장음표시 사용
411쪽
hominis staturam multum superaret ceri aliqua parte nam Sarpedon pinnas manu vellere narratur. Porta erat saltem una
Extra vallum ducta erat Ogya, αφρος, e qua ha mus egesta ad vallum educendum suppetierat inque ea defixisti ites, valli, σκολοπες VII, 44 I. a. quod ita vi detur accipiendum, ut illi in ora fossae impacti seni XII, 54 - 57. Itaque σκόλοπες ἐν αὐr XII, 3 et Iss, 44 i. dicti sunt pro ἐπ α ν. Interuallum inter vallam et fossam fuisse, satis latum, ut excubialem cohortem recitaperet, X, 7 sq. apparet sui idem ante portam XII,
13a excubias ante vallum memoratas quoque videmus
lib. XXIV, 444. De versibus VIII, at 3 sqq. v. Obss.
Vallum cum ossa postea Troia capta, terrae minuet aquarum in campos eluuio uersum et solo aequatum sabuloque obductum est, ita ut poeta aetate nullum, sigium extaret quam rem siue ille suo alius serior inge. nios ad Neptuni iras reuocauit XII, 13 sq. Ceterum in his munimentis prima castroriam metationis initia de Fhondi iam anto animaduersum ost, cum laude inuesti Graecorum; cum contra Troiani in campo patente per
noctentur. Iidem nullis vigiliis sibi prospiciunt lib. I, 416 sq. contra quam Achiui aciunt VIII, o sed videamus nunc ipsam 'ugnationem. Altero igitur die noua pugria M. VIII, I sq. in campo facta, fortuna varia, tandem Achiui intra fossam et vallum se recipere sunt coacti. VIII, arx q. Iterum egressis superuenit Hector: vs. 35. ita pugnatur, in nec nox ingruens finem pugnandi facit. Tum Hector copiis versus Scamandrum reductis VIII, 4 o. 56 ra cubias ante a ualia agere iubet, ignibus accensis, P. Achiui noctu nauibus soluiis evecti effugiant altera
' Aditus et portas in aggere sui ne relictas plures ex VII, 339. M 458 9 XII, 34 et i statuitur vulgo fallente, puto. Oe πυλοι Quantum operio, una tantum duxit in campum pori. IN quR ιππηλασIa erat . . . currus agi poterant XII. N Hs es ins ad XII. Ac de τειχομοχ Djsiligo b Coosl
412쪽
parte Achiui Nessoris consilio inter vallum et fossam lagiIias collocant IX, 7 87. X, 194 8. Hac nocte fit logatio ad Achillem legatisque re infecta reuersis lystos et Diomedes speculatum missi Dolonem et mox Rhesum Iog Iant. Postridie Achivi currus intra fossum tenent, ipsi pe- vites exeunti Fit pugna tertia de qua v. Exc ad lib. M. Achiuis autem hac quoque pugna in castra fugatis, Hector vallum oppugnat undo sit τειχομαχία. de qua v. Cursum ad L XII.
λέεσθαι, να μὴ έεομεν δε ηνα ιν cum futuro indicat, vi iunctum a sollem usu recedere obseruatum est. Vt haberem certos eanones, ad quos in singulis locis de mctio 1 an interpretatione iudicium sacere possem quam sitii nuuno do usu Homerico harum particularum. suae quidem de causa nati cum subiunctivo iungi, obvia res est. Quaeritur, num etiam cum viatiuo 'et arx in Homero Iam primo, I sententia est absoluta,cesrto ac de ita lac hoc, ut eo consilio ut aut μὰ mi sectum ejt, caussa antecedente, vel adiecta, requiri iubiunctivum, per se patet; at ii sententia in Bitiantis, si est obliqua, aut pendesns ab alia fera . tenti antecsdenis Utaritius videtur locum habere: ita tamen, iudicio meo, ut subiunctivus non minus lo-eom habeat, si scriptor hoc maluerit. d. Α, ubi praec Grat, collocauit hospitem seorsum a ceteris, ne strepitu offenderetur, i μῖνος ὀμιεν - δ' Da m περὶ πατρος ἀποιχομένου ἐρέοιτο vi Iegendum esse videbimus in
et I Athene Telemaclio ἐνὶ φρεσὶ θαρσας θῆχ
413쪽
Recedit in his usus Homericus ab Attico, Di amat
ubique optatiuum e quo tamen Homerus non est cor xigendUS. Nec minus tamen viatinus locum habet, multo magis, si oratio est obliqua, ut si est dubitantis, subb reantis, si animus sollicitudine pendet tum vero etiam in Oration recta et ceria. Et haec sere sunt Ioca, iaquibus Iectio variat, coniunctivo et optatiuo modo urae
quali modo pari iure locum obtinente. Sic , 46 τὸν μὲν ἐρυσατο - μη τις ἐκ Θυμον ληται, alii ἔλοπα praetuli hoc legebatur hoc ne varietate altero loco Vs 3I6. . i9o. I καλυψε δὲ χῶρον απασα, μυρομένος φελίοιο χηλ et σκηλει. Sed manifesti optatiuiriunt
Dixi in hoc positu lectionem saepe locreare meroptatiuum et coniunctivum interdum etiam illa haeret, ita ut de emendatione cogites multo magis, quia vintiones prohibendi et cauendi sinitimae inter se et erada. tae interdum iudicium ambiguum faciant virum praesdiras. Sic l. Θ, i a praecesserat: ἐκ πολιος δ' εα βοας, αἴ κεν - καίωμιεν - μ πως καὶ an κεν ' ὀανυκτα - φευγειν ορώσσωνταο equitur: cauenies μεμαν σπουδεί γε νεων ἐπιβαῖεν κηλον ἀλλ curemus, Provideamus, ut Ile τι πέσση ινα τις στυγέν τε καὶ
quis ausit hic de praeceptis Atticismi cogitare pIta quoque notionem cauendi ac motuendi apud Atticos quibus est πως aes, pro μήπει, futurum is cstiui admutere, peruulgata res est, ex virorum doctinum obseruationibus, v. c. athen ad Phoenis . o.
414쪽
5. Videtur hoc quoque, quod subtilitati grammaticas TePugnare putes, uiansisse apud Atticos ex antiquiora Iermon impersecto, et ex ipsis Homericis: Sic , 5 marae hic, αυθι μένειν, α πως αβροταεομεν ἀλλ λοιιν.Υ. Soo i ἀλλ' γεF, μεῖς πέρ μιν π ἐκ Θανοπου τάγω αεγ, μηπως καὶ Κρονίδης κεχολωσεται. et a cri Q, μη πως ἀμφοτερους δηλίνσεαι similiter d. 1, 543. Indicatiui oristi unum exemplum memini d. E, Zoo ειδω, wi j παντα Θεα νημερτέα Hrεν. Sed usum istum futuri acquiparandum esso sui subiunctivi MPParet ex locis, in quibus iuncta est utraque ratio: E, MAA Aenea, συ μὲν αὐτος-ηνία, eatiens sc μη τον μεν δεισαντε ματήσετον, ουδ εθελητον ἐκφερέμεν πολέ
μενεος τ αλκῆς τε λάθωμαι ubi altera lectio est: μη μἀππογυιωοεις, doctior illa, quia more Homerico sic ite- Tum indicati suturum cum subiunctivo copulatur. a
tenus hoc venit in censum eorum, quae attigi Exc. III na l. A. III. ConIuncta cum metu est notio dubitantis, an
id euenturum si in qua optatiuum, etiam Cum κεν, Tegnctro, μη πως κεν, nemo miretur. Habet amen in BD Iocum quoque subiunctivus, ut , oo. -υώ τι παπι, μιν πως καὶ ὀιοὶ νυκτα μενοινησωσι μιάχεσθαι.
IV. Est tandem μὴ in sormula recantis GP Cauris, O tantis, auctriantis. Ita sex optatiuum apponi, ex ipsa ro patet, quae aliquid inceri euentus in se ha--εt: vi in illo μῆ τουτο Θεὸς τελέσειεν.Occurrit tamen in his quoque subiunctivi usus: em ex hoc generi vix emoueris, nisi aut emendatiosi aut subtilior interpretatione adhibita: E ia τῆου αν - μυθον τι ανσητε non potest substitui φυλασ-σOMενοι Cum non sequatur et i, sed υκ ergo necesse est
ασια σαιτε legere et hoc suggerunt pars codd. II, o μῆ με γουν ουτος γε λαβοι χόλοις manebimus ne in hocmmodo pioniis, an putabimus suisse: μν ἐμὲ γουν ουτος
ω λάβν χόλος prohibeant dii, ne.
415쪽
Resia su μὴ quod eosdem viique quam simPIex copula sus habere per se apparet. Sic subiunctitii ra, 48 caesus est Promachus, να α τι κασιγνητοι υποιγ' ηρο ατιτος. Utatiui: Κ, 367 8 Diomedi μένος εμβαλ' Ἀθηνη cauens sνα μη τις 'Aχαιων Θαίν ο δὲ δευτερος possis mutare in ἔλθοι, quod trionnulli codd. habent, nisi teneas omoricum mox in optatiuos et subiunetiuos copulandi. Sic variat lectio
N 67 αλέεινε, - να μη παθοι αλγεα θυμω. alii Lindicatiui futuri: d. , 5. 6. 7 αυτα ἐγὼ δει-εω δον δε ε καστα in μανέω, γα μη τι - αλγήσετε γ' μα παθοντες qui quidem modus cum Attico conoenit, qui omnino indicativum cum να-χ iungunt mos ille ad alios quoque scriptores transiit v. c. Polyb. XL,is. 417 9 μη κατετόλαων. Iam si redimus ad locum, cuius caussa ad haec digressus sum, , 5a 3 τῆ ου νυ τι κέρδιο ηαλ πομαι ἐκτελέεσθαι, να μη inua ἔδε haberemus ali Tum exemplum futuri indicativi ex Odysica paullo anto
memoratum. Ita vero sensus esse deberet ne, Me es,
faciamus itala qui locum non habet, nisi interposueris: quar cauendum nobis es, ne it agamus quod cum durum sit veteres in eam opinionem descenderunt, te sententiae nexu: nihil salutare a nobis flectum iri, nisi ita, ut iubeo, secerimus, et Helenam cum opibus obductis reddiderimus να pro ἐὰν positum esse clama-xent: v. Obss ubi de toto versu suspicio si iniecta. Conuenit in multis cum tu του να, o του μγ, sin P Articulariam ωὐτε. πως. φρα de quibus illi Excuis potiora, quas ad Homerum spectare Puto, asseram.
416쪽
Ammonia librorum antiqua omnino Parui momenti 'habeo sunt enim loruruquo parum idonea; ut et hu- in libri, sed est in his nomen κολος μάχη male iuVen. A. κῶλον μάχης, verum nomen legitur alibi, ut in Sch. ad , 343. Caussam nominis exponit Eustath. ex coniectura puto, non ex antiqua fide. 4ολος est mutilus, truncattis ergo κολος s. κολοβη μάχη secphdia inscripta sertur, quia prior pugna libris IV. V. II. VII. et ierit XI-xVIII diserto narrantur, nunc autem media interponitur secunda uno libro comprehensa. mihi hic esse traneati diccs. molius videtur ad v. 68 referri, ubi medio dis fortuna pugna mutatur. verius tamen puto diceret, κολον μάχην dici, quoniam nocte ingruente s. 485 ea dirimitur, Τρωσιν αεν αἰώκουσιν ἔδυ φάος victoria in neutram artem inclinata, et altero die redintegratur. Ita saltem habemus, quod truncatum, non absolutum, dici potuit. In Ven. B. Iesitur: ταυτην την α ρωαριν κολοβομάχην καλοῖσι συντεμνε γὰρ την lasγησιν, συναχθοαενος τοι Ἀχαιοχ. Ducit igitur et hic grammaticus a breuitato narrationis add. eum ad c 87. i. 'Hως μὲν κροκοπεπλος ἐκβνατο πασαν ἐπ ααν. suauitatem versus etiam in numeris et epithetis Iaudat Aristides Quintil. do Musica lib. II. p. i. Insertum Veneto . et Leid. Scholion Porphyrii, plenius, quam in quaest. Omer. s. a. super o γως, cuius particula
417쪽
Iam ad , or et sup in Sch. ad B, 48 tibique ab
aliis erat allata ad h. l. etiam in Schol. r. et iterum inf. a v. 66. item ab Ammon. p. 66. Argutatur homo pro moro suo. Hae autem et pro dea et pro die dici, eamque et κροκοπεπλο et ροδοξακτυλον recte dici, quis ignorat Quod obseruari debebat, erat saltem boe: quod ηὼ κίδναται Dargitur, tanquam lux, dies et eadem est dea, κροκοπεπλο crocea os induta nisi dixeris esse dictum pro crocera lux. Hoc puta velle quoque Apollonium Lex. i. v. ubi duplicem interpretationem apponit Vocis Per se non obscurae. Abiit ex h. I. epitheton in Vulgarea poetarum sum ad declaram dum eris ruborem diluculo orto. v. oeppen ad h. I. Est autem dies hic tertius a priore pugna etsi temporum et dierum ratibnem et ordinem in poeta urgere non licet v sup ad H, a et Excurs de temporem in Iliade computo. Vtitur poeta hoc versu iterum R
In Schol. A. Zenodotus tempus matutinum consis tuebat a sumto cibo idque procedere volebat non nisi ins a s 55 οι με δεῖπνον ελοντο, ut eorum consedas noctu factus esset: οτι Ζηνοδοτο μεταHΘησι η ανατο ἡ
κατω πρὸ το οἱ ὁ αρα δεῖπνον ἔχοντο ger ri r , νων γοραν γενέσθαι, πρεπέe. s. πρεπως. suspi cor ab eius exemplari versum primum abfuisse, ut iunge. reniux nouissima libri superioris cum initio huius libri: κοι αμαν αρ επειτα καὶ πνου δῶρον ἔχοντο. - Θιῶν ἀγορ ν ποιέσατο. a. Ζευ δὲ Θεων ἀγορ ν ποιματο τερπικέραυνοe seliotB. cum eid praefixum aliud Scholion Porphyrii devoc ἀγορα diuersisque eius significatibus νυν δὲ θεῖναγορ/, τῶν θεῶν αγυριc η συναγωγη καὶ τὸ θροισμa
Idem Porphyrius apponit absurdum etymon του τε τι κέραυνο α ro του τρέπειν του ἐναντίου κεραυνοχ quod inmon antiquiores iam diruserant, ins Apodion. xndo Hos a duxit ut ElymoL
418쪽
cae cloesi et quod de Olyuapo nunc, tanquam monte, Ioviai Lor. Sch. A. Porphyrii argutiae sunt multa ad h. v. super physico sensu eaedem recitantur in Heracibdeis c. 6. quae ecia esse debuere liomini. Miror nullam iniectam esse suspicionem versus ex A, 4us temere huc traducti. In Iummo montis ortios Iositori debui, non autem in eo deorum concilium ha- Dot Forte hoc reputauit grammaticus in Sch. . qui, ut modo vidimus, dictum esse voluit pro ἐν eκρα. M. Υ, S concilium habetur κρατο ε Ῥυλυμποιο.
so hoc alienum ab . . obtemperandi enim et obs Mosocii hic notio locum non habet. Dicendum igiturciam iasiathio ess dictum pro simplici ἔκουον. In Ed. Hom. ἀγορευε, ο δ' πο . . 5. κέκλυτε μευ. Alia Porphyrii βτησις et λυσις apponitor in Sch. . et Leid quod nunc domum Iupiter Troianorum res superiores esse iubet ex promulso Thotbdi cito recte hoc, nisi alias argutias attexoret. G. φρ ει . Versum peccanrem in digamma iam vin iis , 68. 49. 69. et vidubimus aliquoties, haudacibi insertum passim a serioribus quod apparet h. l. ex o, quod ille non legitur in cod. Vancto. - αντε τι ουν θηλεια θεο τογε, α τε πις αρσην.Peo O foe, Θεῶν Aristarchus legebat ut esset τὰ Θεων. Seqoitia eam lectionem Apollon de Syna. p. o l. alivi Ex aliεs a Vulgata est ap. Luciam in Ioue Trag. 6.oi so τοδ Maxim Tyr. XXXII, p. 29. R. B. πειράτω αακέρσαι μον πο - διακέρσαι λα--,φαι ter ο Chol Ven et Apollon Lex. h. v. Hesych.
419쪽
φησιν ἐπαγγελίαν, ην πεσχοων Θέτιδι Schol. . t I. dixeris, hanc non exposuit Iupiter, nec dii eam eclocti sunt, audiunt tantum minas Ionis. Itaque vereri licet, ne versus exciderint. Alioqui est dicendum Iouem Iura reticescere, quam dii nosse poterant. s. ἔφρα ταχητα τελευτ σω ταδε εργα Sch. - σπευδε γαρ- αγαγεῖν Ιατροκλον καὶ τιμῶνσαι Ἀχιλλέα liaec sunt εργα πιθανῶς δὲ υ ἐπελγεῖται--α. - αινεῖτε. συγκατατίθεσθε cli. r. quod et Hesychio est retiti luem duin, sit natur ab Etymologo: αἰνεῖν, συγκατατίθεσθαι παρ 'Oμηρω. Est autem αμα παντες αἰνεῖτε Pro σκνω- νεῖτε dictum nec tamen ampliciter Pro συγκατατοεσθε, assenti in mihi, sed placitum, decretum eunt, ex
Pro ἀπανευθε Armophanes egerat πατερ . Zenodo tus αετοπισει Sane, notante quoque Eustathio ambigi potest, sitn ον αν Θεῶν νομου an πανευθε θεῶν iungomda sint. Porphyrius in Schol. . ad 5 multa argut tu super ἐθέλοντα et iungit ἐθέλοντα αρ γει Τρ a M. ἐλθόντα. Itaque Schol. B. το sic ' ον αν ἐγω Σαν λθεῶν, ἁ μου, καὶ δίχα της ἐμῆς ἐπιτροπῆς absquo venia a me data ἐλθοντα εχ την μαχην, καὶ θέλοντα Via Τρωσιν ἡ Δαναοῖς βοηθῆσαι Potest sane iunctiara multis modis fieri, sensu eodem praestat: ν δ αν έγὼ - σω μέλοντα ἐλθοντα ἀρηγέμεν. mam ἐθέλων Ερχεται τις, a sponte, non coactus opp. ἀναγκα*. , Δ, Soo φρα καὶ οὐκ ἐθέλω τις ἀναγκαί πολεμίst B, 39 Lδέ κ' ἐγω ἀπανευθε μιαρο ἐθέλοντα νοησω ιμναύειν παρὰ νηυσίν. Fatendum tamen inesso impediti aliquid in λουσα ἐλθοντα. monileium solum sensisse video, qui tentabat: 'O δ' - ἐλθοντα νοησω, ἐλθον ἡ Τρωεσσιν α
Ita auxiliatum venit Neptunus , I sq. Si poeta Θέλειν ἀπάνευθε dixit ut βουλευειν νοσφιν, B, 47. sensos finiri potest post νον eo, et alter versus serius accessisse.
420쪽
IN ILIADOS LIB. VIII, 8-i4 413
notat terque Scliol Ven. v ου κατα κόσμον referatur ad
ro. 1 μιν ἐλων ρι si ἐς Ἀρταρον εροεντα. Ad li. v. et G. et sup 3. plura annotant grammatici , αυm Porphyrius in Sch. . et Leid super situ partium inundi ex mente Homeri. Est terra in medio; adeoque το κέντρον est Terra ut Ven. . ad 6d supra eam 1 ρ, et sipra iunc eou. Infra terram ' Aere et subter hunc Τάρταρος Ita Tartarus et lympus duo extrema sunt ex aduerso sibi posita, tam et indoles utriusque loci contraxia lux in Olympo, in artaroealigo, unde εροεια. h. σκοτεινος. Sextores voluero eum acciper de hemisphaerio nobis obuerso, et nouonesti terrae σφωροειδους hic quaesiuere. Similia in Sch. r. Eus In suam sententiam alio modo haec transtulit Plato Phaedon p. a A. Respicit quoque locum et e sua recitat Plutarch de facis Lunae p. 94o et adu. Stoic. p. o64 E. versum utitur i
ον Pro χι p. Eust. sed ex interpretatione; apud eundem βάβυστον Versus legitur . p. lata in Phaed. p. a A. et ex eo in Stobaeo, Ecl. hys. I, p. IS9. Cant ubi non mythice, sed philosophico omismento Tartarum describiti -- Περεθρον, το δεορ mgutantur super etymo grammatici, in his iam Apollon. Lex. . . βέρεθρον et δέρεθρον in Hesych. notauit BenNleius. Ceterum vereor ut hi versiis omnes sint Hom rici. Α Iouis sensum πυλα σιδηρεια sci nil faciunt.
Aptu Hesiod. a et Sa et ii aliter res se habet, ubi Ἐνθάδε δερμάρεα τε πυλα και χιάλκεος ουδος. In eodem s. a habetur altera Τοσσον ἔνερθ' υπο γῆς,οσον οὐρανος ἐστ απο γαίης, qui Iacile et hic ad oram allitus aut a rhapsodo insertus esse potest. Suspicionem de . a iam Oenen protulit. emistichilon ον