Carmina cvm brevi annotatione

51쪽

λισαρος, pro λααπρος, et translatum ita esse ad res e lore vel splendore aliquo insignes. - Barnes laudat Pro Vari lecti mγαλοεντα et φοινικοεντα. quod spectat ad Θ, risi prius petitum est e Schol. r. interpiolatis legitur tamen etiam p. tymol.

etio quae, si veta est aliter accipi nequit, quam aemicendam a curru. ec ullo modo euincet, Eustathium sequutus, Clarho esse ego frans in curru Pugnabo. I terpretantur en A. et B. 1ν τῆς τῶν σπων φροντίδος ex . a8. inuita sermonis lege et vi. Quid ni autem dis vero descensu de curru accipi possit, ut Diomedem p des aggrediatur Aeneas: cum id toties actum videamus. v curru a tergo constituto pedites pugnent heroes, sciatice recepturi se in eum, ubi discrimen ingruerit vitio ipso loco Diomedes pedes pugnat Sthenelo currula eius tergum insistente. Curru modo vectum Aeneam ad Pandarum accessisse credamus et cum eo loqui discurru. Prorsus utilis est locustal P, ubi 4 9 48 hii idem e sus repetuntur, atque in iis etiam αποιηγrσοααι

scriptum est. Alcimedon ibi mox conscendit currum et arripit habenas, alter autem υτοαεδων δ' ἀπόρουσε ad Pugnandum prope habentur equi oo. t. Narrant Sch. A. B. Zenodotum legisso ἐπιβλαπι, quod et Schol. . praefixum habet idem notatum e Cant. Vrat. c. et Schol. b. Mosc. . . Ita Aeneas Pandarum iubet equos regere, ipse pugnaturus de curru rm tu

equos, ego conscendam currum ad iugnandum: tanquam ἐπιβατης, qui adstat νιοχω. Vt sic accipi possit. Aeneas putandus est pedes aduenisse: 66. 67. currus fame in propinquo esse debuit aa. ἐμων χέων ἐπιβένσει. Dicuntur autem ἐπιβμυια ιππων, χέων, πρου, oodem sensu: s. sup 56. Io9.

laba geminata dictum est, Vt, πεπεοωνται, λελαχαm. Si Seli. . non assequor satis. Non ergo a δέδεγum do.

duxit imperantem modum ti esse voluit δεγμι,

52쪽

ianiati duo' 'nox alibi occurrit, et huius 1llabam

priorem esse geminatam Z Contra δέεο per aphaeresin uti

μελμουσι δ' ἐιαοὶ ,ποι. Si editum erat inde Ebr. Ndd. sicque eodd. in his Venetus. Quo ap. Eust. Iaps cod. p. enu Vrat. a. b. c. A. Mosc. i. S. Nil x fert nisi quod ἐμοὶ videtur vim habere oppositi.,So. nullium Scholion ad h. v. extat. Perperam ad seqq. laudatur praeceptum Nestoris , 3o6. acti. 8κοχν εἰωθοτι. -υτως καὶ Ἀρισταρχος καιαεών απαντες - ut sit mu και συνηθει, qui solet eos regere cui magis Parent equi non autem vi εἰωθὼς pastu dicatur eo uetus Sch. r. τῶ Θωαντι αυτους λοχει, Comparat quoque Sch. . illud ἐν Δολωνία K. 493 ω εσσο γαρ ετ ευτον ut sobol. legit - Dicas rquid igitur aliud praeter Aristarcheum hoc, lectum fuit serie εἰωθότε quod et ames noscio unde laudat pro ivari lecti quodquo ex uno Vindob notatum idoo itaoqui currum trah- magis, in tu inhontes, eum adsueuerint, s trahero tu auriga deest σὰ Adooquo

eoncitatius current equi to aurigante Durum tamen est

/ιοχω absolute ita dictum, Pro ira σοι ἐνιοχω, nullo σοί. etsi et alibi paullo durius, pronomen exulativira, o χρ υ σκλ πιάδερ, καλέει κρείων Αγαμέμνων.

Ma δεμα οἴσετον. Benti. ετον, nescio an ex libro. verum οἴσειν non minus quam Λιν Homerus frequentat. a35. μη τω μὲν δείσαντε ριαρε - οὐδ' ἐθέλητον o. φερέμεν πολέμοιο. Excidit Scholion, quod respexit, puto, o, ματ ετον ματα per se latius patens . . ipsa sententia circumscribitur, ut sit ματρον ex σθω καὶ

ἀργὸν εἶναι. s. Eustath. Est adeo, cessaro intempessitie; h. l. de equis non parentibus hortatui, sed renitentibus. In Hesych. ματαια. τρίβει χρονιθι. Apud eund. v. plura hine deducta. Similiter inf. , 5 Io ουδε μάτησεν, ain ἐσσυμέν- λαν οἰήθλων add. I, 4 4. Non es adeo, temere vagariu nec eno Seli. r. μῆ ματαιοπραγ--,

53쪽

ματαία την προθυμίαν nimis laxe Sane ματαιῆν μια ιαύειν , καταζειν μιαταιουσθαι, saepe omnino est siv2ie agere, Ut μιατιν Od. Κ, 9 et ap. Apollon. I, sob. V, 368 stultitiR. μ' ατησετον ους ἐθέλητον, - sequentibus II δὰκτεινν καὶ ἐλασσν referendum est inter illa exempla, in quibus aut dicendum est, suturum indicativi et coniun-cituum eodem loco abori, aut ατμετον ess Pro ματ σῖτον. v. Exc de imperfecta omeri grammatica, et de aeq.a56 μύνυχας ' τους primo nunc occurrit epitheton, ς' quod Virgilius reddidit solo Ungula cornu.a37. τε Muατα καὶ τεω ππω. Laudat et inter e Iica rofert Apollon Dyse in app. Maitu p. 43a B ubi scriptum τέ et τέω.

venit.

259. ως αρα φωσγησαντες, ἐς Ἀρματω ποικιλα βαντες,- neminem haec offendisse miror: - σαντες, αντε la promtu erat mutare φανησαν, καὶ ἐς α. In Mo . . erat φωνiσαντε et Ῥαντε. alterum utique amplecta βαντε.

a44 ανδ ορόω ἐπὶ σοὶ μεμαωτε μαχέψαι Incertum, quae iunctura amplectendat sit utrum μεμως ἐπὶ σοὶ pro ἐπιμεααλ σοὶ quod alibi non occurrit an μαχεσθαι cae σοὶ an, quod ex s. 4 elicias, ἐπὶ σοὶ οντ λπους Certe εμαατε ί τε μαχεσθαι sunt iungenda. a45. - quod post ιν πέλεθρον χοντας rq ὁ μὲν Vολυ- εἰδους debebat sequi, τον μεν ολ ευ εἰδοτα. Alior Seli supplet τουτων ό με ἐστὶ oratio scilice a poeta si inuersa Schol. P. Benti. OmParat στραπτων

ἐλαίη sic scripti an Od. , 477. chema περιηγητικον appellat Lesbona appositis Vss his p. 86. Etiam . l. ἔχοντε Hartei Mosc. i. rat. b. et Lesbonis l. c.

54쪽

IN ILIADOS LIB. V, 255 - 49 S

I, ἀπέλεθρον, δυναμιν μετρον πολλJ v. mensura nita pro infinita. Sic Apollon Lex Hesych. ElymoI. Est enim πλέθρου cubitorum LXVI et dimidii Sch. . .hr et ianaiti ex Apione et Herodoro: h. e. pedum CF ssint LIV pedes Reg. 4 dig. 4 lin. 247. Αἰνείας δ' ιος μεγαλητορος AMAαο. Ita lege batur Sch. ., αλλω ' si μεν αυμογος A. sicque ipso Ven Lips Baro Vrat. a. A. ToWnt codd. Vindob. tres et cum his d. Flor quam statim desernit Ald. i. Sola sane auctoritate haec lectio praestat nec habet al

terutra, Cur eam praeferas.

Tum initio versus Alνειας θ', minus en Barnes: erat in Flor at statim Ald. r. δ' asseruit, cum codd. 248. Versus aberat a rati a. et eum adiectum sis

suspiceris ad supplendum id quod non supplendum erat. Nam si poli 'AγχAα finita erat sententia recte supplebatur υχεται nunc si ἐκγεγααε ευχεται iunguntur, contra morem nam dicitur quis ἐκγεγαμεναί τινος, non

vero addito ἐκγ. υἱός τινος nisi admodum olio . m. γα- esse pro γεννηθῆγα in Schol et gloss. notatur.

eo, Aristarchea lectio. Scb. . . cum Sch. Leid. ecbpit dictum Pro ἐπὶ του ιππους. V έπὶ 'AΘηνων πλεῖν proia 'AΘένας et πετονται 'Ωκεανοῖο φοάων Δ, 5 ubtiose πέτανται Sch. . et Sch. Leid. Dictum esse 'Arri κως, addit et . . Sch. A. Sthenelus hortatur eum, vilrecipiat es in currum, nam Pedes pugnat, ut apparet ex V 255 et sup Δ, 419. Vt fugiat. At Sch. A. vult. . ut porro de curru pugnet. Sic quoque Sch. B. Scilicet indignum putarunt ipso Sthenelo, si Diomedem fugero iuberet. Quo etiam spectat δοκεῖ δὲ Ζηνόδοτος τουτον ι τον Gis με κέναι quod in Sch. A. subiicitur in Versiam memorat Apollon de synt. p. 5a cum obseruatione nonnullos putasse χαςα αεθα aut esse, aut sustinere primam personam imperativi. μηδέ μοι υτως Vindob sayδε μοῦν

55쪽

aso. α πω φίλον τορ ὀλέσσνe. Homericus loquen, di sus θυμον, μῶν ὀλέσαι ὀλεῖν est perianere, Conficere A 559. λων δε πολέα ἐπι νηυσὶν Antia in sit adeo proprie, vitam perniciei offerre, perdere. a 5a su 3 πι φοβον ἀγορευ φοβονς est, in fugam v φό 3ονδ' ἔχειν παr e. v Θ, 30 et al. Est ergo, quod et Eustath. vidit, ellipticam Sch. r. tantum sensum ressidunt, μηδαμιιου περὶ φυγῆ λέγε Hesych. μηδέ μοι περὶ φυγη διαλέγου. elius Eustain. p. 45 μή μοι ἀγόρευε, τραπηνα φοβοvti. Sic 697 φυγαδ' ἐμνώοντο καστοest. τρέπεσθαι. oeppen supplebat: μῶ ἀγορευ ἐκεῖνα, αφέρει εχ φοβον - Pro με τι est μη τε Sch. r. ἐπεὶ ουδέ σε πεισέμεν οἰω. Ptolemaeus Ascalonita legebat υδέ Atrach. . contendit ουδὲ σου esso scribendum. ita vero erit, te, ne te quidem. ου δέ με Cant et margo ed. Liberti a Benu emant laudat οὐ σέ με.

a53 ου γάρ μοι γενναῖον ἀλυσκάψοντι μάχεσθαι.

quod γενναῖον nonnulli acceperunt ἐγγενεe, πάτριον. Sch. A. Incidit in eosdem veteres Eustath ubi plura. Et fuit ex iis Apollon Lex γενναῖον συγγεiae, apposito ho versu, et Schol Pind. P. VIII, 53. qui etiam ibid. s. 65το γενναῖον ἐπιπρέπει ἐκ πατέρων παισὶ λημα eodem,

do interpretatur συγγενικόν.ου γαρ ἐμοὶ s. p. ames Cant. p. enti Mose. r. leniore sono.

ἀλυσκάζοντι μώχεσθαι non est, fugiendo pugnare, uti quoque Eurissi acceperat; nec ἐν μάχν ἀλυσκάψειν, φευγειν, in pugna sugere verum est paullo durius hctum Pro ἀλυσκάζειν οῦ - αν μάχεσθαι Ins Z, 443 αἴ κε κακοe e νοσπιν ἀλυσκάζο πολέμοιο ἀλυσκώψοντα memorat Eusath si non ut lectum, exte, quod

legi possit.

a55. ὀκνείω δ' ἔ πων ἐπιβαινέμεν Sch. κνεια ἀντὶ του κνειω Alii κνον do metu acceperunt. Sic Sch. . et Eustath quo sensu et apud Attico scriptore. occurrit, itaque κνα φοβουμαι interpretantur, allat

56쪽

hoe versu, ut in Schol. Sophocl. l. ao. v. ad imamum Lex. h. v. et Sch. . ins ad a75. ἐπιμνώναι Benu adscripsit, nescio Vnde. Et occurrit hoc in Schol. Sophocl. Trach. . etsi in iisdem ad Oedip. T. 4 et ad Electr. 55 recitatur ἐπιβαινεμεν. trumque bene se habet. ἀλλὰ καὶ αυτως ἀντίον εῖα αυτῶν scribitur αυτω et Obraee hoc habent Lips o l. Alis. a. cum sequari ait Rom. Et praesert Ernesti, ne alterum, αυτως, mali ominis sit, cum et esse possit, frustra. -τως erat hi Hor Ald. t. reuocatum a te . tuetur illud Ven. c. H. a56. ἀντίον δι αυτων Cant. ἀντίος.

τρεῖν α ου G Παλλοὶ in νη. Puna syllaba essertur, nec hoc insolens, cum et ἐῶν a dissyllabum fit X. 344. v oa. et ἐπιουσιν trinis stllabis d. a33.

obseruanto Clarke Sch. A. et B. docent veteres multa esse argutatos, quaerendo, an ta sit impersectum pro I x,

lactum esse per apocopen εα, Vltima breui, quod etiam Sch. r. et Eustath sequuntur, quo nil ineptius teste eodem multo pauciores fuere, qui ta egerent, sunt in his ins ori Cant. At in tota subscripto ae est etia me Veneto expressum. Benti videtur legis δ', τρεῖ δ' ου G. me τρει v. ins Λ, 45 τρωσε δε παπτρας. Ad s. 57 appicta se nullo subiecto Scholio, quod spectare potuit ad G αυτις.a58. ει τοὐν ερος γε φυγνσι Ex canone grammatico scribendum videri potest τερος κε φυγνσι. Verum et ad ἔτερος spectat, alter saltem nec quicquam pronam restat alterum a in εἰ τουν, Vel εἴ ουν. Itaque legendum, I, ουν nisi contendas, ad Home-Tum canonem Atticorum haud spectare, sed dici εἰ φυτντι, omis G, αν ψυγν, pro Attico εἰ φυγοι Simila exemplum ini. II, 3 videbimus.

57쪽

agr. συ δὲ τουςδε ιιὲ οἰκέας σπους se quod Sabundat. Nondum didicerat grammaticus , δε in apodosi poni Sch. Vrat. b. τους δὲ καλλίτριχας -τους Puto ex s. 323.a6a αυτου ἐρυκακέειν - quod infinitivus pro imperativo ' et hoc potuit nouum ac notabile viderit ἐσώντυγος νία τείνας. Primo loco haec nunc o currunt, et a grammaticis illustrantur, itaque pauca . . sunt dicenda. Currus heroum erant humiles, binis

rotis subnixi, quibus impositus ι ρος, cui insistebat a riga ἡρνίοχος, cum altero pugnante, ἐπιβατς. Ambiebat

δίφρον praecinctio aliqua, lorica, fere ad genuum mensuram. Haec est αντυε, in qua eminebant paxilli, seu claui . annes circa quas religari poterant habenae. Obvia res est in antiquis monimentis, unde clarior habelux notio, quam ex nota emsterhusii ad Lucian T. I, a79. Si duae αντυγες memorantur. Vt infra, ab riso vid tur αντυρ binis semicircularibus partibus conseia tuta, qua utrinque latus tegebant. A tergo aut uirilia Itor erat orbis, aut patebat, interuallo relicto, quo comscendi currus posset.

263. θεία δ' ἐπαίεαι μεμνημενος Iππων. - quoa et hic ἐπαιεαι pro ἐπαεον. In enodo te vitiose erat

scriptum Δειω.a65 ευρυοπα Ζευς Primum nunc occurrit, Pro ευ- ρυοπης, Vt μητιετα Ζευς et ali ex antiquo sermone servata in Ionico poeta. At ευρυος Vidimus A, 498 utrumque obsoletum grammaticorum iam aetate, qui ex elymo declarare Iliadent, et modo ad vocem modo ad usum reserunt, τον μεγαλως ἐφορωντα, Vel το αεγαλους ἔχω καὶ ψοφους ποτελουντα et τον μεγαλοφθαλμον imterpretantes, ex ο ρ vox, Putes Verius est tamen ab , ,

ωπος, etiam νοψ οἴγοψ et alia Sedis ad A. 68. Versu utitur Maximus Tyr. Diss XL, P. 68 ubi ευγενείας

ιππικης exemplum vult Proponere.

a66. δῶχ' ποινήν - , quod ποινῆ h. l. proprio dicta, et intelligitur νεκα. Scilicet ποινj en compen-

58쪽

IN ILIADOS LIB. V a61 - 269 49

satio, μαει , ἀντάλλαγμα, ut apud Pindarum. s. Eu ii ἴ in scribendum, docet Sch. A. esse enim ex nst, oh Vnde tu i , contracte Iς. Eadem habet uet mologus Versum respicit Eurip. r. 398. Vbi v. Schol.

Apud axim Tyr. l. c. αρισται πτων legitur. Secundum haec non rapuerat Ganymedem Iupiter, sed pretio solvi patri coemerat Spirant haec rudissimam mimbiatem, in qua vendebantur liberi, et ad cuius sensum summam cuiusque hominis seu re praestanclam ita melarabant, ut dicerent diuinam, a diis expetitam: in Ganymedem a Ioue et equos Trois praeclaros a Iouo aeceptos Ornata post haec sabula tanquam res oro gesta, variis modis es. M. TisSa. Bonam notam ad h.

edidit SoePPen. aD se ad ποσχὼν λεα μαυρ. quod Hellant eus λεας scripserat. Sch. A. Ergo antiquus illo scriptor iam do pronuntiatione monuerat Sunt tamen verba Sch. Ven. - η -λῆ, τι οἱ περὶ Ελ-λ-κον νεγίνωσκον λεας, ὁ ταχεας eis Δωρικως ἐκ-εμ ου του ποιητον τα δὲ τοιοῖτο παρ Ησιοδω πλεο- Οαηρος δὲ οὐ χρηται. Adiectum: Θηλεα esse seri bendum, ut a casu recto θῆλυς sit declinatum, λυe

ai6 ουτως 'ΑρAταρχος καὶ Ἀσκαλωνμης. Dices, ita nondum patere, quid grammatici notare Voluerint. Sci licet in Hellanico scriptum aliquid esse debuit, unde appareret, eum . . θηλέας pro θηλείας a θηλει , ut μία χειραο dictum accepisse ita vero ultima, natu longa corripi debet more Dorico, quem e Theocri io meminissa potes. Atqui omero sui ο καὶ 1 θῆλυς, ad θέλεος et τα θηλεας ι πωe. ale in interpolaus ch. r. Θ λεας -ους αρσενικως. in ed. r. legiturustum Θηλεας Θ λειας Exposuerat Hellanicus in Troi- cuiabulam de Trois equis, unde eam repetierunt Apollodor. II 6 s. p. 3o et Schol. l. T 45. illatam in stigm Hellanici p. 45. a doct. Stuoio neuter tamen

59쪽

Ipsis Hellanici verbis, nisi quod prior illo τὰ -- habet, ut et Diodor. IV, a. et haud dubie euanicos θηλεία reddiderat Homericam vocem ηλεας. Exprensum Θηλέας in rat A. Flor et AId. I. Μutatum inAlcl. a. 27o των ο ἐγένοντο ἐνὶ μεγαροισι γενέθλη. Agno- seu ενέθλη Eustath. Idem habent Sch. r. Ven Cantia Baro . et p. enu. H. L. C. W rati a. γενεθλα Vrat. b. Intulit in edd. Vulta. γενέθλης Ald. a. i us firmat L Rom. Vtraque lectio bene se habet, vel ut stων γενέθλης pro γεννῆσεως, vel ἐλων ἐγένοντό οἱ ε

οντες ἐκείνων γενέθλη Alterum hoc doctius dictum videri potest. Est tertia lectio γενέθλ in ips Vrat. c. A. Vindob eaque exat in Hor Alcl. I. Argent quod Praetulerit Ernesti. ἐγένοντο ἐν Hic in manifestum hiatum incidi. mus, quem BeniLriam obseruatum tollero satagebat vel per ἐγένον εἰνὶ quod et alibi occurrit ut , 199 σε σατο δ' εἰνὶ Θρονω vel ἐγένον αρ' ἐνὶ sti Ex vitiosorum tamen hiatuum numero tacite eum eximas, si antu aduerteris hiatum incidere in caesuram medii versus vce in pronuntiatione subsistento cum sententia ipsa. 271 τους με τωσαρας. των μεν Hariet at του μ ν ubique, etiam in Apollon. m. in τους. τιταλλεν, τρι-

λως, τρυφερως αν εφεν Sch. r. vide de voc ad Ν, a . ara τοὶ δε Γ ἰνεια δωκε μηστωρ φοβοιο. - τως 'Αρισταρχος μηc τωρ Liκως ἐπὶ γαρ των Hrπων Scb. A quaeras quid igitur aliud fuit lectum p Scilicet vi στωρι φο βοιο, ut ad Aeneam referretur. Ita enim legitur idem versus altero loco , Io ους ποτ α Αἰνείαν έλομην, μηστωρα φοβοιο. Praeseri quoque hanc lectionem Benu. et vide eam a Barnesio nescio unde apponi. Scilicet Ipsa res et sus Homericus, inquis, perpetuus praesore iubent Aeneam μηστωρα φοβου Est enim hoc perpetuum heroum elogium addes, lacte lapsum .' procliuem, cum antecedat τω δ δυο - omnia hae bono se habent verum si h l. Iectionem omnium librorum relua quere maluerim, et Hucum acumen praeserto quid δ'

60쪽

ciendum erit in tot aliis locis multo magis tale obs quin postulantibus, si nobis constare volumus iam autem ιέστωρ φοβοι lectio est non modo librorum, sed et Seh. r. . . nec ullum vestigium alicubi occurrit laetionis varianus, nisi forte Hestchi glossam memores 1liunde insertam alieno loco post μνηστωρ, μεστωρι βα- elud φρονιιι . quo Butem μ' ωρ φοβοιο nouo more diei, nihil habet quod improbes inserunt si fugamenn inuehentes heroem insistentem ut sup aa iidem equi Aeneae ἐπιστάμενοι - διωκεαε id φέβεσθαι. Et 8 767 vidimus Eumeli equos ἄμφω θηλειας, φόβον αρ α φορεουσας. Vltima haec omnem dubitationem tot lant. De φοβος et synonymis longa est obseruatio Schol. B. De με τωρ V. V. . ad a, arua73. αγιμεθά κε κλέος ευρυ. Reuocaulis pro κέν

quod alienum es. κὲν erat in Cant Baroce Lips ratia. b. c. TowM. Mosc. I. 3 codd. Vindob et edd. Hor. Anm. Idd. omnes usque ad Turneb in quo primum x; apparet seu incuria se mala sedulitate illatum non enim codicum ulla esse videtur auctoritas κε ipsum Riret en Haesei Sch. r. αἰροίαεθα κε κτησαίμεθα αν. prorsus simula locus Θ, 96. ubi est αν εἰ τουτω κε λα- f μγ, csλ ποιμπ αν - 276 τον προτερος προςδεισε. - . cum o πρου σώ

pro εἰ acciperent, et cum se tu iungerent. In o M. in ἔ sed si apposuit alia manus, quod et in no cod. Vindob et in mare. d. Liberi erat; et haberet hoc

28 et διαπρο ma voce alii, ut ubique. a83 τω δ' - μακρον υσε. onet en Α. non esse ἔτι scribondum spectare enim ad αυσε, adeoque pro ἐπί σε. Praeterea retrahi non posse accentum, si alia verba interposita fini nisi in fine versu hoc occur-