Carmina cvm brevi annotatione

551쪽

ut sit iungendum cum 'Aχιλῆος, Qua tolle ὀιογε 'pellatur; nescio an usquam alibi Agamemnon; etsi et hoc recte fieret nec male tonorifica appellatione Edisor Agamemnonem compellaret, cum ea, quae ingrata ipsi erunt, dicturus sit Clarke addit, minus esse vena. num διογενευς, nec tamen addit caussam Mihi ho eis. plicet, quod χωοαίνου interponitur. Potest tamen et ab terum consilio Nestoris aptius idori, ut Achillem honorifico nomine impertiat; et iacilior sui lapsus in alte- m. uuae etsi possunt in utramque partem disputari, manet tamen lectioni διογενεῖς auctoritas potior non mo. do utriusque Veneti, sed et Sehol. r. Lips. Memoratur ea quoque ab Eusathio, et notatur ex Cant Vrat.

eodemque spectat rat. b. ὀιογενους. Dion3s dici Art. rhet L 14. p. 3 i5. R. et margo Morest ap. Dion. Chrysos LVI, p. 94. R. ubi versus Io6- via sunt Ascripti. ἐρέτι οἴ, τε b. e. τι ἐκ του, τε Pro ἐξ A.

De απουρας v. ad A, 356.1o8 ού τι καθ ήαίτερόν γε νοον Schol. Theocr. III, 39 κατα τὴν αετερα δόξα ubi etiam: ου γάρ πω - ἐμον νόον recitatur. Io9. πολλ' 'πε Θεομην. Sic Aristarchus. inquit Schol. . Quaeras, quid igitur aliud lectum suis puta bimus Putabam Ionicum illud fuisse sine augmenae: ἀποαυθεόμην. Enimuero Sch. . praeterea cum Schol. br. habet: τε Θεόμην ἀπηγόρευον, ἐκώλυον. ρ ErM δὲ καὶ ἀπεμιυθευόμιην ι ἔ, ἀπελογι ν Atqui oer pugnat metro Debuit lectio esse ἀπε-θεώμην quod recte se habet, ex sorma antiqua. Alienum quoque a Nforet verbum ἀπο Θεύεσθαι. Nam αυθευεψαι est, bulas narrare, si vero grammatici per ἀπολογιζε, i res clunt, debet esse per apologos, sabulas rem declarare seu exponere. At ἀποαυθεBθαι est dehoriari, dissedidero, ut recte Sch. A. reddit, cui gemina sunt in A

552쪽

br. Quod ex Suida laudatur ἀπε-Θ σω, ' του, πε- λογγνω Στραττις alienum est ἀπολογεῖσθαι est patrocia nari, defendere qua notio cum loco nostro non com

venit.

Tertia loetio in Apollonii exico et in Hesych. a betur quorum alter ἀπεμυθεοιι γ' ἀπηγόρευον γράl rarati καἰ ἐπε ιυΘεοαην A . ἐπετελλόαην alter autem, Hesychius. - καὶ cπιμυθεόμην, o ἐστιν, ἔ-λεγον, και συνεψουλευον Posset ex ista vox in poeta locum abore: nec tamen est, cur receptae eam subiit tuas. In codd. et edd. legitur ubique ἀπεμυθεόuην, etiam in Dion l. c. et in Themisi. VIII, p. o9. Ceterum Ionicam formam, quam expectabam, ἀποαυθε ην, sine augmento, nusquam reperi. Prudentiam Nestoris in hac Agamemnonis obiurga. tione vel verborum dilectu conspicuam laudant giam maiiei, et Plutarch de adulati et mic. p. 69 . ubi etiam constanter legitur ἀπε-Θεομην.

aio. σὐ δὲ-μεγαλντορι θυα εγο ανδρα r W1σας Sch. A. λόγος αιρεῖ, ratio iubet διαστέλλειν ἐπὶ το σπας. putauitne esse tu indui si iracundiae eum . . sit participium quod si ita se habet,

meren ille ignorauit ultima enim producta satis docet. esses participium. Nec tamen aliter acceperat locum plutarch de adulat. p. 73 F. Vbi inter exempla I nien dae obiurgationis memorat: καὶ προς το 'Aγαα ανονα α Nεστω - συ δὲ σῶ μεγαλητορι θυαω ιῖας. ηθικωτερον αρ, Lαὶ το ηδίκησας καὶ et σχηαογησας, pergit και- ἐπέστησας, του ηγνόησα ait lenius osse dictum, an mum non adustriisti, quam, si dixeris, ignoranti. Sine acceperis, nihil erit mutandum. At ipso versu Plutarchus non bene litur sequitur enim in poeta Voc

bulum multo grauius ετ&ησας. ιι a. φροιsύ-σF ὼς κέν μιν ἀρεσσάμενοι πεπίθοιμιεν..chol. A. , 'Αρισταρχος πεπιθωυεν ἐστὶ γὰρ πιθωμεν. vltima non satis conueniunt Sed de πεπί riuus uuaeri potest, anno molius A habeat quia κεν adiunctum est,

553쪽

quod subiunctiuo conuenit, non autem optatiuo conuenire creditur de quo v. Excur ad h. v. Pendet iudi eium . l. ab usu του φραζεσθαι, se de quo v. ibid.αρεσσάμενοι Sch. r. φιλοφρονησαμενοι minus bere. Nec melius Eustath. ρμου νοι immo vero est, placam do. v. ad 3, 6a.

II 5. ου τι 'φευδος ἔμας ατα κατέλεως. , τὸ μυωα- φευεῶο Sch. . . V. etiam Eustath fuere quoque qui post φευξος interpungerent scilicet ut egei τι ψευδος ἐστιν. Atqui cogitandum erat, esse pro rati ψευδος, δια νευδους quae sunt pro φευὀως. Debuit iagrammaticis quoque disputatum esse de κατέλε&ς es ad L 86. II 6 αασαurrv ούμ αυτος γαινομαι ἀντί is του λαων ἐστι αγὸρ - - Sch. A. τι το αντὶ ἐπὶ του axi ἐστί το γαρ λεγόμενον- ο ἐστὶ πολλο cimi ,4 σαν ν Θεοφιλής. Scilicet ἀντὶ de pari et aequali dicitat

Miror de verbo grautissimo ασααην tacere gramm'ticos nisi quod Sch. r. ἐβλάβην. Mi attexuere Edilseres: βλαψ α ηὀικησα ἐνυβρισα. Sicque iam Apollox Lex et ex eo Hesych. ἀασάμην. βλαβημ ατ περιετε , Ad ἐβλαβην subinteu. κατα τα φρένας. Vt omnino de

verbo hoc Homerico pauca dicam cuius familiam duce dios, quod et tymologus agnoscit in ατο et in Mim. ἀάω. άομαι. ταω. ατω. τομαι. απιν' synonymum omnino est του βλαπτειν, βλαπτεσθαι, βλαβ', sed sere se, vi ad mentem referatur, stultitiamque eiusque eomitem noxam et calamitatem, designet, inprimis ex facinore piaculari contractam in deo αται, σασθαι, piaculata contrahere, piaculo se obstringere, scelus conlinittere. eius reatu teneri, inde Omnino stolide agere, euam iaaliquem, eumque laedere. Sic s. , 5 te ipsa ta νασατο, mente captum laeserat bonam mentem eripuerat,

554쪽

κους, κατα δ' οἶν ετερον γε πέδησε, et postea ira OS Z.ὐ δ' υτ δολοφροσυνην νοησεν, αλλ' αοσε μέγα ορκον, ἔπειτα δὲ πολλον αασθη et Agamemnon 8 ου δυνάμην λελαθέσθ' ατης, Petrρλον - σθην Ἀλλ' ὐπε σαμην, καί μευ φρένας ἐξέλετο Ζευς. Sicque sup Θ, a36 3 Agamemnon: ε πατερ ε ρα τι ηἰη περμενέων βασι ληων νδ ατη-ασας καί μιν μέγα κυδος π ύρα . in talo Hodecus induxisti incidere eum in talem ignominia infecisti Od. A. irari με αίμονος αἶσα. Videmus in his

usum grammaticum: ασαι τινα et ατασθαι τινα sed et ασασθαι, absolute, tum vero et Passilie ασθηναι, mento capi fraude se circumueniri haud animaduerter , λίμπτεσθαι, et hinc mala contrahere interdum ασασθαι --pliciter ulto agere. A, 34 d eo, qui incauto ciuiuilescenderat, ώσατο δε μέγα θυμιν. Frequenta posim merum vocem Apollon. IV, 17 Peleus ασθη καὶ γοτε Θεους ἐπινίσσεται AN . f. ibid. i5. Iobo. I, 33SM τι περ ασαμ13 II, SI S. 6a5. Dici voces conuenire cum βλαπτειν, βλαπτεσθαι, βλαβη. Nam et hoc de eo, qui diuinitus mente ni tus in maia se praecipitat dictum occurrit Od. L 78 ου δέ τις θανατων βλα ρε φρένας ενδε δευσας. d. i4blαῖα φίλη, μαργην τε θεοὶ θέσαν - οι σέ περ βλαψαν.

Ex hoc versu et V 4 mutuatus erat Archimelius sua: - ἔμβλακον, Και που τι αλλο χ δ' ἡτη κιχησατο. et rem ipsam illustrat Lycurgus c. Leocratem p. 98 R. iambis adscriptis ταν γαρ οργὸ δαιμογων βλα- τινα τοῖ αυτο πρωτο ἐξαφαιρεῖται φρεγων τον νουν τον ἐσθλον, εἰ δε την χειρω τρέπει γνώuην, Λ εχ ιι δενών αμαρτανει. ex noto antiquorum hominum iudicio: - ταν δ' ὁ δα&ων ανδρὶ πορσυ et σιακα, ο νουν βλα haπροῦτον, ω βουλευεται. . Sophocl. Antig. 6aa et Schol.

555쪽

Bospicit quoque locummaximus Tyr. XIII C. p. I r. αλλο ιο βέλτιστε, ἰαύτη μὲν ον σοι το ἀρασαμ ν metr ουχ υτω δεινον et v. εχ γάρ σε περιῆκε μονον ri ian π.στία νυν δὲ λου η φατο του στρατοπεδον totum exercitum Ititia tuae mala nunc attigerant.

xi . ἀντί νυ πολλῶν λαῶν ἐστιν ἀνηρ, ο τε Dῖ: se φιλη ν ἀντί γε - Vindob. Pro λαῶν Benil suspicabatur ἄλλων quia sic A, i Ἱητρος τὰ ἀνὴρ πολλὰ ἀντάειος αλλων. Pro φιλησν est φιλησε in Baroce. γ

II 8. νῖν τουτον τισε, δάμασσε δὲ - In ea. σουτον μισεν ολεσσε τε. At in Schol adscriptum abdi

ras. φρεσὶ λευγάλθον πιθεσας. - quod recens res o λευγαλεον acceperunt pro δίυγρον de Achille fluctibus obruto sp, a8 Νῖν δέ ναε λευγαλέω Θανάτω εωρτο ιλλα ad quem Ioc vide. Est tamen pro υπὸν is Sophocle in fragm. μυριν λευγαλέω, docento tymologo A est, pergit Schol. λέθριος παρὰ το λυγον. π- Schol. . . habent. Repetuntur haec M. ad T iri ubi Sch. . per υτελὲς καὶ ἀχρειον reddit. A debuit esse λεῖτος, λυγος priore longa ut ex λυγρο apparet; et fuit το λυγος, σκότος unde λυτη, λυγα νυε quod i xi docti illustrarunt, Rul, . p. criti et Nup ad sui . Addunt Sch. . . in fine λέγει δὲ τ οργ πειοθι ολεθρευειν γὰρ ο θυμος τὰ φρενὰ εὲωθεν. Etiam Apol Ion Lex λευγαλέως. λεθρίωe. Vox tamen inde ad plura traducta apud Homerum, quae cum ὀλέθρα coniustcta sunt est adeo miserabilis, oralamitosi, atrox hisca essectu, corbus, grauis, rotis quae dant Elymu Hesych et exica. h. L φρεσὶ λευγαλψσι--ας, in de ira atroci dictum, pro ορτὴ δει . At δε tmnon ipso damnabat ni illitiam suam et peruersi

mentem.

556쪽

Ιti Cant et Mori et uno Vindob erat φρεσὶ λευγα- λεαισι Ins V 37. 36 repetuntur hi duo versus sed eum verbis καί μιν φρένας ἐξέλετο Ζεύα Da voce αασααην vid ad II 6. Post hune versum alium e Dioscoride, Isocratis ,

αυτοί reiecit eum in alierum locum l. V post L 15 Bames. Non improbatum illum video enueio, cuius animo insederat το Lοβαρὲς ex lib. I. Equidem sententiam onerari sentio, non aut ornari aut roborari.

lao αψ ἐθέλω ρέσαι - versum recitat Plutarch. de ira cohib. p. 46 C. docens quantum hoc faciat ad opinionem et sensum iniuriae eripiendam irato, qui socontemtum esse putat, si te ipsum ultitiae accuses.sti nunc est παλιν, vicissim, ut in Hesych. est. At Etymologus notionem non notauit in expositione huius

vocis.

Iar. μιν δ' ἐν παντεσσι περικλυτα δε ονομνγω. Legitur ista primo in ed. Turnebi, tum Barnos. Alias legunt ριών. abent tamen m codd. Ven. Vrat. b. Eustalli ὀνομένω, ονομασω. osych. Iaa. ἔαρο πυρους τρωοεις τους μη εἰς πυρ χρησι- μους, αλλ' αναθεαατικούς, καινουργεῖς , τους κόσ/αου χάριν τιλμένους ἐν τε οἴκου. Sch. Ven. . adde choLar Etymol. Hesych. Eustalli. Add. ad' 67. Praeiverat Apollon Lex. h. v. qui et απυρωτον φιαλγην laudat a7α- αργοὶ καὶ εὰ Θέαν ait Ven. . ins ad 65. ὀέκα δὲ χρυσοι ταλαντα τα νυν λ αδεια λέγεται παρα τοῖς Ἀθηναίοις en A. Sch. r. quod cliolion inigrauit in tymologum . mox tamen hic ipso grammaticus videt, talenta sexies mille drachmarum ad Homerum non spectare posse quod multo magis liquet, si inf., 6 sq. 69. inspexeris. f. Einai h. Versu a Iaa. xa sunt ap. Xenoph. Symp. c. q. s. 6.ra5 αχωνα δὲ λέβλτας. quos iterum s , 35 me

557쪽

- Φ. 6a. αιΘω δε, πο ου παχεσθαι τοι ποκαιεσθα. Sch. B L. V. ειαπυρις irae eodom modo redduntur ap. Athem II. a. P. 37 F. Sch. br. et Etymol. et in Ven. B. ad 265. Fallim tu tamen αἴθων est y lendiistis adsoque nondum igni ad. motus, recens. Recte Apollon Lex. I, B - ποτὲ τονλα απρο Ἀοωγας δὲ λεβητας ἐείκοσι eadem ex eo trans.

tulit Hesych. Inde explicabis alterum in Apollonio: μβης ἐπι δε-- αναθεααπικῶπι αἴθωνα δὲ λ L natergo lebetes ornamenti Ioco poni soliti, non igni admoueri. f. Eustalh. qui et docet veteres caesuram huius versus reprehendisse, inprianis in tali distributione rerum. 24. ππους πηγους, ἐλανας reddunt Schol. B. V. τους παλαιους nominat Eustath. tanquam optimos equos ex re equestris peritorum iudicio, sicque dicium

esse κυαατι πηγω d. E 388 quandoquidem alibi se

addunt iidem haud dubie medium verum: υτραφῶ, ex ipso etymo. Sic et Sch. r. υτραφεῖς ευπαγεις που γενναίους. Etymologus conuenit quidem in πτος rτος ' in κυα πηγον esse μέλαν κατα διαλεκτον Adii

ei tamen, posse το ψλιάνου neque aliquis η bile esse κυα προγον fluctum ingentem Hesychius 3-ria miscet et ne iudicio opponit Ambigua quoque est

Vox ap. Callim in Dian. o. Ceterum monent Veteres, apparere hinc ad Troiam ab Achiuis erimina ha

bita esse si enim ex Grascia adducti fuissent senio messon consecti equi Notandum vero is hoc, ορ ἀγαναc χρηματίτας ea aetate suillo arguunt hi ipsi ver svs Cogitandum autem est de ludis curulibus. ἀεθλια ποσσι αροντο. n. Vindob σγοντο. Ia5- ου κεν ληδεος εἴη νὴρ - simpliciter uis εἴη αν απορος, trach. . cum Elymol. m uae est Ar Ionio Lex D etymo uo a pecude sue a segete incto disputant Schol. . . . Elymol. ατο Hii Diaς, σκηαατων Praeferrant Schol. r. iam Hesych. Ceterον color orationis milis occurret ius. P. 83a-5.

558쪽

xa6. Οὐου κεν ἀκτήμων ἐριτίμοιο χρυσοῖο Versus hic,

Ita interpositus, ut sententiam et structuram perimat s cile suspicionem mouet emblematis hapsodici. Eo ei in sententia grammatica et sensu meliore procedit: ου

ais αλμος ει Ἀγῆ , ω τοσσα γένοιτο, οσσα μοι ἐνείκαντο ἀέθλια ἱπποι Benues sensum et elegantiam hoc mon fugerat. maeret ille praeterea in voc ἀληIbς, et Coni. υκ ἀναμλιος - ἀνὴρ - membra melius iaxespondeant, Reminiscendum tamen erat, nos in poetaontiquo versari, qui non ubique orationem teretem et torsam sectatur Ceteroqui versus etiam ab Apollon Lex. memoratur, in ἐριτίμοιο, μεγαλοτία . ἐριτίμοιο χρυσοῖο.1a7. οσσοι μοι fνείκαντο ἀέθλια μώνυχες ιπποι imgratus auribus ad Homerica lacus hiatus, etsi in messibruersu sorte excusandus. Et emendando iam Benileius prouidit, νέγκασιν ἀέθλια. Infra a69 variata est oratio: ο- Ἀγαμέμνονος Ἀποι ἀέθλια ποσσιν ἄροντο. In Barocc. Mori Cant est jνέγκαντα μώ-χες ιπποι &tidis ungulis. Apud Virgilium, solido ungula cornu.Ia8. -ο δ επτα γυναῖκας ἀμυναον ερ εἰλίας. Ita pro eo quod vulgo editum γυναῖκας ἀμώμονας, leginui in Veneto: et Schol. . sic scribendum contendit; Magi enim nunc de operum praestantia de pulcritudine mox s. So. Aristarchum substituisse ἀμυμονας. cui Iectio nunc ubique obtinuit etiam in chol br. Iterum ab Aristarcho lectio haec est interpolata infra s. 7o. atque in hoc manifestum habemus specimen ignorati ab

. digammis emendauit enim, aut emendatiorem eam lectionem esse putauit, cum non videre αμ υα ονα εργα

antiquitus suisso. At nec viderunt ceteri grammatici εργεἰδυίας, non magis ab Homero proficisci potuisse esset enim hoc: ερ Ἀειδυιας monitum iam est a Bentleio legendum esse εργα ἰδυίας εργα ιδυιας quod aliis locis istinuerunt grammatici, ut d H, a ους Ηφαιστος τευξε λίνσι πραπασσι add. R , Ia et , 58 ἐπονεῖτο ιδυιτσι πραπίδεσσι At corruperunt iterum l. V

a 45 Pariter v h. l. Alio modo corruperunt locum A.

559쪽

ψ, 63 αγλα αεθλα κε γυναῖκα γεσθαι -ύuisa se εκυῖαν, hiatu insuper illato antiqua lectio haud dubie suit: θῆκε γυναλ αγαγέσθαι μυμονα εργα Lino.

Per se quidem recie dixeris αυγαονας γυναῖκαέ, V M-dromachen μιυμονα κοιτιν dixit Jl Z, 74 et Nausicaaaαμύμονα κουρην, d. , Soci nec minus lamen bene ἀμυαον εργα ut eadem sunt γλαα χαρ υτα, Od. Κ,

223. N. 89. περικλυτα l. Z Sa4. Etiam HΘsiod Theor. α84 agnoscit μυριον se εἰλιαι ubi etiam leg ερπιδυῖαι. ras Λε 3δας, ας τε δεμβον ἐυ κτιώνην - τος, ἐξελόμην. Expugnata ab Achille fuit Lesbos sub ipsa olli initia, cum arma circumsereentur per plagam littoralem et per insulas quo tempore Achilles, quod ipse memorat ins. 328 9 narrat se classe XII vrbem terra I urbe expugnasse. v. ad . . Diseritus haec exposita fuere in Carmine Cyprio exilite in Diei Ra6. Inter insulas erat Tenedos in A, a4. Ex Lesbo Achilles aptiuam abduxerat Diomeden Phorbantis filiam, in s. 66o. I. vii Iphin ex Scyro sub idem tempus expugnata 663. 4. In Schol. Ven. A. et Schol. r. ad h. . narrario apposita est, apud Lesbios certamen pulcritual. vis inter mulieres habitum esse in templo Iunonis: νρα εσβιοι ἀγωγ γεται καλλους γυναικῶν, vox m Ηρας τεμένει, λεγόμενον καλλιστεῖα. Nolo suspicari es fictum hoc esse videri e verbis: α καλλει ἐνίκων λε

γυναικων.

Λεσβεις - Versum Tecitat Strabo III, p. 875 hi

docet Lesbum suillo videri in ditione Troianorum. i5o. ἐξελόμην Aristaeuhea est Ieetio: Zenodorus εμελόμην ediderat. Atqui ins ah memorantur septem puellae ad Achillem adductae ἐκ δ αγον αἶψα γα - tam , ατα ὀγδοατην, Βρισηίει καλλε παρφον.αι καλλει ἐνίκων. umor erat: αι καλλε νικαν. v. moris haud suavioribus.

33r is quod ex b. I. scilicet eum semel imi 'ἔσσεται accepisset, ire o numviro erit, non, cum H )

560쪽

Zonodotus Briseidem In septem puellis numerauit et scripsit primum'. l. ἔλόμην, tum inf. τ αγεν ε ταρ βδομάτη Βρισ M V 45. . ubi nunc egitur, rὐ πια ογδοάτην ρ. Habemus duo exemplum emendationis a Zenodoto ex prauo iudicio factae . R potitur hoc ven. A. Scholion ies ad 7 i. ubi duitur, id quod grauissimum orat quod Briseis fuit Lyrnesso, non Lesbo oriunda et 34. at desideratur V 45. Me minit quoque Eustathius. τρ. M μέν οἱ et τας μὲν ο v ab , 495. , 185. se male. Nam fuit τας μεν Fοι. Porro i ποτ, s. Lips, Eust idque vix dubito verum esse. Nam σατε salsam rem prodit: non enim Briseis eo temporo abducta suit, quo expugnvitio Lesbi facta est; nec satisiuisat, si dicas, τοτε esse per ellipsin dictum, tum, cum hoc factum es. Nam hoc ipsum est ποτε.

13a κουρη Βρισῆος κουρη, Vt cum ετὰ δ' se σεται Iungatur, Arisarchus legerat; sicque erat in Ven. . . Vrat. b. praeserebnt hoc Bθntleius. Suspicor Aristarchummoque κουρη Βριση legisse quod saltem altero loco, iqυ hi vernis repetuntur, occurrit 74. Etiam in eius xecensione erat ἐπὶ δε ι. . . pro καὶ ἐπὶ μέγα ορκον ὀριο μαι. morat haec quoquo Eustath. ISI. μηποτε τῆς ευνῆς ἐπιβήμεναi se quod non QR articulus, verum Pro ταυτην Ponitur; nam est rite αυγῆς, ταυτη sc. se κουρης. Eadem sunt apud Suidam bene hoc grammaticus obseruauit. Laudat Tri 33. 15 Aristides Quintil. do Musica lib. II, p. 83. comparatis aliis locis, quod hic rem uene 'xEam nec cum laude nec eum reprehensione nemorauit.

134. η Θέμις ἀνθρώπων πέλει, ἀγερῶν ti γυναικων.

Erat ν Θέμι - quod esset, Vt V. 5 quatenus, vel quomodo quod alienum est. E Schol. . . . appa-xet suisse quoquo scriptum 1 et habet diserto TownI. nior inter utrumqus Exum follemni. Potest sano iactori totus versus a rhapsodis subiectus redolet tamen

라틴어 텍스트