Carmina cvm brevi annotatione

431쪽

minum, docent alia loca, ut Neptuni prospectus ex So. 33moriun montibus d. , 53. Alioqui liceret quoque argutari in prosectione Iunonis, qua Lectum promonto rium conscendit, ut ad Gargarum indo erueniat λ

55. Οἱ δ' ἔρα δειπνον ελοντο quod Zenodotus Orientem Solem ponit ante haec. v. ad . r. At, peragit ille, ordo rei hic est dis octo Iupiter concionem habet, et intero Achiui cibum capiunt. Addit en Rδειανο non uno modo dici, hoc quidem loco Lia: λθινου ἀκρατι τμα alibi pro δειστον, vila, si ubi vulgo ὀορπον saepe enim haec duo variant inter se vi et hi. στον Pro ἀκρατισμα positum L, Ia4. ad quem locum V de et ad A, 6 add. Athen. I, p. II F. 54. ριμφα κατὰ κλισίαe Cant. κλισί e. απο δ' mam θωρησσοντο ' puta, sumto cibo, quod, inquit Sebes Aignorantes nonnulli scribunt: σοὶ δ' αυτολ Θωρημο- Fuere quoquo in Schol. . qui πο - Θωρησσοντο tum gerent. At ἀπο δείπνου occurrit etiam p.raerodoti quod iam obseruauit oeppen. 55. Τρῶε δ' αὐθ Ἐτέρωθεν Hari probante Benileio Ven. Vrat. b. Townt. n. Vindob. Vulgo mi et in ζοντο. Sed πλίζοντο est Iectio Misarchea per . Seliu A. Tomi Mosc. I. in marg. n. Vindob. 56. παυροτεροι. se quod sempe Troianos eum serii Iacit numero inferiores Achiuis. Respiciunt hae vintata ad versus reiecto sup B, 13o i 33 et ins ad G558 in quo enodorus scripserat Ἀρία δ' ἐν πιιε. ' Adiecta in Ven. . Porphyrii nota καὶ - φ-ων πολλῶν ἐκ πολίων B, Si . Soluit loqui ρος

tam nunc do Troianis proprio dictis Οαγενεῖς , 'diici προ τε παίδων και προ γυναικῶν. et argutatur pl*δ' omnino pro diuerso consilio poeta modo multitudio'mmodo Paucitatem Troianorum memorat, etiam eo με lione cum copiis aduersis.

57 χρειοῖ αναγκαίην Legiitur χρειν L apud Sis 185. Sicque Mori L Vrat. b. quod esset vulgare, '

432쪽

eento quoquo Eustathlo. At est χρειω ut A 34 et in et χρειώ αναγκαίη pro simplici αναρον Visum est χρειοι

in Apollon. h. v. huc spectare v. Villois. προ γυναι- κων. προ est ὁπήρ. 58 πασαι δ' Iγνυντο πυλαι se quod πυλα de una porta dictae sunt ut ins patet II. Dictum iam sup. B M9 ara σαι autem pro λαι, vi K 35 Θριε δὲ πριν- τα νέκυν καταεινυον. Cons. ad , o8. At Ven. . cum Gid ad Achivos simul cum roianis refert haec intolligi adeo cassirorum portas, et sequiis οἱ δ' ἴτε it, Troiani et Achiui.

59. πεζοι F Irret iis τε F post εω mittit Cant.

6o. I Oh οτε η ρ ες χωρον ἔνα συνιοντες κοντο. Σxcidit Scholion, quod forte loci praeliantiam commendauit. - non erat in Baroec et Canti Extat idem e

marg. v. καὶἰκανον quod et n. Vindob habet. 6a. ατὰρ ἀσαπίδες ο αφαλοεσσα quod post μνους iterum eram δες, quae duo num idemque sunt. Sano poeta ad sensum seriendum beno haec dixit, etsi minus

accurate.

editu in Ammonio Voc αμια et μου. . ad Δ, 45O.

65. ἱέε ορο αματι otia se quod L ρε pro uacra fui. Sch A. sollemno hoc poetis, vi in hoc ot similibus invertant Vulgaro: το αμα ρεσυ ἐν ν τῆ dicant lia ερρεεν 1 3 H τι. Nec aliter Latini poetae is et quod

433쪽

primo mox Ioco ad posterius rodiit subtilitas varis, quasi tantum των ρλλυμένων sanguis terram mados Cisset.

ais tempus matutinum usque ad meridiem declarat . I. cli. A. adda . et Hesych. in πως, laudato hoc Xersu. s. sup ad . - ίερον 1μαρ. Ven. . , quia per priorem die Partem sacra sunt: nam tempus post meridiem manibus scrum s saltem vespera et nox. At obseruatio est inepta. ope. lita ad A, 84. Alia non minus aliena sunt P. Restathium. Vt semel moneam, ιερα dicuntur Homero et aliis mnia, non modo quae fucra et cligio is sunt,

verum etiam quae aut augusa venoriabilia et raeuaeres Ea sunt, aut magna et smcludo, ut caro et magno in pretio habita, aut omnino Pra clara et aliqua ui ρ Uantia ac doto se commendantia. In multis en adeo carum ciarum, o Picuum munissum, Eni iam, h. l. quod Romanorum Draua dies Glma nox κυμας

δερόν ins Λ, 9 et M. In aliis conuenit το θεῖον Lad A. 366 in aliis το σεμνον, το κλεινον et a Poreo. Similiter ἀμβροσιχ γυε, , 57 ἀόξετο ἱερον hiatum iaciunt Benti. m. ia se vel ἀέεετ αρ'. Legitur tamen Versus, ut nunc editor, in Hesych. μὰ Schol. pyllon Arg. III, 8o6. Et iterum les A, 4. 85 ubi ο ἀέξεται emendabat Benu. 68 3μος V Ηέλιος μεσο ουραγὸν ἀμφιβεβηκει. quod poeta Solem ἐν Ῥαγω, nunquam ἐν 'Ολυμπω, constituit f. ad 46. Nota quoque Schol. A. scriptiam suillo ἀμφιβεβηκειν ea ratione grammnites, qua sup I 388 θοι pro ἔδει scribi vidimus. v. ObII ad . . At

Ven. . argutatur in vocis sensu, hac ipsa dicens melaxari, Solem esse maiorem terra quoniam vi me LM.n Dotitur, ut de maiore qui minorem tuetur, dici me ἀμφιμῆναι v. Not. E ai . At est simpliciter, Solem Mrres, traiicero castum, ad vulgarem oculorum sentam

dictum Virgilio est, conscenderat medium Sol δε-

434쪽

IN ILIADOS LIB. VIII, 66- o et

serie orbem, me. IV, as se euaesu, pro cursum ex. Baiasctra per caelum. 69. καὶ τοτε di χρυσεια πατὴρ ἐτίταινε ταλαντα. Appositum in Ven. . Porphyrii Scholion non, inquit IIIo. potens quidem fati est Iupiter: potest tamen illud cluserio vel accelerare. Prius in Sarpedone, A. II, 433Tq. hoc in Achillo decla latur Καὶ b. l. apodosina cito ut alibi. Apud Clementem Suom V, P. a7. out QR χυτος 4 ,ρ Ceterum hinc auces Iouis, ταλαντα, et o ρεπειν, et οπη τυχης, sunt doctaranda: is itis. II, 658. V aa3. X, o R. Aeschyl. iners. 345Meteriit exercitum deus Παντα βρώας ου Βοήροπω τλκη. Eu τιταίνειν et τεῖναι cum similibus Proprie dicta H libra, ex . l. docet Pollux IV. 17s et quod ταλαντα nunc sum ipsi σταυοὶ lances, lib. IX, a. o. at ex h. l. o. via Doει δυα κῆρε τανηλεγέος θανάτοιο. Duas κῆρες amborum exercituum fortunam declarant seu Θανατηφορους μοιρας, fata letalia. Aeschylias autem ridaeηρα accepit Pro animabus, deoqu sinxit nobilo rixama' χοστασίαν, in qua Iupiter Acbillis et Memn aris αμ χὰς trutinat. aec Ven. A. s. Eustath. Et iam olim obseruauit Plutarch de arid. Oct. p. 5 A. Suhaicitor ex Ven. . duplex scholion Porpbyrii, quod advss. seqq. spectat aut potius, quod probabilius, alteri Ioco It X, o adscripuam fuit. vitae in iis argutiaosci x Voc κηρ et si Incusatur quoque Aeschy. Itis, male accepisse 1 κηρ, quasi esset τὸ κῆρ, κέαρ. - Respexit Aeschylus Potius alterum locum de Achille exH clox A. , o et ψυχά ipsi sunt vitae satum suum stabiturae. Ceterum latendum est, κηροια variis modis a Poestis D memoratas, Κηρας θανατου, Κερας Εριννυας Aos 1l. VII ad h. exlx. et si porro, ita ut etIam an Iocum non modo οιρων, sed et Ἐριννυοι successisso

videri possint; egit de iis Goens ad Aeschri Agamenuia P. 5 sq.

435쪽

Ceterum docta nota est ad h. . oepperit, enm diiudicatione inuenti poetici , quod ille minen nec puberitudine nec sublimitato se commendare censet. Videtur vir acutus ad nostrorum temporum sensum remo vocasse Homerica aetas, non pro arbitrio, sed ex Necessitatis et Fati Iege, fata dispensare Iouem existimabat; tum Iouis lancos vis loquendi iam erant frequentatae et unde saepius memorantur In 658. V aa3. 4. X, os. γgna utique, terribilis et sublimis est rerum species, si

duorum exercituum fortunam, alterius victoriam et fugam

alterius, trutinae momento constitutum nunc iri cogites.

χαιῶν αισιμον 'μα το εἱμαρμένον interpretatus est iam Apollon Lex et ειμαρμένη ἡναέρα καὶ πεπρωμένη ch. r. Niena tamen est ab Homero notio Fati et tragica et Philosophica. Euentus, qualis fuerit, declaratus ab eo est notione ab aetatis suae simplicitato petita Ἀλκειν in trutinando dici nota res, ut et ρέπειν de lance graua ta C alias pondus ἔλκει, καθέλκει. Vnde et λxi pro

Pondere nunc trutinans ελκει, h. τιταίνει τείνει, lancem

μέσσα λαβὼν adeoque fusine lances coquato omines Virgil Aen. XII, 25. 73. α μὲν Αχαιων κηρες ἐπὶ χθονὶ πουλυβοτε. 74. εὐσθην, Πωων ὀ προς ουρανον ευρυ αερθεν,

μετουνται duo vorsus, quod uiri antea Achivorum vnae esset κῆρ altera Troianorum, nunc κηρες Actiis memorantur: ta Ven. . Sed Draestat, eius verba apponere: ἰθετουνται, τι υπὲρ Ἐκαστο στρατευματος

ζυγοστατεῖ ὁ Ζευς, οὐ πλειους ἐπι 'Aχιλλέα καὶ Dκτορος ta etiam duae κῆρες sunt l. . aio ait ἐν ἐτίθει δυο κοῦ ρε ανηλεγέος θανατοιο, την μεν 'Aχιλλῆ, τὴν δ'' ὐrόρος. ο δὲ διασκευαστρο ἐξέλαβε πολλας. y0Rtam clarum est, uti vulgo putatur, quo sensu διασxsar se ' uictus sit h. l. videtur esse interpolator alibi is qui Volgarem recengonem constituit an is qui primΠ3Jliatdem ordinauerit, eo nomine designetur, nondum bdi salis ad fidem declaratum b. I. est, is qui hos ver

436쪽

sus intexuit, intellexu multas esse itaM, Achivorum et Troianorum, pro copiarum multiiudine. Addit Sch. A. ineptum enim fore, si quis δυο κῆρ Achivorum, totidemque Troianorum dicere vellet. Simpliciter ducendum erat: in Ἀχαιων κηρες Poetam posuisse nune pluaralelii pro singulari quid niua usitatius inprimis cumh. L sit collectivo i κῆρ Ἀχαιῶν. At armatur et illo et Ven. . qui comparat si Θυραι d. , o et eum illis Porphyx in Schol. . ad 7 miris modis hie quidem ait fuisse qua si Θην tanquam dual acciperent, de duobus, quod quis neget recte esse factum p vndo et nonnulli duas κῆρας in utraque lance positas intellex rint: at esse pro ἔζοντο, sensu plurali dierum, vi μα-

θην Δ, 46 ad quem versum similes argutias videbis et es adeo habendum idem atque οσθεν pro μθ -

σαν. Sane licebit reponere se Θεν, Vt sequitur αερθε pro αερθησαν. et testatur en A. ἐν ἐνίοις δια του. ἔοσθεν. Nec aliter videtur in suo codies habuisse Schol bri auctor, et Mosc. I. in marg. ἐν ἐνίοις ἔβε- σθεν. At poeta ad sensum respiciens, cum in plurali

κηρες duae quoquo κῆρε comprehendi possint, verbum duale apposuit; nam est haud dubie dualis ab βμ ν;

et iunxit mox cum plurali ερειν. 75 76. Argutantur Schol. . in Sch. r. in σέλαοδαομνον. Scilicet non est merum fulgur sed Iulmen, subsequente tonito. 76 ηκε σέλα μετα λαον - Flor. Id. I. κατ λ. 77. παντας πο χλωρον δεος ε ε Sch. A. ἐν αλλω μ

a, o occurrit. Vnus Vindob. ρει. Ceterum, . L facile assequaris, cur Achael fulmina Iouis in malum omen verterint potius, quam Troiani id ad se pertinere putauerint, scilicet, quia fulmina mitium Tu in castra Achivorum ut iterum ins. Sa. 3. 4. addo a o. At supra Η, 478 9 ambiguum erat, ad viros, an ad utrosque, Troianos et Achivos, o σφιν spectaret, nec . Omnino causa apparebat, cur tonitru pro ostento ab

437쪽

xetur ita vi illis versibiis instirendis materia petita Ide. Y posset o huius nostri libri versibus. 78 ου Ἀγαμέμνων, d. . Steph. ους male post

79. υτε δύ' Ιαντες μενετην, θεράποντες lano Promium est incidere animo in ὀ Ajαντ μενωρον. et est Atauri in Mori sed omisi δύ' ουτ A αντε ora Loo Vindob Schol. Lips quo permotus Ernesti probabat sphalma editionis Turnebi Θεράποντε Ἀρηοe, nod Ἀ- tum inserti Bentlelus emendabat υτ Aj αντε δύω inbτην. Hoc exbibet quoquct n. Vindob. 8o Νεστωρ οῖος - ουρος 'Aχαιῶν primo maeoccurrit, ο φύλαξ καθὸ τυ Θως ἶρος Ἀχαιῶν ait Apilὶon Lex. h. e. quatenus prouidet, Prospicit, commodis Achivorum, prudens ac prouidus Ante io deest ι' in Mosc. a. binis Vindob. 8 r. υτι άκων ἀλλ' ἴσος ἐτειρετο. In Aristide G. II, p. 45 ubi sI. a. 86 recitat, emur ὀτοι male;

85. ἄκρην κακκορυφην, in τε πρωται τρίχες πυκScribi quoque κα κορυφὴν notauit Barnes et hoc dixius habeo: v. ins ad c Mi malim tamen vel seis Iare, κα κορυφην antiquitus scriptum esse. οθι ταὶ πρωται inmeraclidis Allese omen p. R. c. s. p. 66 SeboW. ῖνα τε Aristotelis edd. demendirat. Animal. V 5. ubi hoc ipsum docet, tenuissimum esse equis os circa cerebrum. Θι a n. Vindob. Mina ap. Aristidem i. c. πρῶτα, ἀντὶ του ἄκραι Sch. B. το xi λουμενον προκόμιον Sch. B. 84 κρανιαμ μι εφυασιν Arulid. l. c. ἐαπεφυκασι eum metri vitio. me voc. καριον V. ad A, Om85. ἀλγησας δ' ἀνεπαλτο at hic et . a . 649. G. T 35 1 scribunt grammatici, et ducimn esso volunt a πάλλομαι, ut sit pro ἀνεπάλλεre. v. Eussa h.

Etvmol. s. ias ad R 69a. Quod nullo modo seri pos

438쪽

s censeo. Saltem diceres, ita es. οἴνεπέπαλτο, et mutaxeduplicatione ανέπαλτο. Ita conueniret in Eurip. r. Saa. Eumenides, ara τε το ταναον eoέρ αμπαλλεσθυPro οἰνῶ τον αἰθέρα παλλεσθε, πτερωταὶ ουσαι. Probabis

gλro inde ἀνεπαλτο scribendum erat. Mansit antiqua sorma intor Doros. Sic etiam viros doctos sontas video ad Hesych. in επαλτο, etiam Barnes cum Clarrio. Eoodom ducunt Schol. r. ινεχο - ἀνηλατο. et ius. λ643 et Φ, 4 est ἐπαλτο supra Η, 6 ἐπαλμενος, ubi v. Obssi et ad A, 19a. ἀνεπέλατο praeclaro restituunt viri docti Moscho II, o Pro νεπίλνατο. Erit quoquo scri-hendum ἐκκατεπαλτο M. T 35 I. Nec aliter acceperunt seriores Apollon. IV, 465 υμα δ' δεονι re πυκινοῖο ἐπαλτο λόχοιο. Reiske corrigebat ἀπῆλτο Brunck edidit πυκινου ἐμλτο, quo duxerat πυκινου in binis codd. Diam p. Quintum, V II, 47 Ἀντιλοχε ἐπιαλτο. Porro tymologus in ἀχρM' AD αρὴς δ' ἀνέπαλ. o. Videtur itaque lectum aliquando h. l. ἀχρης αἴ

κυλινδόμενος περὶ χαλκω. non uno modo potest accipi aut, ut vulgo fit, equum Praecipitatum prae dolor caput Otiatasse, ut sagittas ferro se liberaret, ita e x tanto Itius illud intrasse in ranium βέλο δ' .a ἐγκέψαλου ὀυ nisi dicas δὲ esse pro γαρ, nam in crantiam ductum era ferrum. Ita sero etiam Eustath. accipit, nisi quod sum του περὶ insolentem esse ait Sch lia r. de rotis currus accipiunt: περὶ τι σικρ τῶν ἐπι-

σώτρων ο ἐστι των κανθῶν. Liceret quoque περ re trahere ad verbum, περικυλινδόμενος, circurnuolutus χα

ὀιὰ του χαλκοῖ, sagitta. Praestat, puto, manere in vulgari interpretatione in quem modum iam olim ver sum Virgilianum binc expressum accepi equus eiecto equiti incumbit cernuus armo suo: Aen. X, 894. Ceterum similo discrimen adiit Nessor inmemnonis

congressu cuius mentio sit d. a. 167. . v. Pindari

439쪽

P. VI, a sqq. Aliter narratio se habet ap. Quintum lib. II. Vtrumque confundit Schol ad Pindari locum. 87. φρ ὀ γέρων ἔλποιο παρηορίας τεταμνε φασγοῦ, - ωσων παρφορίας - του παρνορου ,γίας ex SchoIA. et Sch. r. est tenendum malo aliter Seho B. IaApollonii Lex. - καὶ παπορίας τους δεσιιους του πτωπαργρου supple, qui qualis sit, dictum est ad H, 156 ὶΙ ἀπέταμνε Porphyr in Sch. . . r. quaerit notam tarditatis senilis. adiectum tamen ἀώσων vides silicet invio, quod non ἀπέ με, ἀπέκοψε dixit, sed imPersecto tempore, ἀπέταμνε Valde celebratam age obseruatiunculam fuisse, patet etiam ex eo, quod at nus ad Gentes 5 eam memorat. Et Eusast hine ditii . το δὲ ἀπέταμνεν ἀστείως εἴρηται. ἀπέταμνε quod Ionicum esse Eustath ad h. L mo. net sit πέτείν in codd. Lipe Ven Cant. Mori natib. c. A. Mosc. S. Vindob et edd. praeter Romanam equa Barnes recepit idque seruatum sis volo, cum Io.nicum sit et Homero frequentatum ταμνω.

improprio. ἰωγμον enti. Iandat e Schol. 9o. Εκτορα καί νύ κεν ο γέρων ἀπὸ θυμὸν λεσσεν. ori αετὰ θυμὸν ὀ Perperam. ο γερar ab solute etiam alibi de Nestore, ut , 4. At otiose inversus capito ηppositum Νέστορα quod versum refert iaversuum suppletiuorum. Sensis hoc videtur

Bonneius, qui emendat: Κοι νύ κεν ἄνθ ο γέρων νστωρ ἀπο ναον λεσσε Suniciebat sane Θρασὐν 'sior φορέοντες. Sic ins ia o δ' iusim μέθεπε Θρασύλ9a σμερδαλέο ορο ἐβόησεν haud dubio Ionicum fuit,

94. πη φευγεις, μετὰ νῶτα βαλα, κακος δε μορμίλω. Ambigua est interpunctio vel κακὸς - ἐν isti R. φευγει vel ut posui vel vi iungantur seqq. ἐν ἐαλη

440쪽

μεταβαλὼν τὰ νοῦ- ώς κακος. Inutilis est coniectura Dauisu ad Cicer de r. II, 7 μετα νῶτα βαλών σα-xος, ως ἐν μίλω με τι τοι - reiecto in tergum cu- ω, ε quia in turba aut, ut Homerus scriberet. ως et ἐν o. Inciderat in eandem coniecturam enit ex

βόειον. eom hoc alienum ab . . nam ibi Aiax non ut ignauus et perterritus fugit, sed sortiter pugnando recedit, tergum tuendo a qui fugit, tergum nudat. aerebat quoque enu. ln κακος ως quod est volebat Iaee De hoc tamen . ad Γ, 96. Iterum occurrit Z 443H- κακὸς ως, νοσφιν . et κακον λ B, 9o. I96. μετὰ νῶτα βαλων, esych. in corrig. μεταβαλων νωrati Idem in μεταβαλών μεταβας, στραφείς μεταβα- est simpl. στρέ)ρας, ut Vertere tergum. ποῖ φευγεις - κακος ως recitat Marim Tyr. 5. XXII, p. 4r6. . meisk. Ceterum meticulosi hominis notam sibi Ohtraxit x h. l. Myssos apud seriores, etiam Tragicos iterum in pugna sociorum auxilium implorando cum ab Aiacetat seruarus A. A, 46 sqq. quod opprobrium ipsi saetam idobis in contentione de armis Achillis. Alia v. ap. Eustath. 97. υM Amra πολυτλας διὸς 'Οδυσους--qυod

ambiguum est, omninone non audierit lycis, an audiens non admiserit dictum. Hoc Aristarchus malvit ἡκουσας ου ἐπείσθη. Schol. . . et Apollon de Syn. in p. 29a, o repetit a Sch. r. auctor cf. in . ad 266 Seho . . poeta tamen sensu prius magis conuenire arbitror. Ingentos ex . . etiit uidius etiMII, 65 - si ea, quas exprobrat lysii Aiax in ammorum iudicio, et Quintus V ao R. quos si comparaueris, eodem ex fonte sua hausisse videbis, scilicet ex die aliquo poeta antiquiore.

라틴어 텍스트