respondet απηρτισμενα. λέγετα ταυτα ultimum καὶ αρμενα Similia Hos ch. Elmol. Sch. r. Eust. Scilicet αρτιος, πο ου ρω h. e. αρμόζω est congruus, coniunctus etiam voluntate, amicitia. Alius vocis usus est, ut αρτιος sit prudens, quem . . Ernesti amplexus est. Sunt sane τα αρτια consentanea rei, et refertur vox modo ad veritatem, modo a Prudentiam suadentis vel loquentis, ut A. , a. et Od. Θ, 4 ορτι ἐπίσταιτο σι φρεσὶν αρτια βαύειν. Et αρτίφρων d. 2, 26o. Minus tamen conuenit nouo h. I. ubi est αρτια οι Similite de animorum coniunctionct dictum Od. , 48. Porro semel est monendum de priseo loquendi more του Aέναι cum adiecto plurali, αἴσιαα, πεπνυαένα, pro ηπιον εῖναι, et sic alia. Ita αρτια οἱ εἰδέναι, est αρ- τιον, προσφιλῆ ειγα αυτίν.