Carmina cvm brevi annotatione

641쪽

προώ v. nec tamen memorari video nisi duos, ad param dum cibum et per noctem excubantium causa. Ceterum grammatici magno cum paratu faciunt insebas in vocabulis partes aedium declarantibus, quandinquidem nec sorma aedium fuit omnibus temporibus naaeademque, et Vocabula Partium subinde fuerunt variata. Manifestum est h. l. πρόδοαον esso ante ores, essibulum columnis fultum fores fuere Θαλααου, domus, quam ha bitabat Phoenix, diuersam ab aedibus patris: cf. mam

ad h. s. ποικον τῆς αυλῆς appellant hunc Θαλαμον schol

A. volvore puto ἐποίκιον, casam intra aream, quae septo continebatur. Memoratur aula cum septo, ερκει, quod cingebat lotam habitationem ambit hoc ipsum sepium αἴσουσα porticus B Θαλαμος suam αχουσα quoque h. buerit, non memoratur, sed tantum προὀonne crite Poeta χουσαν, non τὸ περhτυλον του θαL- , socieἴκου memorat, sed του ρκους τῆς αυλre quae conlaude re videntur Schol. A. B. L. Nunc audiamus grammaticus, qui insemn πα πλοῦ, προσταὀac παρασταMe. Primum Schol. r. ἐν προσόρα,τω προστοo του Θαλαμου. Ταλαμο μὲν γαρ Ἀσω ας. Di αυλῆc, το δὲ προ αυτου, προδομος recte haec. At Apollon Lex. προξομω, 3 προ του Λου παραστάδ. m. tandum dixeris in πασταθι vel προστάξι. Enimuero subintelligenda est in omnibus his vocibus, κιων vel erasunt enim ιονε ρει προστάδερ, παραστά tic, amatio columna anto stantes iuxta adstantes quidni variis

modis has voces modo de eadem modo do diuersis re bus adhiberi potuisse iudices Itaquο προθομοe, columis ani positis suffultus παρασταδα columnas habuit, trae. Haratus aliquando est Per παρα σταδα στοάν. praeit a boc Cratinus p. Pollue X a παρασταMe. καὶ ρ ρα iungens videmus ergo προδομον, προδυρον, παραττό-

ὀαe, παρασταθα, num idemque declarare. Manet vel

sic alterum, παρασταει se. π: αe etiam ipsos ora forium fuisse appellatos teste Polluce I, 76 qui ma=μοὶ in Odyssea sunt Apud Apollon Lex P. 57

642쪽

ipia α Θουσα per παραστάδα exponitur quidni autem

πιο αστα στοα do Orticu dici potuerit nulla ergo necessivas mutandi. Pro προδοue et pro pia domo dictum aes in noto versu Eurip. Phoen. 4r 'Aδράστου δ' ἐλθον δε παρασταtae. In Apollon Arg. I, 89 Vbi nunc co rectum egitur δια πασταAe, pro si ἀνασταiae, Scholia, quae etiam narrant in priore editione πρ οξο uo ὀια ποι - τοῖο lectum fuisse, addunt haec: γ μεχ προπασσαμλέγοαεν εἴρηται δὲ χ ἡ πασταe, quam ille in poeta Rhodio legerat ουνως, διὰ το σιτεισθα εν αυτ iura, οἰογει πασασθαι Ne προπαστεια videm mutare ausinia Incorta enim In his sunt omnia. Apud aiken de Schol. Leid. p. io in Scholio Porphyrii ex eod. cossi exceripto προωκοδομητο γαρ οἰκ ελ τινος et πασταο καὶ 4προπαστας - ο προὀouoe. Neque hic quicquam mutabo. Elymol irinis locis . L illunrat: in χουσα. tum in πρόδοαος , η πρὸ της οἰκία στοα εν καὶ .uουσαν καλεῖ Ομηροe. νιοι με πα-Mα τινι δε προσταδ αγορευουσιν έν Ouηρος προδομον εἴρηκα Vides quantopere Varia. tum sit in nominibus. Dουσαν vero de ipso προδομα di. etam esse, non mirum est, cum eodem modo et στοα latius dicta sit, tecto Polluc I, 3. Apud tymol in sδουσαι est inter alia: retiuαινε δὲ - καὶ mi μετα τον πυλωνα πασταδα cubiculum Post atrium situm. Nec magis num est, alios προδομον Per προσταμ declarasse. Idem tymologus in παστae. uεῖ προσταει λεγομελ. καὶ εἴρηται οἴτω δια το ἐν υτ tuae σιτεῖσθαι παρα τὸ πατασθαι 'Aπολλωνιοe respicit versum Apollonii , is

supra memoratum cum Scholio. Superest, ut do voco παστα memorem, quae Vir isrum doctorum ingenia multum exerculi, Salmasii Plin. Exerc. p. 856. Butgers et alven L . . IOI. cuni non viderent, nec hanc vocem Per omnes aetates et

scriptores eundem habuis usum designauit scilicet et

στοάν, et προδομον, et Poetarum usu ipsum domum, ad. eoque conuenit cum ea modo προσταί, modo παραστας,

modo πρόιομοe, et ipsum θαλαμον seu domum ap. -

643쪽

rip. r. in Ioco exator πεφευγα κεδρωτα ταπίδων Aia τέρεμνα Δωρικα τε τριγλυφο . et iam antea Sappho de cubiculo nuptiali in fragm. CXXIX. o M pro vestibulo seu προδομα memorata iam est ab Herodo. to in loco de Labyrintho II, 48 bi male vocem verti per cubicula, obseruatum iam si a mitenbachio Baaedicula seu sacello dixit Myro Byzanti in Analeci. o. II, P. Oa I. κεῖσαι - ὀὴ χρυσέαν πο πασπαδ ταν φροὐταe, de ua dedicata in aede Veneris cuius plura exempla dedit nunc Iacob Animadneis ad Amthol. o. . . III. p. 437. Apud Polluc. VII, aa digitur: πασταει δὲ ο αενοφῶν, ο νυν Περαe quo loco hoc in Xenophonte occurrat, non reperio, nee teneo, quo sensu Adραι nunc dictae sint, vulgari aedo ambulacris cum sedilibus Habuere quoque cetria 4rαστάδεe, ante aedes sua sedilia, et ἐμωαe unde et ipsa porticus et προξοι oc dici potuit ἐξεδρα Sie Schol Leid. l. c. τοιουτο δέ τοι καὶ ἐξέδρα e latae, ara

ουσα, προ αυτ τ ε όδω κατεσκευασμένη. In Hierone C. II, a inter τε χεσι ναοχ α ραχ λιμέσι posita ocurrit vox παραστασι, bene in publicis aedibus, quam nolim cum Ernestio mutaro in παστασι, quas in publicis aedificiis occurrore haud noui.

47i. θαλααοιο θύρα se quod θυρα plurali dirit

pro Θυραν quasi hoc memorabile aut nouum esset vidimus iam , o et si Occurrit tamen θυρν etiam in

ερκιον, troque enim uiodo scribitur, v Etymol. In h.

l. est idem quod το ερκο septum aulae. In Ald. a. ἔρκίου non est varietas, sed sphalma. 47 a. S. Monent Schol B. . . iungenda esse ἱrΦΘορον ρκίον ανλη φεῖα, λαθὼν φυλακα τ ανδραe, μομά τε ε γυναῖκαc non autem ρεῖα λαθων. ὀμωα edd. ante urnobum, qui correxit. ὀμωα esset ab οἱ μωες. 474. φευγον πειτ Ἀπανευθε δε 'Κλλάδος εὐρυχαρο λScholion excidit: quod haud dubio iterum monuit,

644쪽

Ἐλλὼ esis h. I. urbem et regionem, cf. sup ad 44 et 595 monent quoque Schol. r. et Vici Versum reci tat Strabo IX, p. 59 C. ut doceat Helladem et Phthiam diuersa esse, et iterum p. 7 D. 475. Φθίν - μητερα μηλων. ariet. Θηρῶν. perscripto tamen μηλων soris memorias vitio ex alliis locis, ut de Ida , 85. At μητέρα μηλων vidimus iam Iionem B, 683. Commentatur in h. I. Teles Pythagoreus de exilio p. Stobaeum Sem. XXxVIII, p. 3 i. 4 6 ἐς Πηλῆα Ven ανακτα metro iugula to Schol. A. memorat αναχF pro Var leci. Est ad h. v. longum Scholion Porphyrii disputantis, quomodo Peleus hominem tanti flagitii consessum potueri institutioni Achillis adhibere. Mulia argutatur homo,

prorsus haud recordatus, qua aetate, et inter quos homines facta haec esse narrentur.

de scriptum α ἐφίλησε, quod et alii habent, Mori.

φιλησε adscriptum p. ames e codd. Mori Canti Barocc adde rat A. cum tribus Vindob et recte hoe se habet per se, ex usu futurorum Homerieo. φιλ σν tamen et edd. et codd. obsidet, et in his optimum quemque, etiam O l. et en accedem usu Homeri. eo; ςε - - φιλησr. Vide Exc. II ad h. lib. do 478. μουνον τηλυγετο πολλοῖσιν ἐπὶ κτεατεσσι Vedisum recitat Plutarch de amicor multitud. p. 94 A. et de Consolat. p. 17 D. Etiam Pollux III, io ubi e λαγετον interpretatur; s qua voce v. dicta ad , i 5. 48o. ναῖον ν ἐσχατιην Φθίης Δολοπεσσιν να--Videmus in h. l. Dolopes b. e. Dolopum partem, inditione Pelei fuisse et in confiniis Phthiae in Thessalia habitasse. Nec tamen memorantur Dolopes in recensu copiarum I. B, 8 sq. nec ullo alio in loco. At indarus Dolopum opias sub Phoenice memorauit veri

645쪽

Ita h. l. c νηπιέ est per infantiam, aut insanitae more, νηπίως sicque αλεγειν est, quas molestias aliis creat. Alterum est in Schol. x et tymol. ἐν-- - δοτροφω ἀνατροφν. Apud Quintum , qui totum lomael Phoenicis luci super Achillis morte ante oculos ha

488. πολλὰ παθον καὶ πολλὰ μογησα. Aristarchea te cito, eaque Ionica. Etiam Cant. πολλὰ παθον Vuls . πολλ' παθον καὶ πολλ' δμόγησα. 489 ο μοι υτ λο τόνον ἐξετέλειον Mori et g. Vindob. ἐεετέλεσσαν. 49o ἀλλα σε παῖδα - omnes Schol. αλλα ἡ ιρθοτονεῖται - σὲ δτι δεικτικον ἐστι. 49a ουδέ τί σε Scribunt alii ουδ' o. 495. στρεπτοὶ δέ τε καὶ Θεο αυτοί. Sch. . e

πτοὶ, ευμετάστρεπτοι, ευμ ετάβλητοι, ευπειστοι, no verba

idem quod τρεπτοι quod etiam legitur in uno Vindo in alio θρεπτοί Prius ferri possit, quia saepe occurrili ἐτράπετο φρ- τρέπειν φρένα, et mox 496 παρατρατῖ Verum et στρέφειν recte dicitur. Inf. O ao friταστρέψεις στρεπτοὶ μέντοι φρgνες ἐσθλῶν. Aristid is Serap. o. I, p. 54 στρεπτους και παραιτητας Θεως hi sppellat Argutatur in hoc versu lumnus ohorti scii. a et excitani versum Maximus Tyrius aliquoties et alii, cum Cyrillo adu Iulian V, p. 163 D. non vidente, quomodo effugiat ipso το ανθρωπο μορφὸν eo tribui soli tum in hoc, quod irascitur et placatur. Contrarium his legitur Od. Γ, 14 ου ταρ rῶν τρέπεται νοος Scilicet utrobique ausae inseruiendo dixit poeta. στρεπτοὶ ti τε Plato de Rep. II, p. 35 habet et Stobaeus Serm. X, p. 73. bi si 49a. . recitat, at Ecl. hys. I, 53. p. 38. I eo. I, 4. - ' Cant. vulgatum legitur.

495. . . videbis p. Stobaeum Eel. I, 4. LAE ex apud Platon L L et Athenag. Deprecat pro Miru

646쪽

σοῖο ia scripsit, lenius ad auream καὶ μὰν est idem quod

καὶ Myri496 λοιβῆ τε κνί- τε παρατρωπῶ ανθρωποι. Sobvium in aliis κνίσν, de quo v. dicta ad Α, 66. etiam sic Ven ubi Schol. A. in aliis .ra κνίcras τε scrip xat grammaticus λοίβς τε κνίσνς τε In Flor et Aldd. λοιβῆς τε κνι- τε cum rat. c. At induxit λοιβν κνων τε Turneb. o Rom. sic quoque Athenag. l. c. - Θρώπων rati A. inscite. 497. σσομιεγοι, τε κέν τις περβ0 καὶ Hiorr. In οπερβis variat et hie scriptura. περβu est quoquo in Edd. Platon l. c. in aliis περ*pr. Etiam Schol. r. περβρο παρέλθν αυ.οι ἡ γραφουσιν υπερβο, αντι του περβαί . hoc ipsum, περβαίη est p. Stobaeum L . et Athenag. I. c. et in uno Vindob. περμείη in alio. Atώπερβυ est pro περβς. De vario scribendi su vidimus

In similibus ad B, 4 νεν ad Ε, 59 στην Quod ad

υπερ livata attinet, est id ultra modum et fines procede Te, et hinc Peccare. Vnde περβασία. 498 499. καὶ γαρ τε Λιταί εἰσι - γάρ τοι n. Vim dob. Videmus in hoc loco exemplum nobile elocutionis symbolicas priscorum hominum, abstracta et cogitata in

Personas mouentes se et agentes mutantium in quom utiquo morem non Homerus primus inciderat. Apuum

xodot. VI, 86, 3 in oraculo: Oρκου παῖ Dτὶν ανω-μος, ουδ ει χεῖρες, Ουὀὲ ποδες, κραπνος ἡ μετέρχεται, χο- κε πασαν συμμάρψας λων γενεῶν και οἶκον απαντα, muLeto minus probabiliter efficta. Est Oρκου filius Vindietaperiurii est sine manibus et pedibus, . et tamen celeriter Persequitur periuros. At in nostro loco Ar pedibus valida raptis incedit, tardiore sequuntur gressu ιτα, Preces, quibus is, qui ἄτην commisit, poenitendum sibi esse culpae videns, iterum exorat et placat eum, quem iniuria asseciti

647쪽

Apponam iam potiora ac meliora de Λιταῖς a valli. maticis obseruata, in Sch. A. D. L. Vict Eustathim multari. an opera cumulat. Facit Poeta Λιτας deas, Iouis filias, et προς ἐντροπὴν, Vt eas revereair ur, vel quia Iupiter xlidi supplicum est, ἐπιτιμήτωρ κεταον d. I, 7o alteruae

hoc verius quod illustrauit oeppen ad h. l. Tribest porro iis ex poetarum more, Schol. Eurip. r. abo. versu hoc laudato ea, quae in inrelicibus miseris se

tantur ἐν ὲ τουτοις τοῖς επεσι το των ἱκετευοντων ωα διαπεπλασται. Sunt ea claudae, χωλα, δια και μόλις προςιέναι , ad deprecandam iniuriam cum OPtra ad iniuriam inferendam praecipites serantur homiam,

unde Ἀτη ρτίπους Alii tarditatis caussam in eo ponunt, τε σεβασαωτερας φαινεσθαι minus scite mullo minus probabiliter Demere de locvt. 7 ad Urκρολυμα ἱκετευοντων refert rugosa facit ιτας, maci pro Pter frontem rugosam, δια το σκυθρωπαθιν. At Sch. bi. et Elymol omnino, απογεγηρακυῖαι καὶ insta ἔπανς

eis alterum mox subiiciunt recta puto tertium, vi me rorem Oenitenιλ Prae se serant quo consumtum os pus qualet squalor autem proprius moerentium. Tast

dem παραβλωπες ὀφθαλμῶ sunt Λιταὶ διαστροφοι τὰ ρ, ει quod et Hesych habet vel διεστραμήναι, πιμβο αλουσαι οὐ Iπας, in obliquum torquentes, quod Feiunt alias irabi alio loco p. 994 5 Eustathius ex Dschylo laudat οια ια αραβαλων Θυννου δικην. at h. L P yoonitesntia, Pudore, vix audent attoller oculos adcit sus eo , quos iniuria assecerunt, quibusque nunc vitabiignolcant, supplicant. Exprimitur, si πεῖσθαι ei frustath. In Apollon Lex est tantum παραβλῶπις, βλεπουσαι. tymol. στραβαι. In cliol . . et Rin Scholio subiicitur locus ex auctor Allegor. Homer. 57. d. Scho . in quo allegoriae Λιτων partes inmunon male illustrantur. Respicit locum Demetrius demo cuti L . το δε ετευειν μακρον καὶ ὀυρεσθαι. αἱ Λ καθ' Oμηρον και χωλα καὶ ρυσσαὶ π βραδυτῆτος, τεουτ υτ μακρολογίας delenda in his καὶ ροσσαί. cho:

648쪽

σε τι τῶν ναγκαίων παρακαλουαε υστερον Partam acute.

Iam in vocibus υσα scripsi vulgo scriptum ρυσται

ignoratione prosodiae nam φυσος Per se penultimam ha bot longam vi ex φυτὰ, rugη, potet, δε θυω. ρυσω, ri x longa Sic quoque exaratum est in Cant Lips Townt. Ven Schol. tymol. Hesych cod. D. SestoW. Addo ead Flor. Idd. Tum Steph. nec habet litteram geminatam, nisi L Rom. et xonienses, quos sequutus est Barnes cum aliis. Versum in Athlotas transfert Galen. Pxoππt. s. II. - παραβλῶπες, penultima lignata ne . centu, non ut λίκωπες, κυκλωπες qu de re timiust vietum esse ait Schol. . ἔν τοῖς περὶ χη-των. Fuitis Herodiani lil .r, memoratus in Schol. . et L. Iup. ad , Sol. De oc adde Eusta ib. οφθαλμώ. φθαλμων, e minus obuio duali nnium,oxhibent tamen rat. b. OWnt. Ven cum Schol. ty-

- - οπι υνεκα αντι τούνεκα. Tam leue Scholion vix expectabas a grammatico Ven. A. Notatum porro,

quod αρτίπος est, o του ποδας ολοκληρος Schol. r. αρτιος καὶ γι ἐς τοῖς ποσιν. Addunt Schol. . . Vict. Ei stat hius alio loco της Aτης παλω, ποδε esse scit nsa της αε απαλοι ποδες quandoquidem ibi do nivas in inserenda agitur, quod fit caeco hominis impetu, ita

ut non animaduertat aut sentiat se abreptum ira ei cupiditate in magna mala ruere parando malum alteri: quod per occaecatam ἐκ Θεου mentem refert Schol. Ae-

649쪽

schyli Pers. 5. Binis his locis I, or et , a rem paratis exemplum tenemus naythi allegorici a poeta meonsilio diuersis locis diuerso modo variati. 5oa. πολλον πεκπροθεει , μανεε δε τε πασα κα M. Erat φθανε cum stigme: ε - , quod Zenodoius φθανέει legebat enimuero φθάνει h. L. producit prima Sch. . enodotum veram lectionem . L et , as sese vasso nullus dubito habet enum p νω priorem breuerivs poetarum et ratione, ut alia verba in is, apud ipsum Homerum sic λαγχανω d. ι 6o τυαίαν M. A, 3 i. λανεινι ολ Μ, 97 ανδάνω, d. . it4. Lapore usus duplicis huius sormae etiam in aliis, Am, αενέω Θέλω, Θελέω θάνω, θανώ. ergo et φθάνω, φθμα Iungenda autem sunt φθανέει λαπτουσα, sicPeria

, quod δὲ abundat Sch. A. Scilicet Veneres scribit non male Aristarchus legebat ευχομενοιο. Debuit quo quo esse forma Ionica καί τε κλυον.5o6. ος-- ανννηται καί τε στερεῶς πω r. a sim nunc est, reiecerit haud admiserit; quod et a νεσθαι est ut dictum est sup ad c Sos. Ad h. v. sprietat Hesych. αγννηται. απουδε ται, παρήσηται. ista constanter tymol. p. o et Io7. 5o8 K βλαφθεὰ ποτίσν υ αποτίνν chara sic quoque unus Vindob alius αποτίν. Subintelligendum τὴν ποινεν ut plene sit: να ἀποτίσν τη, ποινὴν του ara ναίνεσθαι, βλαφθεὰ b. e. - βλαφθῆνα, τῶ λα- σθαι, ν λαβp. cum nunc ipse apud alterum veniat locum sibi non esse vicissim viderit. 5o9. πορε και τυ Διος κουρνσιν ἔ-Θω τιμην. turalis ordo: πορε καὶ συ , δίδου τιμ ν ἔπεσθαι υ

ειγαι, ιναι ταῖς Διο κουραιο fac, maneat Precibus honor suus, scit ut admittantur, si ὁ κέro deprec iM

650쪽

suerit iniuriam temere illatam Argutius oeppen: πόρε τουτο ταῖς κοραις Διος, ἔπεσθαί σοι μιν Ἀγαμεμνονος.

5io ετ αλλων ἐπιγναμπτει νοον ανδρῶν sollem v Tietato. πιγναπτε Mori. Cant. Hari. Vrat. b. νοον νυ . edd. Flor Ald nec modo prima, sed Aldd. omnes, cum edd. seqq. praeter Romanam, e qua φρένας intulit Turnebus. At νοον stabiliunt codd. Canti BarocC. Vrat. b. c. A. Mosc. . n. Vindob. o l.

5ia. ἀλλ' ἄν ἐπιζαφελως χαλεπα νοι Grammatici multi sunt in obseruanda mutatione accontus, cum sit

όπιζαφελος et ἐπιζαφελse, poterat itaque esse quoque ἐπιοφέλ- usiath haec repetit ex Apione et Herodoro leguntur quoque in tymol et Sch. A. et in Schol. Viciti In Schol. A. ἐχθρος παρα τὸ O rige ἐχρην δὲ - Est aurei ζαφελο et ἐπιζάφελος ins. 5a ductum ab οφελος v. Etymol. l. c. ό ἐπηυξημένος, sic quoque Apollon. h. V. ἔγκειται τα σο φέλλειν inde omnino vehemens, σφοδρος Θυμώδης καὶ χυρος. At videntur grammatici haud meminisse, nisse quoque φελες unde ζαφελως ductum. Videbis inuit p. s. sych et Suidam. χαλεπαίν Baroce et n. Vindob. 515. μῆνιν ἀποδερ αντα ut iterum II, 8 μηνιθμον μὲν πορή αι φιλοτητα δ' ἐλέσθαι alia ἀποθεσθαι, α μειμεῖν, et u verbo ἀπομηνίειν.

514. 'Αργείοισιν ἀμυνέμεναι πατέουσ περ πης. πισεῖν nunc non est indigere, sed essi rares, esiuiore. ytars ut saepe V. c. d. B, 4 et Od. Λ, 49 νο- στοιο χατίζων. 5 i5 Reprehendit haec Plato de Rep. III, p. 9o D. E. nec vero poetam, sed τα 3. νοῦν δ' μα τ' αυτίκα πολλα διδοῖ, τα δ οπισθεν υπεσ . - αυτίκα Canti debebat sitiem νυν δέ