Carmina cvm brevi annotatione

561쪽

σατω p. esych. Benueius. νη αλις reduxeram sino codd. inspectione, quia digammum hoc postulat ηα αλις ut B. 9 αἱ ia τ' ἔνθα αλις πέτεται. et at Monuit quoque enit. Morvidi Barnesium νῆας αλις primum induxisse, quia Achi,

Ies plures naues, non modo nam, ad Troiam adduxerat. Irrepserat νας in id. a. in altero loco ins. 73cas , ut apparet. Ceterae edd. νῆα, cum codd. oma, bus quos noui, etiam Ven. o nil. rati et cum Emnathio. χαλκου καὶ χρυσου, mutato ordine, Harie Vra tiniose. 3. Hor et Aldd usque ad Turnebum qui e Rom.ed vulgatum repetiit. 139. . αυτος ελεσθω. Barnes ora. λέσθαι se sorte ex s. 28 I.

σου μυθῶ ενελάω. Saltem hoc exemplo mos amtiquorum interpolandi versibus aliunde repetitis illa

stratur.' αἱ σε με Cantia Si in scriptor Attico versaremur, hoc unice verum esset: α τε - ωι. v. Ex I ad lib. et ad A, Exc. III.

141. εἰ δέ κεν Ἀργος ἱκοωF Aχαιiκον, ουθα - ρουρης - , quod Peloponnesum per Αργο 'Aχmixὸν de clarat. Hoc et Strabo lib. III. 56 B. versu hoo laudato docuit ex eoque Eustath. isti per 0ι

562쪽

Σ, 450 Thessaliam autem per Πελασγικον Ἀργοe V De his v. ad B, 684.' aikον vulgo editum correxit Barnes.eυθαρ ἀρουρηe nil satis diserte docent grammatici: nisi quod Schol. B. το τροφιμον τῆς hic Schol. r. τοτονιαωτατον καὶ καλλιστον τῆ γῆς, και κάρπιμον. tymol. το λισαρώτατον και καλλιστο τη γη - ηααίνει δὲ τὸν μαστον add. Eustath. Praeivit Apollon Lex. υ τα -οτα δὲ γ ουθα αρουρης, μεταφορικaec λέγει το καρπιαον τῆ γῆς. Ex eo Hesycli το πιοτατο τ c ais ητος τῆς χώραe ubi v. Not. De sensus ratione dixi inmolaad h. v. Aristarchus του ἀργινοεντα μαστον P. Pindar. P. IV, 4 etiam ex Homero interpretabatur Argolidem aliquando in sertilitatis laudem successisse terrae Mycenaeorum Aristoteles testatur Meteorol. I, 4. quando i rum agro iam solo exsiccato Argivorum ager antea paludosas recenti solo enite ero coepisset. Haec enim est illa fertilitatis terrarum vicissitudo aquarum et culius seu reopia seu defectu ut bene ibi philosophus exponit. 14 a. γαμβρο κέν μοι V τισο δέ m ἶσον ' ἔστς.

Cant. γαμβρο μέν uo εοι. sed κεν δοι ex vulgari ratio. ne quas non minus P. Homerum occurrit. γαμβρος κέν μοι ἐν Vrat. b. et Eustath et hoc recte, tanquam Home

ricum.

τμω δή μιν Ισον Ορέστη. anifestum vitium: δε μιν

Iιτον, aduersatur metro manifesta tamen nec minus caussa

conruptelae μιν illatum est pro ἔ ab iis qui ignorabant hoc fuisse Ιε. Restituendum ergo est mis iaci Ixου γρέστν ut paullo post 55 ο κ ά, ubi relicta est antiqua vox simili positu menti emendabat τίσω δέ γε ισον. 343 ο μοι τηλυγετο τρέφεται Θαλδ ἐν πολλῆ seri quod τηλυγετο est γαπητος μονογενης. Schol. A. item B. L. Vici qui addunt μεθ' ον υ παιδοποιεῖ τιe Monent quoque supplere nonnullos, ad τηλυγετος. Do voco hac v. ad Γ, 75 et , 53. Est a deo loc classis p. Polluc. II, a ubi et hic s. laudatur ex quo T. eliana

563쪽

docent veteres, suisse Orestem unicum fidium ex Clytae. mnelira ab Agamemnon susceptum. αγα τος Vidimus Z, o I. δε πολ- Sch. ἐν πολλν ἐν πολλοῖαγαθοῖς Apollon Lex. Θαλιν ευθηνία μεταφέρεται etόσων καρπῶν. Α Θαλιχ dicatur de fructibus, ignoro. Proprium est laniarum epularum.

Θυγατρες res Homero Agamemnonis hae memorantur, cirrysthemis Laodico et L hian D pro quibus Tragici plerumque Ohigeniam et Uesctram memorant. raefothemis tamen et antis ab Sophincle memorantur in Electra, si a. at ab Euripide in La meththomis, Phigenia est Electra Schol. r. ad h. I. aiunt in Laodice latero Electram, piligeniam in Iphia nassa . quam etiam Lucretius laudauit lib. I. 86. Iphigeniam pro Iphianassa memorari, etiam p. esych. est Βλtatum. At Iphigenia iam in Cyprio carmine locum suum obtinuerat, ut e Proclo discere licet si Schol. Sophoclis B l. c. τα Κυπρια ποιουπαις τέσσαράς φ τι, vera π dit Iphigeniam illo ceteris tribus adiunxerat. Dispulam tu haec eo, ut appareat, in his ac similibus poeta di versa sequutos esse pro consilii diuersitate. Etymologas ex antiquo scriptore memorat in voc. ρυσοποDe Agame

vinonem e Chryseide suscepisse Chrysen et Iphigeniam, a Chryse dictam esse urbem Chrysopolin quae illustrari polIunt o Scholio Tetetras ad Lycophr. 43. 183 ei, Antehom. 194. p. 9. Iphigeniae nomen alioquior

prium erat filiae a Theseo x elena susceptae ut ex Stesichoro et aliis memorat Pausan. II, a a. add. Ε ποι in Ιφις unde alii a Clytaemnestra adoptatam tradide xant Vides licentiam poetarum, inprimis tragicorii Minyiliis variandis, ut fabularum tragicarum argumentis

consentanei essent.

nem a recentioribus memoratam ignorat Homerus. με et, A.

564쪽

146. τάων ν κω νσι, φίλην ἀνάεδνον ἀγέσθω. -- quod ὀνα dedere puellis sponsi. Apollon Lex ἀνά

δυον. νευ ἔδνων τῶν διδομένων πὸ των μνηστηρρω ταὰμελλουσαι γαμεῖσθαι laudato hoc Versu Res nunc no-ia ex libris Antiqv. Graec. Ceterum vocis ἀναεδνος insolens est forma, vulgo non obseruata. Verum omnino de ea voce dicendum est. τὰἘδνα, fasi olim sues pronuntiatum dubitari nequit, Cum μυρια ἔδνα, τερεμ εδνα saepe recitentur; quod si δεδυα suisse dixeris, /-ρι ὀ hoc eodem redisit; nam vel sic G εδνα suta probabile fit. Quaeri potest, fueritne etiam I a1εδνον nam ambiguum est Od. A, a o B, 96 sitne και ἀρτυνέουσιν εδνα, an - ουσι Fayssi item d. , S. , 59. Conficitur tamen res ex Od. , 53 Iκαρίου, ο κ αυτος ὀνώσαιτο θυγατρα. Θ, Si αποξομει δεδνα. I, 9 et Φ, 61 μνάσθω ἐέδνοισι et t. , 38 ἐπεὶ ουτοι ἐεδνωταί. Constat hine esse Ιεδνον et ε=εὀνον, non γε=εὀνον. Nouam dissicultatem facit vox composita ἀναεδνος, quae analogiam non habet Eustath ad h. l. et inf. p. 7, 5 ἀαεδνος fuisse ait, unde factum sit αν δνος vi αναγνωστος ex γνωστος. λίαν γνωστος. Ex analogia tamen debuit δε α=εδνος, vel αεfεδνος, et interposita νανε adνος. Atque hoc etiam Benileium adscripsisse video. Videtur adeo serioribus deberi ἀνάεδνος, quod fuerat Laὀνος vel νέεδνος. Tentat quoque enu. in prior hemisichior ταων

λνσι. male. - λω Homerus haud agnoscit. 14 . et δ' ἐπὶ μείλια λυσω. - , quod et parentes filiabus munera dant, non modo sponsi. Sch. . e gunt μειλια δέ εἰσιν, οῖς μειλίσσονται τῶ -μφῶν πατέρες του ανδρας. ἐν προῖκα δὲ λέγει, την ηδέως διατιθεμένην την μχ v. Est enim μειλωσει placare, M

tiam alterius sibi conciliare, alium sibi deuincire. In Edd ubique erat olim ἐπιμείλια iunctim lectum; sicque plerumque codd. etiam Ven. B. Lipe Vici habet

565쪽

quoque tymol et praefixum cliol. r. etsi Scholion ab terum interpretatur Item Ven. A. cum Scholio, quod docet ristarcheam au esse lectionem, ἐπιμίλια, ut άπιφέρνια dicuntur. Eum sequebatur Alexio. At Ambiodorus divisim scribebat ἐπὶ μείλια δώσω ut sit ἐπιξωσι μειλια vi sit addam insuper munera sponso dari solita. Sic quoqus Apollon Lex in μειχια - λέγει minae:

και ἐν προῖκα ἐγω ἐπὶ μειλια αἴσυ τὸ γαρ μὶ

σο δ ύσω. ενιοι δ' ἐπιμειλια, συνθηκας, κουσαν quod et Schol. B. Lips. Victi cum Eustath memorant Paria diro sunt in tymol. Voc μειλια etsi interpretatur esse ea, quae dantur praeter προῖκα , dotem: ἐωπροικα.

Quaestio est haud absimilis ei, quam lib. A. vidi. .mus, ἐπίη ρα φερ- η ἐπὶ ρα φέρων scribendum LMihi videtur controuersia dirimi hoc, quod sinu. si

ἐκέδωκε , ὀ ουπω τις ν ἐπεδωκε θυγατρὶ , debuit ergo etiam esse ἐπι σω ο μειλια. Recte itaque mihi videtur, praeeunte messio in Addendis, diuisis Wolfius, eamque etiamnum sequor. ἐπιδοῖναι est quoque s. Rθη

άγγενέταις, νοστω ἔπι μειλια εσθαι, pr έπὶ νόστω et III, 594 de eo, quo satisfacit quis alteri pro iniuria. Ibid. III, 46 μειλια sunt τα παίγνια ad quem locum Schol. locum Homelicum accipit ἐπὶ τῶν μνιων, non demuneribus dotalibus. Ibid. IV, iis sunt μείλια εχ σοῖο και αλλο4 αγλα' de mundo muliebri. Vnde Ηρο sych. plura coaceruauit: μειλίγματα χαρίσματα. ἀπ- Ῥιατα. ita enim legendum esse, manifestum fit e Schori δῶρα καὶ ἡ προι In Luciani carmine Mai. o. II, p. Si manet ambiguum, utrum ille probauerit καὶ τόσπαυτον θηκε θυγατρος ουῆς, πόλλ' ἐπὶ μείλια δολTandem Sch. A copiose exponit diffidinis de tono

Tryphone, sitne μιλια, an μειλία, ut τα παιἐία scis hendum. Usus probauit prius, et in eo acquieuerudi Apion et Herodorus p. Eustath.

πρις οἶκον Πηλῆος est in capite versus. LonginMin Iragm. n. IV. notat πρὸ h. l. ἐν τοπα κεῖσθα

566쪽

κρῆς non ita quo novit fuisse προς Ιοικον. Similis caussa esso debuit, cur moliretur ames οἶκον προ 'Myλῆ vel προς Πηληib οἶκον. IV. σ ου πω τι ἐπέδωκε θυγατρι D appositis est stigmo, sed sine Scholio τις ἐν debuit esse τις s. v. Exα VII ad i. A. Et totum exsum rhapsodo seriori

deberi arbitror. - ἔδωκs notabilis scriptura est ap. Eusath. ex Apollodoro, si recte video. Ita est δουναι μείλια ἐπὶ τ θυγατρί pro filia, propter filiam locatam. x M. πτα δέ I Gert ευ ναιομενα πτολίεθρα. In Schol. B. Lips. Vici quaeritur sintne hae urbes iura te, an praeter dotem, ἐκτος φερνης. Ait Clarve Ape peram dubitari nam si doti has urbes annumerasset,etim dicturum suisse non πτα δὲ, sed ἔπτα αρ' ο δι σω. Atqui hoc cum duplici metri vitio dictum esset nec ita dicere necesse ruisset, δε enim poetae pro γαρ ponitur. Ita nihil vetaret, esse has urbes ipsa illa μειλια. Eninia

vero aduersatur hoc sensui et mori antiquorum hominum in notione munerum dandorum V. c. si hospiti, gen To, dantur: sunt res pretio vel arte se commendaretes, vasa, vestes, ornamenta; non urbes pro dote numeru

Tantur.

ναιοαενα Vna Voce Passim scriptum dirimitur: v. e. V. ad lib. A. x5o Καρδαμυλην Ἐνοπην τε, καὶ Ἱρην ποι εσσαν. Meseniae has septem urbes, eamque illo tempore sub Monelao suisse conuenit; post eius mortem init Messania posteris Nelei, usque ad Heraclidarum aduentum. Hae diserto narrat Strabo VIII p. 49 55o unde miti sua Eustath. At quomodo Agamemnon eas Achilli promitter potuit, si Menelao paruere Varia coniectant grammatici in Sch. Ven. . . Vict. s. ad I 55. Simpliaeissimum erat respondere cum reliquus esseniae agox Menelai esset, Agamemnonem has septem urbes tenuisse;

et quidem belli iure alioqui in possessione tali vi do no dare posset, non habuillet. Iu icio tamen haud um

567쪽

na suboritur huic toti loco accessisse nonnntia a seris i. bus ex ea aetate, cui ista magis essent accommodata eL ad 55. Fuere autem hae urbes ad Sinum Messeniacum et Asinaeum sitae. Agit de iis Strabo p. 553. dissentieruie passim Pausania, qui etiam Enopen pro Gerenia, lib. III, 26 p. 78 et Ire pro Abia habet lib. IV M. Restatae quoque urbes sunt a Stephano P. Iini'. variatur tu scriptura. 'Iρην Arinarchus seripssxat. Traditum de hoc erat etiam ab Herodiano. Nam

docte utique, amulinio et Barnes traditum video. non tamen obtinet, in iis quae propria nomina sunt, γnum mutari, adeoquo Iρην esse scribendum. Ita et Dνοπην, non ἐνοπι v. et ιπειαν, non ιμε v. s. Scho ad B, o6. Iρην quoque editur in Strab. VIII p. 5M. Lubi tres hi versus recitantur, etiam p. Stephan. P. ia ρη. Iρην editum a Barnes inde, nescio an 'tino seini refert etiam in Eustathio, et sic ap. Paus IV M. Non autem confundenda urbs cum Eoae, Messeniae moll. to ad expugnandum instillimo. - Prius hemisuehiam xecitat Steph. Byz. ut 5 a. in Αιπειρα Repetuntur quoque nomina ins asa. Ex Si emendat Benu. βαθυλιμον in Hesych. I 53. πασα δ' ἐγγυς αλος νέατοι Πυλου imo ντα

se , quod νέατα Pro νεονται, οἰκουντα. Ut sacro p 'NEirem a vω, unde ναίω Schol. . addunt Schol. 3. L. V. G. νέω νεα- fuisse idem quod ναίω σωι eo lus tamen sensus esse debet ad habitandum colloco, οὐ non iam Male Elymol immiscet νέω, σωρευω. Eusathis ait is formatum esse ex νεναίαται. Immo νενααται pro 'ν νται Ionica forma. Ita vero et κέαται, κεῖνται erit pro τε κεατου, κέκεινται κέομαι. Quod vix necesse statuere. Ven. A. etiam legi est ναιεται. praue. Alii νεαπα Pserant, tale pro νέαται quod voluit noque stris Nicanor h. e. ἐσχαται nec aliter Eunath. Vtrumque cli

568쪽

lendes hoc ex aliis Iocis, , io. ἐστὶ ia τις Θρυοεσσαπολις - νεατη Πυλου μαθόεντος et sic aliquoties νείατος. Verius est alterum, ' sint νεαται, Nae in extromis terrae partibus sitae sunt. Nec satis procedit νέαται. a burantur, ἐγγυς δεος Πυλου. Nam αλ slυλου non dici putem a poeta et Strabo ita statuisse videtur namri θαλαττα τήν Πυλίαν e poeta memorat, et versu la dato addit τουτο γαρ ἶσον τω, ἐγγυς ἀλ- τῆ Πυλιαι Occurrit huic nam Lips e quo notatum video Πυλον μιαθόεντα. , sit κατα Πυλον. Tandem fuit qui κεαται scriberet Apollonium, morat Schol. . at ipsi cum Vici Apollodorum, mrius arbitror. Iallem in Apollonii Lexico nil occurriti At nune de Pylo exoritur quaestio, quam quam tum memini, nemo attigit. Nestori Pylum Homero esse Triphyliae alibi Idimux v. ad B, 9 i. at h. l. do Messenia agi nemo dubitet. Est itaque statuendum: ipsum Homerum duplicem Pylum agnoscere, alium Triphyliae, Nestoris, alium Messeniae tenurum tractum, virumque ἐμαθοεντα etsi et urbs esseniae fuit Pylus, antiqua, ad mare ex aduerso Sphacteriae, de qua trabo III, p. 55 C. Quae si obieruata sunt tollitur omnis difficultas de Pylo Nessoris, quae Pausaniam et alios exercuiti Manet tamen vel sic mirum, quod hoc tantum loco Pylus Messeniae memoratur estque magna suspicio, hunc versum, et forte plures, rhapsodis deberi. 154. ἐν δ ανδρες ναίουσι πολυρηνες Ven. cum selei. addit Schol. A. γρ πολυήμνες - et duplici ρ Aristarcheae. Patet adeo ex hoc a similibus Arista

chum veterem scribendi rationem ad seriorem morem geminandi litteras scriptura, non sola pronuntiatione d flexisse. Addunt Sch. r. ρενες γαρ αλαργες es. ElymoLin αρῆν.DΘ ανδρες arom.

i55. Diata δωτίνοσι Θεον de τιμ σουσι. Nihil ad hunc et seqv. s. asserum grammatici quod operae prinitum sit. - Ο Θελπροραγονται τας ἀπαρχας τῶν οντων OG. VoLI P. II Nn

569쪽

alunt Schol. . . . At Irim γε - antimo more dictum est de eximio honore, et agitur de muneribus regi oblatis quo ipso hi versus notabiles sunt, ad tuta regum istius aeui illudiranda et iuris pnblici veterum

caput constituendum. Asseruntur enim regibus munera ab iis quibus imperant, quae serius videntur in trabitu abiisse, simili fortunae exemplo qua nostrae Germaniae aliarumque terrarum ciuitates viae sunt ut reces Meen mutarentur sensim in tribui a principe imperata. Notabile porro illud, quod illa aetate regum opibus ei iuribus tantopere circumscriptis urbes tamen aut uno dare aut promittere Agamemnon potuit. Mirum et hoc, quod Thessaliae rex ilia aetate urbes Peloponnes in prutestatem accipere et retinere posse videri potuit, in aliis terris aut regnis interiectis Ad Prius illud similis locis

memorari potest Od. Δ, 74 sq. ubi Monelaus lysii νει Iei urbem habitandam dare - μίαν πολι 19HἀγώVidsetur adeo belli iure occupata urbs ali conditione habita esse. Etiam inf. 479 Phoenici aduenae peltas

λαον πολυν πασσε, ut habitaret in Phthiae finibus Δολι

Pro τι σουσι en habet τια σωσα Nee tame iaSchol. aliquid monetur; et iterum infra repetito ιος Ioco as . bi Schol agnoscunt quoque ια--α, illi bata tamen sunt vide ad h. v. 97. Videtur adeo scho lion . . excidisse. Praeseram tamen riti σουσι posio κs, ex usu Homerico ut A 139. tap. 5. etsi lato

mero non minus subiunctivus cum a et M oecurrit, qui more Attico se optativus: ο κ τιανσειαν. aTownt hic et as erat τίσουσι.

ορ. οι κέν έ et οἱ καIG. Barnes. At enim isti . 156. καί οἱ πο σκηπτρι λιπα- τελέουσι θέασα D quod τελέουσι pro τελέσουσιν est mutato tempore. Dicas potius futurum ni num ess . sλω, quod pistrat secundo habent in .u re Iollatum. - . et L pro ἀεὶ τελοῖεν accipiunt. - τελέσουσι est in rat .

570쪽

Ceterum verba Sch. A. reddidit: καὶ π αυτου βασαλευόμενοι εἰρηνικο βιώσονται - Paria in B. L. V. Vix

assequaris, quomodo hoc ex Verbis effecerint. τελεῖυμιστα videntur accepisse, merato acer et λιπαρ- λιπαρωe feliciter. - Aliter mox in Ven. . et Sch. αυποταγεντε αυτω κατα το δίκαιον, λαμπρου φόρου τελώσουσιν. Ita Θέμιιστα statuendum esset nunc aliter dictas

ac l. . 58 9 et I, 9 et t. bio frium seu ius est nunc esse tributa seu quas praestanda sunt a populo: τα δικαια. Ita Θέμιστα natuendum est nouo prorsus sensu dictas esse, pro φορους tributa. Si alia loca consulimus, videmus Θέμιστα es iura, hinc imperia, et imperium vi , 88 9 7, Θέμισταe προ Διο εἰρυαται, regnum tenent a Ioue. Et sup L

tem regiam, et sic alibi. Simili modo Virgilio ius iura, pro imperio. At repugnant huic sensu τελεῖν et epithmion λιπαρόe. Hoc idem aduersatur ceteris significatibus, vi ei, qui apud Hesych. est Θέμισταe, νόμουe. ὀίκαα quod ad h. l. spectat, quod petitum est ex Apollonio Lex. Θεν - ἐπι δὲ των νόμων ' λιπαρα τελέουσι Θέμι-σrae at quae sunt leges λιπαραί et quid est σελ.Bνομυς 3Praestabit saltem dicere Θέμιστα esis τα δίκαια, quicquid facere Par est, τα προcηκοντα, Praestanda:

ideoque τελεῖν ταe Θέμιστα praestor eo qua Praes-da fune h. e. impctrata quae haec sint, anteriore veris declaratur: ὀωτί σι τιμησουσι igitur ut eodem sensu accipiendum sit, deierminatur τελεῖν Θέμισταe, munera pro tributis ferri solita. Hoc uno sensu etiam accommodatum est epitheton λιπαρα Θέμισταe. Sane λιπαρόe est pinguis, nitens, sertilis diues splendidus, clarus: laetus, pulcer beatus nihil ex his conuenit, nisi sunt

v nera lauta, raeclara Eustath reddit λιπαρα λιπα-ροποιου καὶ ευδαιμονεῖν ποιουσα interpretatur quo tamen sensu Θεμιστα accipiat, additum non video. Verasum nemo veterum in suspicionem adduxit.

라틴어 텍스트