Carmina cvm brevi annotatione

471쪽

Etiam Sch. r. interpretantur; similiter Math οροσθότονα φθch. in quo adiectum i τα - θατερα τρωπόασα, in alteram artem Ic ossius ad . I. ait op-Poni τα ευθυτονα Videntur vici docti duo inter se diuersos sentia, tus confundere. Est παλίντονος epitheton cuiuscunqu8nreus, quatenus tenditur, in otitur , curuatur, in abieram utiquo partem, fratruo ad corpus αδ eto se est epitheton poeticum etiam p. Apollon I, 995. I, Iaa. 3. 4. Hercules παλιντονον αι γα τανύσσας τό v. At est etiam genus arcuum, qui tendi et curuari possunt in tramaus Parasm Prout arripienti arcum commodum sit. Huius generis arcus gestabant Arabes ap. Herod. VII, 69. quos recte interpretatus est at a. Possint et cornua arcus reflexa quodammodo dici Taia.

τονα sed vix τοξα per se. a67. στῆ δ' αρ π ἴαντο σακεὶ Venetus rei ιι παρ' Sch. A. adscriptum habet: p. iii et .

προςθεν αυτο περε Male hoc etsi in eundem sensum et alii acceperunt quos refellit larve et recto reddit: fentum submouebat, ut secum hiaberet Toncer ad imaculandum. Nec vis vocis πεκφερειν alia esse potest. Ernest iterum turbat. Verum manifestae sunt notione. ln poeta sub lauto pono scutum, iacis stat Teucer; quoties is arcum intenderat, Aiax scutum Ionat, seu ri mouet, quocunque modo et Teucer progressus sagittam

472쪽

pro ossenni o δὲ vel pro καὶ ο μὲ - λεσσε. Poteratiano totum hoc abesse. 4λεσκεν duo Vindob. 27 I. αυτα o αυτις αν Benil emendat o γ υτις. 27 a. o δέ vi σακεi laudat versum suo moro I tarch de amore frat p. 486 B. a76. καὶ ΠολυαιμονM 'Aμοπαο . ,, Esse 'Aμοπα- ονα legendum, et na Voce, Vt nomen proprium sit doee Schol. A. Fuerunt enim, qui pro appellativo acciperent αα παονα ecfmul comitem eius iustitie o stiaemorai m. hoc discas quoque o Eustathio et Schol. Mosc. a. Erat quoque sic scriptum in cod. Lips et tiar-lei uno Vindob. In Vrat. b. a pr. R. e. 'Oπαονορ. Nec absurdum hoc. Placebat quoque enueio. Alii Opaonem esse voluero nomen viri in quibus Apollon. Lex. παων. κολουθος - εστ ὀ και κυριον νομΣ 'O αον καὶ Μελανιππον Ex vulgari cliptura Amopeaon est PoIyaemonis filius Spiritu aspero ediderat Auοπα ini. Stephanus ex edit. Rom. lenis spiritus regnat in edd. Hor. Ndd. et in Codd. Mori Tones. Ven. 277. παντας ἐπασσυτέρους Abest versus a m Mori. Harlei To l. Vrat. b. Mosc. I. a r. m. et a Veneto; tacent Uuoque Scholia. Et potuit versus a xhapsodo in-Ierri ex aliis locis Μ, 94. II, 418. a 8a βαλλ' υτως, αἴ κε τι φο- Δαναοῖσι γένη Est omnino φελος τι. f. ad Z 6. In Schol. r. per σωτηριαν, ab Eustathio per νικην redditur. Recis Scholia r quatenus ad Danaos spectat; non aeque bene, quatenus hoc idem ad Telamonem Patrem est reso-rendum quod etiam Oeppe sensit acutissimus inter pres. Potius de laude et gloria erit accipiendum, ut iam innueram ad Virgil Aen. IL,8 O lux Dardaniae.

Saltem is, qui tres versus inseruit, nam s. seqq. M.A. 5. a rhapsodo, sed valde antiquo, prosectos esse suspicor ita acceperat, quandoquidem subiecit: υκλειης έπίβησον. Versibus trinis rescissis sensus vocis φοω redit ad sollennem οφελος τι et σωτηρ.

473쪽

Vsus est ver Lucianus Nigr. 7. ubi est, a radiri φλοως νθεσω γεγηαι. Et T a8a. 83 in compellan. do amico Plutarcti de adulat. p. 55 . Si in Ameo scriptore versaremur, coniiceret aliquis βδελύδευτος, heus tui syllaba per caelaram ProduCta. 283 πατρί τε σαν Τελαμῶνι, ο ' ρεφε τυτθόντα Schol. A. B. Lips notant, L h. l. esse pro ος dictum. voluero sorte occurrere scripturae . ἔτρεφε, quae etiam reperim in Eustath et ed. Rom. in Mori s. Detrem etiam . te anus: ο ὐετρεφε. unde ' eiecit Barnes,

et laudat X, 48o. Od. A, 67. Est alia molasti in hiatu, qui sorte sere potestis

caesura medii versus Benileius tamen tollita Πλauis, Dρ quod et Barnes nescio unde attulit Equidem Praeferrem o σε τραφε. Regnat tamen in odd. Mavulgatum est ο Ἀτρεφε. etiam in optimis. a84. καί σε, νόθον περ ἐόντα, κομισσα ta ui di Versus nec apud Zenodotum lectus . et icthram ab Aristophane. Intempestiua est goneris memoratio nec habet exhortationem, sed potius xprobrat et deprimit. Scilicet sui inter ζητέαατα, quomodo, cum laudare vellet Teucrum, νοθον tamen appellasset. Non neminerant docti homines heroica aetate nullum suusse oppiobriam του νοθου. Ab aliis apud A. . versus defendi uir Becte quidem, quod ad voc νοθον attinet; verum insus tota sua iunctura Prodit intempesiduam interpoliuilonem,

una cum Ceteris.

In iisdem clioliis, etiam in Sch. r. narratio do Teucro repotitur ex Apollodoro περὶ νεῶν non ex Apol Ionio raρὶ γενῶν V. Not ad Apollodor. p. Da5.285 τον καὶ τηλόθ ἐόντα, ἐυκλει ι ἐπ tu ἐυκλε- inde a Turnebo pro ευκλε*ς. Restat a me vel sic hiatus Manisenum fit, suisse ἐόν ἐυκλεομ, alibi scribitur sic quoque Bonit emendauerat. ο&rma loquendi monitu vix opus. Nam βαω, 'Mae, β' μασκω, transitive, sollennia Homero. Et tropus conue M Cum προύπελασαι, μιίξαι, in Pirularo, ιιχ νω myi

474쪽

admoveri, victoria, laude poliri. Tropum in phantanm poeiacum mutauit Pindarus L V, 7 τετειχιστα δὲ παλαι πυργος ψηλαῖς ρεταῖς, αναβαινειν es fragm. inc. IV. p. r. Propius ad Homerum idem Pindar. I. I, 55

ποτμος αυτον ἐπεβασεν ευα αεριας.

τ λοθ' ἐόντα pro τροχόθι. v et in Hymn. in Apoll. 33 Pro τυλιθεν οντα reponi poterat, si modo sentemii loci sic restituta esset enimuero manet repugnantia et nam T 33I. 345 vero ea ιιέτεστιν ἀνδρασι et μονόσφι Θεω κιε, quibus illa adhuc interfuerat, αετῆν, nune autem absuturam se esse significat quomodo ergo,s erat 1λόF ἐουσα dicere poterat Θεοχ ιετέσσοιιαρ nisi contortas ariolationes sequare pa86. σοὶ ὀ ἐγω ἐξερέω, se καὶ τετελεσιιένον-ται. Mori Baxocc. καὶ - ου τόδε- ames. Ita ob.

Barocc. Harlei uno Vindob. Ven inuitante usu solle l

a88. 'Iλιο ααλαπαem pro hoc ἐκπερσα Mors Ba Deci Mosc. I. Ex Mori L etiam Ἱλιον notarat Benti 289. προύσω τοι ιετ' ἐμὲ πρες 2 ib ἐν χερὶ ἐσω. πρεσβηιον, το υπὸ τιιιῆς Αὀοιιενο ξωοον Schol. A. et brien Elymol. Etiam Hesych. πρεσβ/ibν, πρεσβεῖον, κατὰ τιμην, surrua sorte τίαιον quod etiam est ap. Eusath. Nam πρέσβυς est etiam πιιιιος. Verbo est idem quod γερας ἀριστεῖον. με ἐμε. Apud Hesych. est με ἐμευ nec malebiaque iam p. Apollon Lex. p. 76 in πρώταν μαω. θήσω in marg. Vrat. b. οἴσω. 29o i sit Ἀπους αυτοῖσιν χεσφι quod bi. gli utebantur. Monitum puta respectu ad s. 85. Zenodotus et Aristophanes ι πω legebant, quod ones. habetia93. 'Aτρείδη κυδισσε, I et σπευδοντα καὶ αυτον -

τρυνεις apposita si mera sed Scholion excidit Odissi u

475쪽

46 στρυνε παρος μεμαυῖαν ΑΘ νην. Alludit ad h. L Aiacian Nigrin. . et alii alibi. 29. ου με τοι, ση si vi γε παρεστι, παυομαι. Canti Townt. Ven. ου μέν μοι. Sic erit interPungendum, ου μέν μοι My. minua suauiter. a95. παυομαι. Vrat. b. a m sec. παυσομαι. Et Emstath. παυομαι, παυσομαι. Mox ποτὶ πρsτι, ut albbi, variat. v. ad A, 45.a96-τος ἐν τοξοισι δεδεγμένος αγδρας ἐναίρω - δεδεγμενος per . sic α Ἀρισταρχου. At Herodianus δεκγένος. Mirum, grammaticum in ioc aer reis tuisse usus enim satis probauit alterum: . tym OL Diogenes ἐν τοῖς πομνήρμασι iterum M. ad s. Mimempratus, Cyeticenusne an Tarsensis 3 per iron in diaetum esse volebat pro εὐουμενος τοῖς τοῖοις το γαρ δεδέχθαι, φιλοφρονεατθα; δεδουσθαι en cumen Tammaticum, in quo Eusta illius quoque sibi placet, tuta eta iam Schol. Α. B. οὐκ αχαρις si ινγησις leg έλγησις. 'Relinquamus hominibus hoc χαρίεν. εδεγμενος est Delum ut sexcenties, etiam Latinorum excipere, moties aliquem telo, insidiis, petimus, attingimus.

ἐκ του δὴ Cant. αἰεὶ ὀ τοίοισι et Pro ἐναίρω

D κυνα, δια το Θρασυ καὶ πολυλαλον lassiciebat Prius γεic Λ, 6 ἐλα νυν ἔφυγε Θάνατον, κυον. λυσσητηρα ν λωβητῆρα, usia illius qui etiam difficultatis ab aliis motae meminit, quatenus dicere Pollius Hectorem ferire non posse cur enim eum non Periit aut si petiit, cur in eo aberrauit Mira subtilitas Super erat tertium non potuit eum sagitta attingere, seu casu

seu quia longius aberat. βαλέειν Suid βαλλειν laudato hoc ipso versa.

476쪽

ooo. ἄλλον ειτο ατο νευρ φιν ἴαλλεν νευρῆφιν scribendum esse, non νευρνφιν, videbis in Excursu ad h. v. de φι paragogico. Sol. Εκτορος ἀνmκρυ βαλέειν δέ si το Θυμιος. Dπρος το βαλέειν scit quod est, eminus serire, ουταν cominus obseruatiuncula ad fastidium repetita. Eodem iterum spectat stigmo versu So apposita. αντικρυς etiam . l. m. Benu. . Soa Γοργυθιων ex Γοργυθος, Ηφαιστίων ex ' λφαιστος, est ap. tymol memoratus. So4 τον, ἐξ ABυμηθεν ποιομένη τέκε τηρ. SebOLA. notat: Aristarchum, Zenodotum et Aristophanem scribere Θύμηθεν non ergo veram rationem intellexere; cum ipsum ἐξ declaret, esse pro κεχωιμησθε quod in do in νευρῆφι vidimus. AΘυμη, πόλις Θρακης, laudato hoc versu, Steph nus yet add. tymol. p. 39, o Eustath et corrupte Hesycli πολις ρωικη pro Θρακικη. Berkel ad Stephan. Byet confundit esymen, quae Thasiorum colonia fuit, in littor Thraciae, insulae Thaso obuerso de qua V. Harpocrat. h. v. et Maussac. e Thucydide. Do Aesyma Homeri nihil aliunde constati ὀπινιομένη primo nunc vox occurrit de qua gram' matici agunt ad G 385. Spectat huc Elymol. μαμεν στευμένη γεγau φαένη. Sos. καλὴ Κασπιαγειρα δέμας εἰκυῖα Θεῆσι. ori et Eustath. οἰκυῖα ex ἐοικυῖα θεῆσι θεοῖσι Cant. Apud Athen. XIV, p. 63a E. Inter versus μειουρους memoratur: καλχ Κασσιέπεια θεοῖς δέμας ἐοικυῖα saltem εοικυῖα ex . l. confictus videtur.

477쪽

Porro in Schol. . notatur, quod in verbis: Di καρπιν βριθομένη subinteli. ere Nicanor partici. Pium pro βριθεται acceperat: quem sequuntur Schol. br. in quibus Aeolicum hoc esse pronuntiatur vel assii.

mendum ετ βριθοκένη κάρη βάλλει. Quidni dicas et

se hoc orationis minus laboratae, ut articipium omisso Mes ponatur. Ad Atticismum relaxi lius grammaticus in cliol. r. quicum conuenit Schol. Thucyd. I ab Io 6. Alia tamen ratio est in hoc, cum participium occurrit in descriptione aut alia oratione in qua ab uno ver, bo pendent omnia. Sic v. α in Macr. 5 est explicaua tabulae pictae.

Versum So adscripsit Apollon Lex in mi , ἀπὸ τῶ καὶ καρπῶ μνοτ*σι τε εἰαριννσιν ad νοτίνσι, νοτιως Eustastita supplet πνοαχ, vel γροτησι, ut a vhoe auster, ductumst. Immo vero est 1i οὐ humori Potuit tamen initio ἐρῶτος, ρεκῶe, subintelligi. Ad So Seholion excidit, spectAns, nspicor, ad voci νμυσε de quo v. ad B, 48. quod non est illes inesina,

Ni cmul, nam uύειν habet vim intransitivam; mo.

Ergo est, quod , 543 ἐκλίνθη Γ μέρωσε καρ Reci.

478쪽

Eniope Hector adsciuerat υτ nunc isto caeso ebrio ne assumit.

qnam de altero dictum sit, cum tamen sit idem Hector qtia hoc uno aut primo loco illud occurrati Ι σμερδαλέα ἰαχουν Clarke miratur hiatum qui ta- me nullus est: nam fuit - L .Finχων. Iaa. βαλέειν δεώ θυμος αγωγεν. Ita vulgatum Tata Esse hoc ex νωγον, recte monet Clarke. Consentiune tamen in ἀνώγει codd. optimi Baroco Cant. O l. Ven. Lipe ad do rati . a r. m. et c. Moso. S. bini Vindob. cum edd. Hor. Aldd. adsciuerat αγωγεν Turnebus ex ed.

Rom. Si ἀνώγει adoptamus, est propositio interiecta: agitabat enim animo eum serire, Pro ἐνάγει ut saepe Δ, so B, 8 Stigmo huic versia Saa apposita haud dubie spectatet βαλεῖν. Sa3. Est in Ven. . orpho sim sta ad E. I. cuius non nisi pars e cost Leid erat a Valhen Diss de Sch liis p. 4 vulgata grammatico acumine dignum Scilicet

dubitatum est, vera manu vulneratus fuerit Teucsr porro dubitatum, num neruum ad humeriun adduxerit utquo

adeo iungendum fit α θυοντα παρυμον v. Saxa πανδιον βαλε Neoteles, λον βι'λίον non βίον γρα φας περὶ τῆς κατα του ηρωας τοξείας, Scythas facere hoc docuerat, ut at humerum adducant arcum . cum Cretensesimammam adducor lateant videturquo, si Sch. A. et B. comparo, remotasse ab . . morent cvthicuin, et alierum probasse παρ οῦριον βαλε Eust non conuenit cum his Eustathius, qui etera repetit. Sane si v Sasiacui saxi percussa manu arcus excidit ναρκη τε Γ χειρ

479쪽

- τοῖον δε ο εκπεσε Σsιροὶ , Infer viique humerus es. se debuit, qui percussus esset quia sinistra arcui tenuiti Sa 5. ἐργοντα. se quod αυερ-τα nam na voce et hic scribitur in Ven. . . manisocto est εἰή τοὐπιγωελκοντα et hinc παλίντονα τοῖα ad a66. Probat quoque Schol. . iuncturam damnatam a Nootele αγέμον- τα παρ' Ιαον. De κλη'. cf. ad B, 74. E 146. at κατα- κλείς. Tum πονεργει αποεργει fuit, ex τοIερροι. Sa7. Οὐοκριοεντι De hoc . ad , 518. M Mo.

Sa8. ναρκησε δὲ χεὶρ καρ ae se stigme spectat

B disputationem de humero sinistrum ess intelligendum, en A. B. Trinant. Porro χεῖρ' nonnulli pro χειρα Ascalonita tamen tuitus erat χεὶρ casu recto. ρῆθε δ οἱ νευρην. Nihil video moneri, quomodo νευρὴν acceperint veteres, arcusne sit neruus, an bracbii endo. Recto obseruatum est de tendine frequentari aliam VUcem τε νοντα. yμ ενοντε Δ, ai. , Sor. et τε τε αγκωνος , 478. Contra νευρῆν dicit de arcu, ut

paullo ante hoc idem ut a sagittam δηκε δ' ἐπι νερορῆ sic quoque ins O, 46 Teucr Iupiter ἐυστρεφεα νευρὴν ἐν μυμον σολ R' ἐπ τῶ in ectorem ἐρώοντι. Ita tamen acceptum quaeras quomodo cum ipso ulnere conueniat saxum non arcui eiusquo nemio in

Pactum est, sed humero Teucri, ἐν κατακλςA. Locum enim accurata deesarauit poeta: μαρ μον, Θ κληχ ποεργει αυχεν τε στῆθος τε, b Lστα ἐν καιριον ἐστι, h. e. en arte, qua os moplatam sterno iniungit osse hoc Dacto vulnus es letale, norunt Hippocratis filiuInf. X, a4. 5 Achilles Hectorem hasta transsgit, in sui iure, qua parte clauiculae dirimunt ceruicem ab maneris, ν κληZδες et ἔμω αυχέν χουσιν, γα τεχζς κέστος λεθρος, et sane hasta tum infixa rescidit

Brteriam. Solent itaque hos locos inter specimina natomia Homericae reserre vi quoque asser Bibliost. Mn'tom. p. 7. Statuendum igitur erit, Hectorem nune

saxo iniecto tendinem brachii rupisse Iicquo νευρωρ esse H ipiendam. occurrunt quoquo semel τα νευρα dicta

480쪽

IN ILIADOS LIB. VIII, 5a5-35 4 5

le tendine ruris A. II, 316. Bene haec Tain autem alia dissicultas existit: si Teucro tendo brachii ruptiis est, omni illum pugnae inhabilem et inutilet in posserum redditum sis nemo dubiιet. Atqui vide poetam parum sui memorem altero die in oppugnation valli Teucriun iterum in pugnam prodire idebimus l. M, 336 sq. Vt pudori poetae consulamus, necesse erit statuere: δε δέ οἱ νευρ/ν, non esse de bruto tendino accipiendum, sed rumρ dici ea quoque, quae percussa soluuntur, labefactantur, vi priuantur, debilitantur brachium itaque neruo percuta debilitatum altero dis itΗ-rum firmatum satis si putandum cst, ut arcum tractare posset. Simpliciter νσσειν Percutere terram pedibus videbimus , 574.

331. αλλα Θέων περίει se quod περίβη ab animanctus ductum es, quae pro pullis pugnanti De hoc

v. ad Α, 37. και οἱ σακω ἀμφεκαλυ s. Ionicum ἀμφικαλυ nusquam memorari video. Est autem ratio loquendi Oxquisitio pro vulgari αυτον ἀμφεκαλυψ σακει. Sed --οκαλυ ραι τινί τι etiam K ao P, IS et νυκτα γα- iam supra , 5o6. O . ρο πολε Odyss Θ, 569. Etiam Occurrit τινα τι duplici accusativo ut vidimus I 44aου γαρ πώ ποτέ ' δε ρως φρένας αμφεκαλσφε ubi v. ne hae voce. In Vindob. ab interpolatrico nianu καὶ

357. Εκτωρ δ' ιν πρωτοισι κίε Aristarchus legebat: 'Lκτωρ a πρώτοισι κίε quod est ἐπι τους πρωτους es . atqui hi quos dortus est, non erant πρῶτοι sed υστατοι, nam sugiebant Achiui. σθένει βλεμεαινων. De Vi et etymo vocis multa a grammaticis disputantur: v. Eusath. Etymol. csych stipsa Lexica a βλέπειν non bene duci aiunt, quia o . mero vox haec nota non est attamen, quod mireris. βλέφαρα ille norat . Intor cetera praesint, ductam se ocem aro του βρέφι , βρεαραινην, βλεμεαινην. Alii a