Carmina cvm brevi annotatione

511쪽

519. παεις et γέροντα - λέξασθαι περὶ , quod το λείασθαι pro ἐγκοι- ναι. Sic Ven. A. cum Elymol. t Sch. . videtur accipere pro deligere. D mili σαδεχθῆναι. Quis putet ita aberrari posse λέωσθαι sit vel eligere et disponere, vel collocare quod sordino sit, redit sentontia odom. At iunctura duplici modo institui potest, unde et duplex sensus prodit prae. Cipiunto, λέλσθαι παῖδαe, disponere pueros, Vel τους παῖ3α λέξασθαι περ αστυ vi pueri collocent se, Scrubent muris circa urbem. v. ad I 66 67. λέμψαι προτὶ αστυ n. Vindob et Venetus:

SeboL ορ. περὶ ἄστυ. Aliud est in simili loco Σ, ais

Θεοφα - ἐπὶ πυργων, muros Ilii a diis factos scLA. et cli. r. in memoriam reuocant. 5aO. θηλυτεραι δὲ τυνα se. Ineptiunt in epithetosi ammatici in his orphyrius, cum in Scholiis Venetis, ei iam Schol. r. et Elymol tum alibi ipse quoque pol Jonius Lex. h. v. bi cs. Tolli doctam notam dubitant enim, sin in mulieres λυτερα dictae libidinosiores eo Parative, siue respectu bestiarum quo spectant mira

commenta ducta ab νδρε μησταὶ p. tymol. p. si, . et P. I. V. Apollodori Fragmenta p. asso sine vi Torum respectu an sint per se λειαι, secundas, quast liberos pariunt hoc est, quod Apollonius ait, ἀντὶ πευτροφων, active, qua nutriunt. Haud dubio λ ερα simpliciter habendum est pro alia forma, quam μεια,3 dictum sit eodem modo, quo παρθενικα κόραι pro

παρθένοι piuieto sorio otioso, ornante tamen in prisco sermone et usu frequentato. f. dicta M. ad , 54 ubi in nonnullis lectum νμων ἐπὶ θηλυτεραων. OZI. πυρ μέγα καιοντων. se quod πιόντων pro

524. 25. - μετουνται duo versus serie δ' οὐ νυ et τον δ' fουα quia in sequenti carmino do aliem Ieranono nil meanoratum occurrit et quod a μὲν dictum

512쪽

ain prora uis rach. A. Laudatur idem Scholionis Cod. Leid a Valhen ad Ammon. p. fia. S. Habemus et . I. criticam ex indicio grammaticorum nihil de librorum et Iectionis auctoritate. udicium autem leue est nam ut consilium altero die capium cum loci hinus respectu memoretur, necesse non erat potest enim in animo', bero onsilium do inferendo nauibus igni; et o μὲν νυν quod et a grammatico ad calcem Ammonii P. o im te soloeca refertur, accipiendum est, ς μὲν νυν ἐστιν to νυν μὲν Vrat. b. et in marg. γρ μὲν νυν. Sehes. r. iuncta sunt μωος δ' ει με νυν. h. e.

οἶτος μεν η ὁ λόγος Sic et iunxerat Schol. B. Benilei. emendabat ἔς voluitque, quantum assequor, dictum Lia et sic quidem consilivm dicium sici, vi Θοο μὲν - εἰρημένος Diso. Est quoque in uno Vindob. c.

υτιῆς λογος Schol. . accipit τετελεσμένος Schol. B. απαροα-οιητος καὶ παραβατικος. h. e. cui omnes axemto. Sic et Sch. r. et Eustath qui duriora etiam admiscet. At nemo docet, quo moro et usu vis illa In voce ιη lateat et miror grammaticos non in suspicionem adiluxisse ipsam vocem, quae omnino non est Homerben. Seriorum hominum, maxime Atticorum, usus est του γιης Pro bonus, tilis . Probus, rudens: τιέ τιλέγειν Ουὀὲν γιες ἐργά σθαι, nil quod sit rationi comsentaneum nec aliter accipio in Phalaridis p. XIV. eis Lennopio contra nante. Ita sano sensus loci possulat et . l. acciper λογον υγιῆ consilium quod in pra sons bonum et utile est, dictum nunc esto: h. e. satis do hoc. Quae cras agenda erunt, cras quoque in concio

Nunc igitur ludicio veterum grammaticorum lubenis tom accedere, o profiteor, sed aliis de caussis Versus sunt ieiuni otiosi, sino neruo, et sunt e censu eorum, qui quae breuiter et potenter dicta erant, explanandoctilisoni tum vox τιῆς vocabulum non Homericum o

513쪽

Ceterum cum illis μυθος εἰρημένος εστ eonuenit formula, ipsi Herodoto iam Dequentata καὶ ταντα -

5a5. ἀγορευσα - Vindob. αγορευμ fia6 ευνααι ἐλποαενος, vulgo lectum. Appicta ἡ ω quod Zenodotus legerat ελπομαι υχορι oc. Atidictoris arrogantiae melius Conueni alterum xxv ἀμαἐλπιδοποιουμενος π του Διος καὶ τλ αλλων sie Ecbol. Argutatur grammaticus, nec versum non laero posse vidit, si scribitur υχο- 1ελπο-- Nec Iuπεσθαί τινι dictum memini: Iungitur eum infinitiuo cleum quarto casu. Scribendum utique =ελπομινο A. - Viderat hoc Benileius sino libro. munerant,

quiorem Iectionem retraxi cum ante Zenodotum ita re.

citatum fuisse appareat, simulque inde hoc constet, suae et vim του Digamma iam a Zenodoto ignoratam iuisse Repetitur Zenodote lectio a Sestol. . inI ad E 45. et extat in uno Vindob. 5a . ἐξελααν ίνθω -υνας κηρε φορήτους vii, rnum hoc na voce Ven. . . vii alii. . Ita legebat Aristarehus et plerique Forte nam Veneti A. verba appono quia ipse poeta mox resoluit ου κηos φορέω.σι. v saepe solet verba resolueret quotios stilicet is

αος, ο πριν εἰδυῖα τοκοιο Nec tamen, inquit, solet Ηωmerus verba componere ita, ut dativus syllaba interpωsta extentus ab initio possitus sit sc κηρε-φ. duphea to sibilo. Iis πασιμέλουσα Od. Μ, o non παντε- μέλουσα. Ἀαατικαα Ναυσίθοος ἐγχεσωωρος τειχεσιπλ m e. Ab initio diximus, κατ δεχν, ait Schol quia apud Epicliarmum in fine compositum est: γυναι -δρωσι ποθεινοι. Obscurum hoc est ex granimatici

sententia iungendum esse debuit γυναικανδρέσσι ποθεννοί. Putes tamen in Eliicharmo fuisse αν ὀρεσσιποθεινοὶ una voce acceptuan ut forte lectio esset, γυναῖκ' ὀρεμ

514쪽

σι,ο ιν , Vel tertio casti γυναί ἀνδρεσσι-οθεινῆ etsi hoc putidum est: quidni enim pro binis vocibus ia-beantur is Si haec, pergit Ven. . vera sunt rationi consentaneum non est, una voce scribere obtinuito men Axiliarchea scriptura. Doctum scholium argutius tamen, quam opus est. Exscripsit illud quoquo Eustath. Explicationem breuem iam Apollonius dedit in Lex. h. v. του - τῆ εἰμαρμένης ἐν γεγμένου vel μετενηνεγμένους, quod Hesych habet, admixtis aliis ineptis, ut et Elymol cum cli. r. Etiam oeppe promis in illud erat, ut sit a Parcia bripiendos Miro modo Suidas; κηρεσιφορητος, ὁ τον Θανατον φέρων. κηρεσσιτροψου Vrat. A. κυνας Apollon inta . - ἐπὶ ὀὲ - αναιδῶν κυνα κ. 5a8 ους Κηρους φορέου ' μελαναον ἐπὶ νηων - με- ea ara versus tanquam inutilis Post antecedentem κυνας avrρεσσιφορῆτο . Nequo enodorus scripsit Seh. . Sane, si quis alius, versus hic interpretamentum, idquo frigidissimum, sapit. Verum, ut hominum iudicia diue s sunt, Ruhnken in Epist crit noua edit. p. 56. defendit versum similibus ex Homero laudatis. v. talia ad. s. ante 5a7. Scilicet ambiguitas manet inexpugnabilis, quoties iudicium in poeta vetere inter haec duciereat abundaro aliquid, et in oriosum, viderique Adeo serior opera interpolatum; et altera ex pario, hoc

idem, quod reprehendas, se tueri ipsa temporum ti minumque simplicitate et rudiore sermone. irabar a Benileio ad h. s. nihil monitum esse. Extat quoque versiis p. Themist. V, P. 399.

Contendit Claris μεις esse pronuntiandum binis syllabis tuaec. Cur tamen ultima in μέας non sit pro breui

habenda, non docuit rationem nullam se videre, etiam est monuit ad , II. Aliud est, quod de versu moneas repugnat somientia consilio Hectoris, et supra memoratis; non Urn,

ut o custodiant stylos, visiodias sacere roianos iussit

515쪽

Hector, sed ut hoses observent abituros. Videtur ita. quo milii subesse virium vetus, et criptum uille ηώες. ψυλαεομεν-δες -τους. ps per noctem obseruabimus ipsos. 5So. πρω= δ' πηοιδι πρω non est .a ρΘρου D. Θεος. ut mature ut pud Atticos qui etiam et Iota subticuerunt, ii Vt προῖ, πρα, πρου , forte etiam si, scriberetur de qua voce multa sunt dicta p. grammatiocos, Hesych. Umol. Eustath. Timaeum, ad quem LRuhnkon sed simpliciter est inane omissi αυριον, quod ,s 55 adiicitur. Adiicitur πηοῖοι pro quo scribebatur vulgo cito o lue t alibi, ut Od. , 56. quod grammatici, v. c. Schol. r. acceperunt dictum pro υ se sub diem ob tum, ut ipse tymologia in ἐοίκειν putarunt adeo esse υ ἐοῖ productum ν ηοῖοι Soripserunt quoque Wiοῖ claudicanto versu, nonnulli apud Eustath et rat. b. ΔΑ. et edd. Hor. Ald. I. In Ven est π φνλοί. Dicem dum saltem erat, vae esse tertium casum antiquae γ

ve ηοῖοι. Verum scripturam ess eorruptam, et scribendum esse πηοῖοι monuere Plures, etiam oup. quibus obtemperauit obius. Sane το πηοῖον na voce dici, patet

σαίατο νοστον λεσθαι. In eundem modum rosngendumost in alliis, uti in Argonaut Orphicis 656 pro ἐκ ini, ,κηῶοι. Bis adbuc peccatum videbimus di Σ, a 7 3o3.

Vt παννυχιος, sic πηοῖος larpatur ut nocturnus et matutinus, Pro noctu et 'ne. - πηωοι erat in Cantabr. verum poeta Ionicam formam sequitur.

συν τευχεσι θωρηχθεντες - Praestat iungere σὐν τευχεσιν ἐγείρομεν, quod monuit iam Clarho. Nam ρηχθῆναι τευχεσι dicitur, non τυν τε ε χεσι. cf. sup 576.o8O dubitans tamen grammatici ad M, 77.

516쪽

iectum est cum vi: Diomodo illo. εἴ κε Cant. n. Vindob et Schol ad M, II 8. Contra mox S in binis Vindob et s. Mori est αι κενἐγω τον prorsus eodem loco habenda. Mi monent de iunctura: α κε - απώσεται - φερω-I eodem loco hos modo haber; apertum est in Odyss. est etiam optativus: Bομαι, αἴ κε τυχοι eo πορς ε μοι υχος Απολλων quo vel uno exemplo confi- eitur, Atticismos in Homero non esse quaerendos. Dahis, ut paullo post ai. 533 φυλαξο αεν - ἐγείρομεν et 533 4 πύσεται 1 φερωααι, . Exc. III ad Jl. A.

534 ε κεν ἐγὼ χαρα βροτοεντα φέρωμαι post r

κεν απώσεται sequitur ' φέρω καί κεν Sch. A. in alio codice φεροίμην legi memorat quod et locum haberet, nisi

Homero sollenno sic coniunctivum cum αν vel κεν profuturis ponere. Itaqυ φέρωμαι, est pro πώσομαι. s. Excurs III ad i. . .

ToWH alii recto fuit ea antiquior scriptura tota subscribere serius inualuit. At in codd nostris modo hoc modo Illii occurrit. Ccterum ersum interpolationis vestigia prodere inn-ctura docet impedita, et quod ad explendam sententiam ntecedentis ν κεν γού τον scit. πώσομαι, adiectus e

videtur.

555 556. 53 . - seruarunt veteres grammatici hos versus, cum iis tribus qui sequuntur 558 539 54ο. esse eiusdem sententiae. Apposuere itaque, ut e Schol. A. intelligo. gmnis praeter diplan sequentibus autem UT 556. 559. 4o a vi declararent alte iros esse tol-

517쪽

lendos Aristarchus posteriores potiori iuro locum te. mero dixit, tanquam Hectoris gloriabundi personae omsentaneos Zenodorus autem priores tres ne scripsit quidem Scholion hoc ex Aristonici libro περ σημειων erat ductum, eique concinebat Didymus. Sic Sch. A. Fuit itaques Zenodote lectio sic constituta: cia.

535. αυριον εὐαρετῶν λαεισεται. Vocem per se no. tabilem Sch. r. interpretantur νυμει, λαγνωσετ Eadem tymol et addit γνώσει μαθμετω Hesych. Lia τυώσεται qui et emissichium laudat in ἔν διαελ - ἀmedia forma iacio videre, declaro, ab εὐ δειν, Δαείδω, perspicere, cognoscere. Altero loco , 77 ἐνθα - λιστ ρετὴ διαειδώτα αγξρωγ, redditur passive δείκπτω,

φαινεται forte reciprocam im habuit, virtus facit vide. xe so ita ei idem ac cernitur, passive redditum sic

quoque Apollon Arg. , 546 τραπος - χλοεροχ

a QMdd. Mutaui Tnmobus ex ed. Piom. Tandem prius hemissichium peccat in digamina: Δωριον Ιην. Benu tentabat: αυθις ἐν ρετὴν, vel, st 4ήν - At nunc ex veteribus didicimus, interpolatum hunc locum esse a variis hapsodis. 558. α τα ἐγὼ - - Venetus M. cum vno Vim dob. et Schol. . addit obrvi λα σου Redit a me utrumque ad idem et aliis locis, sine variario ne legitur, etiam in his us repetitis , a5. Similis

locus , a I πεπον, εἰ μὲν γαρ sq. ἐγὼ bicis

alibi a serioribus illatum pro ἐγω Solent quoqRηέσαύριον una voce Pingere.

518쪽

IN ILIADOS LIB. VIII, 555 - 54 5

sus liquoties iteratur.544 σῆσαν δ' μάντεσσι παρ αραασιν Diu καστος. Inest dissimilias metrica in μάντεσσι priore nunc producta, qua, alioqui breuis est in Isiaci Sic , 5 et πολυ κε ο ἱμάς item I, 37 r. 'Ξ, I9. 34. d. Δ, Ma παρώκληria ἱμάντα Si itaque prima occurrit prodneta , liscendum erito esse geminatum pronuntiando si scribon do δησα δ' hauάντεσσι et inf. Κ, πυμάτης αασι imδεντο erit μαασι nec necesse est acquiescere in vulgari doctrina, primam esse ancipitem. Ergo quoque sic Ra- tuere licet p. Apollon. II, 6 οἱ ἐπεὶ οἶν αασι - scrib.

54 . Hτον-. n. Vindob δ' Eestalla memorat vete- n, displicuae Βον δ' ἐκ μεγάρων καὶ ξυλοι λέγοντο. ἰλλοι συνηγον. Atqui su perpetu ex λετοντο, ut potius ex οἰνίζοντο, vox propria ad alterum in elicienda. 54 . Post hunc vectum ames inseruerat quatuor versus hoc modo: Ἐρδου δ' ἀθανάτοισι σεληωσας κατομβας. ixνίσση δ' ἐκ πεδίου ἄνεμοι φέρον Ῥανο ε tiri τῆς δ' ἴτι Θεοὶ μάκαρες δατεοντο,ουδ' ἔθελον μίλοι γάρ σφιν πιεχθετο Ἱλιος δν, κα Πρίαμος καὶ λαος ἐυμμελίω Πριάασιο. Leguntur apud Platonem Alcib. II, p. 49 D. Ευρήσειαδε και Irae 'Οαηρω παραπληροι τουτοις φησὶ γὰρ τους Τρῶας παυλιν ποιουαέγους Ερδειν γανατηισι τεληέσσας ἐλατομβας orat δὲ κνωσαν ἐκ του πεδίου τοῖς νέμου φώρει ουρανον εἴσω δεῖαν, re δ' υτι Θεους μάκαρας δατ

519쪽

Suspicatur Barne sublatos esso vhrsus ab Aristaretio, quod vel barbarorum pietati inuideret, vel quod deo passiones, cupiditates et iras vix doctus voluit dicere imputare tribuere videntur. Iaas versus non ineptos ego aiebat Ernes autem versum primum isti vix abesse posse videre Nidoris enim, inquit, mentio desiderat praegressam mentionem sacrificii. Atqui nihil alionius ab . . quam sacrificii mentio vesperi e Pugna dicedunt, quae tandem potest hoc tempore et in exercita pugna feta esso hecatombarum aut omnino sacrificii eur. Porro cur nidor non potuerit prouenire nisi ex sacris iacti, Satis erat βοα καὶ ἴφια μῆλia, qua adda-xerant, mactata passim per campum torreri. Porro vix

Homerica sunt illa τῆς Ουτι θεοὶ Δυαρες δατέον δ' ἔθελον. Nec ειτεῖσθαι est vesci ac frui, sed exin,

iustiorum, qui carnes diuidunt per mensas, καὶ προτίθεν in κρεα πολλα δατευντο Od. A, Ira. Abioniero versus non esse, vix dubito. Verum nolim pronuntiare. sintne memoriae vitio ab Platone recitati, an a rhapsodis assuti hoc tamen probabilius, quia sunt, ut Gnim mos fert, o pluribus locis Homoricis consuit, I B, 3ΟΚΩ, 7. Δ, 46 47. Quod in primis statim Badis rece Dorubus fuerunt omissi, pro specimine esse potet iudicii eritici haud improbandi Platoni eos Potuisse probari,

haud miror criticum enim eius acumen non aequabat

summam ingenii subtilitatem. Ita equidem iudicabam dah. l. Aliter nunc video olsum iudicasse qui versus re. Cepit, in contextum es Protegom. p. XXXVII. Secundum haec video a oeppenio nostro locum alio modo impugnatum. Conuenit in hoc, quod nec he. catomben, nec omhino sacrum noctu potuerit institui; alienum quoque sis ab . . displicuisse diis sacrificium, cum Iupiter Troianis nunc studeret. Haeret inmen illo

in κνίσσην, quae necessiari socrum requirat ideoquore ni pro κνίσσην καπνὸν potest sino et hoc locum

tueri. At cur κν-αν latitum de victimarum carnibus

dictam alliument vi, docti, istisira caiisam idoneam cis

520쪽

IN ILIADOS LIB. VIII, 54, 649 15

eumspicio. νωση scribim κνίση et h. I. Tomi Ven et aI. est vade s et di is nidor, quo sano vii dicuntur delectari e victimis atqui cuiusque carnis tosta et C. sata nidor κνίσσα talis est. Sic lyses ubi caesis bus accedit Od. Μ, 6 καὶ τοτε με κνώσης inusi ii tu θεν sic ii . Et de adipe porci in lebete di. Φ, 363. Vel sic tamen pronus sum in suspicionem, versum ΑουΚ-ην δ' ex rhapsodorum emblematibus adhaesisse. 549. I ti, Gγα φρονέοντες, ἐπὶ πτολέμοιο γεφυρας

εzατο παννυχιοι. Vulgata erat lectio γεφυρν, haud mbi corruptari nam Homerus singularem haud nouit. γεφυρα babent libri Bisocc. Mori duo Vindob. Ven eum

Schol. item Schol. L I, 8. Sic et supra 378 ἀνὰ πτολέμοιο γεφυρας Eustastius memorat γεφυρ ἡ γεφυραις. desbuit dicere γεφυρτο quod et ipsum bene se haberet:

est tamen nec minus bene dictum εἱα ἐπὶ πτολέμοιο γκ- φυρας, eodem modo, quo 'ari Θρονον ore, et Od. ,αS ἀψε tati ἐπὶ θῖνα θαλάσσης. Ait Schol. . sed plicem fieri posse iuncturam aut οἱ δὲ εzατο ἐH-τολώμυο εφυρν, et esse locum pugnae factae, vel ipsos discursus seu vias, quibus in pugna discurritur aut iungi

μγα φρονέοντες - πτολέμοιο γεφυρν, pugna superbi:

utpote victores Hoc alterum quis putet homini graece docto in animum venire posset Et suspicor ab alio. quam a Grammatico Scholiorum auctore prosectum L se, quia lectione γεφυρ utitur. πολέμου ἔφυρα est I cus inter utramquo aciem, in quem procurritur, inprimis a promachis, et pugnatur: v. sup ad Δ, 7 a. At veteres in voco interpretanda ineptiunt, eorumque X-emplo Ensiathius; qui etiam addit nouam huius Ioci interpretationem sorte esse, γεφυρ de orta castrorum intelligendum, quam unam tantum fuisse Aristarchus natuebat: v. Excurs de Castrametatione ad lib. Η, 536.

aut etiam ex alia scriptura, γεφυραις leg γεφυρος

de pluribus castrorum portis ex aliorum interpretum semientia, Per quas in castra irrumpere altero die consis dunt Troiani.