장음표시 사용
521쪽
νην φαίνετ ριπρεπέα. se Lunam appellat φαεινὴν non, nunc maxim lucentem alioqui stellae cera oculis non possent sed epitheto, perpetuo ornante ex eius natura. Monent haec Schol. . . et Porphyr cuius semiet ei λiiσι apposita est in Schol. . adde Schol. r. et pleniora in Eustathio. Fuit autem doctrina hae ab Aristarcho prosecta, ut disco ex Apollon Lex in patini P. 35 et ex Eustathio. Hic etiam narrat ex pione et Heliodoro fuisse, qui pro φαεινὴν legerent φαει Dii ab ἰφὶ σεληνην, h. o. φαε νεην Plus quam acuto ut esset
novilunio luna nondum lucente. 55 a. φαινετ ριπρεπεα, or τ επλετο, νε- αιθί' occurrit hiatus, sed in medii versus caesura et producitur vltima in αριπρεπέα, ut sit in his neutrorum asi. bus; facile mutatu erat ριπρεπεα πέλεται ὀ τε νin
μος ο ρ sed sollenne in stoc positu πλετο ubi, λωται locum habebat suum, ut , So. S4. Od. R
553 554. - uterque versus αλτεῖται, scilicet sexti ex II, 99. o ubi melius locum babent ad decla. Tandam repentinam ex conspectu atrocli rerum conuer sonem. Neque erant versus apud Zenodorum; dama41 quoque sunt ab Aristophane P Nec certius quicquam esse potest, quam versus hic esse insititios inserunt alia tautologiam. 553. ἐκ δ' φανεν πασαι σκοπιαί egebatur au'Lφανον parum grammatice; nam φανον, si osset, habe. Tet vim actinam, nec est in usu. Tum sollenne est Homero φανῆναι ἐφαυην, et sic in compositis quoque Esego et . L esse debuit ψαυεν pro φανησαν, quod ei Pindaro restitui l. XIII, 5. Est quoquo od L 7φλεν δέ λευρέες λαοι Subvenere correctioni codices Cant a m. r. ori. ari Tones a r. m. et imo quoque Venetus sic quoque altero loco Id ais Iaisso Vindob. ψαυε. πρ πονες προι Cant eron. Vindob. ἄωραι.
522쪽
1N ILIADOS LIB. VIII, 551 55 3 i5
555. παντα-- εἴδεται στρα. Illatum est, Ignoration digamini esse debuit antiqua lectio παντα δε γει
γέγηθε ε τε φρενα ποιαην. Aiunt Chol. r. ποι- ιιν positum pro βουκόλος noctu enim boues, non Ues, pasci. Reponas, noctu tamen oues in caule haberi, etiam in agris.
556. τοσσα αε γυ νεων δὲ Ξανθοιο ροαων. is Lquod in comparatione post se: ώς δ' H ἐν Ουρα-νω συα 55i subiicitur nunc τοσσα, quod quan itatis est, cum οἱ esset qualitatis fuero itaqu qui scriberento τα μεσηγυ νεῶν alii τοῖα μεσηγυ νεων. Hoc tandem est argutari licuit poetae variare in his vi saepe sit in comparatione Vocibus ς -ος, ουτως, τοσος, τοῖος. 558. χιλI' - ἐν rem πυρα καώτο παρ ὀ εχαστω ειατ πεντηκοντα. D Zenodotus legebat μυρί' p. sic essent πεντηκοντα μυριαδες Atqui Troiani numero orant inferiores Achiuis: quod supra prosessus erat Agamemnon , a sq. Ergo satis numerosae sunt Troianorum copia πεντε αυριαδες. Nec tamen ita visum est aliis, apud Schol. . et Eusta ili qui socios ab hoc numero segregarunt, ut sol Troiani numerum L millium explerent. Tam impudenter mendax haud sui Hommrus. Alii simili modo ex . . et , i Achivorum numerum ingentem consecere haud digni, ut iis immo reris ut in Certam Homer et Hesiodi p. XXIV ex tr.ed Barnes. s. ad B, 93. Omnino non magna sagAcitato opus est ad odorandam malam sedulitatem alicuius rhapsodi in lacinia attexenda. ἐν ε ἔκαστω scriptum erat in Zenodotea cum hiatu post καίετο cuius sensum non habuisse enodotum
559. πὰρ δὲ κἄστιν ειατο πεντηκοντα, λα πυρος αἰθομένοιο. Iunxere veteres παρ δὲ κάττω σελα πυρος
523쪽
quod quis expectet ita tamen enodotus, Schol A. Schol. r. Eustath ut sit παρ ἔκαστω σέλα πυρὸς pro παρ κάστ πυρα. Ieiunum hoc esse recte pronuntiat Clarke. an dubio seiungendum hoc est, ad singulos ignes excubabant quinquaginta, σέλα, ἐν σύλα πυρὸς adi
θα καὶ ἔνθα σέλα πυρος. Pro σέλα erat σέλα ειατο πεντεκοντα σέλα in Flor Ald. . tum in codd. Canti ariet trinis Vindob. Ald. a. intulit σέλας, quod retinuere editores ut et se pro προς σέλας, παρα admodum duriter nec extat σέλα in libris nisi quod in Hesychio occlarrit h. v. At σελα It codicum lectio iam e Barnes nota qui Cant. ori Baroco laudat a Benti e Cant σέλαὶ Ma. br. Eustath et ed. Rom. add. Vrat. A. Lips nunc est uterque cum Schol. Respuebatur tamen Iectio, inde male interpungebatur iungebaturque παρ ἔκαστω σέ quod etiam factum in ed. Rom. et in ed. r. Flor laqua σέλα vitium operae fuisse videtur m σέλα Recte σέλα reuocauit et recto interpunxit ou sic quoque nunc ed. Ven etsi Schol. . antiquum παρ' καττω σὴ
Schol. B. σέλα δὲ γραπτέον, ου σέλας. nil voluit haud dubie aliud quam σέλα, sed antiquo more se*θι 56o ιπποι δὲ κρῖ λευκον ἐρεπτοπινοι καὶ λυρας ver sus aliquoties obuius, ut , 96. Schol. indari P. IV, 4a versum hoc apponit et addit: κυρίως ὀ το ἐρέπτειν ἐπὶ τῶν λογων μον ταττεται, τι ἐπὶ τ ερα , Η ἐσθίουσιν. v. sup ad B, 776. , 96. 561 ἐυθρονον Ηῶ μίμνον Barnes: τρ. quae ras , ubi tandem ita scriptum vidit melius dixeris, nos in usu fuisse εοα, sed F. Claas in spondeo moram et expectationem quaerebat. Videtur ita sus tulisse:
524쪽
egi a LXXVII. in Omittentation recitata in Consessu Soc. R. Scient inserta Vol. VIII. Nouor. Commentar. 8oc. R. G. neque nunc habeo, quod mo eorum, quavibi disputata sunt, poeniteat. Saltem ea, quae illic Vnbverse de toto hoc mustorum genere proposui, ipso rerum usu per tot annorum continuata studia vidi sirmata. Disputata ab eo inde tempore sunt alia, tum de mystis Hesiodeis, tum de mythorum natura, uniuerso, de Dibis historicis, et philosophicis: Commentat. Soc. R. GTO XIII et XIV. iudicio meo ipso parum confisus co P comparare . aliorum iudicia, etiam commenta digladiari de his, aut pugnare pro meis, a persona mea, to eo, aetate alienum esse duxi; defendere gillatim apposta quomodo tandem ausim, cum versentur pleraque inopinando et coniectando Visus tamen mihi sum recto animaduertisse summa rerum principia, a quibus omnis mythorum, inprimisque Homericorum, iudicandorum et interpreta ndorum ratio sit ducenda.
Videtur itaque mihi recte poni posse mythos, quos Ritingit poeta aut quibus ad consilia sua utitur, iam ante ipsum fuisse inventos et frequentatos; ἐκ μηδενος δὲ
525쪽
Strabo ait L p. 38. Polybio idem statuento quem to nnunc vide inter olybiana libri XXXIV, a. at auget Ilo merus et ad miraculum extollit accepta ἐκτραγω&ῖ, ut ait Aelian. V. H. VII, a. nec esse eos unius eiusdemque generisu subesso pro fundo mythos antiquiores alios aliis, partim res et facta a maioribus ad pollexitatem tradiciae Potentea, nrtim opinata et de rerum naturis sensa Percepta, phantasiae ope in rem factam aut gestam ma-tata exponentes utrumque sermon antiquo ac more:
Plerosque huius generis mythos iam anto in variis carminibus, variatos quoquo plurium ingeniis, innotuisse posipsum acceptos consiliis Rus accommodasso: o historicos quidem mythos commemorare multos, interdum obirer, aut alludendo attingere. alterum autem genus, quod opiniones de robus physicis e religiosis compleeutar, seu exemplo aliorum, seu nouo inuento, ita in suam rem Vertisse, ut, quae in illo essent animo cogitata re mProprietates, natura phaenomena, vires, effectus, a I)ersonas mutata, a quibus peragerentur res intelligeatu sola et iudicio animi collecta et notatae, ipso nune M'sorice teretur, hoc est, ut hi, dii dicti et habiti, mbus gendis et gerondis, quas narrare volebat, interessent, essicerentquo id, quod in narratione Epica est suammum, Ut mirationem res narratae facerentes quod Minteruentu deorum consequi nequiisset Nouiu genus is Odyssea constituit adsciscendo inter lysiis errores et i tu carminum aliorum argumenta a mythis ethicis uera, ut o Circe Hanc tanquam rerum summam hi appinsuisse satis esto non enim Excursus accuratam expiau nem capere aut admittere potest.
Spectat ad hunc locum illud tantum mysto ut 1ius, quo hominum antiquorum aliquam do rebus, cis opinionem philosophema appellare liceat, a superim bara vatibus in phantasma mutatum, Et carmine expose tum ipso arripuit sic, ut tanquam factam a gestam rem illud adhibeat, ira quidem, v aut robos Troianis sit. inserat cum ceteris ad Troiam gestis, aut vi iniex
526쪽
quom temporum historias id commemoret, inter cete, TR euenta, aut Vt uncunque alia ratione tale aliquid respiciat ad illud alludat, inprimis utor deorum acta illud referat, tanquam ictoriam ac rem O ninum, moria gestam, fama acceptam et ad Posteritatem propagatam. Haec negare Uello Homero es antiquiora, a minibus superiorum poetarum tractata e Ornata ab ipso Homero epico sermone diuerso modo ac consilio narrata,
pertinacis Aut animi ad lubitum repugnantis iis qua per se sunt euidentissima in hoc genere, quod ultra probabilitatem assurgere nequit. Ad declarandum Iouis potentiam viribus omnium
ceterorum deorum superiorem quomodo hoc poetae in antinum venire potuisset, t. catenam nemoraret e caelo demissam e qua penderent omnes dii deaeque, ita quidem ut Iouem detrahere loco non possent, a Ioue autem una cum terra et mari sursum tractis in aere suspensi se librarenti Est hoc tam alienum ac remotum, Rin abhorrena a solenni cogitandi more, ut non PPnruat, quomodo aliquis in id incidat. At suave hoc est et argulum, .sumseris suisse mythum antiquiorem, quo Homerus in rem suam, tanquam o vere ita gesta, usus sit. Coesia autem, priscat hanc misso commmnorationem de ordine, quom uniuersi huius partes obtineant, terra mariquo in imo positis, aero et aethere seu a 'Io supe-.riora tenentibus, coniuncta tamen et neci ut omnia inter se sint, ut nec loco cedere possint es itaque omnia tanquam mole sua librata. Nihil magis conuentro potuit huic viso quod pro priscorum horninum ingeniis non ineptum videri potuit, quam si illud per catenam desuper demissam declararetur, in Iouis manu habitam et ex
Hlympi parte liqua religatam. Nunc video aliquid in
isto commento, quod non omnino sit absurdum et proh poetas ingenium, quod ille tam commode inuento hoe sua sit in Iouis verbis h. l. Conuenit cuin eo alteriam illud a Iunono ex aeretispensa appensis ex pedibus binis massis ex surro, in.
527쪽
lcudes appellat poeta E, 8-aa. quem quidem rannuma bysico sensu auocatum iam alterius poetae exemplo adhibuit, qui eo usus erat in carmine suo de Herculis rebus Spectant eodem iurgia inter Iouem et Iunonem memorata A, 18 sq. Spectasse hae ad illud carminum genus, quod tibnomine cosmogoniarum et theogoniarum comprehendimus, manifestum fit omparatione Theogoniae Hesiodeae, nisi contendero malis, omnia haec loca se serius inser ta hoc autem esset, arripere quicquid in manus venerii, Potius quam acquiescere eo quod iam manu teneas. Eiicienda ita essent loca de Tartaro, hoc libro , 3 16 loca o Titanibus cum Crono in Tartarum detruso
tide auxilianto Ioui ui vincula minabantur dii: A,
Fabulae ex Heracliis petitas produnt se toto habita modoque narrandi, ut T 49 sq. , 18 sqq. de naufra pio ad Con insulam facto in reditu a Troia. E. 39ad pugna ad Pylum, et do expugnata ab eo Troia T. 657 sq. de iurgiis cum tinone ortis ex his in Herculem
odiis deae l. c. Ξ, 18 et , so cum ira Iouis in I innis filium, Vulcanum, exardesceret succurrentem mactri Heraclia petita fabula de Ate et narratio de Iunonis dolo inuento ad morandum partum Alcmenae di T. 9 sq. deminerua comitemerculis et auxiliatrice in adducendo Cerbero , Ma sq. Ex his luce artus est, M. Homerum fuisse carmina, quibus Herculis res essentis I aeutae, antiquo sermone et mythico more exornatae. D buit quoque armis aliquo exposita esse fabula de Alabdis, quam isse ita attingit, vi inter exempla reserat, scure tamen memoret E 385 sq. repetita fabula ab M limacho, ut ex Schol. discimus. Dubito de Veneris e sto. Num autem primus usus sit Minerua comite Diome' di data, caligine ab eius oculis remota, in pugna cum Mari ac Venere, ambigero licet mihi imitari potius εν iiquiorem poetam in his videtur, quandoquidem MiseIv.
528쪽
Herculi comes data fuit a poeta antiquiore Haec et alia nonnulla ex antiquis carminibus petita esse apparet: non enim in hunc censum voco alia, quae auditu accepta ense poterant ex hominum narratione vi do Uso Thebas misso S a I. , 8o R. Κ, 85 sq. , M'. et de Oeneo . ai R. aut de Nestoro: Α 6 sq. Δ, Si 9 sq. Η, 3 sq. Λ, 7 sq. M a9. Pugna Curetunt et Aetolorum ad Calydonem I, a sq. de Bellerophonte, , 15 sq. add. Π, 328. . de pugna Centaurorum et Lapitharum B, 43 add. d. a9 sq. Phoenicis res et casus I, 448 sq.
Sunt certae formas loquondi, narrandi, et fingendi mythicae, quas ex antiquioribus mutuatas esse probabilo fit si de diis ad Aethiopes prosectis M. A. a sq. lieni eum, qui aliqua re excellit, edoctum est a deo aliquor esse viros praestantes ex iis natos. mederunt ea locum nouis narrationibus de amoribus deorum dearumquo et mortalium virorum seminarumque qui enarrat erant potissimum in carmine τῆ fοιῶν. Ex iisdem antiquis mythis et mythico sermo ad poetas manarunt epitheta illa antiqua, inprimis deorum, quorum vera vis ac notio, una cum Ver etymo, nos Plerumque sugit, ut Minerva Tritonia, Mercurius Acacetes, Argiphontes, Iupiter Aegiochus, Apollo Φοῖβος, ades γλάρτης sicque
alia. Cum poeta ad sensus oculorum quicquid commenti essent, reuocarent, constitutae sunt mature certas deorum formae aetates, species, attributa materia paraia iis, qui signa deorum exprimerent: eaque postea Inter artium et elegantiae incrementa ingeniis, quae lammam deorum ad forma plicuius praestantissima menter conceptae speciem essingerent pracclaro inseruiit sic βοω-
529쪽
decipi paragogico seu in sine adiccto.
Θ, oo. πο νευρ, ιν αλλε. Frequens est in Homericis vis του in in nominum, vi tamen et gnificatu nil mutato. Videtur hoc ortum si ex aniquiore usu του σφισι, νε σφι otiose inierpositi, ut somlet μοι σοι et, Vacare. V. α , 49. 5 μ μέ οι α τω - δια προμαχων. Aut dicendum est natum illudesis ex vetere usu του in no adiecti . cum esset νερορηJι στηθεGι cons de his lothouwer de orig. et caussis casuum p. os. Quicquid est, sum σου in uenominum passim reperimus interdum etiam nomen, quod τι adiectum habet, intor praepositionem et Vedibum en interiectum, ut in eo, quod supra apponitur ατ νευρῆφι Σιλλε. Quod negotium facessat est tam tum hoc, ut doceatur, quo casu nomen illud positum videri debeat. Scribitur νευρνr et ευρ, L Si prius sequimur, iun.
eiura molesta est ijτον ἀπίαν, συν ἐν νευρν, h. e.
δια, ἐκ νευρῆς. Si cum ἀπὸ iungitur, dicendum erit νευρῆφιν esse pro νευρηςφι, ἀπὸ νευρῆς αλλεν -τω. Atque haec et scriptura varietas et duplex expedisndas rei ratio ubique occurrit, cum in νευρῆφι, ut DLU o. , is et L tum in similibus, v. c. τὸ δ'
Aliud nominum genus, cui φι adiici solet, est, cum antecedit sigma. Expeditum est I, 568 κλυεν ' Lβευοφι. At si illa legas δια δὲ στηθεσφιν λασσε, Ε, 41. A, 374 Θώρηκα αι τ απο στηθεσφι Δ, 45 χειμερροι κατ ορεσφι ρεοντες, et similia, dubites, in pro Dηλασεν ἐν στ θεσπι, an Pro ὀι στηθεοςφι sicque
ορεοςφι. Atqne hanc alteram rationεm praeserendam esse haud dubito inprimis cum satis constet, non modo tedi
530쪽
tio, sed et secundo et quarto casui, et vero casibus omnibus, τὸ ψι adiectum reperisi. . . Eimia in χεσμp. 45 et in ρητρηφι p. 99. oo Etymol. Gudian. in νόσφι Sch. . ad i. , 588. Ex Eustast nihil di seas, quod rugi sit. Facile nutem nasci potuit illa con tractio στή σφι ex - Θεός ι, si cogites suis. σr Θsυι- φι. Simili modo statuendum erit o ceteris: ἀπο χαλ κόφι , 5 pro χαλγα, ι. Et , 588 ἀπο λα-οe πτυοφι, pro πτυου. Φ, 95 Iλιόφι pro λίου ἀπο στεα- τόφιν , 4 pro πο στρατο est elisio sit Odoin o do, quo ουρανμεν pro ουρανουθε. ε Θεαγγηνθεν, pro ημεν. Quartum casum obseruare licet in cae tis φιν ἐπ ἀριστερόφιν , o 7. 8. Pro ἐπὶ δεειόν τι. Ita