Carmina cvm brevi annotatione

531쪽

Ιnscriptus olim libor Λιταί - iam in Platone in Cra- tylo p. a& C. propter tentatam Achillis exorationem, et propter versus 49 sq. καὶ γάρ τοι ιτα ε&ι. Reperitur quoque Ἐπμειρα male repetitum e lib. . nam nune libri huius principio non tentat animos Agamemnon, verum ex animo fugam suadet. Tandem inscribi tur ετ υς Τρωων ex L ab declaranda ex ne lap. libri.

Ceterum ad hunc librum habemus Scholia Victoria. na, o P Victorii codice olim a Caselio exscripta et ab Homelomo stadii i6ao edita. Sunt ea fere eadem, quas o Veneto . et e Lips notata vidi rhetorica potius quam critica aut poetica Lipsiensis odicis scholia nactus illoisonus adiunxit suis Venetis. Quibus omnibus inter se comparatis satis apparet, Scholia in Iliadem seruata , etiam antiquiora, etsi duas sero secias, seu duo xivulos in diuersa tendentes Iacile agnoscas, sic satis tamen inter se conuenire nec vero Antam, quantam e pectabas, lucem poetae verbis tandere Scholia breuia modo cum Sch. Ven. . modo cum B. conspiranti Barnesi Victoriana adiuncta et utraque inremolatalanti

quae est fuga cum metu, nunc est δεπλψς, terror, tamquam caussa fugae. Benueius ex . l. emendat, 1ehii

532쪽

lidos facit terrore, nam φόβος est ipsa fuga. Si Seh. A. B. L. Φοβου ταιρη. Sic ventunissecundum appella. σθλώ ἔταῖρον d. . . quomodo oratius hiemis io iam Eurum dixit Carm. I a extr. 3. - πένθει βεβοληατα πάντες αριστοι quod nonnuII et in his enodotus legerunt βεβληατο. At de animi dolore, ait Ven. A. semper prius, de corporis vulnero hoc alterum βέβλητο, poeta adhibuit. Eadem in Elymol. h. v. p. 93. l. 3. Et Apollon Lex. in βεβοληαε-

νοe, quod ad . . pertinet: eo ἐκ βολῆ τὴν ψυχην βεβλημένοe. Quod si occurrit in eodem βεβληατο, βεβλημένοι lac primo emend. βεβληαται, tum spectat Sehesion ad Il. A, 656. Apud Hesycli est βεβοληντο, τέτρωντο repone βεβοληατο. Bene Sch. r. βεβοληατο - ἐλυπουντο occurrit quoque Vox ap. Apollon. I, 6aμητηρ ἀμφ αυτον βολημένη cbolia accipiunt, ii νβλαβει να ε sie μουσα. Scilicet, si esset idem, ac περιβαλουσα, amplexa filium, deberet esse ἀμφ αυτὸν βεβλ ήνη II, 4ri. 4oa DIII, 89 et τι r ἀμηχανδ βεβολησαι IV, 1318 et 139o ubi Br. Est hoc idem passiim p. Quintum, V. e. XIV, 96. Ergo id quod legitur do proiecto humiboue III, 3o μιν βεβολημένον ραν ex grRmmatic rum obseruatione esse debebat βεβλημένον. h. e. πλανγέντα.4. νεαοι δυο Aristophanis lectio sui ἀνέμω δυο. a. ne grammatica ratione Ven. . . Victi . Est autem in Porphyr. Quaest Hom. 5. quae inserta est Schol. Ven. B. et Leid. p. aiken Diss. p. 4r Ἀσι et λυσις, eur duo ventos commemoret poeta scilicet ut respondeant duobus illis, quae Achivos agitabant terror et dolor. Hoc vero est argutari plus quam necesse est. Reserenda est eomparatio ad . . Dubitant Achivi, sitne redeundum an manendum adeoque in diuersas partea rahitur animus atque hoc illud est, quod maris a duobus Venus agitati comparationem facit. - Nec minus isistite haerent grammatici in troauo vento a Thracia

533쪽

flante. v. Notam ad h. V. ρυνετον δεικας ἄρμων dici νουν Apollon Lex. h. sa et Hesych.

5. Βορέδο και Ζέφυρος haud dubie pronuntiatum Βορρ ζ. Et scriptum MDεης in Porphyri Qu. Hom. 5.ed Nd Βορέας Barocc. Μ L Vindob. Mirari licet, quomodo in hoc voc ut in nonnullis aliis, antiquior scriptura, seruata sit, cum in tot aliis paribus littera gem, nata sit scribendo. Male Anapaossum inserunt alii. Quod et alibi faciunt ut in Virg. e. I, 8a Diorum reae Eridanus ad quem loc vide. Porro dubitatum apud veteres, sitne interpungendum post ητον, an iungenda ισητον λθοντες ἐμπίνης. Alia controuersia super epithri et Boreae impetu e Thracia v. Strabon. I, p. 49 5 I.

ubi aduersus Eratosthenem disputat. f. Eustath. Verum trunere debebant, non in Graecia, sed in Ionia versari poetam. και αρτον νικῶς το πνεον, adscripto hoc verui Apollom ex in y. πνει. 6. αυδις δέ τε κυμα κελαινον κορθυεται αμυδες. μα. 3κου iam Apollon. h. V. interpretatione dignum hiabuit. In Ven. A. doctum est Scholion: Nicias et amplitius asperarunt μυδις at Ascalonita et Alexion Ieniter ααυδις scripserunt cum Aristarcho; quem sequitur Apo,

IOn Lex. μυδις αμια οριου laudato hoc versu αυδε ἰάσε. haud dubio recte, e vetere more sollenni, quem Aeoles seruarunt. Nec poetam aliter sensisse, cliscas .

e. ox l. M, 3b παντ α ιυδις κεφαλῆς Schol. r. αυξις ὀαου. ὀαίφνης ultimum hoc ad ἐξαπίνης spectati Nolavit quoquo Iacob - κελαινον, μέλαν Apollon Lex. h. v. ubi non male adiicitur: το γαρ μιν λεγομενον παν pro παν γαρ το μη λ. λευκον, μέλαν γοαίζετο.7. κορθυεται κορυφουται, αυξεται Sch. r. διεγείρεται καὶ εἰς ψ ος ιρεται Apollon Lex. h. v. μετεωρ τα, ἴρισσε ρουται, addit Hesych ex κορυς, κορυ Elymes. Alii ex κορθυς, σωρος, ut sit σωρευεψαι in Sch. r. et tymol scilicet, κορυς, κορδυς omnia ερορυφ/ην declarauit.

534쪽

πολλὸ παρελαλα φυκος ἔχευαν. In παρὲ ii xum dissident grammatici in Schol modo res plus grauitatis haberet Ven. . primo probat πάρ ἐε. v et πάρἐ OL II, 165. Tyrannio cum erodiano autem una voce accepit πάρεε, ac si adverbium esset. Ita scribitur quoque inmerodoti edd. Porro obseruatur et liabet similia ex Apione et Herodoro Eustath. poni παρεξ in do sic, ut παρὰ modo ut a constituat notionem laudaturque od M, 76. l. 6 349 Ascalonita volebat h. l. παρὰ quiescere, et esse idem ac ἐε δεος Alii contra παρ αλιου λέχεαν c. Venti φυκος iunxerant et recte. Alii p. tmol. p. 65 subtilius distinxerunt inter παμὲε et κάρεε Verba Schol. Ven. διε σωληνος ἐς αγγος sunt ex Archilocho, ut disces ex ElymOl. p. Sa4, 16. Notatum iam ab Apollonio est in Lex παρὲξ παρεκrος. sui adeo iam tum vox antiquata; esycli πάρεε,

Porro χευεν expressum e cod. en ut resoratur ad κυμα sic quoque Orpbyr. u. ΗOm. 5. et Sti ab L p. a. . nec non OWnt Agnoscunt tamen Sebolo. alteram lectionem ἔχευαν scit. οἱ ἄνεμοι, quod doctius. si quoque Schol. r. cum Apollon Le . φυκοις. ψικιον. συρφετόν versu adscript - εχευαν atque ita edd.

quod iterum βεβολημενος de animo. de hoc . ad s. 3. Receptum erat βεβλημένος ab Oxoniensibus, o quiabus tetinuit Barnes secundum Schol. r. male edita.

interpretatione habent. f. pollon. m. h. v. κικλησκειν. γρ κικλησκέμεν ames.1 a. αὐτὸς δὲ μετὰ πρώτο- πονεῖτο. se quod το πο-rila immo το πονεισθω poet semper ponit pro ἐνερτὲιυ. Obseruant quoque Schol. Lips in capite versus μηδὲ βοα esse pro sitai ni βοαν A. Alii scribunt seiunctim mira βοιαν ut Vrat. b. c. et melius.

535쪽

13. χον δ' εἰν ἀγορῆ τετιηότες. Perpetua varietiue scribitur P et I p. v. Umol. Ita ζου h. Lorat L

in edd. ant. Et habet trumque auonem gramma.

τετιηους λελυ μένοι eadem Vi qua τετι stiam σου. v. ad , 437. ex τιέω, τίm videtur activum rectyroca vi dictum, excruciare se.

κάντα τὰ κατὰ την παράθεσιν ἀναγκαια δέ ἐστιν εἰς ωλσιν. Corruptum Scholion in prima parte. Apparet Zenodoream lectionem tuisse hanc: -- M 'Aγαμέμνων τατο δακρυχέ , μετα δ' Ἀργείοισιν δειπεν g φίλοι, 'Aργειον ηγητορες eiectis uss. 4. 5. qui ad comparationem spectant quam viris sagacioribus h. l. displicuisse haud miror, cum alidiata sint et loco et dignitate dicentis. Accedit, quod stat xepetiti ex Il. Π, . . ubi serri possunt. κρηνη μελάνυδρος putes per se obuium esse, de somis alta aquae, Ut sit κρηνη βαθεῖα, inprimis in loco umbroso veteres tamen accurate illustrarunt, Schol. h. I. et ad II, 3. 4. Hesych et primo loco Apollon Lex. h. v. f. Schol ad inrisii et B, a ubi μέλαν is

dictum est Suidas: βαθεῖα κυριως καθαρολυδατος Comparatio hinc frequentata Poetis Graecis et Romanis, is crimarum cum fonte, ad sensum nostrum non hique ἁ-tis adaequata. Imitationem versuum v. p. Eurip. Aa

drom. 33 aliam p. Catuli in invii 57. 15. ira κατ Φιλιπος πέτρης δνοφερον χέει - αἰγιλιπα πέτρη in υ νηλην nemo neget. Super etymov. Elymia ex Orione. Hesych. Praeivit aliis Apolloru x. h. V. τῆς Ουτως ψηλῆς. σε καὶ αἶγα ἡ ἐπιβώ νειγ. λτικον γὰρ τογον laudato hoc versu. Et ris.

536쪽

τ ατα in ληλον καὶ δυσβατον. Similia, aliis adiunctis Sehol A. . ad II 4. Mox χεεν DymoL l. c.

δνοφερον δωρ. Apollon LeX. μελαγ έε ου σημεῖον ν πολυ. Scilicet δνοφος , το σκοτος Sunt enim ei adem stirpis νεπος γνοφος ὀγόφος. φος. inus enogrammatici lilia asserunt, etiam uittat h. 16- βαρυ 'ενάχων με 'Αργειοι τι αετηύδα. inio nonnulli: οτε δακρυχ ων. Vt comparatio sibi constet. Ait grammaticus A. Lips. Victor in στεναχεῖν eontineri et alterum o ακριειν - βαρυ στενάχων Ven. xecte Male grammatici polysyntheta ven 'ti intulere βα ρυστενάχων Vna voce. V. Exc. . ad i. A. M ρ επεα πτερόεντα μετηυμ Barn. qui petiisso videtur ex , ο9.1 quod nunc sic scribit ut spaοι Αργείων ην τορες in μυεδοντες. At in conelone: aοι- α ναοὶ Θεράποντες Αρηος. B. io ubi seqq. versus s-que ad ii ropetiti sunt hic usque ad v 5. Scilicet fuere, et i his orphyrius, qui populum conuocatum

arbitrati mirabuntur, verba ad Principes flori. s. . L. Porro B L. Vict iterum ab Agamemnone copias tentari, et hanc alteram eis αποπειραν putarunt. At malo salis id cesserat Agamemnoni l. B, Io nun Oxaninio loquitur, spe omni victoriae abiecta. - Monet

quoque en A. esse interpungendum I φίλοι, A.

quod μέγα, pro αεγάλως, est scribendum, non μέγας. quae et Aristarchea fuit lectio. . . Vici. Similia notata Dp ad B, D. ἐνέδυσε Mori Barocc. at νuησε ibid. B, III. Similis varietas Od. , 6o. Sollenne et accommodatum voc ἐνθησαι de necessitate. v τ αφυκτον declaretur. Etiam Herodotus ἀναγκα ἐνδεειν I, 1i. D cta hinc a poetis notio et usus ferri adamantis, et tandem claui, ηλου, quo res adiguntur et figuntur, ne dis velli possint ut in nolo loco Horati II, 4, 6. . et Pind. . IV, 125.

537쪽

r9. σχέ λ- ος πρὶν μέν μοι πέσχετο καὶ xaer L. σεν se quod nunc scribendum sit ος τοτε μέν μοι, nonoe πρι μέν οι, ut , ita in iisdem T legitur nuae enim ad illud Minnium respici Atqui hoc male statu

runt grammatici; qui alteram hanc αποπειραν esse redi. derunt. f. modo ad V. 7. Ita tamen edideratri τία

μὲν Aristarchus Schol. . . . Victia a. ὀυςκλέα, Ἀργος κεσθαι. Ne hiatus sat pondissyllabum esse ὀυςκλέα , pronuntiatum δυοκλη Vi . 5 vidimus Benti. m. ὀυοκλεῖ quod Atticum esse volunti quidem praeseram ἐυοκλεέ' pro δυς- ε

a3. 4. 25. tres versus apud Zenodotum non legebantur, Aristophanes autem reiecerati Sic veα A. Eadem repetunt ips et Vici sed 'Αριστοτέλης Γ, Θετε habent, errore librarii pro 'Aριστοφάνης ita ut eodem exemplo prqfecti videri debeant. Benileius a Schol. Lips fuisse putabat A. δε λαθετεῖ et elicit . i a Npν δε κακὴ - μέγιστον Ita sane locus mole axepetitione ex . liberatur. Addunt Sch. A. Melius liversus locum habebant ἐν ν ἀποπείρα , II 6. 17. H

nunc enim non tentantur animi, sed discessus vere dAgamemnone paratur. Scilicet quaienus priore in id eo ad simulationem versus accommodati erant quae a h. l. st aliena. In a Bara iterum vi , 8, qui praecessit κατελυσε, καλλυσε Coni PDrPETam.

26. 7. 8 legebantur idem iam B, 39. 40 i ἐγὼν inde intulerat Barnos. Edebatur ἐγώ. Abi et utiquo ν esse omnino non credo. At h. l. adeo conis rationem Homericam insertur, non enim post γω tu vocalis, sed scriptum erat γω Ιειπω.a9. o. Si is quod Zenodotus oris hos versus mula, inquit Schol. Ven. . necessaria de carussa, tantum, quia alibi idem leguntur: saltem a9. di vi' 398 9. tum V. 3 iterum M. 691. Ita vero DNnx solere enodotum versari in is quae bis leguntur. σgit en A. si ὀ συνέπειαν τως ποιεῖ λςΣλέ

538쪽

bet tamen rat C.

So. ω, αφωγοι. v. sup ad B, a3. Η- chi glossa ad h. v. spectat edit δ' ἄγειν ἔπι πολυ ἀχανεῖς. συχοι, αφωνοι ἀκὴν γεγοντο Vid. ' Γ, 95 ἐξεπλαγησαν. et τετιηοτες, λυπουμενοι. id ad . 457. 31 Ab hoc . longam sim e variis locis consutam

apponit Lucian in Ioue uag. r. Sa μαχητο ta est haec monente en A. Aristam chea scriptura, io ubique recei ta alibi μαχέσσοιια varia es ad A. 98 habebat quoque id h. l. anser. p. Dionys Art. rhet. c. VIII. s. 3. at Coiberi. μετήρχομαι. πρῶτα accipitur, Diomedem primo loco Agamemnonem, qui dixerat, tum ceteros, qui silentio ista audierant, ἐπι- μφεσθαι - Artificium orationis enucleat Dionys Hal. 1 Arto l. c. et c. 0 4 ubi recitator locus a ris. Quaerit is artem et calliditatem Diomedis in obiurgatione Agamemnonis, quae tique a naturali sensu et inpe-iu Diomedis proficisci debuit. Verum veterca, quicquid in Homero a ratione et naturae lania Prosectum est, ad artem referro solent; non bene.

35. ν θέμις ἐστὶν αναξ γορν. onent Sch. A. Seleucum interpunxisse post ναε enim uero interpungendum esse post γορν. γοαος ἐστιν ν τ κλησια . μεταπψρ ησίας λέγειν - usinth monet etiam η θέμι ἐστὶ bene se habere, pro γλις, δετα νοαος ἐστὶν αγορας atque hoc habetur in Apollon Lex. Θέμις ἐπι δε του αρ- Δό ντος καὶ καθηκοντος ' η μις ἐστὶν, αναε αγυν Schol. Bibl. S. Germ. ad , a recitat ν Θίμu ἐστιν ναε αγορῆς. Iunxit puto oti αγορης ex interpretatione Ἀο-

539쪽

Lips a pr. m. et edd. Flor Aldd. habent, repetiit Tol. fius Scilicet πρωτον intulerat Turnebus ex od Rom. 4. quo etiam TownL et Ven exhibent et edd. Plutarellide aud poet. p. a C. sicque Ven. . . Adiiciunt a. men Scholia: ου πρωτον ιλλα πρῶκως, et 'pponunt is h. λοῖ δὲ τ μονος. Et Sch. Vici. πρῶτος legerat: ἀντ αεῖς καὶ μονος. Etiam ari. Vrat. c. Mosc. S. Eus uti umque agnoscit. Variat quoque lectio aliis locis, ut X, M. Ω, 557 ἐπεί ti πρωτον δασας λιν. Miror non saepi, ciorem rationem initam esse seu πρῶτος seu πρωτον te geris h. L est pro προτερον saepe V. C. 1, 5 7 si te autem hoc factum erat A, 7o. monent quove

grammatici ἐν Δαναοῖσι posse et prioribus et sequentibus adiungi 35 φας με απτόλεμον με Μοα Cant Bar c. Μοχ. 3.36. a με νεο εο γερον ne risiarchea est rei At Zenodotea .,ηγήτορες id μέδοντες. d. interest. 37. σοὶ δε διαγλχα ωκε. onet ad διανθιχα Schol. Ven. A. πν τια8 εχ θυο διελὼν καὶ μερGας, τὸ τερόν σοι ἔδωκε λεγε δε το βασιλευειν et B. L. V. ινρυλήτο τερον τοῖν δυο ουχὶ κατερον - διάνδιχ Lx mVindob et Dionys Hal. l. c. Sic praefixum schol

Ven. . 58. σκηπτρω μέν τοι ἐῶκε τετιμῆσθαι περὶ του σκῶ πτρον superadscripto Codex Canter. p. Dion l. l. C. et σκηπτρο μεν Μori. σκηπτρον unus Vindob. uet: σκῆπτρον μέν τοι δωκε, gςτε τετιμ. Idem cod. cant. παρα παντων - μέν τοι ἔδωκε comminiscitur Barnes Schol. Vict. 39. αλκὴν δ' οὐ τοι δῶκεν voluit poeta, pro non ut sit ουτοι non sane. ουτι ἔδωκεν Barn pro lec var affert, de suo puto. At ουσι δωκεν ipsis Vrat. b. c. sicque edd. ante Turneb. qui υτοι emendauit et consentiunt codd. τε κρατος ἐστὶ α γιστον alii, etiam in scribamo, τε attamen Seh. A. το ore αντὶ σου περ.

540쪽

45. ρχεο-τοι- ῆες δέ τοι αγχι Θαλασσης. se quod ad ηες τέ τοι subintelligendum ex antec πάρει- Quod qui non viderant, subiunxerant s. seqv. 44 1στοὶ τ', αἴ τοι ποντο υκηνηθεν μαλα πολλαί - αθετεῖται, quod otiosus est, senilantia cum superiore e su absoluta. Addit en A. οἱ δὲ γράφουσι ' se τοιἀuφιέλισσα λά τε παντελῶς ποκρίνεσθαι τον στίχον, .e et i Mo refus Prorsus excernatur a eiiciatur. Ita vero debuit scriptum esse νῆες δε τοι αφιέλισσα. Nec Sch. r. videntur agnouisse versum nec eum habuita pr. m. omniei. t eum habent en B. Lip Victi etiam Eustath.

Si certam regulam sequimur, non υκηνηθεν sed dra erit scribendum. 46. ε δὲ καὶ αυτοί ad haec verba est eliciendum, quod plerique facimus, θέλουσι φυτειν. In Barocc et Mori et Vindob. Alt. εχόκ Τροίην ευπυργον λωμω εἰ ἡ και α sorte exin, L. 47. φευγοντων συν νηυσὶ φίλην ἐς πατρίδα γαιαν. Iam antiquitus de lectione quaesitum suisse narrat Schol. A. Alii εἰ δὲ καὶ αὐτοὶ substituerant θέλουσι. Alii ex antee. ἐπέσσυται ήτε νέεσθαι, ε α φευγέτωσαν. Erg. interpunxerunt εἰ ὀὲ, tum subiectum καὶ αυτοὶ φευγον- των. Auctor Scholii ipse una sententia esserri vult εἰ ὁ καὶ αυτοὶ φευγοντων usque id γαῖαν ut sit sensus γε μ καὶ ρυτοι φευγέτα σαν - νῶι δ . Ita enim occurrere εἰ cua vi iubendi, non modo cum vi precandi: Ἀλ ειτις καλέσειε θεῶν Θέτιν A. 2, 4. sorte et hinc ductum esse Atticorum te, et iungi εἰ δ' αγε esse adeo idem ac εἰ δ' ατ ὀ καὶ ουτοι φευγέτωσαν. Praeserenda haud dubio alterutra ex prioribus duabus Eustalli. parum sibi constat. 48 49. reeitat Charito lib. VII, 3. Νυνὶ δ' ἔγω cio. οἱ δ' αρα πάντες ἐπίαχον cum ιαχω Uerit, adeoque repugnet πιιαχοὐ Benil emendabat οἱ δ' ἐπὶ πάντες Πίαχον. De compositis tamen aliter videtur statuendum esse. v. ad B, 316.

라틴어 텍스트